Prawie samodzielne ilustracje do książek

[pi-razy-zaba]

Witam :)
To jest post spamujący, chcący zareklamować bloga z sygnaturki pod pozorem
powiedzenia wam o czymś interesującym ;-)

Znalazłam taką stronę z kolorowankami:
www.wvevans.net/KidsDirectory/ColorMe/ColoringPages.html
Jest ich tam ponad setka i pomyślałam, że mamom, które czytają dzieciom, może
się przydać źródło kolorowanek, które można podsunąć dziecku po lekturze.
Na przykład:
- Pirat (Pirate) jako ilustracja do "Piotrusia Pana";
- Muzykanci z Bremy (Bremen Animals) po baśni braci Grimm;
- Roszpunka? (Rapunzel) - dziewczę spuszczające włosy z wieży, _nie__wygląda
jak Barbie;
- Czerwony Kapturek (Red Riding Hood) - wiadomo!
- Szczurołap z Hameln (Pied Pipe) z niemieckiej legendy;
- kilka postaci i stworów mitologicznych (Pan, Pegaz, Chimera);
no i takie ogólne - dama w sukni, Indianie, czarodziej, błazen, elf...

Bardzo mi się podoba ten zbiór :)

[uccello]

Miła pi-razy-żabo! (ładny nick swoją drogą)
Nie nie podobają się kolorowanki.
Nie chodzi mi o to, że nie podobają mi się TE, ale idea jest ( moim zdaniem )
do kitu. To, co w rysunkach dziecięcych najbrdziej mnie ujmuje, to to ,że
dziecko jeszcze niemal nie obserwuje, nie rysuje tego co WIDZI, ale to co
CZUJE. Jasne, że różne przekłamania- np. wielkość głowy Mamusi i wyraz Jej
twarzy:) wynikają z braku wprawy małej łapki, ale tak naprawdę, na rysunkach
dziecięcych widać EMOCJE.Na przykład :to co najważniejsze, jest największe -
jak psia kostka, u starożytnych Egipcjan!
Samodzielny rysunek dziecka jest pewnego rodzajem listu, o nim samym.
Zwolennicy kolorowanek twierdzą, że dzieci oswajają się narzędziem, ćwiczą
rączkę w precyzji i to wszystko, Panie Dziejku, jest prawdą. Ale szkody moim
zdaniem są większe. Wrażliwy maluch porównuje, takiego np. pieska do
kolorowania ze swoją narysowaną pokraką , zawstydza się i już mu odchodzi
ochota na samodzielne rysowanie. Albo zaczyna kopiować- bynajmniej nie z
natury - a z gotowego wzoru.
Dlatego skryto-kolorowankarzom, niczym parówkożercom - mówię stanowcze NIE!

[lucapuka]

uccello z ust mi wyjęłaś (-jąłeś). Dodam jeszcze, że niewychodzenie poza linię
uczy dodatkowo nie-wychylania się poza przyjęte reguły, nie-przekraczania
granic, nie-poszukiwania własnych rozwiązań i godzenia się na cudzy plan i
estetykę. Moje dzieci miały zawsze najniższe noty ze zgodnego i starannego
kolorowania, z czego jestem bardzo dumna.

[i2h2]

Nie jesteś tu sama, Ellu ;-)
Moje starsze dziecko już na poziomie przedszkola stanowczo odmówiło współpracy
z kolorowankami. Nie i już! Ja nie nalegałam, zwłaszcza że znalazł sobie inne
zajęcie.
Teraz w pokoju Młodszej jednym z najważniejszych mebli jest duża tablica z
rolką papieru do rysowania i ogromna puszka kredek (farby trzymamy na specjalne
okazje, bo na podłodze wykładzina dywanowa). Kolorowanek też jakby nie
zauważa...
A ja jestem (a raczej byłam) rysownikiem - odtwórcą, he he ;-)))

[mama_kasia]

W zasadzie tak, zgadzam się, ale... moja córka bardzo lubi kolorować.
I rysować też zresztą. Kiedyś nawet pani Żelewska powiedziała na
spotkaniu autorskim, że mała ma talent. Także jeśli ktoś coś ma,
to kolorowanie tego nie zabije ;-))))

Syn natomiast sprzeciwiał się strasznie kolorowaniu w szkole. Bunt był
na całego. Uważał, że to jest zupełnie bez sensu. Po co on ma kolorować
coś na czerwono, skoro on się już nauczył, że red to jest czerwony.
Pani argumentów nie zrozumiała.

A najmłodsza też i rysuje, i koloruje. W zależności od tego, co jej w
duszy gra :-)

[zawsze_wolna_nilka]

Maluch w przedszkolu ma Podręcznik. Podręcznik kosztował tyle, ile 3 kg dobrych
książek na wyprzedaży, ale Podręcznik jest Obowiązujący, w przeciwieństwie do
tamtych. W całym przedszkolu jest 500 razy mniej książek niż w domu Malucha,
ale za to jest Program Nauczania, który nakazuje na 39 stronach trzymać się
linii-kropek-wzorów. Maluch coraz bardziej krytyczny wobec twórzcych acz
niekonwencjonalnych zapędów mamy, nieporadnych prób malarskich młodszego i
swoich rysunków.
Dziękujemy Ci, Podręczniku.
Dziękujemy Ci, MEN.
;-)

PS. Kolorowankom i naklejkom- dziękujemy;-)

[i2h2]

A ja zgadzam się na naklejki z literkami albo cyferkami - pomagają w nauko-
zabawie, gdy jeszcze ręka nie daje sobie rady rady z ołówkiem, a już się chce
liczyć albo podpisywać ;-)

[nikkori]

precz z kolorowankami!!!!!
Pamietam (o zgrozo!) rzad identycznych niemalze obrazkow autorstwa dzieci z
grupy przedszkolnej mojej smarkatej wtenczas a dzis pelnoletniej corki. Na
szczescie rezim identycznych konturow nie zdolal zabic w niej potrzeby
indywidualnego wyrazu przy pomocy srodkow plastycznych, ze sie tak wyraze. Dla
odmiany - synu memu dane bylo korzystac z wszelkich swobod w tym zakresie,
wynikajacych z uczeszczania do niepublicznego przedszkola - i co? i rysowanie
jest nudne, powiedzialo dziecko...

[i2h2]

Nasunęło mi się pewne skojarzenie tej identyczności z upodobaniem do wydawnictw
seryjnych, nie powiem, których ;-)

[verdana]

To mi przypomina, jak na zajęciach plastycznych w Domu Kultury mojego
szesciolatka wezwała mnie Pani i powiedziała "Pani syn ma zdolności, niech Pani
nie oczekuje, ze w szkole będzie miał dobre oceny z rysunków".
No i nie miał. Dopiero na studiach, na piątym roku, gdy jako dodatkowy
przedmiot ma zajęcia z rysunku, okazuje się, ze rzeczywiscie ma zdolności.
A ze ma też dysgrafię, nie pomalował w zyciu ani jednej kolorowanki (te linie!)
i nie narysował ani jednego szlaczka. Nie umie.

[abepe]

U mnie na plstyce bardzo ważnym kryterium oceny rysunku bylo to, czy cała kartka
jest zamalowana:)) Wybierałam się do liceum plastycznego i, oczywiście, nie
poinformowałam o tym plastyczki, ktora się poważnie na mnie za to obraziła.

[abepe]

Aha - precz z akcesoriami do ciastoliny - foremkami, wsyciskaczami, wałkami.
Niech żyją samodzielnie wykonane bohomazy.

[nikkori]

AMEN!!!!!!!

[pi-razy-zaba]

I foremki do pierniczków też precz! :DDD

Ja kolorowanki lubię i zawsze lubiłam. A zwłaszcza w wieku, kiedy narodził się
we mnie autokrytycyzm i własmoręcznie tworzone kształty wydawały mi sie
brzydkie (poza tworzonymi w dziesiątkach egzemplarzy rysunkami z zieloną suknią
z bufami i falbanami, którą uważałam tak jak jedna bohaterka za najpiekniejszy
strój na świecie ;) ). Kolorowanki wychodziły mi ładne.

[woda.lekko.gazowana]

pi-razy-zabo, a ja Ci dziękuję za ten link :) co prawda znam Twój blog (od
kulek się zaczęło, pamiętasz? :)))
dzieci sa bardzo różne i różnie pojmują nawet tak prostą, wydawałoby się, rzecz
jak "kolorowanie". moje Młodsze uwielbia wydrukowane postacie, ale co z nimi
robi.. no, na pewno linii się nie trzyma :)
pozdrawiam!

[i2h2]

Rozumiem, że zielona suknia ewoluowała w żabę ;-)
Link zostaje, bo silva rerum jakże bliskim jest pojęciem memu sercu,
niezależnie od własnych upodobań. Diabli wiedzą zresztą, kto tu na forum czego
szuka :-)
Pozdrawiam

[mama_kotula]

abepe napisała:

> Aha - precz z akcesoriami do ciastoliny - foremkami, wsyciskaczami, wałkami.
> Niech żyją samodzielnie wykonane bohomazy.

Uuuu, jedziemy po całości?
Nie zgadzam się. Dla 2-3-latka foremki do ciastoliny, wałek itp. to fajne
urozmaicenie zabawy. Nota bene z ciastoliny ciężko się lepi figurki itp., bo
słabo się ona skleja (gorzej niż plastelina).

W ogóle nie podoba mi się popadanie w skrajności. W tym wątku kolorowanki są be,
rysowanie po śladzie be, foremki be. Cacy jest tylko i wyłącznie własna
twórczość dziecka i wyobraźnia. A prawda jak zawsze leży gdzieś pośrodku :))

Nie odsądzam kolorowanek od czci i wiary, czasem podsunę dzieciom, podobnie jak
zabawy w stylu "połącz punkty" czy "dokończ rysunek po śladzie". Ćwiczenie ręki
dobre jak każde inne. Moje dzieci żyją, mają się dobrze, a wyobraźnię i
kreatywność mają na bardzo wysokim poziomie.
Aaa, foremki i wałek do ciastoliny też mamy :o)

[i2h2]

No co Ty, kotulo - tu wszyscy z przymrużeniem oka na żabę wsiedli. Prawie jak
w "Scenach z życia smoków" ;-)))

[mama_kotula]

i2h2 napisała:

> No co Ty, kotulo - tu wszyscy z przymrużeniem oka na żabę wsiedli. Prawie jak
> w "Scenach z życia smoków" ;-)))

I2h2, z całym szacunkiem dla szanownych foremek - nie zgadzam się. Na to
przymrużenie oka się nie zgadzam.
"Moje dzieci miały zawsze najniższe noty ze zgodnego i starannego
kolorowania, z czego jestem bardzo dumna."
"reżym identycznych konturów nie zdołał zabić w mojej córce potrzeby
indywidualnego wyrazu"
Ja tu nie widzę przymrużenia oka, widzę jakiś nieuzasadniony lęk przed
zuniformizowaniem rysunków dziecka i utratą indywidualności, przywodzący mi na
myśl swoisty rodzaj hm... snobizmu (bez urazy, nie chcę nikogo zetykietkować,
piszę o moich odczuciach po lekturze postów).

Odniosłam wrażenie, że kolorowanki są szkodliwe i aplikowanie ich dzieciom
zabija w nich kreatywność już na amen :)))

[i2h2]

Na pewno są szkodliwe dla tych dzieci, które nie lubią kolorowanek ;-) I na
pewno bywają pożyteczne przy treningu ręki do nauki pisania (aczkolwiek podobno
lepsze są labirynty). I kolejne "na pewno" - bardzo dużo zależy od
nauczycieli... Oby wiedzieli, że dzieci są różne i nie próbowali na siłę
przekonywać do jedynej słusznej drogi artystycznej.
Niech żyją konkursy z adnotacją "technika dowolna" !!!

[lucapuka]

Trochę się czuję wywołana do tablicy :) i wyjaśniam: nie potępiam kolorowanek
ale moje dzieci potępiały, po prostu ich nienawidziły, czuły się nieszczęśliwe
gdy proponowano im ten rodzaj ekspresji w szkole czy przedszkolu. Nie pamiętam
żebym tę nienawiść jakoś w nich pielęgnowała, nawet wśród różnych zadań w
książeczkach ( kupowanych przeze mnie): połącz liczby,wyjdz z labiryntu itp,
były kolorowanki, ale zostawały zawsze skrzętnie omijane, wcale nie za sprawą
mojego lęku czy snobizmu. Kiedy zastanawiałam się nad tym po latach, doszłam do
wygłoszonych w poście powyżej wniosków - po prostu niektórzy ludzie tworząc,
nie potrafią używać cudzych schematów. To, że jestem z tego dumna, to moja
indywidualna sprawa, nikomu tego nie narzucam - przedstawiłam tylko inny punkt
widzenia. Pozdrawiam :)

[lucapuka]

Aha, foremki do ciastek i pierniczków uwielbiamy . Tak jak i pieczątki, albo
np. szablony.:)

[nikkori]

Kotulo - REZIM napisalam, tak mi sie wydaje. A przymruzenia oka nie widzisz, bo
go pewnie nie chcesz zobaczyc :-)
Napisalam o MOICH odczuciach i MOICH obserwacjach, nie wdajac sie w szczegoly,
bo nie miejsce po temu. Mnie osobiscie sie rzad jednakowych obrazkow nie
podobal, ale daleka bylam od obrzydzania mojemu dziecku zajec przedszkolnych.
Gdybym miala oko nieprzymruzone, pewnie zmienilabym jej wtedy przedszkole.
Nie odmawiam innym prawa do lubienia kolorowanek, tak samo Ty nie powinnas innym
odmawiac prawa do wypowiadania swoich opinii na forum. A bardziej sie lekam
takiego powaznego podejscia i nieuzasadnionych podejrzen o snobizm.
pozdrawiam mruzac oczy ;-))))

[pesteczka5]

Bardzo mądre spostrzeżenia. A mnie się bardzo przydaje, jak ktoś inny mądrze
wyłoży, co mi się wydawało i co czułam:) Skóra mi cierpnie, jak babcie zwracają
uwagę synowi malującemu z rozmachem, że "wychodzi za linię" - bo to gasi
entuzjazm. Jego wspaniale zestawione kolory i rysunek o wyrazistych liniach
zajmujący niezmiennie CAŁĄ kartkę zawsze mnie prawdziwie zachwyca. I cieszy.

Z kolei młodszy, krytycznie porównujący się ze straszym, kóry w tylu
rzeczach "więcej" umie, bardzo jest czuły na własne niedostatki. Jego
delikatne, urocze rysunki wzruszają detalami. No, my też nie kochamy
kolorowanek jednym słowem - ale we mnie jakiś mentor się odzywa - chciałabym,
żeby dzieci wiedziały również, że czasem trzeba umieć coś równo na linii
poustawiać - nie tracąc z oczu celu oraz nie porzucając animuszu;)

Bo ja z tych wychowanych na niewychodzeniu za linię - a o odważno-buntowniczej
naturze. I z podejrzaną pasją pozwalam na wychodzenie;)

P.S. a za całą piękną stronę, mądry wybór i opisy pi-razy-żabie dziękuję:-)

[mama_kotula]

nikkori napisała:


> Nie odmawiam innym prawa do lubienia kolorowanek, tak samo Ty nie powinnas
innym odmawiac prawa do wypowiadania swoich opinii na forum.

Nikkori, ale gdzie ja napisałam, że odmawiam innym prawa do wypowiadania swoich
opinii na forum? W końcu forum jest od tego, aby wymieniać się poglądami.
Może zabrakło mi po prostu emotikonek typu ";-))", które nadają czytelność
intencjom wypowiadającego się.
Wyraziłam tylko swoją opinię, że nieco bawi mnie podejście odsądzające wszelkie
działania odtwórcze od czci i wiary, którego to podejścia ukoronowaniem było
"precz z foremkami do ciastoliny" :)))). Bez emotikonek :)



> A bardziej sie lekam takiego powaznego podejscia i nieuzasadnionych podejrzen
> o snobizm.
Tu akurat opisałam wyłącznie moje odczucia. Nie lubię popadania w skrajności w
czymkolwiek, bo mi to graniczy ze snobizmem właśnie (snobizmem pt. moje dziecko
nie będzie wypełniało konturów, bo to zaburzy jego indywidualność twórczą). Być
może nieco przesadziłam, mam dzisiaj czepialski nastrój :D.

[zawsze_wolna_nilka]

mama_kotula napisała:

(snobizmem pt. moje dziecko
> nie będzie wypełniało konturów, bo to zaburzy jego indywidualność twórczą).
Być
> może nieco przesadziłam, mam dzisiaj czepialski nastrój :D.
>

Natomiast ja całkiem poważnie twierdzę, że kolorowanki hamują rozwój
kreatywnosci własnej dziecka, zwłaszcza poparte presją uczestniczenia w
grupowym zajęciu przedszkolnym. Szczęka mi opadła, kiedy pańcia w Klubie
Malucha po pierwszych zajeciach z moim niespełna 3- latkiem oznajmiła z
oburzeniem: "ale on się nie nadaje do przedszkola, nie potrafi malować
kolorowanek!!!" Oczy jak spodki robię na widok podręcznika dla czterolatka,
który dzień za dniem ma wypełniać przedszkolak, któremu nikt wcześniej nie dał
tacy z piaskiem/kaszą i patyka do kreślenia kształtów, farb do malowania
palcami, nie zapoznał z całą różnrodnością technik twórczych. Najbliższa dekada
to "Tylko nie wychodź za linię!"?
Moja wiedza jak i doświadczenie w pracy z dziećmi mówią mi: kolorowanki
ograniczają kreatywność dziecka. Obrazki do wypełniania i rysowanie po śladach
to tylko jeden maleńki fragment układanki, która jest twórczość dziecka.
Starsze dzieci mogą się w to bawić bez szkody, natomiast jeśli jest to główny
rodzaj twórczości plastycznej małego dziecka, to nie liczyłabym na zadziwiający
rozwój talentu malarskiego. Snobizm? E, po prostu kocham moje dzieci i
wychowuję je tak, jak jak potrafię najlepiej.

linki do kolorowanek mam w ulubionych- ale nie przesadzam z ich używaniem:

biblekidsfunzone.com/crafts/crafttemindexlist.html#Christmas%20crafts
prędzej takie:
www.dltk-kids.com/
www.kckpl.lib.ks.us/YS/CRAFTS/Crafts.htm
ale to juz poza tematem ilustracji do książek...

[mama_kotula]

zawsze_wolna_nilka napisała:

> Obrazki do wypełniania i rysowanie po śladach
> to tylko jeden maleńki fragment układanki, która jest twórczość dziecka.

Całkiem się z tym zgadzam. Nie dalej jak przedwczoraj zamieściłam na moim forum
wątek, w którym pomstowałam na przedszkole mojej córki, gdzie działalność pt.
używanie kredek/farb ogranicza się do kolorowania, nie ma natomiast zwykłego
rysowania z wyobraźni, na zadany temat bądź bez konkretnego tematu (na szczęście
całokształtowi edukacji plastycznej w tym przedszkolu nie da się praktycznie nic
zarzucić, no, poza tymi nieszczęsnymi kolorowankami).

Irytuje mnie - napiszę to po raz kolejny - traktowanie kolorowanek jako zła
koniecznego i unikanie ich jak ognia, bo nie daj Boże coś tam się dziecku zaburzy.
Moje dzieci kolorują. Najchętniej mandale (zwłaszcza starszy - dla wyjaśnienia,
ma zespół Aspergera i uwielbia regularne, symetryczne wzory). Poza tym śmiem
twierdzić, że zapewniam im zdecydowanie lepszą edukację plastyczną niż niejedno
przedszkole :)), z racji mojej pasji i zamiłowania do wszelkich typów twórczości
plastycznej. Niemniej jednak uważam, że czasem dzieci mogą odpocząć od bycia
kreatywnym i po prostu pobawić się w działania odtwórcze, schematyczne, i z całą
pewnością im to nie zaszkodzi :). To, co mnie uderzyło w tym wątku, (może mylnie
odczytując intencje, przyznaję) to dążenie do kreatywności za wszelką cenę, w
każdym aspekcie działania dziecka.

[zawsze_wolna_nilka]

yo! Tu się zgadzam i ze wstydem przyznaję, że dziecię moje wyprodukowało dziś
kilkadziesiąt "pscułek" z ciastoliny za pomocą foremki ciastowej, znaczy matka
coś za dużo teoretyzuje:-) Na szczęście drugi usnął pod stolikiem przy tym
monotonnym zajęciu, co napawa mnie niejaką nadzieją w kwestii jego gustu
artystycznego;-)
Dobranoc;-)
M.

[abepe]

mama_kotula napisała:

> abepe napisała:
>
> > Aha - precz z akcesoriami do ciastoliny - foremkami, wsyciskaczami, wałka
> mi.
> > Niech żyją samodzielnie wykonane bohomazy.
>
> Uuuu, jedziemy po całości?
> Nie zgadzam się. Dla 2-3-latka foremki do ciastoliny, wałek itp. to fajne
> urozmaicenie zabawy. Nota bene z ciastoliny ciężko się lepi figurki itp., bo
> słabo się ona skleja (gorzej niż plastelina).
>
> W ogóle nie podoba mi się popadanie w skrajności. W tym wątku kolorowanki są
be
> ,
> rysowanie po śladzie be, foremki be. Cacy jest tylko i wyłącznie własna
> twórczość dziecka i wyobraźnia. A prawda jak zawsze leży gdzieś pośrodku :))
>
> Nie odsądzam kolorowanek od czci i wiary, czasem podsunę dzieciom, podobnie
jak
> zabawy w stylu "połącz punkty" czy "dokończ rysunek po śladzie". Ćwiczenie
ręki
> dobre jak każde inne. Moje dzieci żyją, mają się dobrze, a wyobraźnię i
> kreatywność mają na bardzo wysokim poziomie.
> Aaa, foremki i wałek do ciastoliny też mamy :o)
>



My też mamy i kolorowanki i foremki do ciastoliny ale powoli je wycofuję. Jak
moje dziecko ślicznie robi misia zupełnie nie podobnego do misia:) A kaczka a
foremki zawsze taka sama. Oczywiście nie ma co popadać w skrajności. Ale - moje
dziecko bardzo późno posmakowało czekoladę, zaczęło oglądać bajki w TV, do tej
pory nie próbowaliśmy czy umie posługiwac się komputerowa myszką. Jestem za
własnorączną twórczością. Te "precze" to mój manifest. Można nie skorzystać:))
Poza tym - zauważyłam, że Grzesia książki z naklejkami, kolorowanki (także te
rysowane przez tatę), foremki bardzo rozleniwiają. Nie każde dziecko może byc
takie leniwe - moje jest.

[jacobina]

A ja mam i piasek i farby i naklejki i kredki i foremki. I nie zmuszam dziecka
do jakiejkolwiek działalności twórczej czy odtwórczej. Robi co chce i kiedy
chce. Koloruje w przedszkolu choć z tego co widze raczej wykleja otrzymane
kształty, robi wazoniki z butelek i kwiatki z papieru i rurku do picia. A w domu
bawi się ciastoliną i foremkami. Misia sam ulepic nie chce, woli wyciąć foremką,
pomiętolić ciastolinę, zrobić z niej kólki i przcisnąć przez drylownicę do
wiśni. Jak był mały to zimą wysypywałam na środek salonu wiadro bułki tartej,
zeby miał piaskownicę.
Do czego dążę? Ano do tego że w tym wieku ważna jest przede wszystkim chęć do
działania i ćwiczenie rączek. Jeli dziecko nie ma ochoty robić czegoś
samodzielnie to niech lepiej robi z foremek niz w ogóle, jeśli jest chętne do
zabaw plastycznych niech robi na oba sposoby. Tutaj ani zmuszanie ani
ograniczanie nie jest dobre. Chodzi o to, zeby nie wylać dziecka z kąpielą, bo w
zyciu liczy się nie tylko wyobraźnia. Sa jeszcze prozaiczne rzeczy jak wiązanie
sznurówek.

[jacobina]

kulki oczywiście. Nie kólki.

tu ilustratorka co dzieci nie ma

[icala]

jeszcze.. :-)

poczytałam sobie waszą ciekawą dyskusję o kolorowankach, foremkach i innych
gotowcach, które dzieciom należy badź nie, podsuwać w ramach edukacji
plastyczno-literackiej..
nie wiem na ile mogę wogóle sie wypowiadać, bo ani nie mam dzieci, ani nie
jestem pedagogiem, ani nawet nie mam profesjonalnego plastycznego
wyksztalcenia, ale dorzucę swoje trzy grosiki..
jako małe dziecko wychowywane w czasach wszelkich niedoborów, używałam do
twórczości własnej materiałów "recyclingowych": gazet, kolorowych papierków,
sznurków, gałganków, sreberek po czekoladzie itp.. dodawałam do tego farby,
kredki z misiem na opakowaniu, mazaki w 4 kolorach i to był cały warsztat mojej
ówczesnej twórczości.. nie było internetu, w TV trzy dyzurne bajki, ale za to
ksiegozbiór i czytajacy rodzice bez ograniczeń!
i myślę sobie, że dopóki można, dopóki się chce, dopóki jest czas to powinno
się dziecku dawać taką swobodę, nieograniczoną "dorosłym" widzeniem swiata.
niech pies ma łepek większy od tułowia, niech sowa bedzie większa od tygrysa.
to dla nas wielka nauka - obserwacja dziecięcego postrzegania. dziecko rysuje
wszak nie-realistycznie, ale znaczeniowo. stąd tyle ciekawych prac o rozumieniu
rysunkow dzieci, które polecam ciekawym mamom i tatom...
niedawno miałam spotkanie z przedszkolakami, ktore obdarowaly mnie wykonanymi
przez siebie ilustracjami do wierszy, ktore ukazały się z moimi obrazkami.
byłam bardzo zaskoczona jak interesujaco, ciekawie odbierają tekst często
abstrakcyjny, nie sugerujac się rzeczywistością..
dlatego na koniec dodam, że wspólne czytanie może przeradzać sie we wspólne
rysowanie, malowanie czy ogólnie: tworzenie ilustracji. rodzice mogą sie bowiem
wiele dowiedzieć i nauczyc o swoim dziecku i o jego swiecie.

[abepe]

Zapomniałam dopisać, że kiedy pytam o to, co dzieci robią w domu, to okazuje
się, że wiele nie rysuje ale foremek i wyciskarek to mają dużo. Dlatego taką
refleksję mam, ze za dużo gotowców a za mało twórczości. Może nie każdy musi
byc twórczy...hm...właściwie...

jacobino

[lucapuka]

ale fajny pomysł:"Jak był mały to zimą wysypywałam na środek salonu wiadro
bułki tartej,zeby miał piaskownicę." :))))
Szkoda, że moje dzieci już duże, bo bym je też zaraz popanierowała ....:)

[pesteczka5]

U mnie była kasza manna, ryż i kukrydzianka:-)

W moich rozmyślaniach nad kreatywnością - jeszcze jedna refleksja.
Moje dzieci chodzą do uniwersyteckiego przedszkola (szkółki) w Kanadzie.
Codziennie mają do wykorzystania najprzeróżniejsze techniki - malowanie
palcami, odbijanie śladów klocków, zwierzątek gumowych, wyklejanki z makaronu,
łancuchy z płatków śniadaniowych, posypywanki, puszczanie kolorowych baniek na
papierem na którym powstaje "dzieło", kukiełki z papierowych torebek, kulanie
kuleczkami szklanymi po kleksie z farby itd.
Wszystkie te prace przynosimy do domu. I... nic, nic w tym nie ma "ładnego"
albo chociaż konkretnego... Wiem, nie o to chodzi w założeniu, wiem. Ma
otwierać dziecko na różne techniki. Tego ma uczyć.
A uczy - często bałaganienia i braku dbałości o efekt; że cokolwiek by dziecko
zrobiło, jest warte zachwytu i uznania, bez włozonych starań o końcowy rezultat.
Moje dzieci umieją (i w domu z wielkim zapałem robią) rzeczy bardziej
skomplikowane - piękne obrazki, malunki tego, co widzieli w trakcie podróży,
ogródki z mchu, kamieni, skał pt. np "klif", "wybrzeże wydmowe", "park
jurajski" itp. Kiedy tu przyjechaliśmy, z braku obfitości zabawek zrobiły sobie
pełen rynsztunek - zbroje z pudeł:-), statki z opakowań itd.

Cieszę się, że przedszkole kanadyjskie stwarza im nowe, ciekawe możliwości, ale
widzę, że przesada w każdą stronę zapędza w końcu w kozi róg.
Dzieci muszą także umieć mieć coś na celu i potrafić rzecz doprowadzic do końca.

[jacobina]

No dobra, przyznam się. Ta bułka tarta to z rodzicielskiej rozpaczy a nie z
kreatywności ;-)

Pesteczko

[mmc2]

Pesteczko zgadzam sie z toba ze dzieci nie powinny tylko eksperymentowac
roznymi technikami ale rowniez robic prace na rozne tematy.
Tematy moga byc wymyslane przez dzieci i przez doroslych tyle ze dzieci powinny
miec mozliwosc znajdowania wlasnych rozwiazan danego tematu.
A przy wspomnianych tu kolorowankach, szablonach czy nawet z pomoca "uczacych"
malowania ksiazek, faktycznie ucza sie malowac schematychnie i szablonowo
zatracajac wlasna indywidualnosc w rysunku. Wszystkie prace staja sie jednakowe
i gdy na scianie np. w przedszkolu wisi 20 prac zadne dziecko nie jest w stanie
poznac wlasnej pracy, bo wszystkie sa identyczne.
A przeciez np. kupujac dzieciom ksiazeczki poznajemy niektorych ilustratorow
poprzez bardzo charakterystyczne dla nich rysunki czy techniki i niektorych za
ta indywidualnosc bardzo sobie cenimy:)).

[uccello]

Nie rzucałabym się Rejtanem pod drzwi, żeby ochronić dziecko przed
kolorowankami. Zetknie się z nimi niestety i tak, najpóźniej w szkole. Jeśli
maluch chciałby sam, to bym dała- może lubi zestawiać nietypowo kolory i takie
ramy rysunku są dla niego okazją do zabawy- pokoloruję takiego samego motyla na
10 różnych sposobów?
To trochę jak z mcDonaldem, nie ma co urządzać histerii, kiedy dziecko raz na
sto lat coś takiego chce, ale karmić tym codzień? Podsuwać i zachęcać? Jednak
nie.

A tak wogóle, to mam nadzieję, że zostaniesz z nami pi-razy-żabo!

[mama_kotula]

mmc2 napisała:

> Wszystkie prace staja sie jednakowe
> i gdy na scianie np. w przedszkolu wisi 20 prac zadne dziecko nie jest w
stanie poznac wlasnej pracy, bo wszystkie sa identyczne.

Nie zgadzam się.
Identyczny jest wzór. Sposób wykonania się różni. Jedno pomaluje Czerwonego
Kapturka klasycznie krwistoczerwoną kredką, inne - np. mój syn - wymyśli, że to
"Zielony Kapturek" i pokoloruje na zgniłą zieleń, na kapturku dorysuje antenkę
ze sprężynki, na trawie dorysuje kwiatki, a w koszyczku "maszynę do żelków" :D

Moje dzieci i ich przedszkolni koledzy bez większych problemów rozpoznają swoje
prace pośród 20 "takich samych".
Może w starszych grupach przedszkolnych wygląda to inaczej i te prace
rzeczywiście są identyczne (ale śmiem twierdzić, że tak nie jest - z obserwacji
wystawek wywieszonych w szatni).

Taki mi się przykład nasunął, odnośnie do wypowiedzi paru forumowiczek (foremek?
forumek?), że dziecko czasem powinno zrobić coś wg schematu, żeby nauczyć się
regularności, pewnej systematyczności itd.
W grupie mojej córki - chodzi z trzylatkami - dzieci dostały za zadanie
wykonanie "ręcznika" - wyciąć w kartce papieru frędzelki, i narysować kolorowe
szlaczki wg wzoru: w jednym rządku krzyżyki, w drugim rządku kółka i tak na
przemian. Już pomijam fakt, że na całą grupę 2 osoby umiały się posługiwać
nożyczkami. To zadanie - rysowanie szlaczków - wykonały 3 osoby. Reszta po
prostu pomazała kartkę dowolnie - ani to nie było ładne, ani konkretne, ani - co
najważniejsze - nie spełniało celu, jaki miało osiągnąć (wyrobienie precyzji
ręki, nauka powtarzalności wzoru). Niewątpliwie było to kreatywne i twórcze,
jednak nie o kreatywność tu chodziło...

słowo kluczowe:cel

[icala]

cel właśnie. cel tego co sie robi. jeśli celem pracy z dzieckiem jest
wyrobienie w nim precyzji rączki to szlaczki, powtarzanie schematu, wzoru, jest
jak najbardziej dobrym, wydaje mi sie, sposobem. jeśli celem jest wyzycie sie
twórcze i narysowanie plamiastego stwora, to niech dziecko swobodnie go sobie
wymysla i maluje łapkami umoczonymi w farbie.. przykładów można by mnożyc
wiele. gdzieś jest złoty srodek. i mysle, że kluczem do niego jest właśnie:
cel. jesli on jest znany rodzicom i dziecku, to efekty bedą cieszyć obie
strony.
przypomniałam sobie też, że mama czytała mi, kiedy byłam bardzo mała...
podrecznik języka polskiego do 1-klasy należący do mojego brata. mało tam było
ilustracji, wiecej tekstu, jakieś wierszyki, opowiadanka. w mojej głowie na
pewno powstawaly wtedy własnie ilustracje do tych tekstów. nie wiem czy je
malowałam czy nie.. myślę, że takie ilustracje, zrobione przez dzieci do
tekstów niezilustrowanych, mogą byc bardzo ciekawe..

[i2h2]

Po pierwsze - zgadzam się z przedmówczynią, Wysoka Izbo ;-)
Po drugie - cały czas powtarzam, że dużo zależy od nauczyciela (dobry będzie
potrafil ten cel jasno określić).
Po trzecie - to już do Kotuli - trzylatki tak mają (zwłaszcza w grupie).
Po czwarte - moje dzieci własnie słuchają w I programie PR Ireny Kwiatkowskiej
czytającej Mikołajka i na pewno potem Młoda ruszy do tablicy, bo nic tak
wyobraźni nie łechce jak radio ;-)
I po piate w końcu - gratuluję, Iwonko, "Kapitana dalekomorskiej wanny".
Szalenie mi się te ilustracje podobają :-)

[icala]

Priomo: dziękuje za gratulacje. Kapitana ilustrowało sie swietnie, bo teksty
swietne! Sam mistrz, Kern, wszak!
Secundo: radio, radio, radio! to jest to! inna wersja: słuchanie jak czyta Mama
albo Tatko... ech, przypominaja mi sie te czasy sielskie-anielskie, kiedy to
się słuchało radiowych słuchowisk co dzień w radio...

[abepe]

i2h2 napisała:


> Po czwarte - moje dzieci własnie słuchają w I programie PR Ireny
Kwiatkowskiej
> czytającej Mikołajka i na pewno potem Młoda ruszy do tablicy, bo nic tak
> wyobraźni nie łechce jak radio ;-)


O, rety - Mikołajek - jak często, o której i dlaczego nic wcześniej nie
wspomniałaś?????????? Po uszach dam!!!

[abepe]

abepe napisała:

> i2h2 napisała:
>
>
> > Po czwarte - moje dzieci własnie słuchają w I programie PR Ireny
> Kwiatkowskiej
> > czytającej Mikołajka i na pewno potem Młoda ruszy do tablicy, bo nic tak
> > wyobraźni nie łechce jak radio ;-)
>
>
> O, rety - Mikołajek - jak często, o której i dlaczego nic wcześniej nie
> wspomniałaś?????????? Po uszach dam!!!
>


Ok, już sobie znalazłam ale po uszach i tak dam, czekaj, no:))

[i2h2]

Precz od mych uszu/ Posłuchaj od razu ;-)))
Sama nie wiedziałam dopóki dzieci mnie nie uświadomiły. No ale jeśli to "po
uszach" ma stanowić pretest do spotkania, to moje uszy jakos to przeboleją ...

[ewamamaolka3]

Swietna wymiana pogladow:))
Pozwolcie i mnie zabrac glos.
Mam siedmiolatka, ktory jest uzdolniony plastycznie.(Opinie plastykow)Ja sama
nigdy nie naciskalam, na stole leza farby, kolorowanki naklejki. Foremki do
plasteliny tez sa. Ma ochote rysuje, mam ochote wyciska przez foremki. Nie
zabilo to w nim kreatywnosci, wrecz przeciwnie. Ostatnio przyniosl nagrode,
Wpadl na pomysl przyklejenia foremek, wypelnienia ich plastelina i uzycia w tym
wszystkim farb. Wyszlo ciekawie. Czyli umiar we wszystkim

[ewamamaolka3]

przepraszam za gore, Emi nacisnela wyslij zanim zdazylam zmienic

[steffa]

Ojej... ale ciekawa dyskusja. Muszę ją jeszcze raz przeczytać o wcześniejszej
godzinie ;-)
Na razie dorzucę swoje 3 grosze (polskie).
Moje dziecko też nie lubi kolorować, ale ma kilka kolorowanek. Przed nimi nie
uciekniesz, che che. Ale w ramach wolności (mojej i jego) nigdy nie sugeruję,
żeby: a) nie wychodził za linię, b) kolorował zgodnie z zasadami, czyli wg wzoru
obok lub z natury ;-)
Ale on naprawdę nie lubi kolorować. Woli wrobić dorosłego w kolorowanie (a to
manipulator! :-)).
Fajnie rysuje. Abstrakcyjnie. Uwielbiam to.
A może te kolorowanki są po to, żeby jednak dziecko jakośtam odnalazło się w
społeczeństwie? che che. Niewiem, czy teraz tak jest w szkołach, ale 'za moich
czasów' (wczesne lata 80.) panie lubowały się w regułkach i nawet taki zeszyt
straszny trzeba było założyć. W 3 linie. I tata mój rzekł, abym nigdy i pod
żadnym pozorem nie przyswajała tych bredni, bo są szkodliwe. No i ja nie
przyswajałam. No i pierwszą dwóję już zaliczyłam w pierwszej klasie. Potem było
tylko gorzej. ;-) Do dziś nie mogę niczego nauczyć się na pamięć. A koleżanki
w liceum tak ładnie recytowały z zeszytów.... ;-) Pozdrawiam je (choć pewnie
nie czytają tego forum), chi chi.

skapitulowałam

[abepe]

Nie lubie kolorowanek ale muszę jakoś zachęcić Grzesia do wzięcia kredek do
ręki. Bazgranie po kolorowankach jakoś go bawi (trochę). Nie jest to kolorowanie
"w granicach", raczej bazgranie po. Kolory i kształty niezwiązane z
tematem:))Może przy okazaji sam coś maznie. Na razie jestem uziemiona w domu z
powodu deszczu, tusz w drukarce się skończył. Sama produkouję kolorowanki:))
Zamarzyły mi się do kolorowania ilustracje Kiliana do Pyzy. Sa takie niedokończone.