Kredyty w PRL

[oryginal23]

Pożyczaliście wtedy pieniądze?
23.

[luccio1]

Rodzice pożyczali: Tato od Kolegów, Mama od Koleżanek z pracy (miała krąg
Przyjaciółek: samotnych, bezdzietnych i mających oparcie w swoich rodzinach) -
na "dociągnięcie do pierwszego".
Nadto prawie wszystkie rzeczy trwałe kupione do domu zostały kupione na raty w
ramach tzw. ORS; wszystko, łącznie z odbiornikiem radiowym, kosztującym wówczas
(r. 1964) 2500 zł.
["BOSTON" - pierwsze bodaj polskie radio (DIORA Dzierżoniów) z zakresem dolnego
UKF (65-72 mHz), najwyraźniej skonstruowane w przewidywaniu rychłego
uruchomienia programu III].

[cromwell1]

za gierka nie pozyczalem
mialem pieniadze jak wszyscy tylko towaru bylo brak
w latach osiemdziesiatych owszem
szalala inflacja warto bylo wziac kredyt na 3% z przedluzeniem platnosci
po roku splacano grosze
warto jesli ktos zdecydowal sie na budowe domu

ostatni kredyt wzialem w 94
mialem kase z glupoty zdecydowalem sie na wypasiona furke
taka z megabasem i autorewersem
po miesiacu okazalo sie w jakie szambo wpadlem
splacilem kredyt w pol roku
i powiedzialem sobie never:)

pzdr.

[poplar31]

Moi rodzice nie pożyczali. Musieli zacząć pożyczać jak PRL się skończył. Za PRL
starczało pensji ojca na utrzymanie 5 osób (mama nie pracowała). A ojciec żadną
szychą nie był, tylko zwykłym mechanikiem w fabryce części do maszyn rolniczych.
I wystarczało na jedzenie, ubrania, wakacje nad morzem, kilkanaście wyjazdów w
sezonie pod namioty na ryby. Straszna bieda przyszła po 89'. To była czysta
rozpacz. Potworna inflacja, tragiczne bezrobocie. Mój ojciec co prawda pracę
stale miał, bo był cenionym fachowcem, ale jego płaca stała się niczym. I wtedy
dopiero zaczęło się pożyczanie. Za PRL rodzice nie pożyczyli od nikogo ani
grosza. To oni czasem jeszcze komuś pożyczali.

Kredyt i pożyczka

[a_weasley]

W 1994 roku pewien góral beskidzki wyłożył mi, dlaczego za komuny było lepiej.
Otóż jego zdaniem było lepiej, bo człowiek brał kredyt, a spłacać ne musiał...

W 1966 r. mój ojciec wziął kredyt na mieszkanie (M-3, 2 pokoje z kuchnią, 36
m2). 120 tysięcy na 25 lat, oprocentowanie jakies symboliczne, płacił 400 zł
miesięcznie.
Mijały lata, średnia krajowa z 2 tysięcy wzrosła do 4, potem do 14, ale
PRL-owskie prawo konsekwentnie nie zauważało inflacji, w związku z czym ojciec
dalej płacił 400 zł miesięcznie, jako że aż po 20 latach za systematyczne
spłacanie mu umorzyli ostatnie 24 tysiące.

[poplar31]

Przecudowna historia... :-) Szkoda, że ja się na taki kredyt nie załapałam...
mogłam się urodzić trochę wcześniej...

[asdaa]

taaaak, a dzięki tej inflacji co się stało z ksiażeczkami mieszkaniowymi?

[a_weasley]

Aasdaa napisała:

> taaaak, a dzięki tej inflacji co się stało z
> ksiażeczkami mieszkaniowymi?

Książeczka mieszkaniowa mojego brata, *1969, w 1994 r. z pełnym wkładem
starczyła na 1/3 kawalerki we Warszawie po cenie rynkowej (tzw. premia gwarancyjna).
Na poprzednim etapie zaś główny urok książeczki mieszkaniowej polegał nie na
tym, że na niej były pieniądze, jeno na tym, że można było "dostać mieszkanie",
tzn. co prawda kupić, ale primo - z dobrym kredytem, secundo - po cenie nijak
się nie mającej do cen rynkowych, które były realnie jeszcze wyższe niż obecnie.

[horpyna4]

Mnie też się udało skorzystać z tego niezauważania inflacji.

Było to pod koniec lat 70-tych, mieszkanie 3 pokoje z kuchnią trochę
ponad 60 m2 kosztowało już ponad pół miliona. Ale zmniejszyli wtedy
pierwszą wpłatę, rozciągając jednocześnie spłaty na 30 lat.

Spłaciliśmy do końca po upływie 10 lat, bo suma opłat za następnych
20 stała się mniej więcej równowartością pary butów.

W PRL ceny mieszkań własnościowych wcale nie były niskie: metr
kwadratowy kosztował dwie średnie pensje, co się raczej nie zmieniło.
Ale niskie były odsetki od kredytów mieszkaniowych.

Pamiętam, że miesięczna rata była dwukrotnie wyższa od miesięcznych
odsetek. Teraz spłaca się głównie odsetki...