uzdrawiajaca moc chrztu

[nati1011]

Wiele razy słyszałam jak rodzice - zwłaszcza wcześniaków - z obawą
podchodzili do chrztu w szpitalu. Obawiając sie, że to
jakby "skazanie" dziecka na śmierć, dowód ich zwątpienia w jego
uzdrowienie. Ale ja nie wyorazam sobie zwłoki w chrzcie dziecka, gdy
jego życie jest realnie zagrozone.

Uczciwie przyznam, ze poważnie liczyliśmy sie z mozliwością braku
czasu na "normalny" chrzest. Ale główną intencją była wiara w moc
chrztu - takze w walce o życie ziemskie. Mam głębokie przekonanie,
że chrzest, msza i wszystkie modlitwy zatrzymały Magdę na ziemi.
Jakoś tak czuję, że jej bilet do Nieba został przebukowany na inną
datę.

Kiedyś czytałam taki piekny artykuł o uzdrawiajacej mocy chrztu, ale
nie pamietam gdzie. Jakby ktoś może pamietał, albo podpowiedział coś
w tej materii, bedę wdzieczna.

PS - w jakim terminie należy zgłosic taki chrzest z wody w parafii?

[isma]

Terminu nie ma. Chrzest ma obowiazek zglosic szafarz, mnie sie wydaje, ze w
parafii miejsca chrztu (nie parafii "zamieszkania"). I dobrze byloby, zeby jakis
swiadek tego byl.
Jak bzdurze, to mnie Kann poprawi )).

[tolka11]

Chrzest zgłoście jak najszybciej, bo potem im się mieszają daty w
księgach parafialnych. Mój Miłosz też był chrzczony w szpitalu, ale
była to pełna ceremonia chrztu, przyjechał nasz przyjaciel ksiądz
(przeżył szok widząc 900 gramowe dziecko) byli rodzice chrzestni,
uchylono inkubator i dano nam chwilę na modlitwę. A potem wysłałam
papier wypełniony przez księdza do parafii na terenie której był
kościół. U nas po chrzcie przyszło długotrwałe załamanie, walka o
zycie i wiele innych takich.

[tolka11]

Wysłąłam papier do parafii na terenie której był SZPITAL, w którym
młodego ochrzczono. Coś mi w poprzednim poście się pomieszało.

[nati1011]

Ach, Tolka, żeby to takie proste było i chrzest gwarantował każdemu
dziecku życie i zdrowie przynajmniej na nstepne kilkadziesiąt lat )

[anik801]

Moja córka urodziła się w 36tyg.ciąży.była zdrowa i dostała 10pkt.
niestety po kilku dniach dostała tak silnej żółtaczki,że miała mieć
robioną transfuzję.Lekarze nie wiedzieli skąd tak duża jest ta
żółtaczka.Robili różne badania(podejrzewali zapalenie opon).Ona ma
grupę krwi taką jak my,czyli jakiś tam konflikt odpadł.Byłam
przerażona!Cały czas ją naświetlali i podawali kroplówki,a poziom
bilirubiny nie spadał.Brali ją na badania i nic nie
wychodziło.Lekarka powiedziała,że jeśli następnego dnia poziom
bilirubiny nie opadnie musimy się zgodzić na transfuzję.Wtedy sama
ochrzciłam swoje dziecko z wody.Nie dlatego,iż bałam się że umrze
(akurat widziałam na innej sali chłopczyka po tej transfuzji i miał
się dobrze).Wierzyłam,że to da mojemu dziecku siłę do walki.Na drugi
dzień nie było potrzeby robienia transfuzji,bilirubina zaczęła tak
po prostu opadać.

[twoj_aniol_stroz]

Tak sobie rozmyślam od wczoraj o Twoim wpisie i nasunęła mi się taka
myśl: ochrzczenie dziecka w takiej sytuacji krytycznej jest tak
naprawdę poddaniem się woli Boga, jest zaakceptowaniem wszelkiej
decyzji - takze tej o odejsciu dziecka. Chrzczę gdyż liczę się z
tym, że dziecko odejdzie, a skoro tak, to chcę dać wszystko co mogę
by tam było szczęśliwe. A to zaakceptowanie wszelkiej decyzji jest
otwarciem sie na działanie Boga, "pozwoleniem" Mu na wszystko.
Nieraz przekonałam się na własnej skórze, że dopiero gdy całkowicie
oddam Bogu siebie z moimi problemami, trudnymi wyborami i zdam się
całkowicie na Jego decyzję (Boże cokolwiek postanowisz wiem, że
będzie dla mnie dobre, zgadzam się na wszystko) zaczynają się dziać
rzeczy niezwykłe. Czasem natychmiast, czasem trochę później, ale
zawsze okazuje się, że to co nawet na poczatku było cierpieniem
okazuje się być dobre dla mnie. Taka zgoda na wszystko daje też siłę
na przetrwanie trudów, w jakimś sensie "zwalnia" z walki za wszelką
cenę.

do twój_aniol_stroz

[anik801]

Piękne jest to co napisałaś!Tylko czy naprawdę potrafimy
powiedzieć "Bądź wola Twoja"?Ja chyba nie potrafiłabym,gdyby
chodziło o moje dziecko.Walczyłabym cały czas,nie potrafię pogodzić
się z tego typu sytuacjami.Dla mnie to straszne i niezrozumiałe,gdy
czyjeś dziecko umiera.Nie potrafię dopatrzyć się w tym
jakiegokolwiek sensu.Co innego stracona ciąża,a co innego śmierć
dziecka,które już jest.Jak straciłam ciążę,to odnazazłam jakiś tam
sens tej straty-gdyby tamto dziecko przeżyło nie byłoby Zosi.Gdyby
moja mama nie straciła swego pierwszego dziecka-nie byłoby mnie.Ale
w śmierci noworodka/niemowlaka/dziecka starszego nie mogę odnaleźć
sensu.Mogłabym sobie wiele przetłumaczyć(tak jak przetłumaczyłam
sobie śmierć taty),ale strata dziecka jest dla mnie czymś tak
okropnym,że nie potrafię powiedzieć "cokolwiek postanowisz wiem,że
będzie dla mnie dobre".

[twoj_aniol_stroz]

Bo to bardzo trudny temat... Strata dziecka jest chyba
najboleśniejszą stratą ze wszystkich, ale... Bóg daje siłę wtedy
kiedy jej potrzebujemy. Też nie wyobrażam sobie, żeby któreś z moich
dzieci odeszło, ale wiem, że gdyby tak się stało to w chwili ich
smierci otrzymam siłę do przetrwania tych ciężkich chwil. To nie
będzie dwa tygodnie wcześniej, czy pięć minu później, ale dokładnie
w momencie kiedy ta siła będzie mi potrzebna. Kiedy porozmawiasz z
rodzicami, którzy stracili dziecko to często oni mówią, że nie
wiedzą skąd mieli tę siłę by przetrwać ten trudny czas...
A jaki jest sens straty? Czasem nie dowiemy się w tym życiu, a
czasem dana jest nam łaska i znajdujemy odpowiedź na to pytanie o
sens. Znam dziewczynę, która "dzięki" stracie dziecka wróciła do
Boga z bardzo odległej podróży, wielu ludzi po stracie podejmuje się
jakiś trudnych zadań dla rodziców innych chorych dzieci. Tak było z
rodzicami małej Michalinki, która zmarła na raka. Tak było z mamą
małej Igusi, która urodziła się z chorobą, która była śmiertelna...
Wiele dobra powstało właśnie po stracie dziecka...
Kilka razy w życiu dane mi było przeżyć ten czas łaski gdy dana z
góry jest siła, cierpliwość, czy mądrość... Wiem, że tej najcięższej
próby nie przeszłam i wiedząc o tym, że tyle o sobie wiemy co nas
sprawdzono, nie umiem teraz powiedzieć, że mam pewność, że bym się
nie załamała i umiała z tej siły skorzystać nalezycie... Mam tylko
nadzieję, że nigdy nie będę musiała na własnej skórze się o tym
przekonać...

[ula27121]

nati1011 napisała:

> Wiele razy słyszałam jak rodzice - zwłaszcza wcześniaków - z obawą
> podchodzili do chrztu w szpitalu. Obawiając sie, że to
> jakby "skazanie" dziecka na śmierć, dowód ich zwątpienia w jego
> uzdrowienie.

Jak czytam ten post, to mam skojarzenie z sakramentem namaszczenia. I tak sobie
myślę, że w tej sytuacji są one trochę podobne. Bo namaszczenie chorych też
kojarzy się raczej z przygotowaniem do śmierci a w cale nim do końca nie jest.
Bo ten sakrament też może pomóc, dodać sił w walce z chorobą...może takie dzieci
powinno się i chrzcić i namaszczać... ?

Ale ja nie wyorazam sobie zwłoki w chrzcie dziecka, gdy
> jego życie jest realnie zagrozone.

Ja też. Tak samo z sakramentem namaszczenia.
>
> Uczciwie przyznam, ze poważnie liczyliśmy sie z mozliwością braku
> czasu na "normalny" chrzest. Ale główną intencją była wiara w moc
> chrztu - takze w walce o życie ziemskie.

Tu też podobnie