Żałoba

[agablues]

Dzisiaj widziałam ładną, młodą kobietę ubraną na czarno.
Wiecie doskonale, że tej wiosny i lata ma być kolorowo. I na ulicach jest.
Dzisiejszy dzień w Warszawie był dosyć ciepły, wiele kobiet chodziło już z
gołymi nogami, a ona miała czarne rajstopy. Zastanowiłam się - czy to po
prostu taki jej styl ubierania się, czy jest to żałoba.

Czy jeszcze nosi się żałobę? I przez rok?

Moja mama zawsze powtarzała, że żałobę nosi się w sercu. Kiedy umarł mój
ojciec ( równo 20 lat temu), mama przyszyła nam tylko kokardki z czarnej
aksamitki do kurtek. Poza tym znakiem, nie nosiliśmy żałoby. Po dziadkach również.
Często zastanawiałam się czy będę nosiła żałobę po Malutkiej. Znowu wychodzi
moja praktyczna natura, bo myślę sobie, że widoczna żałoba odstrasza. Takie
barwy ochronne. Trzeba mieć wielką odwagę lub tupet, żeby "zaczepiać" młodą
osobę w żałobie. I dochodzę do wniosku, że ja właśnie po to nosiłabym żałobę -
zeby mnie nie zaczepiano i nie pytano " a co się stało?"

[ewamonika1]

Aga
Mam koleżankę - pisałam o niej kiedyś na forum, która straciła w wypadku męża.
Byli naprawdę szczęśliwym małżeństwem, właśnie kupili działkę, mieli budować
swój wymarzony dom. Mieli dwie córeczki - ola w chwili śmierci taty miała
niewiele ponad rok.
Ta dziewczyna nosiła żałobę przez ponad 2 lata. Wszystkich prawie to drażniło,
w pracy aż to raziło, ale ja ją na swój sposób rozumiałam. Ona tego
potrzebowała i tu rzadne nakazy nic nie dawały. Fakt - było mi szkoda jej
córek, które straciły ukochanego tatę i jeszcze do tego cały czas widziały
smutną mamę, ubraną nonstop na czarno. Ale kiedyś jej powiedziałam, że wierzę,
iż - gdy będzie gotowa - pożegna ten kolor i zacznie żyć inaczej.
I udało się - takim impulsem była I Komunia jej starszej córki - w końcu
zobaczyłam ją ubraną w jasne ubranie. Odetchnęłam z ulgą, ale wiele osób do
dziś nie może jej tego darować. Wg mnie to nie jest sprawa innych ludzi, ale
tych, którzy przeżywają żałobę.
cześć - ewa

[agablues]

Zgadzam się, pytanie - czy jeszcze czuje się taką potrzebę?
Jak widać - tak. To chyba zależy kogo opłakujemy, prawda? i jak byliśmy związani
z tą osobą, której już nie ma z nami.
Ja też miałam kolezankę, która została wdową mając zaledwie 25 lat. I wiem, że
była na cmentarzu codziennie i nosiła żałobę. Nie wiem jak długo. Teraz, po
kilku latach ma nowego męża i dziecko.

[anuteczek]

Aga, ja miałam taki odruch noszenia ciemnych ubrań, wesołe mnie drażniły, źle
się w tym czułam. W Dzień Matki i Dzień Dziecka odruchowo wyjęłam z szafy
czarny kostium, jakoś nic innego mi nie pasowało. Moja mama po śmierci
ukochanego brata też chodzi ciemno ubrana. Mówi, że nie może się przełamamć i
źle się czuje w jasnych rzeczach.
Widać coś jest w tej żałobie
andzia

[sloggi]

U mnie w rodzinie (jestem pół greko-katolikiem) przyjęte jest, że panie
ubierają się w ciemniejsze kolory - ale nie czarny. Panowie do normalnego
stroju zakładają czarny krawat.
Podobnie jak u Agi - mówi się, że żałoba to nie strój.

[ada16]

A ja kilka mięsięcy temu straciłam Tatę.
Noszę żałobę.
Początkowo wyłacznie czarną, obecnie nieco rozjaśnioną ( czasem biel, czasem
popiel) .I tak do rocznicy.
A,

[melka_x]

Większość rytuałów ma bardzo głębokie znaczenie, dlatego powiem od razu - nie
zgadzam się ze stwierdzeniem, że żałobę nosi się w sercu, bo z tego łatwo
wyciągnąc wniosek, że sformalizowanie zasad związanych z zachowywaniem się
wobec śmierci nie ma sensu, że to pusta forma. Pogrzeb - symboliczne zamknięcie
pewnego etapu, unaocznienie bliskim, że osoba chowana odeszła. Wcześniej coraz
już rzadszy zwyczaj czuwania - pożegnanie. Jeszcze wcześniej obmywanie
zmarłego, ubieranie - kiedyś robiła to rodzina. Stypa - dziś często dziwi,
coraz rzadziej urządza się je w dużych miastach. A przecież one miały na celu
umożliwienie rodzinie porozmawiania o zmarłym, symboliczne zapoczątkowanie
pierwszego etapu żałoby i zwerbalizowanie emocji, co jak dzisiaj przyznają
terapeuci jest niezbędne, żeby wrócić do życia. Żałoba to coś więcej niż czarny
strój, to przecież również pewien tryb życia - bez przyjęć, zabaw, tańców. Nie
bezsensowne zakazy, ale chronienie osób w żałobie. Te normy dawały gwarancję,
że osoba w żałobie będzie odpowiednio traktowana, że nikt nie będzie zapraszał
jej na radosne uroczystości, że w miarę możliwości będzie się jej oszczędzać
widoków normalnego życia, które przecież tak wtedy drażni. Te normy miały
jeszcze inne uzasadnienia. Określanie czasu żałoby w zależności od stopnia
pokrewieństwa i związane z żałobą zakazy dawały czas na pogodzenie się ze
stratą, na opłakanie jej. Żałoba sprawiała, że osoby po śmierci kogoś bliskiego
nie czuły nacisku na szybki powrót do normalnego życia. Wreszcie jeszcze jedno
uzasadnienie. Nie zawsze śmierć bliskiej osoby była powodem do rozpaczy. Z
różnych powodów nie ma czasem prawdziwej więzi między pozornie najbliższymi.
Wtedy załoba jest odczuwana jako coś narzuconego. Ale nawet wtedy ma głęboki
sens, chodzi o to, żeby nie podkopywać podstaw, na których zbudowano
społeczności - szumnie brzmi, ale jak to inaczej ująć? A jedną z takich podstaw
są więzi rodzinne. To nie hipokryzja, ale zakaz manifestacji przeciwko normom,
bez których taki kształt społeczności jaki znamy, rozpadłby się. On zresztą
dzisiaj rozpada się (przekształca?). Odchodzą różne zasady i rytuały, ale bez
nich jesteśmy bezradni, powstają więc poradniki jak traktować osoby po stracie
kogoś bliskiego. Te poradniki nie są niczym innym jak próbą odkrywanie rzeczy
dawno odkrytych (ok - gwoli sprawiedliwości są też próbą dostosowania różnych
norm do współczesności). I czy odchodzenie od rytuałów związanych ze śmiercią
jest jednym ze skutków tych przekształceń(rozpadu?) czy jedną z przyczyn?
Pytanie z natury czy pierwsze jajko czy kura. Niewątpliwe jest to związane z
tym, że śmierć stała się tematem tabu. Z różnych powodów. Trochę dlatego, że
odchodzimy od wiary, że coraz mniej osób jest głeboko przekonanych, że śmierć
to początek innego życia. Ta myśl, że to koniec wszystkiego budzi przerażenie.
Ale chyba jeszcze w większym stopniu wpływa na to co się dzieje, fakt że śmierć
stała się czymś niecodziennym. Kiedyś gdy granica długości życia była znacznie
niższa, ze śmiercią oswajano się w dzieciństwie. Nie sposób było dożyć
dorosłości nie tracąc nikogo. Traciło się rodziców, rodzeństwo, później dzieci,
meżów, żony itd. więc śmierć mimo, że wiązała się z rozpaczą była czymś
naturalnym. Sądzę, że dzięki temu ludzie mieli poczucie, że śmierć jest
nieodłącznym elementem (końcem) życia. My trochę udajemy, że śmierci nie ma,
śmierć traktujemy jako przegraną lekarzy, i dlatego śmierć nas uderza
podwójnie. Również dlatego inni nie umieją z nami o tym rozmawiać.

Wszystko to o czym piszę wyżej przeżyłam na własnej skórze. Wszystko to o czym
piszę, nam okazało się bardzo potrzebne.
Czuwanie przy zmarłym - namiastką było pożegnanie z Natalią w szpitalu.
Mieliśmy ogromną potrzebę potrzymanie jej jeszcze w ramionach, przytulenia.
Obmyliśmy jej buzię, poprawiliśmy kołderkę, w którą była zawinięta.
Wszystko się buntowało przeciw temu, żeby ją tam zostawić i pozwolić zabrać ją
do kostnicy, to było nieludzkie. Czuliśmy, że naturalne byłoby zabranie jej do
domu. Naturalne byłoby gdyby to któreś z nas włożyło ją do trumny, a nie
wynajęta osoba w zakładzie pogrzebowym. Pogrzeb był rzeczywiście unaocznieniem
tego co się stało. W moim przypadku pogrzeb zapoczątkował proces wychodzenia z
szoku. Żeby pogodzić się ze śmiercią i za jakiś czas wrócić do życia, trzeba w
nią uwierzyć.
Nie było typowej stypy, ale przyjechali do nas rodzice. Razem oglądaliśmy
zdjęcia, razem płakaliśmy.
Na Sylwestra nigdzie nie poszliśmy. Ale i tak na dopadł. Sztuczne ognie widać
było przez okno, nie można było uciec przed radosnym hałasem - koszmar.

Na koniec ciekawostka - nie do końca nie na temat. Niedawno spotkałyśmy z Anią
w sprawie artykułu z psychoterapuetką zajmującą się ludźmi po stracie dziecka.
Stanowisko terapeutów jest następujące: po śmierci dziecka ludzie nie powinni
decydować się na następne przed upływem roku (część mówi nawet o dwóch latach).
Czyli dokładnie tyle, ile trwa formalna żałoba. Dlaczego? Z ich doświadczeń
wynika, że ludzie, którzy wcześniej decydują się na ponowne rodzicielstwo mają
problem z akceptacją nowego dziecka, to dziecko często jest wtedy zamiast. Co
jeszcze ciekawsze - kobiety zachodzące szybko w ciążę po stracie dziecka mają
bardzo często problemy z jej utrzymaniem. Procent zagrożonych czy wręcz
niedonoszonych ciąż jest znacznie wyższy niż u reszty ciężarnych.

[agablues]

Magda, zgadzam się, że te wszystkie rytuały są bardzo ważne. Kiedyś były one
powszechne i pewnie nikt się nie zastanawiał po co są. I nieważne kogo się
żegnało, własne dziecko czy sąsiada zza miedzy.
Ale teraz jest inaczej. Rytuały zanikają, nie przekazujemy ich dzieciom. Kiedyś
ludzie umierali w domach i wszyscy byli przy tym obecni, nierzadko żegnali się z
umierającym. Teraz często najbliżsi umierają w szpitalach, bez rodziny, ciało
się oddaje dpzakładu pogrzebowego i przyjeżdża się dopiero na pogrzeb.
Mówiąc o tym, że żałobę nosi się w sercu, chodzi chyba o to, że musi ona
wypływać z serca, inaczej jest hipokryzją. Jakwcześniej wspominałam, mój ojciec
umarł jak miałam 11 lat. Trzy lata wcześniej , rodzice rozstali się. Nie mogę
powiedzieć, że go nie kochałam, ale też nie łączyła nas jakaś szczególna więź.
Był zwykłym, zapracowanym ojcem, który nie zajmował się dziećmi zbyt dużo. Kiedy
umarł - do mnie to nie docierało, nie wierzyłam w to po prostu. Siedziałam przed
trumną w kościele, patrzyłam na tabliczkę i myślałam, że to wszystko żart. Że on
patrzy sobie z boku i się z nas śmieje. Do dzisiaj żałuję, że otworzono na
cmentarzu trumnę, nawet zrobiono zdjęcie...
Mimo to, nie odczułam boleśnie tej straty. Czasami mi go brakowało, ale nie była
to rozpacz. Mysle, ze moja mam dobrze zrobiła, ze nie kazała nam się ubierac na
czarno. Tak samo było, gdy umarli moi dziadkowie. Jak mogłam nosić żałobę po
kimś, kogo nawet nie kochałam, tak powierzchowne były kontakty z nimi.
Inna sprawa, ze stratą kogo sie naprawde kocha. Nie wyobrażam sobie, by ktoś
inny przygotował moje dziecko, chciałabym czuwać...I tak jak rzadko chodzę na
cmentarz , na grób mojego ojca - w przekonaniu, że on tego nie potrzebuje, ja
tym bardziej, tak jeżeli chodzi o dziecko....zupełnie inna sprawa.
Dodam jeszcze,że jakiś czas temu, moja mama uczestniczyła w tradycyjny pogrzebie
na mazurskiej wsi. Ciotka umarła w somu, we własnym łóżku, ze wszystkimi zdążyła
się pożegnać. Nie wiem czy leżała w kaplicy, ale raczej w domu, przez cały czas,
który pozostał do pogrzebu, przychodzili ludzie ze wsi i czuwali przy niej. Do
kościoła wyniesiono ją z domu i była właśnie niesiona. Na cmentarz tak samo. A
potem była stypa. I szkoda, że takich pogrzebów jest coraz mniej.
Może wrócimy do tradycji, może śmierć przestanie być tematem wstydliwym...

[melka_x]

Zgadzam się Aga. Mój post był ogólnym rozważaniem na temat z czego różne
rytuały wypływają, a nie apelem, żeby bez względu na wszystko trzymać się norm.
Sama nie chodzę już ubrana na czarno. Natomiast oddawanie ciał do kostnicy,
mycie i ubieranie przez osoby z zakładów pogrzebowych, śmierć w szpitalu - to
wszystko są rzeczy, z którymi nie godzę się, w każdym razie nie pogodziłam się
w przypadku Natalii.
Pozdrawiam
Magda

[olivka27]

Mój tata zmarł jak miałam 15 lat.Przez rok ubierałyśmy się na ciemno-ja i
siostra,mama na czarno.Przez rok regularnie co tydzień byłyśmy na grobie,tam
płakałyśmy,rozmawiałyśmy ze soba i z Nim.Pamiętam że to nam bardzo
pomagało.Unikałyśmy też zabaw,dyskotek,jakoś nie miałam wtedy ochoty.Ten
pierwszy rok był najcięższy,żałoba bardzo nam wtedy pomogła.Była potrzebna
zwłaszcza mamie,która przez ten czas musiała nauczyć się żyć w
pojedynkę,zobaczyć jak to jest samemu wychowywać dwie dorastające
dziewczyny,próbować zrozumieć dlaczego nagle odchodzi zdrowy 38 letni
mężczyzna,mąż i ojciec.Potem było już coraz lepiej,zgodnie ze słowami
poety:"Jest taka bólu granica..."Minęło już 12 lat,odzyskałyśmy spokój,jesteśmy
pogodzone( może nam się tylko tak wydaje-mama nie wyszła ponownie za
mąż).Żałobę wspominam jako czas adaptacji,stopniowego godzenia się z
losem,cichej zadumy,smutku.W każdym razie nie wyobrażam sobie bez niej
powracania do życia i chyba na tym polega jej rola.

[agawa2]

Mój synek zmarł 27 grudnia. Wszędzie dookoła radość i fajerwerki a ja
zrozpaczona. Nosiłam czerń żeby wyrzucić z siebie złe emocje. A ciotki mówiły
mi, że po malutkim dziecku nie nosi się żałoby. Mi było to potrzebne. Nie na
siłę, bez absolutnego pilnowania się zeby nie włożyć nic innego niż czarne. A
wiosną, razem z naturą, kolory też sie zmieniły.

[asia.miniaczek]

Ja bardzo lubię kolor czarny, często nosiłam ubrania tego koloru przed ciażą w
trakcie, po prostu lubię ten kolor ( poza tym jestem przy kości i wiecie ...:)
Teraz też chodzę w ubraniach tego koloru, nikt na to nie zwraca uwagi, znajomi
są przyzwyczajeni do noszenia przeze mnie tego koloru.


Uważam , że tak na prawdę żałobe nosi się w sercu...

Asia- mama Zuzanki.

[joannajarek]

Ja tez uwazam ze zalobe nosi sie w sercu ( tak zawsze mowila mi moja Babcia
ktora nawet po smierci Dziadka nie mogla ubierac sie na czarno).
Czarny stroj dziala strasznie przygnebiajaco i napewno nie pomaga w dojsciu do
rownowagi i odzyskaniu spokoju.
Dlatego nie ubieram sie na czarno choc przeciez o mojej Zuzi mysle z bolem
codziennie.
Asia

[9322md]

Tak, czerń żałoby jest pancerzem pod którym się ukrywam.Faktycznie ludzie nie
zadają bolesnych pytań,starają sie rozmawiac na tematy neutralne. Ja jednak
noszę czerń żeby odgrodzić się od współczucia, życzliwości. Mimo, że pragnę jej
bardzo-to się jej boję.Nawet bardziej niż pytań typu co się stało. Boję się że
pod wpływem czyjejś serdeczności pęknie moja samokontrola i rozsypię się na
miliony kawałków i nie będe mogła funkcjioować, nie dam rady żyć.

[agablues]

Pytania "Co się stało z ..." bardzo się boję. Dlatego zaczynam mówić o chorobie
mojej córeczki, żeby wiedzieli. Niech gadają, plotkują - byleby nie zaczepiali i
nie wypytywali na ulicy, w sklepie....

[to.ya]

9322md napisała:

Boję się że
> pod wpływem czyjejś serdeczności pęknie moja samokontrola i rozsypię się na
> miliony kawałków i nie będe mogła funkcjioować, nie dam rady żyć.


Nie wiem czy tu jeszcze zajrzysz ale wiedz, że jestem, ze te miliony kwałaków
pozbieram, poukładam. Że zrobimy to wspólnie.
Dasz radę.
Buziaczki.

[agablues]

Powiem Wam, że czarnego wszystko sie czepia.
Noszę żałobę po mojej Igusi. Nie wiem jak długo jeszcze, ale teraz chcę. To jest
ten czas. Był czas radości, teraz jest czas żałoby.

[anuteczek]

Aga,
I dobrze, czarnego czepiają się paprochy, ale głupie pytania na szczęście
czarny odpycha... Zewnętrzna żałoba jest murem ochronnym przed głupotą świata...
ściskam
andzia

[mamaadama4]

Nie chodziłam ubrana na czarno - nie miałam takiej potrzeby. Hanka zmarła w
połowie kwietnia, potem zaczęło sie lato i pamiętam jak któregos dnia - w
czerwcu poczułam nagłą potrzebę kupienia sobie żółtych spodni i bluzki.
Kupiłam. I całe wakacje ubierałam się na żółto, zresztą od tamtej pory lubię
żółty kolor. Pamiętam mniej więcej to uczucie jak coś wtłacza mnie w coraz
mniejszą i ciemniejsza przestrzeń. Czułam, że się duszę. I te żółte spodnie
były takim wyjściem na słońce. Nie potrafię tego dokładnie opisać, ale chyba to
uchroniło mnie od totalnego wpadnięcia w otchłań.

[mamaadama4]

I jeszcze jedno - absolutnie nie przeszkadza mi jezeli ktoś do końca zycia
będzie nosił czarne rzeczy. jedyne czemu sie sprzeciwiam to sytuacji, kiedy w
rodzinie są inne dzieci a matka czy ojciec nie mogąc wyjść z okresu żałoby
przykrywają je żałobnym kirem na całe zycie i nie pozwalają im na przeżywanie
żałoiby po rodzeństwie po swojemu.

[melka_x]

Rozpisałam się tyle o sensie rytuałów, a końcu nie napisałam jak to z tą
czernią. Czarne ciuchy nosiłam od października do lutego. Nie stanowiły one
żadnej ochrony, bo kogo jeszcze dziwi dziewczyna zimą w czarnym płaszczu,
czarnym swetrze, spodniach i butach? Ale jakoś wtedy nie potrafiłam włożyć na
siebie nic kolorowego, nie wiem jak to wytłumaczyć, ale od ulubionego
niebieskiego swetra po prostu mnie odrzucało. W marcu zaczęłam nosić jasniejsze
rzeczy, powoli wyciągałam z szafy wszysktie beże, khaki, kremy i oliwki, a w
miarę jak robiło się coraz cieplej dotarłam nawet do letniej kurtki w kolorze
pomarańczowej żarówki. Chcę powiedzieć, że nic wbrew sobie.

[ulkar]

Chodzę cały czas na czarno. Czasem założę na szyję jakąś szarą apaszkę. Ryczę
nocami, ale z Aniesiunią umiem się śmiać. Z nią jedną.

[dwoda]

melka-x , kiedy cztery lata temu umarł mój Tata , czułam tak samo jak Ty , nie
tylko nie widziałam się w innym kolorze jak czarny , przeszkadzały mi także
moje jasne włosy , które przefarbowałam. Drażniły mnie rozrywkowe programy
radiowe i telewizyjne . Wiosna rozkwitała , ludzie śmiali się na ulicach a mój
świat legł w ruinach , czułam się jak w absurdalnym filmie. .Ukojenie dawała
tylko modlitwa.Jestem pewna , że nawet gdyby nie było tych tradycyjnych wymogów
żałoby , nie mogłabym inaczej .Ubranie to także odzwierciedlenie stanu mojej
duszy , a wtedy czułam sie jak wepchnięta w czarną otchłań.

[j0204]

Ja również nosze się na czarno. Od dnia śmierci Sylwuni, nie umiem nic innego
na siebie włożyć.
Zresztą, bardzo lubię ten kolor, a teraz jest mi on potrzebny.
Nie dla otoczenia, ale dla siebie samej, choć pewnie Sylwia wolałaby mnie
widzieć w jasnych kolorach i z pełnym letnim uśmiechem na twarzy. Ale póki co
ani lata, ani słońca a usmiech się czasem pojawia.
A czerń, żałobę jeszcze pewnie długo ponioszę....

Jola-mama Sylwuni

[malwes]

Jeśli można to i ja się dopiszę. Zgadzam się w zasadzie z Wami wszystkimi.
Przeczytałam post Melki i...długo nad nim myślałam. To wszystko jest
prawdą...jednak ja osobiście uważam, że czegoś takiego jak żałoba nie można
sprowadzić ani do tradycji, ani do norm społecznych...w zasadzie do niczego
(choć dobrze rozumiem że Melka nie chciała przez to powiedzieć, że tak musi
być)...i jednak będę trwać przy zdaniu, że żałoba jest tylko i wyłącznie w
sercu. Nigdzie indziej. Strój jest tylko jej podkreśleniem, zależnym od uczuć i
potrzeb osoby, która jest w żałobie. Nie powinno się moim zdaniem ani wymagać
od nikogo aby ją nosił ani aby jej nie nosił. Dla jednych będzie to pomocą w
wyrażeniu swojego bólu i przekazaniu jej otoczeniu, dla innych trudem, który
tylko pogłębi ból. Pozwólmy ludziom przeżywać cierpienie "po swojemu". Czarny
strój nie zawsze oznacza, że ktoś naprawdę cierpi, jego brak, że nie. Na pewno
jest pewna formą "informacji" dla otoczenia, że w życiu danej osoby wydarzyło
się coś smutnego, na pewno pozwala uniknąć wielu pytań, niedomówień...niemniej
jednak chciałabym aby przestano traktować ją jako pewnego rodzaju "wymóg", bo
niestety często się to zdarza...podobnie właśnie jak oczekiwanie od cierpiących
matek jakiegoś "pokazowego" wyrażania cierpienia o czym było już w innym wątku.
Gosia

niezręcznie się wyraziłam

[melka_x]

Ja chyba w tamtym poście niezręcznie się wyraziłam. Jak już pisałam - sama nie
nosiłam żałoby rok. Jedna bardzo mi bliska forumowiczka nie nosiła jej w ogóle
i do głowy mi nie przyszło, żeby sądzić, że powinna. Tamten post to były dość
ogólne rozważania o sensie żałoby, aczkolwiek w kontekście tego wątku mogło to
wyglądać na nawoływanie do bezwglednego przestrzegania wszelkich rytuałów.
Wypowiedź Agi potraktowałam jako pretekst do opowiedzenia o tym, czego mi
dzisiaj brakuje.

Tak jak pisałam - myślę, że należy postępować w zgodzie z własnymi potrzebami.
Ja np. do tej pory bardzo żałuję, że nie ubrałam sama Natalii. Z jakiegoś
powodu uważałam, że to niemożliwe. Pewnie gdyby zwyczaj mycia i ubierania
zmarłych przez bliskich nadal był powszechny, to bym to zrobiła nie
zastanawiając się nad tym i będąc w zgodzie z własnym pragnieniem. Uff... chyba
o to mi chodziło w tamtym poście, mam nadzieję, że udało mi się teraz to
wyjaśnić.

A tak jeszcze o żałobie. Przed śmiercią Natalii nosiłam we włosach jedno
jaskrawo pomarańczowo - czerwone pasmo. Potem zdjęłam je (żeby nie niszczyć
włosów tak agresywną farbą, fryzjer zgrzewa takie pasmo u nasady części
naturalnych włosów, jak się znudzi można je zdjąć). Niedawno byłam u fryzjera,
widziałam te kolorowe pasemka, ale nie miałam wątpliwości, że nie chcę takiego
zakładać. Noszę już kolorowe ciuchy, ale wobec tego pasemka czuję opór. Nie
dlatego, że nie wypada. Po prostu nie. Dziwne, brak czerwone pasma we włosach
symbolem żałoby? Ale tak czuję. I pomyślałam, że dzień, w którym wrócę do tego,
będzie końcem żałoby. Nie wiem tylko czy kiedykolwiek będę miała na to ochotę.

Pozdrawiam
Magda

[dominatka]

Agablues twoja Igusia jest przepiękna tam w niebie z aniołkami jest jej na
pewno wspaniale. Zaden aniołek nie przejdzie obojętnie wobec takiego ślicznego
aniołka na pewno ma tam już mnóstwo przyjaciół. Macha do was z góry
uśmiechnięta łapką i czeka na swoich najbliższych.

[agablues]

Dzisiaj, po raz pierwszy od smierci Igusi, widziałam się z jedną koleżanką.
Rozmawiałyśmy sobie o tym i owym, zeszło na żałobę. Byłam ubrana w jasne
spodnie, bluzkę czarną + białe plamy i czarny sweter. Powiedziała mi, że gdybym
była ubrana na czarno, to "nakrzyczałaby" na mnie. Ze nie powinnam, że po
dziecku się nie nosi żałoby, ze jest Marta... Ja jej odpowiedziałam, że nikt nie
ma prawa mówić czy się powinno czy nie nosić żałobę. Po prostu nie wolno.
Wg niej - to nie było ubranie żałobne, a przecież ja niezmiernie rzadko nosiłam
czarne ubrania. Podczas kolonii nie nosiłam się na czarno, teraz muszę mieć
choćby bluzkę.