Czarna Lukrecja

[Gość: andy]

Cud! Cud! - Normalna recenzja omawiająca wykonanie, przebieg
dramaturgiczny itd. Większość "recenzentów" chwali "wydarzenia" czy
sensację, nie omawiając w rzeczywistości samego spektaklu (ale na
tym trzeba się znać). A jeżeli spektakl jest ładny, podoba się
widowni - to ma u "recenzentów" przechlapane

Czarna Lukrecja

[Gość: gość]

Niedzielny wieczór spędziłam właśnie oglądając Lukrecję Borgię i mam wrażenie,
że byłam na zupełnie innym przedstawieniu niż autor powyższej recenzji.
Wyjaśniam to sobie tylko jego brakiem jakiegokolwiek pojęcia o operze, śpiewie i
aktorstwie oraz zastanawiam się dlaczego tak wyżywa się na prawdziwych
talentach. Może przemawia przez niego zazdrość?
Zwróćmy uwagę na to, że jako jedyny z wszystkich recenzujących sztukę zjechał
Joannę Woś z błotem. Każda inna gazeta - Dziennik, Rzeczpospolita, Nasz Dziennik
bardzo chwalą Jej talent i umiejętności, uważając ją za genialną i wspaniałą
śpiewaczkę i aktorkę. Tak samo publiczność - Pani Woś dostała największe oklaski
i owacje. Jednak najwyraźniej recenzent kierował się swoimi marnymi zmysłami
słuchu i wzroku. Może powinien pan odwiedzić lekarza zanim tak niesprawiedliwie
zmiesza kogoś z błotem - taka rada na przyszłość :)

[fedorczyk4]

No proszę, a ja w przciwieństwie do przedpiszczyni, zgadzam się z
krytyką. Może istotnie pani Woś została potraktowana nieco zbyt
ostro, ale jej wykonanie było istotnie niepewne, zwłaszcza w
prologu, siła wyrazu chwiejna, potem było już lepiej, ale to nie
było "wielkie" wykonanie, a że zostało oklaskane, ba wśród
ślepców .....
Natomiast cała koncepcja reżyserska była do bani, scena trucia i
strzelania, plus zgoniony w kupę chór, po prostu niesmaczna. Nie
dało się spokojnie na to patrzeć.
O kretyniźmie pomysłu na całujących sie w dziupli w murze, Gennara i
Maffio nie wspomnę. Buuuuuuuuu i koniec

Czarna Lukrecja

[Gość: Usta]

Całkowicie zgadzam się z recenzentem. Pani Woś nie jest wcale taka
zjawiskowa jak to niegdyś o niej mawiano. W rzeczywistości
rozkapryszona i nadęta "primadonna" z Kielc.

Czarna Lukrecja

[Gość: obserwator]

Zatem czego Wam jeszcze trzeba po klęskach p. Znanieckiego
fundowanych(hurtem) miłośnikom opery w Polsce i w prowincjonalnych
teatrach Włoch, Hiszpanii, Irlandii. Jak długo będziecie ulegać
mitowi "najmłodszego debiutanta w La Scali".Czy przeanalizowaliście
kiedyś ten debiut? Kiedy odważycie się stwierdzić, że ten miły dla
mediów, układny, bez wątpienia inteligientny "artysta" (od 1 lipca
dyrektor Teatru Wielkiego w Poznaniu) to... nadęty balon. Dużo i
kolorowo na zewnątrz, pusto w środku. Gratuluję reakcji warszawskiej
publiczności.

Czarny Hawryluk

[Gość: widz]

To co wypisuje ten pseudo obiektywny dziennikarz wola o pomste do
nieba. dziwie sie ze wyborcza zdecydowala sie opublikowac taka
recenzje, jesli mozna to w ogole nazwac recenzją, jest to raczej
opis sytuacji zrobiony przez czlowieka przepelnionego nienawiscia,
zawiscia, zazdroscia a moze raczej kompleksami.Maly czlowieczek,
ktory nie moze zniesc ze jego pupilki ze swiatka warszawskiego nie
sa tworcami sukcesu.Oczywiscie rezyseria jest godna krytyki i jak
najbardziej sluszna ale to co wypisuje o Joannie Woś to kompletna
bzdura.Mam wrazenie ze autorowi tej "recenzji" potrzebna jest
kompleksowa porada laryngologiczna.Ale z drugiej strony czego sie
spodziewac bo dyletancie? Woś w niedziele byla jedynym jasnym
punktem i jasno nalezy powiedziec ze w Polsce nie ma lepszego
sopranu od niej.Jej slaba strona jest to ze nie pochodzi z Warszawy
i jest antygwiazda, nie pcha sie na piedestal i bankiety tak jak ww.
dziennikarzyna. w zasadzie nie znana ogolowi spoleczenstwa natomiast
dla znawcow tematu jej nazwisko jest gwarancja najwyzszej jakosci
wykonania wokalnego i aktorskiego. Radze troche wiecej bywac w
teatrze, nauczyc sie obiektywizmu i wyjsc poza wartosciow
mierną "warszawke" panie Hawryluk

Czarna Lukrecja

[Gość: cor_leonis]

A jednak Lukrecja się broni mimo wszystko, co piszę z wielką
przyjemnością po wysłuchaniu i obejrzeniu wczorajszego (wtorkowego),
spektaklu. Premiery są najbardziej ryzykownymi wydarzeniami, a
rzadko miarą sukcesu. Może więc warto wrócić do idei recenzowania
kolejnych wykonań? A więc przed czym broni się Donizetti? i czy pzed
Michałem Znanieckim? W pełni przychylam się do opinii Autora
recenzji o bezbronności Macieja Znanieckiego jako reżysera spektaklu
z epoki. Najwyraźniej nie doczytał o dziewiętnastowiecznej tradycji
obsadzania głosów sopranowych/mezzosopranów w partiach bohaterskich
(vide świetne realizacje w niezrównanym i niedoścignionym Tankredzie
Rossiniego w Warszawskiej Operze Kameralnej (tym razem przypominam
premierową obsadę) i w oszałamiający głosem i interpretacją Michel
Maniaci weneckim "Il crociato" Meyerbeera). Trudno się więc zgodzić
z wypowiedziami publikowanymi w programie do opery, które mówiły o
bliskości dwóch bohaterów(za przypadkowość tekstów w programie
Teatrowi Wielkiemu należą się zasłużone słowa krytyki i w równym
stopniu pochwały za dopracowaną technicznie edycję programu).
Uzasadnienie dla natężenia pokazanej przez Znanieckiego przemocy
jest także żadne i nijakie. Donizetti obronił się jednak, w czym
zasługa wykonania Adriany Kohutkowej (Lukrecji), która nie zawsze
sobie radząc technicznie z partyturą w sposób jakiego możnaby było
sobie życzyć, potrafiła przekazać ogromny liryczny ładunek emocji
muzyki i tekstu (za co brawo). Dorównywali jej zresztą dramatyzmem
i prezentowali świetną klasę wykonania Marco Vinco (Don Alfonso)i
Luciano Botelho (Gennaro). W ich interpretacji teatr stał się
dominantą a muzyka jego drugim językiem (choć ten właśnie język był
przycinany pośpiechem dyrygenta, który nie dawał wybrzmieć frazom i
dźwiękom partytury). To (budzące słuszne emocje) przeładowanie
teatralnymi środkami ekspresji (choć nie zawsze trafnie dobranymi),
dzięki interpetacji Kohutkowej zyskało swoje uzasadnione miejsce w
koncepcji pokazywania dzieła muzycznego. I właśnie za propozycję
teatralnej interpretacji Lukrecji, za koncepcję Donizettiego
realizowanego w teatrze, należą się Michałowi Znanieckiemu słowa
uznania. Bo - i nikt na to nie zwrócił uwagi - wprowadzając chór i
solistów w przestrzeń amfiteatru i poza scenę, zaproponował widzom
konwencję teatralną opery jako sposób lektury (w tym wypadku
konwencję wsopółczesnego teatru totalnego), i zmienił proporcje
między dramatem teatralnym a konwencjonalnym przedstawieniem
operowym na korzyść tego pierwszego. Pod tym względem to z pewnością
nie jest typowa realizacja mniej znanej i niezwykle wymagającej
opery znanego autora epoki belcanta. Być może pominięcie
teatralności i dramatu oglądanych we wtorkowy wieczór i poświęcenie
ich na niedzielnej premierze na rzecz (jak czytam), niespełnionej
wirtuozerii dźwięku, tak bardzo zgrzytało w przedstawieniu, że
uczyniło je nieznośnym. W przypadku wtorkowej inscenizacji było to
raczej spotkanie z intelektualną grą w której stawką jest odkrycie
Donizettiego jako twórcy teatru operowego i pominięcie milczeniem
stereotypu (tylko) melodyjnego belcanta. Kończąc- właśnie w
kontekście teatralności wydobytej przez Znanieckiego - chciałbym
przypomnieć wspaniałą, lekko i pięknie przerysowaną dekorację
westybulu z wijącą się kreską schodów, będących tłem sporu o życie
Gunnara oraz reżyserską realizację przebojowej, pierwszej arii
Lukrecji (tu także popis reżyserii świateł Bogumiła Palewicza).
Zatem jednak, mimo zarzutów, wielkie brawo dla Michała Znanieckiego
za propozycję dramatu muzycznego i jego wizji opery Donizettiego, w
której ostrą kreską zarysował koncepcję teatru mieszcząc ją w operze
XIX w., zbyt często ukrytej lub ukrywanej za maską historycznej
oczywistości.