10 miesiac

[nurit]

jesli dobrze licze. z grubsza tyle sie staramy. za tydzien bede mogla zrobic
test (musze wiedziec jak najwczesniej, czy jestem w ciazy, zeby moc jak
najwczesniej odstawic lek, ktory biore). jak juz kiedys pisalam, pierwsze
dziecko mamy z leczenia (moja ciotka jest sklonna uwazac, ze mamy je raczej
dzieki antycznemu amuletowi, ktory mi w ostatniej chwili przyslala). druga
ciaze stracilam, drugie dziecko adoptowalismy, trzecie pojawilo sie ot, tak,
ledwo sie nam go zachcialo. zastanawialam sie jak daleko sie posuniemy (mam na
mysli ew. leczenie), zeby zajsc z czwartkiem. i wiecie co?
mimo ze na poczatku wydawalo mi sie to smieszne, to doszlam do wniosku, ze
gralabym do konca. tzn - in vitro. tak, jak myslalam za pierwszym razem. i
strasznie mnie to ucieszylo
bo pomyslalam sobie, ze to znaczy, ze na prawde go chce. i ze nie bedzie to
"jedno z czworga", tylko to czwarte, upragnione, wyczekane, wyproszone. wiem,
ze pewnie dla czesci z was in vitro jest zle, ale mam nadzieje, ze i tak
rozumiecie, co mnie w tym cieszy.
tyle tylko, ze mloda to ja jak na zachodzenie nie jestem (38), wiec sytuacja
robi sie nerwowa.

[ukryta]

najważniejsze, że chciane, wyczekiwane i kochane jeszcze przed poczęciem!
a czy mniej czy bardziej popularną metodą - nie ma znaczenia.
osobiście bym chyba nie sięgneła po in vitro - ale jeśli ktoś chce/musi/może -
to czemu nie?
i niech mi nie tłumaczą. Bóg na pewno ma przygotowane piękne duszyczki dla
dzieciaków z próbówki. przecież on jest Bogiem!

pozdrawiam
i życzę zajścia!
Kaśka

[bibba]

trzymam kciuki. jakkolwiek, zeby wam sie udalo. bardzo wam tego
zycze, sciskam i pozdrawiam.

in vitro jest ok

[matunia12345]

Mam nadzieję, że obejdzie się bez in vitro i zobaczysz na teście upragnione dwie
kreseczki.
My staramy się o trzecie. To dopiero pierwszy cykl a ja już się zastanawiam ile
to potrwa i kiedy nam się uda, szczególnie, że wszystkie moje koleżanki chyba
życzą mi jak najgorzej bo mówią "w pierwszym cyklu na pewno wam się nie uda
pewnie z rok to potrwa bo nam się udało po roku dopiero"
O pierwsze dziecko się dosyć długo staraliśmy. Też nie obeszło się bez leczenia
i w końcu się udało. Drugie było nie do końca zaplanowane, ale chciane. Ciekawe
jak wyjdzie z trzecim na które naprawdę czekamy.
Teoretycznie mamy czas bo jestem młoda, ale chcielibyśmy niedużą różnice wieku
między dziećmi. Niestety życia sobie nie można zaplanować tak jakby się chciało.
Ja nie mam nic przeciwko in vitro. Może dlatego, że nie jestem osobą wierzącą.
Jeszcze raz życzę powodzenia

[sli-maczek]

Zycze Ci z calego serca zeby sie udalo.Podobno najlepiej wychodzi
jak sie o tym nie mysli...tylko ze to nielatwe.Ale na pewno warto
sie starac, skoro takie sa Wasze marzenia, to trzeba do nich
dazyc.In vitro diabel nie stworzyl, to metoda dla ludzi.Ale moze uda
sie tak, po prostu

[chilencja]

Bardzo się cieszę z twojego szczęścia. Moja koleżanka z pracy urodziła z in
vitro bliźniaczki bo inaczej nie miałaby szans na dziecko. I mam nadzieję, że
fanatycy pewnej opcji nie będą dokuczać z tego powodu ani Tobie ani twoim
dzieciom. Na forum wielodzietni.org byłabyś wyklęta z tego powodu. A ja też
sądzę, że pan Bóg jest mądry i nie słucha idiotów, którzy twierdzą, że ta metoda
to coś złego. Pozdrawiam

[agskaplus5]

Chyba sama masz Pana Boga za idiotę...Myślisz, że Mu się podoba to,że podczas
całej procedury zapłodnienia pozaustrojowego powstają "nadprogramowe zarodki" i
potem są zamrażane, a nie wykorzystane są po jakimś czasie likwidowane(czytaj
zabijane)?.Wg. wiary katolickiej ( podobno koło 95%społeczeństwa )dziecko ma
duszyczkę od chwili poczęcia...ZARODKI TO SĄ DZIECI!!!- z zarodka króliczek nie
wyrośnie, tylko dziecko!. Z pewnością to trudny temat i nie do omówienia na
takim forum, pomijam tu inne aspekty całej problematyki in vitro...jak dla mnie
ten argument przeciw wystarczy. Sama kiedyś się zastanawiałam, nad tym co
zrobiłabym w sytuacji gdybym nie mogła zajść w ciążę - czy skorzystałabym z tej
ostateczności? Doszłam do wniosku, że tylko wtedy gdyby powstał jeden lub dwa
zarodki i oba byłyby wprowadzone do mojego ciała. Tak, żeby nie było żadnego
innego więcej w "zawieszeniu"...Nie wiem czy w ogóle bym się zdecydowała, ale
jeżeli tak, to tylko pod takim warunkiem.
Jestem pewna, że nawet mając 38 lat można z powodzeniem zajść w upragnioną ciążę
( czego mamie zakładającej ten wątek z całego serca życzę, próbuj kochana!
)...sama mam 39 i jestem teraz w szóstym mies.ciąży, a o poprzednią ciążę
staraliśmy się 1,5 roku, moja koleżanka urodziła mając 42lata...podobno pod
koniec płodności u kobiety następuje nadprodukcja jajeczek, taki ich "wyrzut",
stąd coraz częstsze ciąże bliźniacze( może ten płodny okres zacznie się niebawem
u Ciebie droga Mamo?)
Pozdrawiam

[hanti]

trzymam kciuki żeby Wam się udało, nie ważne w jaki sposób

swoją drogą to cieka jestem czy znajdzie się jakiś zagorzały przeciwnik IV wśród
ludzi którzy chodź baaardzo chcą to dzieci mieć nie mogą ....

[mamumilu]

To ja też trzymam kciuki - my o swoje trzecie staraliśmy się też juz dość długo,
ale ja twierdzę, że Bóg najlepiej wie czego nam potrzeba i jeśli mamy miec
jeszcze jedno dziecko to nam je da, jeśli nie, to przyjmiemy taka sytuację,
chociaż od zawsze chcieliśmy mieć trójkę. Zaczęliśmy się zastanawiać również nad
adopcją.

Dzisiaj własnie idziemy na usg - i teraz marzy nam się, że to będzie parka, bo
doroślismy już do czwórki a ze wzgledu na wiek właśnie możemy już inaczej
takiej liczby nie osiągnąć.

I też jest to dziecko wyczekane i wymodlone - jeśli dwoje to tak samo, więc
doskonale rozumiem Twoje oczekiwanie - mam nadzieję, że się wkrótce pochwalisz i
będziemy mieć równolatki

[mamumilu]

wygląda na to, że za jakis czas trzeba będzie się postarać o jeszcze kolejne, bo
przybędzie nam tylko jedno