Opinia innych

[kruszynka234]

Czy Was tez drogie mamy spotykają nieprzyjemne opinie od znajomych czy
sąsiadów. Mnie jedna sąsiadka doslownie powiedziala ze nie myślę tym co trzeba
i takie tam. Moj maz jest bardzo podatny na opinie ludzi, a w tych czasach i w
moim srodowisku dwoje dzieci to maximum, wiecej to prawie patologia

[nata76]

Kruszynko, na forum było już kilka watków o tym,co ludzie mówią i myślą o
Wielodzietnych,albo czego to sie można nasłuchac...Radzę sie nie
przejmowac,albo lubowac sie w wymyslaniu ripost,np.
sasiadka:ma pani dwie córy,to kiedy synek?(z tym wscipsko-ironicznym usmiechem)
ja:za osiem miesięcy...
onajapa jej sie otwarła,ale pochwili) a...jak bedzie córka?
ja:to bedziemy do skutku próbować
ona: (cisza)

hehehe

[wartburga]

ale sie usmialam...

[mamaanieli]

Starsza, elegancka damulka w parku z jedynaczym wnukiem. Ja w zaawansowanej
ciąży, a Anielka i Julek latają po skwerku z mężem. Damulka: "Pani w trzeciej
ciążY?" Ja; "tak, jak widać", Danulka: "POdziwiam, taka młoda dziewczyna...".
Damulka odchodzi, podchodzi mąż i mówi: "szkoda, że nie powiedziałaś, że dwoje
z pierwszego małżeństwa w domu zostały"

[kalafior_tez_kwiat]

Wasze riposty są świetne... ja się jeszcze nie nauczyłam odgryzać, ale może
dlatego, że jeszcze nie widać tak bardzo brzuchola i też nie dogryzają jeszcze
tak bardzo...
Najsmutniejsze są docinki najbliższych na które nie umiem zupełnie i chyba nie
chcę odpowiadać...

[kalpa]

Dla odmiany pozytywny komentarz do kolezanki, która wyglada jak 15 latka, a ma
30 na karku
"Pani taka młodzutka i ma juz trójeczkę?" pyta starszy pan w parku
Tak, odpowiada kolezanka i śmiało wypina brzuszek
"o, to i czwarte bedzie pani mieć?"
Tak, już niedługo.
" No tak, taką śliczną mamę to dzieci wybierają sobie od razu, gdybym mógł
jeszcze raz się urodzić, to napewno wybrałbym panią. Takie kobiety powinny mieć
dużo dzieci, bo u takich mam dzieci mają dobrze i są szczęśliwe"
Miłe prawda?
kalpa

[mamaanieli]

super! ja niestety z takim panem się nie spotkałam. Najmilsze komentarze to
typu "wspaniała rodzinka", "śliczne dzieci" - no ale to od znajomych. Natomiast
z tych "milszych" do mnie... "paaaani ma trójeczkę? a nie wygląda paaani"

[mamamonika]

Ja miałam mnóstwo podobnie miłych komentarzy
Przyznam, że w czwartej ciąży sama podświadomie się wstydziłam
swojej "wielodzietności" (najmłodsza dwójka to niespodzianki-przytulanki),
otoczenie za to nas podziwiało i komentowało bardzo sympatycznie. Tez na
zasadzie - fajni rodzice, ładne dzieci - prosimy o jeszcze Do łóżka mi nikt
nie zaglądał, chyba, że poza moją obecnością. Ale nie sądzę
Albo - ja też bym chciał/chciała conajmniej trójeczkę... Tylko na chceniu się
kończy najczęściej

[mama_kasia]

Od znajomej mamy z podwórka usłyszałam:
- Pani powinna więcej dzieci urodzić, bo wszystkie takie ładne

Ale znajoma mama sama ma troje

Przykrych uwag nie słyszałam albo już ich nie pamiętam.

[barbegazi]

Gdy byłam w ciąży z trzecim dzieckiem dosłownie spotykały mnie na ulicy
kondolencje jak uśmiechnięta pchałam wózek z małym Wojtusiem a za rączkę obok
szedł Szymek. Wszyscy normalnie mi współczuli i od razu "jak to mi ciężko
będzie" i w ogóle.Nikt nie powiedział czegoś w stylu "Ale fajnie, gratuluje...
itp". Ale na ok miesiąc przed porodem, ja juz strasznie gruba ide z moimi
synkami i zagaduje mnie jakis obcokrajowiec - po urodzie sądzę że chyba Cygan
albo Arab i łamaną polszczyzną pyta czy to moje trzecie dziecko. Ja na to że
tak. A on "Super!Gratuluje! Ale najlepiej tak pięcioro albo sześcioro."
No i wychodzi że Polacy mają jakąś dziwną mentalność jeśli chodzi o rodziny
wielodzietne...
Rozweselił mnie ten pan.

[justinka_27]

Mnie już dawno nie zdarzyło się słyszeć żadnego komentarza W każdym razie
nie wprost do mnie. Na początku jak dzieci zaczęły chodzić do szkoły,
przedszkola nieraz padało pytanie jak ja sobie radzę, ewentualnie podziw, że
sobie radzę. Teraz chyba otoczenie i rodzina poprostu przywykli, nikt nie
dogaduje, nie komentuje. Ale bywały, oj bywały... kiedy jechałam rodzić 4
dziecię pani z karetki spytała czy to pierwszy poród, oświeciłam który i pani
spytała ile jeszcze będzie. Odparłam iż zawsze twierdzę, że to ostatnie Po
porodzie położna delikatnie zasugerowała, że może by jakaś antykoncepcja, bo
chyba już wystarczy??? Starsza pani na ulicy, która co prawda nie skomentowała,
ale na widok naszej rodzinki w komplecie aż przystanęła, żeby się dobrze
przyjrzeć, a oczy zrobiły jej się jak pięciozłotówki. Przystanęłam wtedy i ja i
zrobiłam oczy wielkości pięciozłotówek wgapiając się w ową panią - uciekła
Pani doktor, która zamiast zajmować się moimi ogromnymi, obolałymi migdałami
przeprowadzała wywiad ile dzieci, jakie warunki, jaki dochód i ofkors pytanko
czy aby o środkach anty słyszałam.
Teraz czasem zdarzy się, że nowo poznana osoba słysząc, że mam 5 złapie się za
głowę i spyta jak sobie radzę, ale na odpowiedzi szczerej wg. mnie, że świetnie
temat się kończy.
Miłe komenty też się zdarzały Np. stwierdzenie sąsiadki, że co jedno to
ładniejsze albo kiedy byłam z najmłodszym w szpitalu, stwierdzenie koleżanki
z sali, że podziwia mnie, bo dzieci ładne i zadbane, widać że sobie radzę z
ogarnięciem wszystkiego, a jeszcze znajduję czas na zadbanie o siebie i wcale
nie wyglądam jak zarobiona po uszy matka gromadki

[poleczka2]

Jestem silną osobowością więc opinie innych mnie nie interesują ale też nigdy
nie spotkałam się z jakimiś bardzo negatywnymi opiniami (mam też tylko trójkę),
raczej ze współczuciem gdzie ludzie mi współczują takiej ilości dzieci.

[michalinka75]

Mnie raczej nieprzyjemne opinie nie spotykają, ale to może dlatego, że zawsze
głośno wszem i wobec, mówilismy, że chcemy mieć troje dzieci (przynajmniej), a
że finansowo jako tako sobie radzimy, to w sumie nikt się nie czepia. Jedyną
osoba, która nie mogła zrozumieć mojej i męża decyzji o kolejnym dziecku, była
moja mama. Ja jestem jedynaczka, więc dla niej wychowanie trójki to jakaś
abstrakcja, własciwie tylko jej komentarze mnie bolały...Bardzo lubię
natomiast, jak ktoś mnie poznaje, a później dowiaduje się, że mam trzech synów
i nadziwić się nie może,że tak młodo wyglądam i szczupła jestem itd., i w ogóle
nie wyglądam na tyle (!) dzieci....jak ja się wtedy szeroko uśmiecham...

[niuniagda]

Witam.Jestem jak najbardziej rodziną wielodzietną, mam już w domku wspaniałą
czwóreczkę trzech synków i córcię.Niestety tydzień temu poroniłam w 7 tyg piąte
dzieciątko.Uwierz mi najbardziej bolesny komentarz dostałam od własnej
matki."Dzięki Bogu że poszło"....Ogólnie nic mnie nie interesuje co ktoś mówi o
mnie i o dzieciech chociaż czasem boli

Tak mi przykro...:-(

[michalinka75]

Najgorsze jest to, że słowa najbliższej osoby, zamiast dodać otuchy, potrafią
zranić jak żadne inne...

[mamajudo]

Straszne... Nie jestem w stanie sobie wyobrazić,
że ktoś może powiedzieć takie słowa w takiej chwili.
A najgorsze, że to własna matka
Bardzo Ci współczuję!

[niuniagda]

Fakt bliskie osoby potrafią zranić najbardziej...Każdy z nas jest tylko
człowiekiem i popełnia błędy.Wiem że choć mam 30 lat moja Mama boi się o mnie,
może to dlatego tak zareagowała.Wiem że myśli iż jestem za młoda żeby mieć tyle
dzieci.Chociaż ja wcale tak nie uważam, zawsze chciałam mieć dużą rodzinę, ale
ona myślała że będę robić karierę, zarabiać pieniądze itd...Nie rozumie że moją
karierą są moje dzieci, dla nich mam motywację żeby się rozwijać,
dokształcać.Jedno drugiemu nie przeszkadza, chociaż jest trochę ciężej.Ale jest
dla kogo się starać.Dziękuję wam za słowa otuchy.Bardzo były mi
potrzebne.Pozdrawiam

[bazylia_am]

Ja mam wprawdzie tylko dwie córki (na razie), ale pamiętam krytykę najbliższych
gdy zaszłam w ciążę w wieku 20 lat. To było bardzo bolesne...

Przyjaźnimy się z dwiema wielodzietnymi rodzinami, koleżanka spodziewa się
czwartego dzieciątka i widzę, że jest jej bardzo przykro słysząc komentarze
sąsiadów. Najgorszy był w stylu, że trzeba być nienormalnym albo nawiedzonym
żeby mieć tyle dzieci! Albo, że są patologiczną rodziną.
Przyznam, że często mam ochotę coś powiedzieć tym babskom, ale nie wiem czy
mogę się wtrącać. Znajoma i Jej mąż są bardzo wrażliwymi osobami i nie szukają
zwady z innymi.
Postaram się podsunąć im kilka Waszych ripost

[nat78]

Komentarze bywają różne, niestety często krytyczne i niegrzeczne, ale czasem też
miłe. Ostatnio akurat trafiły mi się te lepsze. Najpierw usłyszałam od naszej
pediatry, że ona bardzo lubi moje dzieci, że nam zazdrości i że uważa, że tak
właśnie powinny wyglądać rodziny. A kilka dni później spotkało nas sympatyczne
zdarzenie na... cmentarzu. Byliśmy z całą czwórką na grobie mojej Babci. Mąż
kupował znicze i w roztargnieniu zapomniał zapłacić. Przeszliśmy sto metrów i
wtedy się zreflektował, że przecież nie dał pieniędzy. Wrócił i usłyszał jak
sprzedawczyni mówi do swojego kolegi: "Widzisz, mówiłam, że jak ktoś ma 4 dzieci
to na pewno jest uczciwy i pieniądze odda".

[rycerzowa]

Pocieszę was - opinia ludzi się zmienia, gdy dzieci dorastają.
Gdy dzieci są małe, gdy rodzą się kolejne, te współczujące uwagi otocznia
potrafią wyprowadzić z równowagi, szczególnie gdy się ma dobre warunki do
wychowania dzieci.

Ale gdy to najmłodsze przekroczy 10-ty rok życia - wszystko się zmienia, ludzie
zaczynają otwarcie podziwiać i zazdrościć.

Pewnie to jest takie pierwotne, prymitywnie naturalne uczucie.
Rodzice z gromadką maluchów są w razie niebezpieczeństwa bezradni, ani się
bronić, ani uciekać.
Natomiast rodzice otoczeni "bandą" nastolatków i starszych - no, to budzi
respekt! Nikt im nie podskoczy. Kimże wobec nich są sąsiedzi z jedynakiem?

Żyjemy w XXI wieku, ale ludzkie instynkty pozostały niezmienione.

[barbegazi]

A ja byłam ostatnio w pomocy społecznej po to becikowe. Wychodzę stamtad z
moją trójeczką i słyszę jak wychodzący za mną pan mówi: "To wszystko pani? Tyle
dzieci w takich czasach?! A chłop chociaż pracę ma?". Bez komentarza... Co mu
będę tłumaczyć...

[turczynka5]

no nie da się powiedzieć nie,najbardziej na przyklad denerwuje mnie jak z kims
rozmawiam np w parku,czy tam w jakim kolwiek miejscu i wszysko jest dobrze do
czasu gdy moje dzieci podchodzą do nas po kolei,wpierw je liczą ,potem cisza a
na końcu pytanie to wszystkie pani?w oczach danej osoby widać wielkie
zdziwienie rozmowa się urywa a ja przedstawiam wszyskie moje skarby po kolei z
usmiechem i dumą.więdz dana osoba nie wiedząc co powiedzieć dodaje na
zakonczenie rozmowy pięciu chłopców-przydała by się pani jeszcze dziewczynka.to
tak ogólnie piszę na ten temat bo przykrosci z tego powodu że mam tyle dzieci
zaznałam bardzo wiele,nie da się tu wszystkiego opisać.chłopcy chodzą teraz do
szkoły i wierzcie mi że jestem z nich bardzo dumna,głowę nosze do góry a w domu
zawsze jest gwarno i wesolo.pozdrawiam wszystkie mamy .jak macie jakies pytania
to piszcie chętnie pomogę.

[zojkaojka]

A ja właściwie często słyszę zachwyty i pochwały , a nawet prośbę o więcej bo
takie śliczne i dobrze wychowane )))))))))Ale równocześnie mam takie nie miłe
uczucie ,że za plecami to co innego mówi i myśli większość , ale może to taka
moja fobia. Ale więcej nie będzie i czasem bardzo się z tego cieszę , a
czasem baaaardzo żałuję . Za to zawsze jestem zmęczona. I zpragniona
wolności , beztroski...I może z tąd ta fobia , że sama widzę nie tylko
pozytywy.

[zojkaojka]

Umknęło mi zdanie w powyższym .Mam 30 lat i 4 dzieci.

[mamusiewa]

Spodziewam się czwartego dziecka, a jestem lekarzem. Wszyscy się dziwią, że nie
wiem jak to zrobić, żeby nie miec tyle dzieci, trochę dziwnie patrzą na mnie
koledzy po fachu. Na szczęście rodzina jest z tradycjami, moje dzieci mają już
kilkanaście małych kuzynów, a kolejne w drzodze. To duże wsparcie

[kaakaa]

Drogie mamy wielodzietne!
Czytam sobie o tym, ile przykrości doświadczacie od ludzi (tu i w temacie o
komentarzach) i szlag mnie trafia. Co za totalny brak wyczucia i tolerancji dla
czyjegoś innego sposób na życie.
Ja mam trzech synków i (na szczęście) spotykam się głównie z bardzo pozytywnymi
komentarzami. Nie raz jestem zaskoczona, gdy jakaś pani w sklepie, czy
przychodni stwierdzi coś w stylu: "jak to miło, że się pani zdecydowała na
więcej dzieci, bo teraz to mało kto chce mieć więcej niż dwójkę". Przyznaję, że
przyjemnie mi słyszeć takie słowa.
Także moi rodzice, choć mieli tylko mnie i brata i żadną mocą nie dali się
namówić na dodatkowe rodzeństwo, są bardzo pozytywnie nastawieni do naszej
wielodzietności. Nie ukrywam, że jest to dla mnie wielkim wsparciem. Byłam
ogromnie dumna z mojego taty, gdy na pytanie mojej wścibskiej koleżanki, czy
moja trzecia ciąża była wpadką, odpowiedział, że z tego co mu wiadomo to planuję
jeszcze większą rodzinę (choć nigdy o tym nie rozmawialiśmy). Koleżanka została
z opadem szczęki.
Bardzo się ucieszyłam, gdy dowiedziałam się, że mój brat (póko co, jeszcze
kawaler) marzy o trójce dzieci. Generalnie staram się wspierać i dopingować
wszystkich mających "wielodzietne" plany. Miło spotkać kogoś, kto ma podobny
pomysł na życie.
Życzę wszystkim odporności na ludzką bezmyślność i bezduszność.

[ola_mi81]

Podczytuje z ukrycia ( bezprawnie bo mam 1 dziecko,a czytam dlatego,że moim
ideałem tez jest wielodzietna rodzinka. Nie ukrywam,że mnie równiez przeraża
brak tolerancji otoczenia, te przykre docinki, ale myslę sobie,że częśc z nich
mówi to z powodu gdzieś skrywanej zazdrości,a częśc po prostu nie rozumie,że
ktoś potrafi nade wszyystko kochać te swoje pociechy i chche tworzyć
niekoniecznie ten ostatnio modny mode 2+1. Sama go póki co z róznych powodów
tworze,ale nie wyobrażam sobie miec jedego dziecka...Dlatego Mamusie, bądżcie z
siebie dumne,macie duże serca, bo obdarzyć odpowiedzialną miłościa kilkoro
dzieciaczków to nie lada wyzwanie
serdecznie pozdrawiam