Wczesne czytanie

[verdana]

Jak sądzicie - czy rzeczywiście warto uczyć dzieci czytać w wieku 2-3 lat,
jak to teraz jest modne? Moim zdaniem nie. Dziecko w tym wieku powinno się
raczej bawić, rozmawiać, słuchać bajeczek czy siedzieć nad książką czy przed
TV. Wydaje mi się, ze dziecko uczace się czytać w wieku 2-3 lat, to
spełnienie chorych ambicji rodziców, a nie działanie na rzecz potrzeb dziecka.

[anatemka]

Wg mnie jedno drugiego nie wyklucza. Jesli ktoś uczy dziecko czytac metodą
doman, to zajmuje mu to ok. 2-3 minut dziennie. Całą reszte czasu może
poswięcić na zabawę, rozmowe, czytanie bajek itp. Jest to świetna , nie męcząca
stymulacja mózgu dziecka. Inwestycja w przyszłość. Ale w pewnych przypadkach
pewnie też chora ambicja rodziców.

[verdana]

Nie chodzi mi o sam proces uczenia, tylko o efekty. Po co trzylatek ma umieć
czytać? Przecież ilość rzeczy, jakie zrozumie z tekstu czytanego jest
minimalna! Kiedy czytam trzylatkowi, wyjaśniam mu wiele rzeczy, odpowiadam na
pytania - gdy sam czyta, będzie to prawdopodobnie robił mechanicznie. Nie widzę
żadnej korzyści z tego, ze trzylatek umie czytać - o wiele lepszą stymulacją
mózgu jest zwykła rozmowa.

[pyza15]

Sama nie wiem co o tym myśleć, gdyż mimo iż mi nie zależy, by nauczyć synka
czytać (ma 2i 7 mcy) to jemu i owszem. Ostatnio najlepszą zabawą są dla kubusia
literki, z których układa słowa (mama, tata, babcia itp.)i te wyrazy potrafi
też przeczytać w książce. Nie jest to chwilowa fascynacja Kubusia czytaniem,
gdyz potrafi spędzić nad tą zabawą bardzo duzo czasu. I często powtarza, gdy
będę tak duży jak Kasia (synka koleżanka) to już będę sam czytał, pisał. Dodam
tylko że Kubuś wspaniale już mówi, ma bardzo bogaty zasób słów, wymyśla sobie
przeróżne zabawy, co oczywiście ułatwiło czytanie książek. Może zatem stąd ten
pęd do nauki czytania?

[verdana]

Jeśli dziecko samo się czegoś uczy, to nie należy mu na pewno przeszkadzać -
chodzi mi raczej o tych rodziców, którzy planowo postanowili sobie nauczyć
dziecko czytać. Ale zalecam ostrożność. Mój mąż biegle czytał mając trzy lata.
Był 'cudownym dzieckiem'. I to mu strasznie w życiu przeszkadzało. Rodzice,
zachwyceni, pozwalali mu czytać co chciał i ile chciał - efektem był marny
rozwój społeczny, brak towarzystwa rówieśników, brak innhych poza książkami
zainteresowań. Naszych dzieci po prostu zabronił uczyć czytania przed
zerówką!!! (Chociaż najmłodszy i tak się nauczył w wieku ok. 4, 5 roku). A
rodzice Marii Curie, gdy była małym dzieckiem rodzice dysketnie zabierali
książkę i dawali zabawkę - i co z niej wyrosło!

[ryza_malpa1]

Nauczyłam sie czytac praktycznie sama, to znaczy nie sama tylko nikt mnie do
tego nie zmuszał ani nie namawiał specjalnie.
faktycznie niema sensu uczyc dzicka planowo ale jeżeli samo chce to dlaczego
nie?

[silije.amj]

Moja Julka zaczęła czytać w wieku 3 lat, teraz ma 4 lata, czyta płynnie z
pełnym zrozumieniem i jest mi STRASZNIE PRZYKRO, kiedy przez niektórych
rodziców jestem traktowana jako matka z chorymi ambicjami itp. Dochodzi wręcz
do tego, że się nie przyznaję, że Julka czyta i pisze, w przedszkolu też nie
jest to dobrze odbierane. Sama również zaczęłam czytać w tym samym wieku i moje
dzieciństwo nie kojarzy mi się z traumatycznymi przeżyciami, wręcz przeciwnie,
ani nie wyrosłam na schizofreniczkę. Tylko wielka miłość do książek i biegłość
w szybkim czytaniu pozostała do dziś. Julia od małego rzucała się na książki
zachłannie, literki dla niej były sympatyczną zabawą, rozumiem, że miałam jej
odbierać i wciskać lalki? I nauczyć dziecko, że książki i nauka są be, tylko
zabawa jest cacy, by wyrosło w tym smutnym przekonaniu? Dzieci różne są i mają
różne zainteresowania, jedne widzą radochę w pistolecie z patyka, inne w
łamigłówkach... Młodszej córce, na razie 3-miesięcznej, mam pochować książki i
włączać telewizor? Ani ja, ani moja córka nie brałyśmy "lekcji czytania", tylko
nauczyłyśmy się jakby mimochodem. Rodzice i babcia poświęcali mi wiele czasu,
ja wiele czasu miałam dla mojej córeczki (nie pracowałam), mogłyśmy robić
rzeczy wesołe i pożyteczne.
Wiem, mowa była o rodzicach którzy trenują dziecko w czytaniu, nikt nikogo nie
atakował, ale ja uważam, że robienie dziwaków z grona ludzi wcześnie
czytających i ich rodziców jest przesadą. A poza tym czytanie jest strasznie
łatwe, co w tym sensacyjnego, że ciekawski przedszkolak je opanuje. Równie
niezwykły jest talent ładnego rysowania czy śpiewania (my z córką nie posiadamy)
Natomiast w kwestii tego, że nie należy robić z dzieci szczurów do wyścigu, to
zgadzam się stuprocentowo.