Styl -> kontynuacja

[steffa]

Pozwolę sobie wyciągnąć zarchiwizowany niestety wątek i powołać go do życia na nowo:
forum.gazeta.pl/forum/w,16375,90321449,,styl_czy_sztampa.html?v=2
Temat bowiem, nie tak gwałtownie i bez serca, ale znowu mnie ogarnął. Chyba też (poniekąd) zrozumiałam istotę stylu w zderzeniu ze sztampą - czy nie jest tak, że samozadowolenie i brak autorefleksji wprowadzają w ślepą uliczkę? Co jest niezbędne, by zachować możliwość rozwoju 'do końca;? Może odrobinę pokory? Ciekawość świata i medium, którym się posługujesz? A może ograniczona wyobraźnia i znużenie światem, cynizm, nie pozwala się rozwijać. Czy jest możliwe, że twórcy nie starcza po prostu talentu, żeby tworzyć 'coś innego'? Zajrzę na rynek nie nasz - autorka niezbyt może ambitna, ale popularna - stworzyła całkiem udaną parę - "Charliego i Lolę" i nie potrafi z tego wyjść. Nawet jeśli Lola nazywa się już Alicja i mieszka w Krainie Czarów, jest tą samą aktorką. Miałam problem z wytłumaczeniem 2-latce, że Clarice Bean to nie Lola (którą lubi), z tego powodu nawet nie zastanawiałam się nad kupnem 'Alicji w Krainie Czarów'. Wiem, że to pop, ale na jego przykładzie dobrze widać pewne schematy.

[anna_mrozi]

Próbuję przebrnąć przez zarchiwizowany wątek, żeby się wypowiedzieć, na razie bezskutecznie :)
(czas...)

Ale proszę o uściślenie - chodzi tylko o pracę/twórczość ilustratorów?

[steffa]

Generalnie tak, choć swobodne rozważania mile widziane.

[anna_mrozi]

Steffa napisała:
> co jest
> niezbędne, by zachować możliwość rozwoju 'do końca;? Może odrobinę pokory? Ciekawość >świata i medium, którym się posługujesz?
>A może ograniczona wyobraźnia i znużenie światem, cynizm, nie pozwala się rozwijać

Sztampa chyba zaczyna się tam, gdzie ilustracja jest tylko dekoracją.
"Ładną", ale za nią kryje się pustka.
W przypadku ilustracji ma ona przecież wnosić "wartość naddaną", wzbogacać tekst.
Dodawać mu "powietrza" i wielowymiarowości.

W zarchiwizowanym wątku zuzannao pisała: "podążanie za tekstem"

Styl to taki "charakter pisma" (także tego obrazkowego), który jak wiadomo może się zmieniać i ewoluować. Ważne co tym "charakterem pisma" chcemy przekazać, czy coś przekazać w ogóle.
Czy tylko pokazać jak ładnie potrafimy pisać.

Powtarzalność nie jest jednoznaczna "zła".
"Powtarzalność może być wzbogacająca, może być nudna." - napisał pe_pawlak.

Gorzej, jeśli wkracza wtórność i nudna przewidywalność (o której pisał P.Pawlak)
Powtarzalność może prowadzić do porzucenie dotychczasowej metody i odkrycia "nowego".
To chyba jedne z etapów drogi twórczej?
I chyba każdemy artyście się zdarza - stąd dzieła "mniej" i "bardziej" popularne.

I chyba na każdego odbiorcę przychodzi czas, kiedy po napatrzeniu/naczytaniu nadchodzi etap znudzenia czy raczej nasycenia.
Wtedy czas na "próbę czasu" - jeśli powracamy do utworu i odnajdujemy w nim nową wartość - próba czasu zaliczona pozytywnie. A obawa wtórności - sztampy zażegnana.

Nie raz zastanawiam się ile z wytwórów współczesnych autorów (myślę, o książkach ogólnie- w całości jako tekst+ilustracje, a wydaje się ich dużo) przetrwa taką próbę czasu.
I rzadko kiedy decyduję się na kupno "entej" książki Pana X/Pani Y, choć wszyscy wyczekują kolejnego dzieła "w klimacie".

W przypadku tekstu literackiego to chyba prostsze - przewidywalność zieje nudą.
Kiedy czytamy kolejną historię w tym samym "nastroju", a zmieniły się tylko dekoracje, wymowa/idea pozostaje ta sama - po co czytać?
Książka, także ta dla dzieci; obrazkowa ma otwierać nowe horyzonty.

Jeśli utwór nie wniesie nic nowego, nie otworzy nowego "okna" na świat/problemy/wartości to wtedy zaczyna się sztampa.

Nuda to także ważne kryterium.

*****
Sztampa - nuda - pustka.
Czyli za pracą/stylem odkrywamy nic.

Nawet ładne nic. Ale NIC.
Bo kolejny raz to samo, to też NIC. Nic nowego.
***

Przychodzi mi na myśl Pija Lindenbaum - tykam zagranicznych ;)
Seria o Nusi: "Nusia i wilki" - świetna, wielowymiarowa, zabawne przetworzenie "toposu" Czerwonego Kapturka.
"Nusia i baranie łby" - do przyjęcia, ale już nie ten humor, nie tak "wielowymiarowa" i bogata w znaczenia do odkrycia
"Nusia i bracia łosie" - przewidywalna w poczucie humoru. Nudna. Bo za podobnymi dekoracjami nie kryje się zbyt wiele.

"Filip i mama, która zapomniała" do bólu przewidywalna. I jakoś wydaje mi się dydaktyczna - dla rodziców/matek.

Ważne, że to wrażenia, które wynikają z oglądu całości dorobku Piji Lindebaum. Ci, którzy odkryją jedną książkę. np. "Filipa" i mamę-smoka, pewie nie będą mieli takich wrażeń.
Jeśli sięgną po "Igora i lalki" - nie dopadnie ich znużenie przewidywalnością kreski, typem poczucia humoru (nie wiem czy mogę mieć o to pretensje, bo poczucie humoru i jego typ ma się raczej na stałe), problematyką.