skus baba na dziada

[quba]

o tej porze roku wychodzilo sie na skwer ze skakanka
skakanka musiala byc zrobiona z ciezkiego kabla i bardzo dluga
czasem skakalo 3-4 dzieci jednoczesnie i stala dluga kolejka
dwie osoby ktore skusily krclily skakanka
reszta skakala po kolei
na dworze bylo w sam raz - troche zimno, skakanie nas rozgrzewalo,ale nikt
sie nie zgrzal, a na tyle cieplo ze nikt sie nie przeziebil
skakali wszyscy bez wzgledu na wiek i plec
starsi 17 letni koledzy mojej najstarszej siostry, mlodsze ode mnie dzieci
rowniez
wszyscy mieli jednakowe szanse skakania
kazdego sie "dopingowalo" skandowaniem - skus ba-ba-na-dzia-da
to byly piekne lata
nie bylo mowy o jakiejs tam gumie

[uyu]

Na dlugiej przerwie tez sie skakalo. Za moich szkolnych lat gumy zaczely sie
dopiero niesmialo pokazywac u mlodszych. Ja juz bylam za duza.

[horpyna4]

Ja też z pokolenia skakankowego, przedgumowego.

[woman-in-love]

ja też: było to tak: skakanie normalnę, ze skrzyzowanymi nogami, na jednej nodze
i do tyłu (bez przerywania) no, ale pedofilów nie było :-)mama puszczała na podwórko

[yanga]

I ja! I ja! Skakanka to był nieodłączny atrybut mojego dzieciństwa,
skakało się w każdej wolnej chwili. I też wołałam "Skuś baba na
dziada"! W rozszerzonej formie dodawało się: "...aby dziad babę
zjadł". Ale chłopaki nie brały w tym udziału, to było czysto
dziewczyńskie misterium. Oni mieli zośkę, a my grałyśmy
w "dziesiątki" albo w "aniołka-fijołka" (Aniołek, fijołek, róża,
bez/Konwalia, dalia, wściekły pies). Nawet wstawiłam kiedyś ten
wierszyk do którejś z tłumaczonych książek...

[ewa9717]

Skakanka, piłka i marmurki (były to rzeczywiście kawałki marmuru -
oszkifowane i płaskie), czyli superkamyki do gry w klasy.
A "skuśbabą" czarowało się zawsze koleżanki, którym w jakiejś grze
długo dobrze szło.

[woman-in-love]

u nas było tak: aniołek-fijołek-róża-bez
stokrotka-paprotka-wściekły pies
(a kamyk do grania w klasy był największym skarbem)

[yanga]

A ciupy pamiętacie? Pięć okrągłych kamyków do podrzucania i róznych
sztuczek. Najpierw rzucało sie wszystkie, a potem kolejno podnosiło
po dwa, trzy itd. A najwieksza sztuka - podrzucić cztery, zgarnąć
ostatni i złapać wszystkie. Penwi żle to tłumaczę, ale kto grał, to
zrozumie. Sztuką było wynaleźć doskonale okrągłe kamyki.

[ewa9717]

Tak, pamiętam, ale u nas grało się po prostu w kamyki. Piękne,
białe, okrąglutkie przywoziłam sobie z wakacji nad morzem albo nad
Zalewem Szczecińskim.