Dwaj panowie S.

[kadi-lak]

Czy to nie zadziwajace? Piastuja tak istotne dla 40-milionowego
kraju stanowiska.

Pierwszy pan S , inzyniez budownictwa, szczyci sie wprawdzie
dyplomem MBA z podrzednego, malego oddzialu amerykanskiej uczelni,
na podstawie to ktorego to dyplomu w procesie nostryfikacji uzyskal
dyplom magisterski ... renomowanej polskiej szkoly ekonomicznej.
Rok nauki ekonomii i biznesu na podbudowie szkoly budowlanej
przedziezgnal sie w dyplom normalnie wienczacy piecioletnia,
solidna nauke.

".......nauka to potegi klucz ........."

Drugi pan S jest wprawdzie absolwentem szacownego angielskiego
uniwersytetu, choc wiesc gminna niesie ze w Polsce nie zdobyl
matury, ale ma dla odmiany niesamowicie specyficzny uklad osobisty.
Zona jego mianowicie jest...cudzoziemka. Tak, zona szefa kluczowego
ministerstwa jest obcokrajowcem, obcokrajowcem pochodzenia.....
No, pochodzenia. Hm, to tak jakby dzisiaj maz niejakiej pani H.C.,
miast byc bylym prezydentem mocarstwa, byl przykladowo, wietnamskim
dziennikarzem. Albo arabskim szejkiem naftowym.

Przez grzecznosc chyba nie wypada nawet wspominac, ze tenze drugi
pan S. zrobil w swej karierze politycznego swinga, o ktorym dzis
nikt juz zdaje sie juz nie pamietac, mimo ze emocje odnosnie
innych dwoch panow (K) zyja i maja sie dobrze.

Jaka, prosze panstwa, podacie na bankiecie salatke, moze i ja sie
zalapie na jakie stanowisko ?

Drugiego pana S. opisal newsweek Polska

[deluc]

www.newsweek.pl/artykuly/artykul.asp?Artykul=32087&Watek=124000&WatekStr=1&DA=091220081635
Pal licho skapstwo (dziadostwo), ale zeby byc jak choragiewka na wietrze?

[kadi-lak]

Dzieki za link.....mysle ze by zroumiec wiecej z mentalnosci p. S.
trzeba ( jak ja) urodzic sie w miescie B., dorastac tam,w tym samym
pokoleniu , chodzic do liceum i zyc troche w tym miescie. Ma
specyficzny klimat.....tam gdzie inni czytajac ten tekst wybalusza
oczy, ja sie smieje niewesolo...."w tym szmapnie nie ma
babelkow"...ano nie ma........

[baldazar]

Kadi, jakim herbem Plakietka się pieczętuje- obserwując jego
pozerstwo to korzenie rodu pewno sięgają czasów Karola
Wielkiego.....Niezła Dyzma wychodzi z tego Plakietki.
Pozdrawiam

[kadi-lak]

Hm............ a pamietasz ( wyglad ?) takiego dawnego ministra,
z rzadu Rakowskiego? nazywal sie Krasinski. Jakiego on byl herbu?
Podpowiem Ci, ze mozna ten herb ulozyc z dwoch trojkatow.

Jesli to nie starczy do dorzuce pozniej kolejne co nieco.

[baldazar]

...... wyznanie handlowe podobnie jak szanowna małżonka?

Ja mam odczucie, że Plakietka cierpi jak nie mówi się o nim.
On wówczas musi wyskoczyć z czymś spektakularnym co spowoduje,
że będzie cytowany kilkadziesiąt razy dziennie. Trzeba przyznać,
że gościu ma tęgie pomysły...

....Kadi pewnie oberwałeś od niego na przerwie między lekcjami 30
lat temu i chowasz urazę do tej pory.

[kadi-lak]

Nie, nie zadawalem sie z gowniarzami, roznica paru lat to w LO bylo
bardzo duzo....Jesli juz to on moglby dostac becki.
A dlaczego uraze ? Wiele rzeczy mi nie pasuje po prostu i tyle.
Chcialbys, by zostal szefem NATO i by z powodu jego niewyparzonej
geby wybuchla ,na przyklad, wojna ?
Co do wyznania to mam dla Ciebie zagadke: Za kogo nigdy nie wyjdzie
za maz religijna Zydowka z ortodoksyjnej rodziny ?

[baldazar]

Plakietki nikt nie odbiera poważnie. Jeżeli ma chrzanić bzdury to
niech lepiej robi to z dala od Polski.

Jeski minista Spraw Zagranicznych...

[kadi-lak]

nikt nie bierze powaznie, to ja sie bardzo ciesze, ze mieszkam bardzo daleko od
tego kraju. I pisze to bardzo, bardzo powaznie ......

[baldazar]

"Język służy do ukrywania myśli" De Taleyrand.
Dyplomaci są od wyrażania(ukrywania) cudzych myśli.
Muszą słuchać instrukcji.

Plakietka niestety wyraża tylko osobiste ambicje i w tym sensie
rzeczywiście nie nadaje się do tej roli. Kadi nie popadaj jednak
w ten poważny ton. Wolę jak żartujesz.

[kadi-lak]

OK, to odpuszczam "powazny ton". Troche personalnie do tego
podchodze, bo pamietam tamte klimaty i ten S tak mi sie tam ladnie
wpasowuje , w te przeszlosc.
Kawiarnia Kameralna miedzy I i VI LO , gownirze skladajacy sie na
radzieckiego szampana a potem opieprzajacy kelenrke, ze w "w tym
szmapanie nie ma babelkow".
Niektorzy jak widac takimi pozostali do dzis

Plakietke bede sobie jednak obserwowal, pozwolisz ? Wiec moze sie
co nieco jeszcze pojawi w tym temacie ode mnie. Moze nawet kiedys
pojawi sie on u nas, w Konsulacie, to opisze spotkanie

[baldazar]

Ostatnio Plakietka latał helikopterem po Afganistanie (odwiedzał
polski kontyngent ( on cały czas jeszcze toczy tam jakąś wojnę
pewno ze swoim cieniem). Strzelał tak, że karabin ząb mu wybił....
Ot kawalerska fantazja...

[kadi-lak]

Ty na serio ? Pan Minister ...strzelal?

Znam takich...biora do reki bron i krzywde robia sami sobie. Kilka
lat temu widzialem goscia, ktory przystawil sobie celownik optyczny
do oka, ale zapomnial oprzec bron o ramie.

[baldazar]

W sumie to chyba zasponsorowałeś część kosztów tej eskapady Plakietki
jako amerykański podatnik hahahahaha?

[baldazar]

Jeśli Cię interesuje wątek kandydata na szefa NATO.....
"Najważniejsza różnica dotyczyła wypowiedzi Tuska nt. ewentualnego
objęcia przez Radosława Sikorskiego funkcji szefa NATO. W
szczecińskim wydaniu na pytanie, czy rząd zgłosi jego kandydaturę,
Donald Tusk odpowiedział - Oczywiście. W wydaniu warszawskim nie
było w ogóle tego pytania. Ominięto również fragment wcześniejszej
wypowiedzi Tuska, w której przyznaje, że rząd rozpoczął już zabiegi
na rzecz wyboru Sikorskiego"
Jednak zabawne jest to nasze podwórko.....
politbiuro.pl/politbiuro/1,85402,6115955,Znikajace_odpowiedzi_z_wywiadu_Tuska.html

Ma ktos moze ten artykul?

[kadi-lak]

No niestety, link jest dobry, tylko artykul zostal usuniety. Nie
skopiowalem tresci.Teraz kolej na redaktorka, ktory to napisal,
slisko jest, niebezpiecznie. Pewnie zginie niedlugo w wypadku
samochodowym ....
P.

Kolega z LO

[baldazar]

www.rp.pl/artykul/242802_Miedzy_Oksfordem__a_wataha__.html

Przeciez to nie z milosci do ojczyny, nie?

[deluc]

A ze choragiewka, niestaly w pogladach? Jak to? - zawsze chcial byc na stolku - czy to nie
jest dowod na stalosc?

Troche mi poprawiles humor w poniedzialek :)

[kadi-lak]

"Bo lubi błysk. A błysku dodaje mu jeszcze świetnie inteligentna i
bardzo wpływowa żona, publicystka „The Washington Post”. – A ta
pozycja znaczy więcej niż szef MSZ średniego europejskiego kraju –
mówią jego znajomi."

Oh, ci panaministrowi znajomi ......

List of Staff Members Washington Post, takich wlasnie dokladnie
jak Anne Applebaum, zawiera 779 pozycji. Wsrod nich to jest i
Ania Jablkowska.

projects.washingtonpost.com/staff/email/#staff-members
Idac tym tokiem rozumowania, mozemy wiec napisac ze w samym tylko
waszyngtonskim dzienniku mamy co najmniej 779 publicystow
wazniejszych on Naszego Kochanego Pana Ministra.
Poprawiles mi troche humor w ten pochmurny poniedzialkowy poranek

[sendivigius]

baldazar napisał:

> www.rp.pl/artykul/242802_Miedzy_Oksfordem__a_wataha__.html


"[Sikorski] Po pojawieniu się tekstu zadzwonił ze skargą na polską
redakcję do Fareeda Zakarii, szefa wydań
międzynarodowych „Newsweeka” w Nowym Jorku. Potwierdza to Michał
Kobosko, szef „Newsweek Polska”."


Ah, skad ja znam taka mentalnosc? No, podpowiedzcie mi skad?

Myslisz, ze Zakaria sie tym przejal?

[kylax1]

Fareed smial sie z tego.

[robisc]

dziwne zestawienie; nie bardzo wiem, co ma do tego wszystkiego zona Sikorskiego;
to jego prywatna sprawa; moze sobie ja kiedys zmieni, to popularna opcja,
chociaz bywa droga;

w Ameryce jest tez pan na S., ktory pomomo tego ze jest rodowitym Austriakiem
mogl zostac guberantorem; czy ktos robi mus z tego powodu w USA zarzuty?

[kadi-lak]

Prywatna sprawa to bylaby wtedy, gdyby on handlowal ciuchami na bazarze. Albo
byl dyrektoem w banku. Albo kims podobnym. ALe on jest Ministrem resortu SZ.

Czy gubernator stanu w USA odpowiada za polityke zagraniczna USA? Czy ma dostep
do confidential documents dotyczacych najwazniejszych spraw kraju ? Czy
negocjuje na forum zagranicznym z przedstawicielami najwyzszego szczebla innych
krajow?

[smutek20]

a co było w tym artykule? moze ktos w skrócie przybliży temat bo pod linkiem nic
nie ma.

[kadi-lak]

Andrzej Stankiewicz, Grzegorz Indulski, Piotr Śmiłowicz, Joanna Kowalska-
Iszkowska
Życie Radka Sikorskiego jest jak dobrze przygotowany biznesplan. Cel, do
którego dąży z żelazną konsekwencją, to prestiżowa posada za granicą. Dziś, po
latach inwestycji, Sikorski chce wreszcie sięgnąć po zyski. Na przykład zostać
sekretarzem generalnym NATO.
Radosław Sikorski to gwiazda rządu Donalda Tuska. Jest jedynym ministrem,
któremu zdarza się w badaniach opinii wypadać lepiej od samego premiera. Młody
(rocznik 1963), przystojny, elegancki - to ten typ polityka, który robi
karierę wizerunkiem idealnego zięcia. Czemu zatem nie obawia się go Donald
Tusk, zazwyczaj zazdrośnie spoglądający w sondaże? Ano dlatego, że Sikorski
nie jest dla niego konkurencją. Wbrew powszechnym spekulacjom Sikorski nie ma
prezydenckich ambicji. Wie dobrze, że prezydentem nie zostanie - nie ma swoich
ludzi, zaplecza i nie znajdzie pieniędzy na kampanię. Zresztą zamiast małych i
dusznych akwenów krajowych woli krążyć po wodach międzynarodowych.Niemiecki
tygodnik "Der Spiegel" właśnie umieścił Sikorskiego w gronie kandydatów na
sekretarza generalnego NATO. Zwykło się przyjmować, że takie publikacje służą
spaleniu kandydata. W przypadku Sikorskiego tak być nie musi. Dzięki
publikacji w prestiżowym magazynie ambitny minister pojawił się na
międzynarodowej giełdzie. Wkroczył do gry i nie jest w niej bez szans,
chociażby dlatego, że tak wynika z układu politycznego. Po przedstawicielu
małej Holandii teraz czas na przewodniczącego Sojuszu z dużego kraju
członkowskiego. Francuzi na pewno mieliby ochotę na to stanowisko, ale dopiero
- po latach przerwy - wracają do struktur wojskowych NATO. Niemcy i
Brytyjczycy już sojuszem kierowali. Czas na Polaka? W przyszłym roku przypada
10. rocznica wejścia Polski do NATO - nominacja dla Sikorskiego to byłby
polityczny ukłon w stronę nowych krajów Sojuszu.
Choć Sikorski twierdzi, że nie zamierza pretendować do zaszczytów w NATO,
szlifuje język francuski, aby uzyskać poparcie Paryża. Jedno z wystąpień na
ostatnim szczycie Sojuszu w Brukseli odczytał w języku Moliera. W Brukseli
Sikorski ma dobre notowania. Przyciąga uwagę doskonale skrojonymi garniturami
i swobodą, z jaką obraca się na europejskich salonach. Wie, kogo poklepać po
plecach, kiedy rzucić anegdotę. Mówi po angielsku płynnie i bez słowiańskiego
akcentu, potrafi używać idiomów, metafor oraz porównań. Czasem zresztą nie
najszczęśliwszych. Wciąż próbuje zatrzeć złe wrażenie po porównaniu budowy
gazociągu północnego do paktu Ribbentrop - Mołotow. - To zmniejsza jego
szanse. Sikorski może zostać uznany za polityka niedojrzałego. Kraje NATO będą
się obawiać, że w razie kryzysu między NATO a Rosją mogą go ponieść emocje -
komentuje doświadczony dyplomata z Brukseli.Patrząc na biografię Sikorskiego,
jego odejście z krajowej polityki byłoby logiczne. Przez ostatnie lata podjął
kilka prób zakorzenienia się w polskim establishmencie. Finał był zawsze taki
sam: parę lat w kraju i Sikorski wyjeżdżał - czy też wracał - za granicę. Nie
przyjmował się na polskim gruncie, choć i partie, i poglądy zmieniał
wielokrotnie oraz dość płynnie, w zależności od osobistych ambicji.Oczywiście
alienację Sikorskiego można łatwo wytłumaczyć zawiścią polskich polityków,
których raził jego zachodni sznyt, czy, jak wolą niektórzy, pretensjonalna
zachodnia poza. Kiedy oni na początku lat 90. przywdziewali białe skarpetki,
on prezentował na kostkach nóg zarzuconych ostentacyjnie na biurko prawdziwe
burlingtony.
Ale i sam Sikorski nie jest bez winy. Kreując się na wytrawnego polityka,
sprawnego dyplomatę, a ostatnio na męża stanu, przez lata nie potrafił się
wyzbyć zadziwiających i zaskakujących słabości.Sikorski to postać pełna
sprzeczności. Dystyngowany szef MSZ, który pogardliwie mówi o kluczowych
partnerach z UE i USA. Jeden z najbogatszych polityków, jednak skąpy aż po
niesmak. Ważący słowa lord, który w ministerialnych gabinetach świetnie się
bawi, opowiadając dowcipy o rasach i kolorach skóry. Taki jest Radek Sikorski.
Nie ma drugiego polityka, którego wizerunek publiczny i rzeczywistość
odbiegają od siebie aż tak bardzo.
Słabość nr 1. Skąpy krezusWieczór w kawiarni ekskluzywnego hotelu w Warszawie.
Radek Sikorski w gronie kilku osób. Na zamówienie ministra kelner podaje
kieliszek szampana. Minister rozmawia z pozostałymi gośćmi, popijając trunek.
Po kilku minutach władczym gestem wzywa kelnera. Wskazując na kieliszek,
instruuje: "W tym szampanie nie ma bąbelków. Proszę o nowy kieliszek". Kelner
bez szemrania wykonuje polecenie znanego polityka. Goście są zażenowani.
Wielkopańskie maniery szefa MSZ i jego skąpstwo przez lata obrosły legendą.
Kiedy na początku lat 90. Sikorski postanowił wrócić z emigracji w Wielkiej
Brytanii do Polski, do swej posiadłości w podbydgoskim Chobielinie zaprosił
elitę prawicowych polityków. Każdy w drzwiach otrzymywał książkę gospodarza
"Prochy świętych" o wyprawie do Afganistanu w czasie interwencji Armii
Czerwonej. Po przyjęciu się okazało, że muszą za otrzymane egzemplarze
zapłacić.
Gdy w 1992 roku Sikorski został wiceministrem obrony w rządzie Jana
Olszewskiego, większość mediów nie przyjęła tego z entuzjazmem. Okazało się
bowiem, że nowy minister ma brytyjski paszport, więc wiele osób wyrażało obawy
o lojalność. Sikorski postanowił przeciwdziałać. Zaprosił na obiad legendę
bydgoskiej Solidarności Jana Rulewskiego, wówczas posła. Poprosił o
wstawiennictwo u Adama Michnika, by "Gazeta Wyborcza" - niechętna rządowi
Olszewskiego - nie eksponowała tej sprawy. Zaproszony Rulewski zamówił drobną
przystawkę, zaś Sikorski trzydaniowy obiad. A na koniec rzucił: "No to co,
Janku? Po połowie?".Od tamtego czasu Sikorski niewiele się zmienił, wciąż lubi
ucierać politykę w drogich restauracjach. W Warszawie preferuje hiszpańską
knajpę Mirador i serwującą polskie specjały U Kucharzy. Jeśli nie daje się
rachunkiem obciążyć gościa, biesiaduje na koszt podatnika. Jako minister
obrony w 2005 roku wprowadził do resortu służbowe karty kredytowe i w ciągu
niewiele ponad roku na wizyty w restauracjach wydał ponad 20 tys. zł.W 2006
roku, w sierpniu, po uroczystości odsłonięcia tablicy ku czci ofiar
stalinowskiej Informacji Wojskowej i Wojskowej Służby Wewnętrznej, Sikorski
zaprosił do knajpy Aleksandra Szczygłę (ówczesnego szefa Kancelarii
Prezydenta). Szczygło zamówił kawę, Sikorski przekąskę. Choć rachunek był
niski, to Sikorski wręczył kelnerowi starannie zafoliowaną wizytówkę z danymi
do faktury na MON. - On po prostu uważa, że za mało zarabia, więc należą mu
się bonusy za służbę dla kraju - ocenia jeden ze znajomych Sikorskiego.
Prezydentowi Sikorski powiedział kiedyś, że dla niego polityka to kosztowne
hobby.
Słabość nr 2. Luksus mu nie przeszkadzaOwym hobby zaczął się zajmować w lutym
1992 roku, gdy niespodziewanie został wiceministrem obrony w rządzie
Olszewskiego. Miał wtedy 29 lat, właśnie wrócił z emigracji, dostał nominację
na wyraźny wniosek pierwszego cywilnego szefa MON Jana Parysa, mimo
wątpliwości premiera. - Chciałem podkreślić euroatlantyckie aspiracje Polski i
pokazać, że nasze wojsko się zmienia i nie jest to już dawna armia Układu
Warszawskiego - opowiada Parys. Rzeczywiście, kontakt z Sikorskim, już nie
tylko ze względu na wiek, ale i doświadczenie wojny w Afganistanie, był
szokiem dla oficerów dotąd współpracujących z generałami Armii Czerwonej. Ale
w MON nie był lubiany nie tylko z tego powodu. Raziło jego zamiłowanie do
zbytku. Oświadczył, że chce mieszkać w pałacyku w Helenowie, który dotąd
służył wyłącznie do przyjmowania najbardziej szacownych gości. Nasi rozmówcy
opowiadają, że w piątki kazał się wozić do swego pałacu w podbydgoskim
Chobielinie, a następnie żądał, by kierowca zostawił na weekend samochód i
wracał do stolicy pociągiem.
Wszystko to spowodowało, że premier Olszewski

[kadi-lak]

Wszystko to spowodowało, że premier Olszewski postanowił odwołać niesfornego
wiceministra. Po Sikorskim został w wojsku jeden widoczny ślad - plakietki z
nazwiskami noszone przez oficerów na mundurach. Napięcia z Olszewskim nie
przeszkodziły Sikorskiemu znaleźć się w szeregach jego partii - Ruchu Odbudowy
Polski. W wyborach 1997 roku kandydował do Sejmu, ale bez powodzenia. Wówczas
po raz pierwszy wyraźnie pokazał, że dobrze rozwinął zdolność przystosowywania
się. Nawiązał kontakt z politykami rządzącej Akcji Wyborczej Solidarność i już
na początku 1998 r. został wiceministrem w MSZ kierowanym przez Bronisława
Geremka z Unii Wolności. Wydawało się, że współpraca uchodzącego za
prawicowego radykała Sikorskiego z Geremkiem nie będzie łatwa. Tymczasem
układała się bez zarzutu. Sikorski znowu okazał się pragmatykiem.Na
konwentyklach Ruchu Społecznego AWS - ówczesnej partii władzy - doskonale
dogadywał się z politykami wywodzącymi się w większości ze związku zawodowego
- posługiwał się tym samym kodem, opowiadał takie same dowcipy. Grał
swojaka.Grał, bo w tym towarzystwie nigdy swojakiem być nie mógł - uwielbiał i
uwielbia obnosić się z drogimi ubraniami i gadżetami. Analiza rejestrów
korzyści Sikorskiego pokazuje, że lubi dostawać ekskluzywne prezenty, np.
szabla, alkohole, telefon komórkowy, golarka, odtwarzacz DVD. Podczas jednej z
wizyt na Ukrainie Sikorskiego bardzo zajmowało zdobycie od gospodarzy
futrzanej czapy, w której potem paradował na pokładzie samolotu. Z
oświadczenia majątkowego Sikorskiego wynika, że jest jednym z najbogatszych
polskich polityków. Ponad 800-metrowy Chobielin szacowany jest na 6 milionów
złotych, do tego 170-metrowy apartament w Warszawie, kilkaset tysięcy złotych
oszczędności, a także udziały w funduszach i spółkach. Sikorski i jego żona
Anne Applebaum mają także pokaźne konta emerytalne. Gotówka i akcje są nawet
na kontach ich synów - Aleksandra (18 tys. dol.) oraz Tadeusza (16 tys. dol.).
Do tego kilka samochodów, w tym luksusowy volkswagen phaeton (nowy kosztuje
grubo ponad 300 tys. zł).Tak majętny człowiek był jednak w stanie rozpętać
awanturę o zwrot 100 zł, które pożyczył prezydentowi, by miał na tacę podczas
mszy z okazji Święta Wojska Polskiego w 2006 r. Stówę dostał z powrotem co
najmniej dwa razy.
Słabość nr 3. Niepoprawny lordSikorski umiejętnie kształtuje wizerunek.
Ponieważ był dziennikarzem, wie, na czym polega ta praca. Potrafi używać
mediów do wysyłania dyplomatycznych sygnałów, ale również iść im na rękę. Wie,
których dziennikarzy krajowych i zagranicznych obłaskawić, stara się budować
kontakty z najważniejszymi ludźmi mediów. Dzięki temu wolno mu znacznie więcej
niż innym. Nie zaszkodziła mu nawet afera z zakupem luksusowych mebli do jego
saloniku w MSZ, co utrąciłoby niejedną karierę. Przygotowana w sierpniu oferta
robiła wrażenie pisanej pod konkretną firmę. Ponad 100 tysięcy euro
przeznaczono na kanapę "z litej sosny fornirowanej mahoniem o szerokim,
wyrazistym usłojeniu piramidowym" i 11 foteli, których poręcze "wsparto na
popiersiach Sfinksów, ręcznie rzeźbionych w drewnie grabu, pokrytych
złoceniami z płatkowego szlakmetalu na żółtym bolusie".
Sikorski został ulgowo potraktowany nawet w sytuacji bardzo poważnej - gdy w
czerwcu na konferencji prasowej w Kabulu oskarżył o zbrodnie jednego z liderów
afgańskich Gulbuddina Hekmatiara, narażając tym samym polskich żołnierzy na
zemstę. Zaraz potem organizacja Hekmatiara - Hizb-i-Islami - zapowiedziała
ataki na Polaków. Sikorskiego poniosły emocje, bo ma z Hekmatiarem osobiste
porachunki - oskarża jego ludzi o zamordowanie w 1987 roku swego przyjaciela
Andy'ego Skrzypkowiaka.Idealny wizerunek szefa MSZ nieśmiało próbują
podkopywać tabloidy: a to "Fakt" napisze, że za kolację z żoną i przyjaciółmi
zapłacił z kasy MSZ ponad 600 zł, a to "Super Express" pokaże hotelowego boya
z Chicago, któremu Sikorski nie dał napiwku.W większości mediów Sikorski
uważany jest jednak za świetnego ministra i krytykuje się go bardzo rzadko. W
ten sposób korzysta z premii rządzenia po fatalnej poprzedniczce - Annie
Fotydze z PiS. Gdyby był szefem MSZ po zawodowcu - choćby Stefanie Mellerze z
rządu Marcinkiewicza - trudniej byłoby się wyróżnić.Sikorskiemu uchodzą płazem
nawet tak głupie wpadki, jak opowiadanie dowcipu o polskich korzeniach Baracka
Obamy ("Jego przodkowie zjedli polskiego misjonarza"). Faktem jest, że ów
dowcip - ku zgodnej radości - przekazywała sobie z ust do ust większość
polskich polityków (i nie tylko polityków), niemniej stanowisko zobowiązuje.
Opowiadając takie rzeczy, Sikorski stawia się w jednym rzędzie z operetkowym
premierem Włoch Silvio Berlusconim, który mówił o ładnej opaleniźnie Baracka
Obamy. W dodatku o nieszczęsnym dowcipie napisał "Financial Times" i to w
dniu, gdy Sikorski rozpoczynał niedawną wizytę w USA.Zagraniczni dziennikarze,
którzy się z nim kilkakrotnie zetknęli, narzekają, że choć pozuje na
brytyjskiego lorda, to lordem tylko bywa. Potrafi przerwać wywiad, słysząc
niewygodne pytanie. - Naszą rozmowę podsumował: "BBC? - Bad Broadcasting
Corporation" (zła telewizja) - mówi dziennikarz Mark Mardell.
Słabość nr 4. Ograniczenie dystyngowanyKreujący się na dystyngowanego, dobrze
przyjmowanego na światowych salonach dyplomatę, Sikorski - nawet w szerszym
towarzystwie - pozwala sobie na niewybredne wypowiedzi pod adresem partnerów w
UE i USA. Nigdy nie zaprzeczył twierdzeniom byłego zastępcy Witolda
Waszczykowskiego, że podczas negocjacji w sprawie tarczy antyrakietowej
pogardliwie wypowiadał się o George'u W. Bushu ("Niedługo będzie szkolił
sprzedawców używanych samochodów") i Condoleezzie Rice ("Wróci do uczenia
studentów"). Podczas jednego ze spotkań oficjeli UE kamery telewizyjne
uchwyciły, gdy Sikorski po wyjściu z sali mówi do jednego ze współpracowników:
"Francuz pie.... na okrągło". To o ważnym polityku UE, który miał wystąpienie.
Kiedyś - jako wiceminister obrony - oświadczył, że Tadeusz Kościuszko... nie
był Polakiem.O ile posunięte do granic dobrego smaku skąpstwo nie pokrzyżuje
Sikorskiemu międzynarodowych planów, to już niewyparzony język - może. Bez
poparcia największych krajów Sojuszu Północnoatlantyckiego nie ma szans na
fotel sekretarza generalnego.Politykę zagraniczną Sikorskiego jedni nazywają
realistyczną w przeciwieństwie do ideologicznej z czasów Prawa i
Sprawiedliwości. Inni z kolei uważają, że Sikorski stał się niewolnikiem
własnych ambicji, że prowadzi dyplomatyczną grę w taki sposób, aby nie zrazić
największych mocarstw UE i NATO, bo to one będą decydować o obsadzie fotela
sekretarza generalnego Sojuszu. Polska - inaczej niż Litwa - zgodziła się na
wznowienie zawieszonych po wojnie gruzińskiej rozmów z Rosją, na czym zależało
kluczowym krajom Unii Europejskiej.Mimo wszystko spośród polskich polityków to
właśnie Sikorski ma największe szanse na karierę w NATO. Jest najlepiej
ustosunkowany w USA, a to kluczowe przy podejmowaniu decyzji. Jego małżonka
Anne Applebaum to wzięta dziennikarka, która w ostatnich wyborach poparła
Baracka Obamę. Jej waszyngtońskie kontakty bardzo pomagają ministrowi. - Radek
zbiera premię emigracyjną. Nauczył się języka i jeździł po świecie, kiedy nam
to się nie śniło - mówi jeden z jego dobrych znajomych z Platformy. Inny
dodaje: - Anne otworzyła przed nim globalny salon. Wszyscy mu tego
zazdroszczą.Przez lata Sikorski bardzo nad sobą pracował. Krążąc po
politycznych salonach, konsekwentnie wspinał się po szczeblach kariery:
wiceszef MON, wiceszef MSZ, szef MON, szef MSZ. Przez ten czas niechęć do Unii
zastąpił miłością. A narodowo-katolicką prawicę robotniczą z czasów Ruchu
Odbudowy Polski, AWS i PiS bez sentymentów zamienił na liberalną Platformę
Obywatelską. Owa pragmatyka podporządkowana została międzynarodowemu awansowi,
który jest dziś bliżej niż kiedykolwiek. Krążownik Sikorski ma sza

Oj, oj !!! UWAGA ! pojawil sie nastepny orzel !!!

[kadi-lak]

Tym razem kryminalista. jest coraz lepeij.


www.dziennik.pl/polityka/article316181/Amerykanskie_banki_scigaja_Czume_za_dlugi.html

Aha, drogi ministrze-jesli te zarzuty sa prawdziwe, to lepeij niech
pan zrezygnuje od razu. W dzisiejszych czasach wygrzebanie pewnych
danych lub informacji naprawde nie stanowi zadnego problemu. A info
a ponskich wyczynach w USA docieraly do czytelnikow juz wczesniej i
z innych zrodel.

Jan Rokita dolacza do peletonu.

[kadi-lak]

Kolejny polski bandyta.

miasta.gazeta.pl/krakow/1,35798,6259859,Jan_Rokita_wyprowadzony_w_kajdankach_z_samolotu.html

Hehe :)

[kadi-lak]

niepoprawni.pl/blog/287/dlaczego-radoslaw-sikorski-nie-zostanie-szefem-nato

Jeden pan S.

[kadi-lak]

Stryjowie Radosława Sikorskiego (44 l.) byli oficerami Ludowego
Wojska Polskiego, stryj Edward nawet oficerem politycznym, skazanym
na trzy lata za pobicie radzieckiego generała; stryja Klemensa
wyrzucono z wojska w 1968 r., bo nie chciał wstąpić do partii. Dziś
stryj ma 80 lat i nie ma ochoty opowiadać o bratanku z Bydgoszczy.
Wujek Stefan, brat mamy, partyjną legitymację nosił do stanu
wojennego, a wcześniej walczył w powstaniu wielkopolskim i w wojnie
polsko-bolszewickiej. Na niej wojował też dziadek Franciszek
Sikorski. Drugi - Kazimierz Paszkiewicz (przed wojną kierownik
szkoły) ranny został w bitwie nad Bzurą w 1939 r. W rodzinie było
też dwóch zasłużonych księży. Na plebanii w Inowrocławiu Radek
spędził niejedne wakacje.

Rodzice ministra, dziś emeryci, pracowali w biurach projektów.
Radek, jedynak, w gierkowskiej dekadzie objechał z nimi samochodem
prawie wszystkie kraje socjalistyczne. Na niektórych wyjazdach można
było zarobić. Minister z nostalgią wspomina te eskapady w wywiadzie-
rzece „Strefa zdekomunizowana”, napisanej z Łukaszem Warzechą.

- Był aktywnym uczniem z pierwszej ławki - tak Sikorskiego
zapamiętała Ładysława Łepek, matematyczka z liceum. - Bardzo
kulturalny chłopiec - uważa Ewa Papużyńska, nauczycielka
przysposobienia obronnego. Sikorski twierdzi, że jego rodziców do
szkoły wzywano nie raz. - Antykomunizm wyssałem z mlekiem matki -
deklaruje patetycznie. - Nienawidziłem okolicznościowych akademii i
pierwszomajowych pochodów, na które obowiązkowo chodziła cała
szkoła. Ja odmawiałem.

- Raz jednak był - wspomina Stefan Litewka, kolega z klasy - ale
poszedł nie w garniturze, jak wymagano, ale w dżinsach i filcowym
kapeluszu, co nie spodobało się Bladej Juli, naszej wychowawczyni.

Na polityczną edukację Radka wpływ miały rodzinne opowieści,
słuchanie Radia Wolna Europa i lektura drugoobiegowej „Opinii”,
organu Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, redagowanego przez
niepodległościowe środowisko, reprezentowane m.in. przez Leszka
Moczulskiego, Andrzeja Czumę i Wojciecha Ziembińskiego. W 1979 r.
Moczulski założył KPN i idee tej partii trafiły do głów paru kolegów
Radka, z którymi w maturalnej klasie, już za czasów Solidarności,
założył Związek Wyzwolenia Narodowego. W pierwszym numerze swojego
biuletynu, „Orła Białego”, wydrukowali deklarację ideową KPN.

- Wiosną 1981 r. były wydarzenia bydgoskie, obok działa się historia
i mało kto myślał o maturze - wspomina Litewka. - Pomagaliśmy
rozlepiać ulotki, a w szkole powołaliśmy szkolny komitet strajkowy
na wypadek, gdyby wybuchł ogólnopolski strajk. Radek został szefem
komitetu i, jak wspomina matematyczka, biegał do siedziby związku, a
to, co tam usłyszał, opowiadał przez szkolny radiowęzeł.

Sekretarzem bydgoskiego KW PZPR był wtedy Janusz Zemke, obecny poseł
LiD. - Z meldunków wiedziałem, że mam silną opozycję w Wyższej
Szkole Pedagogicznej, w oddziale związku plastyków, ale dopiero z
wywiadu-rzeki ministra Sikorskiego, którego bardzo lubię,
dowiedziałem się, że potężną opozycję miałem i w I LO.

Absolwent I LO, z tego samego roku co minister, mówi, że rozmawiał o
komitecie z kolegami podczas ostatniego szkolnego zjazdu, na którym
Sikorski wygłosił przemówienie. - Doszliśmy do wniosku, że w 1981 r.
była głęboka konspiracja, a dziś jest nadmierna kreacja.

Angielski student

Sikorski uczniem był dobrym, a z angielskiego prymusem i laureatem
ogólnopolskiej olimpiady. Przyznaje, że rodzice opłacali mu dobrego
korepetytora.

- Nawet w dalszej rodzinie nie było tajemnicą, że marzeniem Radka
jest zostać dziennikarzem światowego formatu i stąd ten angielski -
wspomina Piotr Zientarski, senator PO z Koszalina, kuzyn mamy
ministra. Sam Sikorski mówi, że chciał studiować anglistykę na UJ, a
wcześniej przez parę miesięcy szlifować język w Anglii. Dostał
turystyczny paszport, bo liceum ukończył rok wcześniej niż
rówieśnicy i nie upominało się o niego wojsko.

- Gdzieś w końcu maja 1981 r. grupka chłopaków wciągnęła mnie do
jakiegoś mieszkania - wspomina senator Jan Rulewski, wówczas szef
bydgoskiej Solidarności. - Żegnali kolegę wyjeżdżającego do Anglii.
Zapytałem, czy by nie zabrał trochę naszych znaczków i bibuły. Po
paru tygodniach przekazał naszemu rzecznikowi w Londynie 60 funtów i
bardzo przepraszał, że tylko za tyle znaczki udało mu się sprzedać.
Nawet nie wiedziałem, że nazywa się Sikorski.

W Anglii Radek zamieszkał u znajomych babci, pracował w pubie i
hotelowej recepcji. Już 6 października 1981 r., po sygnale z Polski,
że SB interesuje się jego kolegami, wystąpił o azyl polityczny. We
wniosku pisał o wyrzuconych z wojska stryjach, o swojej odmowie
udziału w 1-majowych pochodach i działalności w KPN oraz w Ruchu
Młodej Polski. Ujawnił nawet swój konspiracyjny pseudonim „Tomasz
Nałęcz”. Pozytywną decyzję otrzymał w połowie 1982 r.

Podczas trzyletnich studiów na Oksfordzie (filozofia, nauki
polityczne i ekonomia), na koszt angielskiego podatnika, nabierał
angielskich manier i zyskał przyjaciół, którzy dziś liczą się na
angielskiej scenie politycznej. Po studiach wyruszył jako
korespondent wojenny do Afganistanu. Zrobił tam m.in. zdjęcie
martwej Afganki z dziećmi, które w 1988 r. zdobyło prestiżową
nagrodę World Press Photo. Był też korespondentem w Angoli.

Na temat jego pobytu w Afganistanie powstało wiele plotek. Czy
walczył po stronie mudżahedinów przeciwko wojskom sowieckim?
Potwierdza, że nosił tam broń, ale unika odpowiedzi na pytania, czy
z niej do kogoś i z jakim skutkiem strzelał. Odsyła do napisanej
wtedy książki „Prochy świętych - podróż do Heratu w czas wojny”.
Przyznaje w niej, że z bojownikami jeździł na nocne patrole, podczas
których można było wpaść w zasadzkę radzieckiego specnazu.

Wojennej reporterce jednak się nie poświęcił. Mówi, że tę prawdziwą,
na serio, uprawiać można tylko do czasu, kiedy się nie ma rodziny.
Gdy w 1989 r. zaczęła się łamać żelazna kurtyna, wrócił do Polski
jako przedstawiciel medialnego koncernu Murdocha i współpracownik
brytyjskich pism. Już tu, a właściwie podczas wspólnej wyprawy pod
berliński mur poznał Anne Applebaum, amerykańską korespondentkę,
przyszłą żonę i matkę ich synów: Aleksandra oraz Tadeusza.

[kadi-lak]

Dziecko salonu

Sikorski obrusza się na pytanie, czy jest dzieckiem salonu
Małgorzaty Bocheńskiej, wpływowej niegdyś telewizyjnej publicystki.
Jej Salon 101, w mieszkaniu na Saskiej Kępie, na przełomie lat 90.
miał być kuźnią nowych polskich elit. Ale Jan Parys, wówczas mąż
Bocheńskiej, przyznaje, że właśnie na Saskiej poznał Sikorskiego. -
Zjawił się któregoś dnia towarzysząc Anne Applebaum, znanej już
zachodniej korespondentce, a potem pojawiali się razem. Miał
zdecydowanie antykomunistyczne poglądy, obycie w anglosaskim świecie
i choć był cywilem - wojenną afgańską przeszłość, czym wielu
imponował. Kiedy premier Jan Olszewski zaoferował Parysowi w 1992 r.
fotel ministra obrony, ten zaproponował Sikorskiego na swojego
zastępcę. Nominacja miała symbolizować otwarcie na Zachód, a dla
młodego pokolenia być sygnałem, że nowy rząd stawia na
wykształconych młodych.

Sikorski w swoich wspomnieniach ujawnia, że Parys ze swoją
propozycją zadzwonił w parę dni po jego 29 urodzinach. Rozmowę
podsłuchały niechętne ministrowi jego własne służby i informację
puściły do brytyjskiej prasy. Wywołało to furię w polskich mediach,
bo niby z jakiej racji Zachód ustawia nam kadry.

Wiceministrem obrony był przez 100 dni. Czas ten wspomina jako
ciężką walkę ze skomunizowaną generalicją i z nienaruszonymi przez
solidarnościowy przełom wojskowymi służbami. Także jako ważny etap
walki o Polskę w NATO oraz o to, by w ręce prezydenta Lecha Wałęsy
nie dostała się broń atomowa. Wycofywano ją wtedy z Ukrainy do Rosji
i parę osób chciało, by ładunki klasyczne w polskich rakietach
operacyjno-taktycznych zastąpić atomowymi. Ministra Parysa
parokrotnie wzywano do Belwederu, gdzie - jak opowiada - w wąskim
gronie: Wałęsa, Wachowski (minister stanu), Wawrzyniak (ówczesny
szef WSI) i ks. Cybula (prezydencki kapelan notujący każde słowo),
domagano się od niego, by dał na to pieniądze. Jak długo mógł,
zwlekał. Kiedy już nie mógł, Parys wysłał wiceministra Sikorskiego z
wizytą do włoskiego sztabu generalnego, co było tylko pretekstem.
Kulisy misji Sikorski ujawnił w książce „Strefa zdekomunizowana”. W
Rzymie, poprzez o. Hejmę, skontaktował się z sekretarzem papieża ks.
Dziwiszem, a ten zorganizował mu audiencję u Jana Pawła II. Po paru
tygodniach Belweder o broni atomowej zapomniał.

- Tak jak znając Wałęsę mogę uwierzyć, że chciał tej broni, to nie
wierzę w misję Radka u Ojca Świętego - powątpiewa Jan Rulewski.

- Ale jednak tam był - potwierdza Parys. - Zapomniał tylko napisać,
że ja uruchomiłem jeszcze jedno źródło nacisku, ważnego
zagranicznego polityka. I nie wiem, co przeważyło: interwencja
papieża czy tego drugiego.

Po upadku rządu Jana Olszewskiego Sikorski zajął się odbudową dworu
w Chobielinie. Z Anne założyli rodzinę. Pisał analizy do
zagranicznej, a niekiedy i krajowej prasy. Były to pierwsze lata
Internetu w Polsce i dzięki temu, siedząc na polskiej prowincji,
uczestniczył w globalnej wymianie myśli. W archiwum dyskusyjnej
listy Poland-L, na serwerze uniwersytetu w Buffalo, znaleźć można
jego artykuły z pierwszej połowy lat 90., polemiki i zwykłą
korespondencję o błahych niekiedy sprawach, choćby o sieciowej
etykiecie.

Nie ukrywa prawicowych poglądów, wstępuje do Ruchu Odbudowy Polski.
Ostro atakuje Wałęsę za upadek rządu Jana Olszewskiego. Toczy spory
ze środowiskiem „Gazety Wyborczej”, które obwinia o klęskę prawicy w
wyborach z 1993 r. Są i wątki osobiste, bo uważa, że to „GW” swoimi
uwagami o jego podwójnym obywatelstwie, tajemniczych źródłach
dochodów na studiach, podróżach i sponsorach, zasugerowała istnienie
w jego życiorysie niejasnych, wręcz agenturalnych wątków.

Sporą miał potem satysfakcję, kiedy z IPN otrzymał dokumenty sprawy
Bastard, założonej mu w ostatnich latach PRL przez wywiad MSW, oraz
sprawy Szpak, prowadzonej przez WSI w niepodległej już Polsce. W
poznaniu inspiratorów i wykonawców niektórych działań WSI
podejmowanych przeciw niemu dopomógł mu także raport Antoniego
Macierewicza z ich likwidacji. Ten sam, który przyczynił się do jego
dymisji ze stanowiska ministra obrony.

Obie teczki opublikował w Internecie. Plusem było to, że ich
zawartości nie będzie można wykorzystać w hakowej wojnie. Minusem -
wyjście na jaw niektórych rodzinnych sekretów, choćby o krokach
rozwodowych rodziców, mieszkających do dziś razem, czy o narzeczonej
z oksfordzkich lat - brytyjskiej aktorce robiącej dziś karierę w
Hollywood.




Panicz ze strefy

Od prawie 20 lat rodzina Sikorskich odbudowuje zrujnowany pod
rządami PGR dwór w Chobielinie, w gminie Szubin. Wykupili go jeszcze
jego rodzice u schyłku PRL, za 1200 dol., co było równowartością
dwóch małych Fiatów. Młodzi i starzy Sikorscy od lat na remont dworu
wydają wszystkie oszczędności. Ale po dokupieniu ziemi, wykopaniu
stawu, uporządkowaniu parku i postawieniu ogrodzenia - w nadnoteckim
krajobrazie pojawiła się piękna posiadłość, wyceniana przez ministra
w jego oświadczeniach majątkowych na 6 mln zł.

Na początku sąsiedzi ponoć nawet wołali, że nowych panów spalą.
Sołtys Stanisław Miniszewski tego nie pamięta: - Może wygłupiały się
dzieci albo jakiś pijak. Z panem Sikorskim żyjemy dobrze, nikt mu
nie zazdrości, bo widzieliśmy, że samo to mu nie przyszło. A paru od
nas futruje mu daniele.

Sikorski na najbliższych sąsiadów nie narzeka i to nie z ich powodu
ma zezwolenie na broń. W pobliżu, w Potulicach, jest ciężkie
więzienie, gdzie, jak mówi, średnio siedzi stu morderców. Rzadko
udziela się w lokalnych imprezach. Miejscowi zapamiętali, że raz był
na gminnych dożynkach w Starym Jarużynie, trzy kilometry od dworu.
Tańczył z paniami z Koła Gospodyń Wiejskich i wdał się w ostry spór
z jakimś podpitym jegomościem.

- Też to pamiętam - przyznaje, choć od zdarzenia minęło 10 lat. -
Było to w dniu pogrzebu księżnej Diany. Nie był to spór polityczny,
ale o reputację księżnej i, co oczywiste, ja jej broniłem.

Przed posiadłością w Chobielinie stoi tablica z napisem „Strefa
zdekomunizowana”, którą Sikorski osobiście wkopał po upadku rządu
Olszewskiego. - Zapewniam, że w ogrodzeniu nie ma
antykomunistycznych czujników - odpowiada Sikorski pytany, czy
kiedykolwiek gościł kogoś z lewicy.

Chobielin leży na skraju gminy i zdecydowanie bliżej stąd do Nakła
niż Szubina. Nakło nie ma burmistrza z SLD, jak Szubin. Ma też farę,
w której Sikorski sponsorował renowację zabytkowego konfesjonału. -
Z własnej kieszeni - potwierdza, ale kwota pozostaje tajemnicą. - No
powiedz choć, że najwięcej kosztowała cię gruba poducha, na której
tam klękasz. Tyle masz grzeszków, że chciałeś, by było ci wygodnie -
podpowiada Piotr Paszkowski, rzecznik ministra i przyjaciel państwa
Sikorskich od prawie 20 lat.

W 1997 r. Radosław startował z listy ROP w wyborach do Sejmu. Tuż
przed jej rejestracją Sikorskiego, pierwszego na liście, zamieniono
na radnego Szczotkę z Mogilna. Sikorski wtedy przepadł, ale pokazał
swoje możliwości, bo na drugim miejscu zebrał cztery razy więcej
głosów niż Szczotka. Od konfliktu przy rejestracji listy rozchodzą
się drogi Sikorskiego i Macierewicza, wtedy szefa sztabu ROP.

Pod koniec 1997 r. Sikorski, dzięki poparciu Leszka Balcerowicza,
został wiceministrem spraw zagranicznych u ministra Bronisława
Geremka, a następnie u Władysława Bartoszewskiego. Podlegały mu
konsulaty, polskie ośrodki kultury i stosunki z Trzecim Światem. Z
obowiązków wywiązywał się dobrze i pod koniec rządów AWS nawet
prezydent Aleksander Kwaśniewski widział go na stanowisku ambasadora
RP w Brukseli.

Sprzeciwił się temu Włodzimierz Cimoszewicz, szef MSZ w nowym
rządzie Leszka Millera, któremu nie spodobało się podwójne, polskie
i brytyjskie, obywatelstwo Sikorskiego. (Ostatecznie Sikorski zrzekł
się brytyjskiego obywatelstwa latem 2006 r.).

Nominacji ambasa

[kadi-lak]

Minister Tuska

Dziś rodzina Sikorskich mieszka w dużym mieszkaniu w Warszawie.
Chobielin odwiedzają podczas weekendów i wakacji. Synowie chodzą do
męskiej szkoły podstawowej. - Dziewczynki i chłopcy rozwijają w
nieco innym tempie. Chłopcy potrzebują choćby więcej sportu i
dlatego z Anną, trochę na wzór amerykański, zdecydowaliśmy się na
męską szkołę. Nie mam też nic przeciwko szkolnym mundurkom - mówi
Sikorski. Jego żona pracuje nad nową książką i ma swój cotygodniowy
felieton w „Washington Post”. Unika komentowania polskich spraw, bo
jej stanowisko zawsze by utożsamiano z poglądami męża, czy to
ministra obrony, czy też spraw zagranicznych. Widać przecież, jak
może zniszczyć polityczną karierę męża idąca podobną drogą jego żona.

- To partnerski związek, w którym każde z małżonków ma wyraźną
ścieżkę kariery i z sukcesami nią podąża - uważa Piotr Paszkowski.

Niektórzy oceniając Radosława Sikorskiego, widzą w nim gładkiego
pozera i krytykują nadmierny temperament. Bo niekiedy za szybko mówi
to, co ma na języku, jak choćby po przejściu Nelly Rokity do obozu
braci Kaczyńskich, że on po takiej wolcie żony wymieniłby w domu
zamki.

- Nie zgadzam się z taką oceną - mówi Sikorski. - Ale proszę
napisać, że będę się starał poprawić.

www.polityka.pl/kraj/rozmowy/304881,1,zmiany-w-ministerstwie-spraw-zagranicznych.read

=====================================================================
=========================


04 kwietnia 2009

Radek Sikorski



Czekałem z opublikowaniem tego tekstu parę miesięcy od chwili kiedy
pojawiły się informacje, że polski minister spraw zagranicznych
Radek Sikorski jest jednym z kandydatów na sekretarza generalnego
NATO. Mogłem te parę miesięcy temu napisać, że szans na stanowisko
sekretarza generalnego NATO Sikorski nie ma najmniejszych, ale wtedy
w ramach swojej polityki pozorów Platforma stwierdziłaby, że szanse
Radka Sikorskiego zostały zaprzepaszczone przez defetyzm polityków
Prawa i Sprawiedliwości. Wolałem spokojnie poczekać.



Trzeba mieć jakieś bardzo blade pojęcie o strukturach
międzynarodowych, a zwłaszcza o NATO, aby przypuszczać, że
sekretarzem generalnym może zostać polityk pokroju Radka
Sikorskiego. NATO to poważna organizacja, na dobrą sprawę jedyna,
która lepiej lub gorzej, ale potrafi reagować w sytuacjach trudnych
w inny sposób niż uchwalając jakieś rezolucje, które zaśmiecają
tylko opasłe dyplomatyczne archiwa i nic nie wnoszą konstruktywnego
do polityki bezpieczeństwa (w tym specjalizuje się np. ONZ, OBWE,
Rada Europy, a także Unia Europejska). Takiej organizacji nie stać
na eksperymenty z facetem, który raz twierdzi, że rurociąg północny
(łączący Niemcy z Rosją) to nowy pakt Ribbentrop - Mołotow, a
następnym razem ogłasza, że do NATO da się przyłączyć Rosję. NATO
nie stać na eksperymenty z politykiem, który w chwili gdy nie ma dla
niego pracy we własnym kraju (lata 2001 - 2005) idzie na amerykański
garnuszek (tym de facto była praca w Nowej Inicjatywie Atlantyckiej
w Waszyngtonie), by potem nieumiejętnie negocjować z amerykańską
administracją umowę o rozmieszczeniu elementów tarczy
antyrakietowej. NATO nie stać na powoływanie na stanowisko
sekretarza generalnego polityka, który z działacza Ruchu Odbudowy
Polski w 1997 r. po wyborczej porażce staje się współpracownikiem
Bronisława Geremka z Unii Wolności jako jego wiceminister, a potem z
Prawa i Sprawiedliwości do PO przeskakuje w 2007 r. niczym z kwiatka
na kwiatek, jakby się nic nie stało. Funkcja sekretarza generalnego
NATO nie jest dla człowieka z polityczną i stanowiskową
nadpobudliwością, którego poglądy określają bieżące korzyści
polityczne.



Jest Radek Sikorski politykiem w Polsce bardzo popularnym. Modne
jest popierania Radka Sikorskiego. Wydaje się być taki światowy,
salonowy, taki jak z książki o dystyngowanych dyplomatach. To jednak
jedna z największych mistyfikacji naszej sceny politycznej.
Rozmawiałem niedawno z jednym z pracowników polskiej dyplomacji,
który żartował, że największym problemem Radka jest to, że musi
uważać gdy przechodzi obok mebli mających kanty, aby go nie
przedziurawiły i aby nie uciekło wówczas z niego powietrze, którym
jest napompowany. Taki niestety jest nasz minister spraw
zagranicznych. Jest niczym atrapy książek na regałach w sklepie z
meblami. Na pierwszy rzut oka prezentują się wyśmienicie, tylko… no
właśnie piękna forma i zero, ale to dosłownie zero treści.



Pewien zaprzyjaźniony profesor opowiadał mi jak w pierwszej połowie
lat 90-tych bywał na wieczorkach organizowanych w pałacyku Radka
Sikorskiego pod Bydgoszczą. W holu przy schodach miał wisieć portret
gen. Władysław Sikorskiego, zdaje się, że mama lub tata Radka
witając mojego znajomego, miała wskazać na portret
mówiąc: „stryjeczny dziadek Radka”. Ponieważ ów znajomy był świetnym
historykiem, uśmiechając się odpowiedział: „Ale przecież gen.
Sikorski nie miał brata”. Gdy pojawił się w domu kolejny raz
portretu już nie było.



Ta historia pokazuje rozjazd miedzy tworzonym przez Radka
Sikorskiego i jego obecnych politycznych sojuszników wyobrażaniem, a
rzeczywistością. Można, tak jak to obecnie się dzieje, kreować Radka
Sikorskiego na świetnego ministra spraw zagranicznych, przechodząc
do porządku dziennego nad faktem, że jest to najgorszy szef MSZ od
czasów Włodzimierza Cimoszewicza, tak jak można udawać, że się ma
wspaniałą bibliotekę prezentując atrapy książek na półkach. Problem
pojawia się dopiero wówczas jak ktoś, którąś z książkę weźmie do
ręki, albo gdy na dyplomatycznych salonach trzeba zrobić coś więcej
niż stanąć do „rodzinnego zdjęcia” szefów dyplomacji państwa NATO
czy Unii Europejskiej.



A nawiązując jeszcze do rzekomego „stryjecznego dziadka Radka” to
Polska do Sikorskich faktycznie szczęścia nie ma. Gen. Władysław
Sikorski był kiepskim premierem i bardzo małostkowym politykiem
dbającym za to bardzo starannie o sprawy wizerunkowe. W niczym nie
umniejsza to jego roli historycznej i konieczności moim zdaniem
dogłębnego wyjaśnienie sprawy jego śmierci o co zabiegam. Jednak
jako polityka oceniam go dość krytycznie. Jeśli Radek Sikorski ma
cokolwiek wspólnego ze swoim „krewnym” to jedynie
nieproporcjonalność formy do treści i plotki co do współpracy z
wywiadami obcych państw. Powszechnie uważano, że Władysław
współpracował z Francuzami, a o Radku od dawna krążyły plotki, że
podczas swoich dziennikarskich, wojennych wypraw do Afganistanu. był
związany z Brytyjczykami. Nie bardzo mi się w te plotki chce
wierzyć, w każdym razie Jamesem Bondem nasz Radek nie był skoro
nawet Brytyjczycy woleli na stanowisku sekretarza generalnego
premiera Danii.



Teraz oczywiście zacznie się kolejne przedstawienie. Najpierw Donald
Tusk oskarży prezydenta Lecha Kaczyńskiego o to, że nie przeforsował
Radka Sikorskiego na szczycie NATO. Potem zaś PO będzie trąbiło o
sukcesie, bo przecież „było tak blisko”, „Sikorski liczył się do
samego końca”, „zdobyliśmy srebrny medal” i tym podobne nieprawdy,
które będą służyły dalszemu budowaniu wizerunku, który nijak ma się
do rzeczywistości. Nie będzie się to niczym różniło od tego co
obserwowaliśmy od pół roku. Zresztą warto wspomnieć o tym, że cała
kampania dotycząca Radka Sikorskiego i jego kandydatury toczyła się…
w Polsce. W polskich mediach pisano i mówiono o tym, ale nic
specjalnie rząd nie robił na arenie międzynarodowej. Nie chodzi
przecież o to, żeby zajączka złapać, ale o to żeby go gonić i
krzyczeć wszem i wobec jakim się jest doskonałym myśliwym i poluje
na grubego zwierza. Taką współczesną wersję „Stefka Burc