Dodaj do ulubionych

Lek na całe zło....

12.01.05, 12:25
Mialam sie gdzies dopisac ale poniewaz ten temat sie powtarza, zdecydowalam
sie na oddzielny watek:
"ginekolog powiedzial, ze najlepszym lekarstwem na strate dziecka jest
nastepne dziecko"
Mnie psycholog powiedzial cos wrecz przeciwnego. Trzeba przejsc zalobe(okolo
1 roku), po utraconym dziecku. Po pierwsze dlatego, ze nie da sie jednego
drugim tak latwo zastapic. Czesto nam sie zdaje co innego a organizm wie
swoje i np. kolejne ciaze odrzuca, albo "utrudnia zajscie"
Moze sie nam wydawac, ze nastepna ciaza nie niesie za soba zadnych zagrozen
ani psychicznych ani fizycznych. Ze jestesmy gotowe, ale czesto jest to takie
magiczne myslenie: jak teraz urodze nastepne to tak jakby tamto potworne
wydarzenie nie mialo miejsca. Po latach moze sie okazac ze np. problemy
wychowawcze zwiazane z nastepnym dzieckiem sa wynikiem nieprzebytej do konca
zaloby.
Nie jest to moja osobista opinia, nie ja ja wymysliłam. Byc moze trudno mi
bedzie odpierac argumenty niemniej jednak zgadzam sie z tym. Ginekolodzy
niekoniecznie maja racje. Psychologowie byc moze tez nie, ale chyba dobrze
znac opinie obu stron.
Obserwuj wątek
    • alina30 Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 12:51
      Ginekolog ma swój, może bardziej lekarski punkt widzenia, psycholog ma swój, a
      mój organizm - swój. Z tych trzech słucham tylko siebie. Dziecka trzeba przede
      wszystkim chcieć.
      Czego nam wszystkim, matkom po stracie - najszczerzej życze!!!!

      Pozdrawiam
      Alina
    • vinga_o Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 12:59
      Irmino, widzę że przekopiowałaś cytat z mojego postu, więc się wypowiem :-)
      Napisałam, że ginekolog tak uważa, nie znaczy że ja tak uważam. Mi się osobiście
      wydaje, że to kiedy można fizycznie zajść w ciążę, a kiedy psychika jest na to
      gotowa niekoniecznie musi iść w parze. To kwestia bardzo delikatna i
      indywidualna. Rodzice po stracie dziecka powinni sami sobie zadać pytanie, czy
      są już gotowi na kolejne starania, na kolejną często niełatwą ciążę i nie
      kierować się zdaniem lekarzy.

      Julka jest moim jedynym dzieckiem i teraz, kiedy Jej zabrakło cierpię na
      "syndrom pustych rąk", nie mam ciałka które mogę przytulić i kochać. Może
      łatwiej by mi było, gdybym miała starsze dziecko, które wymaga mojej opieki.
      Ludzi nie da się zastąpić, o dziecku nie da (i nie chce) się zapomnieć, więc nie
      chodzi o zastępstwo, tylko m.in. o to, aby mieć na kogo przelać uczucia odkryte
      podczas ciąży czy krótkiego macierzyństwa. Każdy jest inny i powinien postępować
      tak, jak mu serce podpowiada :-)

      Ściskam Cię Irminko
      Kinga
    • melka_x Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 15:19
      Terapeutka do której mam ogromne zaufanie mówi nawet o 2 latach. Od niej też
      usłyszałam, że bodajże w Wielkiej Brytanii przeprowadzano badania, z których
      wynika, że kobiety, które zaszły w ciążę przed upływem roku od śmierci dziecka,
      częściej niż reszta populacji miały komplikacje w ciąży. Stan psychiczny ma
      niewątpliwy wpływ na funkcjonowanie organizmu, a więc i na przebieg ciąży. A
      wiele kobiet ma trudności z jednoczesnym przeżywaniem żałoby i radości z
      oczekiwania na nowe dziecko, i albo ta radość nie pozwala na pełne przeżycie
      żałoby, albo żałoba nie pozwala na przygotowanie się na przyjęcie nowego
      dziecka, pogodzić te sprzeczne emocje jest bardzo trudno. To oczywiście tylko
      statystyka, nie reguła, jeśli rodzice są głeboko przekonani, że są gotowi na
      kolejne dziecko, to bez wątpienia jest to najistotniejsze. Inna sprawa, że w
      okresie żałoby trudno zaanalizować własne uczucia, zawsze istnieje ryzyko, że
      własne przekonanie o tym, że jest się gotowym na następne dziecko jest mocno
      związane z nieuświadomioną chęcią zmniejszenia poczucia straty.
      • agafa30 Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 15:30
        widzę, że chodziłyśmy z Kingą do ginekologów "po tej samej szkole" :-)
        bo ja też w wątku "kiedy?" napisałam,że ginekolog powiedział mi o leku na
        stratę dziecka... ale podpisuję się pod słowami melki... jeszcze w listopadzie
        myslałam o tym leku, a nawet spróbowaliśmy "zadziałać" - nie udało sie. Teraz
        kiedy minęło 6 m-cy od jej śmierci wybieram się do psychologa, bo dzieją się ze
        mną takie dziwne rzeczy....nie daję sobie rady z uczuciami, jeszcze nigdy nie
        były tak intensywne, złe...czuję, że wszystko wymyka mi się z rąk... i gdzie tu
        miejsce i czas na dzidzię???
        • margaretek Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 15:52
          Agafo, ja też wybieram się do psychologa. Zdobyłam się na to dopiero teraz, po
          ponad ośmiu latach. I "lekarstwo" przynajmniej w moim przypadku , nie działa.
          Mam dwie córeczki, ale nawet gdybym miała dwadzieścia dwie, nie zastąpią tego
          utraconego... niestety. Piszę niestety, bo parę lat temu myślałam , że jak
          pojawi się następne dziecko , to będzie mniej bolało, będzie jakby zamiast,
          albo jak druga szansa... myliłam się.
          Pozdrawiam serdecznie
          Magda
          • zorka7 Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 20:04
            Doskonale rozumiem to, o czym pisze Melka.
            Sama pamiętam jak z niecierpliwością czekałam na "zielone światło" od gina.
            Światełko się jakoś nie mogło wciąż zapalić, a ja byłam rozgoryczona i wściekła
            za owe kłody pod nogi.
            Z perspektywy czasu jednak widzę, że długie miesiące "w zawieszeniu" nie były
            czasem straconym. Wręcz przeciwnie - pomogły mi się zebrać, ustabilizować,
            wyjść z huśtawki emocjonalnej, depresji i dojśc do smutnego - a jednak -
            spokoju.
            Zaszłam w ciążę po 15-u miesiącach od straty. Jak dla mnie - to był idealny
            czas.
    • monikamm Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 20:21
      Moja terapeutka też mówi o roku... Chodzimy do niej z mężem od jakiegoś
      czasu... Chyba pomaga to nam obojgu (choć chyba każdemu z nas trochę inaczej).
      Ale przynajmniej mamy możliwość usiąść i porozmawiać z kimś o Szymku i to jest
      właściwy czas i miejsce....
      Mój ginekolog mówi o przynajmniej pól roku. Dla niego też optymalny jest rok...
      Pozdrawiam
      Monika
    • motyl_nocny Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 20:33
      Byc moze zalezy to od tego, w jakim wieku dziecko zmarlo, tzn. czy od razu po
      porodzie, czy bylo przez jakis czas z rodzicami.Ja przynajmniej uwazam(choc
      wiele z was sie ze mna nie zgodzi), ze ból po stracie dziecka, ktore sie
      widzialo, czulo, z ktorym sie ma wiele wspomnien,jest o wiele wiekszy, niz gdy
      dziecko umiera zaraz po porodzie.
      Jesli chodzi o mnie, to bardzo szybko doszlam do siebie i nie myslalam o niczym
      innym jak o kolejnym dziecku.Gdybym miala czekac rok to dostalabym depresji,
      tym bardziej ze moje najblizsze przyjaciolki w tym czasie byly wlasnie w
      ciazy.A tak po trzech miesiacach cieszylam sie, ze niedlugo bede mama.
      Gdyby dramat dotyczyl starszego niz noworodek dziecka zaloba trwala by dlugo.
      • mharrison Re: Lek na całe zło.... 13.01.05, 09:34
        No to ja będę jedną z tych "niezgodnych".
        Nie uważam, że mój ból po stracie prawie 10-letniego syna jest większy niż
        innej mamy, której dziecko zyło kilka miesięcy.
        Co to znaczy, że ból jest większy?
        I czym miałby być mierzony?
        Liczbą przepłakanych godzin pełnych wygrażania światu i Bogu?
        Ilością rzeczy pozostawionych przez dziekco?
        Liczbą wizyt na cmentarzu?
        Liczbą nieprzespanych nocy?
        Ubytkiem wagi?

        Bo ja żadnego takiego miernika nie znalazłam i nie pokusiłabym się o podawanie
        takich zależności.

        Prosty algorytm?

        Wiek dziecka Skala bólu

        2 miesiąc 1
        8 miesięcy 2
        2 lata 4
        6 lat 5
        10 lat 8
        16 lat 9
        ... ...


        • motyl_nocny Re: Lek na całe zło.... 13.01.05, 14:42
          > No to ja będę jedną z tych "niezgodnych".
          > Nie uważam, że mój ból po stracie prawie 10-letniego syna jest większy niż
          > innej mamy, której dziecko zyło kilka miesięcy

          Mnie chodzi o roznice pomiedzy strata dziecka dopiero urodzonego czy urodzonego
          martwym, a takim, ktore bylo z rodzicami, czy to miesiac czy rok czy 10 lat.
          Dla mnie roznica ogromna, i jakkolwiek trudno bym sie cieszyla ze straty
          dziecka, to jednak czuje ulge, ze nastapilo to dzien po urodzeniu, a nie
          później.I dziecko mniej cierpialo i ja.
          Jestem przekonana ze Twoj bol jest o wiele wiekszy niz moj, mimo ze trudno to
          zmierzyc i uwazam ze to calkowicie logiczne.
          Oczywiscie, dochodzi jeszcze sprawa indywidualnej wrazliwosci, bo sa i takie
          osoby, dla ktorych strata dwutygodniowej ciazy jest tak traumatycznym
          przezyciem, ze wpadaja w depresje, ale na ten temat juz sie nie wypowiem, bo
          znowu narusze zasady forum.
    • wlekliczka Re: Lek na całe zło.... 12.01.05, 20:44
      kartoflanko, ten temat bardzo mnie dotyczy, ponieważ...

      nie miałam wyboru. Kiedy zmarł mój synek Noel, byłam w 6. miesiącu ciąży z
      drugim synem.

      Gdybym miała sama o tym decydować, to wolałabym nie być w ciąży. Stres odbił
      się negatywnie na młodszym synku.
      Czułam trwające wiele tygodni twardnienie i mrowienie brzucha. Baliśmy się, że
      poronię. Brałam jakieś leki na łagodzenie skurczów. Lekarze chcieli pakować we
      mnie leki uspokajające, ale ja nie zgodziłam się ich przyjmować dla dobra
      nienarodzonego synka. Bardzo walczyliśmy o to, aby urodził się zdrowy.
      Po narodzinach Kaj miał przykurcze mięśni leczone u ortopedy, reagował zbyt
      emocjonalnie na podchodzące do niego osoby, miał nerwowe ataki śmiechu, które
      prowadziły go do płaczu. To były objawy mojego stresu w ciąży. Dawno już minęły
      na szczęście.

      Z drugiej strony fakt, że urodziłam drugie dziecko w 3 miesiące po śmierci
      pierwszego, zajęło moje myśli i ręce. Nie miałam czasu tyle rozmyślać, mniej
      płakałam, nie miałam depresji. Żałobę przeżywałam dalej, bo Kaj nie zastąpił i
      nigdy nie zastąpi swojego brata. Mają rózne charaktery i kolory oczu. Bałam
      się, że młodszy synek będzie smutny, ale tak nie jest.

      Dlatego myślę, że jeśli ktoś ma taką możliwość - niech przeżyje żałobę, chociaż
      w części. I zadba o swój organizm, na pewno wyniszczony przez stres. W tej
      ciąży, w dwa lata od śmierci synka, czuję się zupełnie gotowa na dziecko. CIąża
      jest tak przyjemna jak pierwsza. :))

      I nigdy nie jest tak, że kolejna ciąża i następne dziecko powoduje zapomnienie
      o tym umarłym. Nigdy tak nie jest, bo nikt nie zastąpi tego dziecka.
      Życzę powodzenia.
    • anuszka_bishi_buluu Na otarcie łez???.... 13.01.05, 10:08
      Witaj,
      Zgadzam się z opinią że należy żałobę przeżyć-jestem tego najlepszym
      przykladem.Po śmierci mojego synka nie mogłam zajść w ciążę, leczyłam się z
      bezpłodności przez rok-i to tak ostro się leczyłam-i nic. Odpuściłam sobie
      kwetsię tym bardziej że zaczęłam czuć że nie jestem gotowa. Minęły 3 lata a ja
      ciągle nie jestem gotowa i nie wiem czy kiedyś będę. Ale nie chcę mieć dziecka
      na siłe tylko po to żeby zapełnić miejsce Marcinka-chociaż tak bardzo tego
      pragnęłam od razu po jego śmierci.
      Nic na siłę
      Jeżeli będę kiedykolwiek miała dziecko to nie chcę żeby było na otracie łez
      albo lekiem na całe zło.
      Ja nie chciałbym takim dzieckiem być bo masz rację Kartoflanka to nie tylko
      może ale i musi powodować problemy wychowawcze z takim dzieckiem.
      Na otracie łez kupiłam sobie kota, kot nie wejdzie nigdy na to forum i nie
      przeczyta co ja o tym myślę i nie będzie miał o nic pretensji.
      Dorota mama Aniołka Marcinka
      • alina30 Re: Na otarcie łez???....NIGDY! 13.01.05, 10:41
        Dorotka! popieram w 100% Twoje zdanie. Ja też tak czuje. Nigdy nie chciałam
        mieć tylko jednego dziecka, więc miałam dwóch chłopców. Mateusz umarł i został
        mi tylko Bartek. Mijają 3 lata i coraz częściej słyszę, jak wszyscy
        nakoło 'dyskretnie' mi podpowiadają, że on też nie może być sam.
        Ja jednak nie jestem gotowa na nowe wyzwanie. Za dużo siły kosztuje mnie
        codzienne odnajdywanie spokoju i stabilizacji emocjonalnej. Nie chcę mieć
        dziecka, tylko dlatego, żeby Bartek miał towarzysza. To nie jest dla mnie
        wystaczający powód, a mimio tego biję się z myślami.... Miotam się - dzisiaj
        chcę dziecka już teraz, a jutro stwierdzam że nigdy więcej...
        Ostatecznie jednak moja głowa (i serce) wie, że decyzja o dziecku nie powinna
        być poprzedzona biciem się z myślami. Widać jednak jeszcze nie dojrzałam do
        tego.
        Pozdrawiam wszystkich
        Alina
    • agablues Re: Lek na całe zło.... 15.01.05, 21:49
      A ja myślę, ze trzeba przede wszystkim słuchać siebie. Dla niektórych żałoba
      może trwać rok, dla innych dwa lata, a jeszcze dla innych całe życie.
      Psychoterapia niewątpliwie pomaga "poukładać" sobie w głowie ( zwłaszcza, ze
      często właśnie jakieś traumatyczne przeżycia pokazują nam, ze coś mamy
      niepoukładane ). Moim zdaniem problemy nie pojawiają się wraz z chorobą dziecka
      czy jego stratą. Może zbyt uogólniam, ale wydaje mi się, ze jeśli ktoś ma życie
      zbudowane na mocnych fundamentach, łatwiej mu przetrwać wszelkie burze.
      I wg mnie o to chodzi terapeutom - żeby znowu nie budować na piasku. zeby czas
      żałoby wykorzystać na przyjrzenie się własnemu życiu, poukładaniu go.

      Zaszłam w ciążę kilka miesięcy po śmierci Igi... Czy to za wcześnie? Wiem, ze
      wiele osób uważa, że tak ;) Cóż, zycie pokaże.

      Generalnie, jak zwykle uważam, ze należy słuchać przede wszystkim siebie.
      Oczywiście jeśli siebie dobrze znamy...
      Aga

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka