Ronić po ludzku

[j0204]

polityka.onet.pl/162,1214070,1,0,artykul.html
warto przeczytać..............
tekst autorstwa naszych forumowych Mam.
dziękuję Wam, ze jesteście.

[olab1]

To tylko fragment artykułu. Warto sięgnąć po Politykę.
Nareszcie zaczęli pisać o nas.
Dziękuję Wam Dziewczyny.
Ola

[zorka7]

I znów ruszamy wielką machiną.:)

[vinga_o]

Dziewczyny, brawo i gratulacje :-)

[aniao3]

Kochani!
wreszcie po wielu miesiacach zostal opublikowany nasz tekst o poronieniach i
traktowaniu kobiet w szpitalu (to nie jest lektura mila, latwa i przyjemna).
Jest to druga czesc materialu o stracie dzieci, pierwszy artykul "Kilka godzin
macierzyństwa" został opublikowany w Polityce nr 41/2004 - pena wersja dostepna
w sieci:
polityka.onet.pl/162,1192126,1,0,2473-2004-41,artykul.html
Wiele z was towarzyszylo nam podczas pracy nad tymi tekstami,niektore juz
dorobily sie w miedzyczasie swoich dzieci, inne wlasnie czekaja na
rozwiazanie :) jeszcze inni maja tylko swoje dzieci we wspomnieniach...
Chcialam wam raz jeszcze podziekowac za wasze zaufanie, wasze posty i wiele
rozmow. Bez nich nie byloby tych tekstow.

Mam nadzieje, ze dzieki nim cos zacznie sie zmieniac w podejsciu ludzi do
problemu zwanego poronieniem i strata dziecka.
Pelen tekst "Ronic po ludzku" bedzie w sieci od pon.
Sciskam was mocno
Ania z Michasiem (36 tc)

[annall]

Dziewczyny, wielkie dzięki za ten artykół...jest mi aż zbyt bliski...
Ania

[mathab]

oby ta machina ruszyla pelna para...i skonczylo sie tak przedmiotowe i
nieludzkie traktowanie nas w szpitalach
sama bylam swiadkiem jak na polnej w poznaniu potraktowano 2 dziewczyny; przy
mnie mowiono im o stracie...przy mnie osobie postronnej przechodzacej
obok...lekcewazaco...bez zadnego wytlumaczenia..tylko z nakazami nie jesc, nie
pic, z durnymi pytaniami na ktore czlowiek nie jest w stanie odpwoiedziec typu
"jadla cos pani? no jadla cos pani dziasiaj od rana??!!! przeciez w tyym
momencie i takim stanie nikt nie jest w stanie logicznie odpowiedziec...i
tekstem "kuba gdzie idziesz ja tu trzeba skrobac" !!!
jak tak mozna...

[black_currant]

Dziewczyny,

a może warto połączyć siły?
tinyurl.com/4oekn
Pozdrawiam
Ania

Anula B_C :)

[aniao3]

Melduje, ze sily od 2 mies polaczone :)
Wuchowa - Monika, zalozycielka tego watku na Bocianie od strony informatycznej
tworzy www.poronienie.pl na ktore ja oraz Emily (tez z Bociana) i Justa/Adju -
(zalozycielka forum poronienie na gazecie) piszemy teksty, wyszukujemy linki, i
zbieramy materialy. I wszelka inicjatywa oraz pomoc - baaardzo mile widziane :)

Natomiast o tym, ze "dluga droga, daleka przed nami" by zmienic jakos
standardy w Polsce w podejściu do poronień i straty dziecka, swiadczy list jaki
dzis przyszedl w sprawie podania linku do www.poronienie:

> Okręgowa Izba Lekarska w Gdańsku nie jest zainteresowana umieszczeniem linku
> dot. tej sprawy
:(

No coz, na publikacje artykulu czekalysmy kilka miesiecy, mamy wprawe, a nasze
dzialania sa dlugodystansowe. Zatem nie tracimy wiary ze za rok o tej porze
choc troche w szpitalnej rzeczywistosci i lekarskiej mentalnosci uda sie
zmienic.
Sciskam
anka

[dororka]

Po raz kolejny wróciły koszmarne wspomnienia. Jakbym czytała o sobie...
Ale to dobrze - chcę pamiętac.
Może w szpitalach zmieni się nie prędko, ale w moim przypadku oba artykuły w
Polityce pomogły męższczyznom w moim otoczeniu conieco zrozumiec. Czasami trudno
jest znaleźć zrozumienie i oparcie w najbliższych, przełamać tabu. Ta zmiana tez
jest wazna. Bynajmniej dla mnie. Czasami męższczyźni sami nie wiedza co
powiedziec, co zrobic- aby nie dołożyc cierpień. Czasami borykaja się z
poczuciem winy, bezradności wynikającym z niewiedzy. Są jak poza zaklętym
kregiem. Myślę, że takie artykuły pozwolą im zbliżyć się do naszych przeżyć,
dowiedzieć się czegoś, o co boją się nas zapytac. Mój mąż pierwszy artykuł
czytał ukradkiem, ten już nie. Wiem, że sięgnął po niego i mój ojciec.
Pozdrowienia.

[female]

I u mnie wróciły wspomnienia...
Minęło 9 lat, a ciągle jeszcze boli.Radością jest to, że mam dwoje cudownych
dzieci, ale zawsze będę się zastanawiać, jakie byłoby to moje pierwsze
Maleństwo...
Poroniłam w 12 tygodniu, a od 6 tygodnia dawano mi ciągle nadzieję, choć jej
już wtedy nie było.
Szpital, brak wyjaśnień za stony lekarza (bo i po co jeśli już "po")i "królicze
badanie" przy asyście wszystkich lekarzy. Jeden po drugim, jakby bólu było za
mało...
I ten nieprzerwany ból w sercu...
To już 9 lat, a czuję, jakby to było wczoraj...