Pytanie techniczne o dziecięce malowanie

[abepe]

Przeglądam właśnie swoje nagranie z prezentacji Diminique'a Mwakumi podczas Bałtyckich Spotkań Ilustratorów. Dominique pokazywał filmy ze swoich warsztatów z dziećmi. Uderzyło nas - matkę założycielkę i mnie - że dzieci najpierw robiły szkice, a następnie wypełniały je farbami. W naszych szkołach, przedszkolach dzieci muszą od razu używać farb. Pamiętam taki przymus także ze swojej edukacji. A przecież szkic to nic złego. I ułatwia stworzenie tego, co się dokładnie chce, prawda?
Jak jest u Was? I co na to fachowcy od ilustracji?

[per-vers]

Ja również zawsze musiałam malować od razu farbami. Tworzenie szkiców zawsze było uznawane w szkole za jakąś niższą formę, coś bardziej dziecinnego. A potem zdziwiłam się bardzo, gdy dziecięciem będąc zobaczyłam w muzeum szkice Matejki, które ukazywały jego pracę nad obrazem :D Ale w sumie do tej pory nie wiem, czy to się zdarza - czy niektórzy malarze najpierw szkicują na płótnie? Bo o tym, że często najpierw szkicują "gdzieś obok, to wiem...
Ale myślę, że w szkołach omijanie szkicu może wynikać z presji czasu. Dzieci często malują 45 minut :-/ Dopiero na studiach mogłam tworzyć prace plastyczne dłużej, niż przez jedne zajęcia. I to też tylko u niektórych instruktorów :-) Ale nigdy nie byłam w żadnej szkole artystycznej.

[anndelumester]

W szkole podstawowej nasze panie od plastyki wymagały szkicu
i w pierwszej klasie (ostatnio oglądałam u rodziców swoją teczkę z pierwszej klasy :D cuda ) i w następnych.

[steffa]

W domu Leo nigdy nie robi, w szkole czasem robią.

[mama_kasia]

Mnie uczono, że szkic pod farbę robi się cienko rozwodnioną farbą :)
Ale te jego ilustracje świetnie wyglądały z tą kreską. Pamiętasz, mówił, że
nie gumkuje nic, bo to tak, jakby zgumkował kawałek siebie. Jak coś
narysował, to znaczy, że było potrzebne, wyrażało go.

[uccello]

Myślę ,że ta niechęć nauczycieli do szkiców pod malunkiem bierze się stąd, że jeśli dziecko zrobi fajny rysunek, to potem stara się go ze wszystkich sił nie zepsuć, pokolorowuje go tylko, brak mu swobody i spontaniczności przy malowaniu. Tak zwanej swobodnej ręki. Dzieci , które lubią naszkicować najpierw kompozycję ( ja tam lubię:))), można namawiać , żeby robiły to niezbyt ciemną kredką- beżową, abo pomarańczową, która wtopi się potem w farby.
Albo, kiedy temperament artysty najlepiej wyraża się właśnie w kresce, zafundować wodoodporne czarne pisaki różnych grubości i podsunąć super gładki kredowy papier- tył starego kalendarza np.albo drugą stronę okładki bloku do rysowania.

[adota]

Na zajęciach w domu kultury... kilkadziesiat lat temu uczono mnie, że szkic się robi kiedy się maluje martwą naturę albo portret. Zapamiętałam to dobrze, ponieważ nie lubilam bardzo szkicowania (ołówek przebijał przez farby) i czasem szkicowałam już po zakończeniu malowania (na farbie, żeby moja praca okazała sie udana w czasie omawiania). W przypadku martwej natury, to były również cienkie kreski odzwierciedlające kształt malowanego obiektu (duzo bardzo cienkich kresek stycznych do krawędzi obiektu), nawet nie kontur. Nie mam pojęcia jak to się nazywało fachowo.
Natomiast w przypadku malowania "z głowy" nie było mowy o szkicowaniu. Jeśli komuś szkicowanie pomagało, to można było, bardzo cieniutką kreską.

W szkole u mojej córki szkicują. Nauczyciel nie narzuca, dzieci chcą szkicować (piąta klasa). W młodszych mniej szkicowały, bardziej sie liczyła radośc malowania i kreatywność niż końcowy efekt zgodny z zamysłem.

adota