Nieustająca tęsknota

[ulkar]

Od śmierci mego Tomka minęło już (a może dopiero) trzy lata i blisko trzy
miesiące. Komuś kto patrzy na mnie z boku, wydaje się z pewnością, że się z
tym pogodziłam i że żyję normalnie. Normalnie? nie ... to nie jest
normalność , co najwyżej "normalność" (w cudzysłowie). Niby pracuję, mam
córkę, załatwiam różne codzienne sprawy, czasem niecodzienne... ot, życie...
To jest jednak jedynie powłoka, pozory normalności i zwykłego życia.
wystarczy jedno słowo, żeby zburzyć ten misternie budowany "schron" ... żeby
rozpacz i ból rozdarły serce i duszę po raz kolejny. Wczoraj niewinny
telefon. zadzwoniłam do koleżanki, której córka jest koleżanką, czy wręcz
najbliższą Tomkową przyjaciółką. W niedzielę, robiła 18stkową imprezę. Cóż w
tym dziwnego? Czas przecież leci naprzód, nie zważając na to, że nasze dzieci
nie są z nami... Niby nic, zwyczajnie Martyna skonczy za dni parę 18 lat ...
A we mnie rozdarła się rana. Tomka mego tam nie było. Nie bawił się z
przyjaciółmi, nie kupował prezentu. Sam nie będzie obchodził z kolegami
swoich osiemnastych urodzin. Tak bardzo mnie to znowu zabolało. Zabolało
fizycznie serce, tak dosłownie. Cały wieczór miotało się w mojej piersi jak
oszalałe... znowu po raz kolejny ......

[mraw]

Tak już będzie zawsze... najpierw osiemnastka, potem matury, studia i egzaminy,
potem śluby rówieśników, pierwsze wnuki... nie nasze...

Może łatwiej to znieść, jeśli wiesz, że obok ktoś przeżywa to samo? że nie
jesteś sama na całym świecie z tym bólem? Jeśli tak, to jestem obok,
współodczuwam i współczuję, przytulam, choć wiem, że serce tak łatwo utulić się
nie da...

...

[ulkar]

Coraz bardziej się boję ... to co prawda jeszcze parę miesięcy... ale co będzie
z Tomkową 18-stką? Czy ktoś Go jeszcze odwiedzi ...? Kto Go jeszcze pamięta ...

[mcmcwc]

witaj mamo Tomka [*]

nie ma takiej sily ktora by nas odciagnela od naszych dzieci, milosc ktora
sprawia bol, nic nie wypelni miejsca po nich, to puste miejsce jest ich,
naszych kochanych dzieci twojego Tomka i moich maluchow, i mnostwa aniolkow
budowanie normalnego zycia okropnie duzo kosztuje, to prawda.

chcialabym zebys poczula ze tu na forum nie trzeba udawac, na tle innych moze
sie czujesz inna, ale tu przetacza sie taki ogrom nieszczescia ,.. nie jestes
sama

mama 2 aniolkow michalka i weroniczki

[bczapska1]

Witam Cie bardzo mocno i cieplutko.
Jestem mama 14-letniego Kacpra , zreszta może pamietasz moja historję bo
odpisywałas na mój post zaraz po stracie Kacpra . Teraz zaczól sie dwudziesty
drugi tydzień bez Kacury ,a w niedziele będzie 5 miesięcy . Licze te dni ,
tygodnie , na razie miesiące a już niedługo i lata . Tylko nie wiem po co ,
chyba tylko po to żeby wiedzieć o ile mam bliżej do spotkania z Kacprem . Boli
coraz bardziej , coraz większa tęsknota i beznadzieja . Ja nawet nie mam nikogo
obok siebie , Kacper był jedyny wymarzony i miał być zawsze .Niedawno były jego
pierwsze imieniny bez niego , 7 kwietnia będą jedo urodziny skończyłby 15 lat .
Tez zastanawjam sie jak ja to przezyje , zreszta często przychodzą mi do głowy
mysli , że miała być 18-stka , studniówka , matura , studia , rodzina , wnuki i
tego wszyskiego nie będzie .Do mnie tez przychodza Kacpra przyjaciele ,
dziewczyny nawet upiekły ciasto i przyszły tak jakby na Kacpra imieniny bo
dzień po 6 stycznia i po mszy za Kacurkę . To miłe jak widze że chcą pamiętac o
nim i mówią ze do końca ich zycia Kacper będzie w ich sercach , z drugiej
strony zawsze bardzo cięzko przeżywam odwiedziny młodzieży .Nawet nie
zbudowałam jeszcze ochronnego kokonu na życie , nie umiem , nie umiem sie
pożegnać z Kacprem i ciągle mi sie wydaje żę tylko gdzieś wyjechał i wróci ,
będzie wtedy duzo dużo opowiadał i będzie sie śmiał i bardzo mocno sie do mnie
przytuli . Codziennie jak przychodze do pustego domu mówie witaj synku i jak
wychodz w mówię do zobaczenia po połódniu , tak jakby tam był .
Myślę zę Tomek i Kacper spotkali się i myśle że to Tomek pomaga Kacprowi w
adaptacji tam gdzie są teraz razem .
Może jakbyś chciała możemy się wspierać wzajemnie , bo nasi synkowie mieli
oboje po 14 lat , chyba że dla Ciebie to burzenie misternie zbudowanego
schronu , to nie będe sie narzucać .

[igga-81]

Mój misterny schron na razie mało skuteczny.
A wsztko co najgorsze przede mną.
Komunia
Pierwszy dzień w szkole
studia
... życie rówieśników, obecnie cieszących się życiem czterolatków!

[ulkar]

Czy czuję się lepiej ze świadomościa, że tragedie takie jak moja dotykają też
innych? NIE! nie czuję się lepiej :( Chociaż oczywiście dobrze jest gdy ktoś
rozumie, współodczuwa...bo to coś całkiem innego niż współczucie ... Zawsze
najbardziej przeżywam, kiedy dowiaduje się z forum lub z innych źródeł o
śmierci nastoletnich chłopców... to tak jakby kolejny raz odchodził mój Tomek.
Bardzo ciężko jest uczyć się żyć po takiej stracie... Boję się przypominać
sobie Jego gesty, słowa, przywoływać pod powieki Jego twarzyczkę ... boję się
bo strasznie boli świadomość wówczas przychodząca, że teraz tylko takie
spotkania są nam dane ... a z drugiej strony boję się nie przywoływać Go w
myślach, ogarnia mnie lęk, że nieprzywołując zapomnę, gestów, głosu,
powiedzonek, żartów... i wtedy odejdzie ode mnie jeszcze dalej... mój syn...
mój przyjaciel ...
Basiu... kontakt z rodzicami po takich samych traumatycznych przeżyciach jak
moje, czy też kontakt z koleżankami i klegami Tomka, to nie jest rozdrapywanie
ran. One się po prostu nie zabliźniły... Jeśli masz chęć na rozmowę ze mną,
maile ... to jestem do dyspozycji i czekam...

[rosemary4]

Mamo Tomka,
nie wiem co mam napisać, ja po prostu nie wiem jak to jest.
Bardzo mi przykro

[mharrison]

Ula tez tak mam.

W listopadzie szłam do apteki po lekarstwa dla mojego młodszego syna. Z okien
sąsiadów rozbrzmiewała dziecico-mlodziezowa muzyka. Balony, serpentyny.
Urodziny.

Wszyscy (no prawie wszyscy) rosną, bawią się, uczą.

Rozumiem też to przyciąganie, przywoływanie Tomka. I strach przed igraszkami
pamięci.

Ściskam Cię Ulu mocno.

[alina30]

Witaj Ula!
ja też mam swoją "twierdzę" którą raz po raz ktoś sfosuje. To jest takie
bolesne! Wiem co czujesz. Wiem jak boli ta bezsilność, że nic już się nie
wróci, że naszych dzieci nie będzie już więcej w szkole i na zabawach z
rówieśnikami. Czasem mam żal do innych, że żyją dalej, że się cieszą, bawią,
etc. Ze mną już nikt nie chce się smucić.
Mojego synka też nie ma z nami już 3 lata. Ten rok byłby dla nas przełomowy, bo
Mateusz zacząłby chodzić do szkoły, a potem Komunia... Nie umiem się z tym
pogodzić, ciągle o tym myślę. Dlaczego go nie ma??
-

[aaparzoch1]

Ulkar. Nawet sobie nie wyobrażam jak bardzo tęsknisz. Też jestem matką prawie
już 10-latka z wadą serca. Ja z kolei kiedy czytam jak odszedł Twój syn
panicznie boję się, że coś się może Radkowi stać. Kiedy siada przy komputerze
serce bije mi mocniej. Przepłakałam wiele nocy kiedy bodajże Basia pisała o
zespole wypadania płatka zastawki. Czasami myślę, że wizyty na forum źle na
mnie wpływają. To moje jedyne dziecko. A do tej pory wszyscy, których kocham
odchodzą. Zbyt młodo, za wcześnie. I pozostaje pustka, tęsknota. I paniczny
strach, że ta seria nigdy się nie skończy.

[agablues]

A mnie prześlduje to prywatne przedszkole dla maluchów - grupy wprowadzające -
2- latki. Za każdym razem jak tam parkuję ( na przeciwko wejścia na cmentarz),
gorzko myślę, ze zamiast odebrać roześmianą Igę z przedszkola, idę na jej grób.

Trzymaj się Ula.
Sciskam gorąco. aga

[jula1107]

Od śmierci mojego synka minęło sześć lat. Mam czteroletnią córeczkę, więc
muszę stwarzać pozory normalnego zycia. I podobnie jak Ty żyję niby
normalnie... kiedy odbieram córkę z przedszkola ukradkiem zerkam na chłopców z
zerówki i myślę sobie jakby to było gdyby teraz z tej sali wybiegł mój synek? I
zamiast we dwie, wracalibyśmy z przedszkola we trójkę... jak wyglądałby teraz,
jak wyglądałoby nasze życie... Zamiast tego codzienne wyprawy na cmentarz na
drugi koniec miasta i odpowiedzi na pytania czteroletniej dziewczynki. Łzy same
cisną się do oczu kiedy mała głaszcze pomnik i mówi bratu, że tęskni za nim a
przechodząc koło cmentarz mówi "to jest niebo mojego braciszka". Strasznie to
wszystko trudne i napewno po latach nie jest łatwiej...