badania

[Gość: gb]

Zastanawiam się właśnie (w spokojne letnie dni) czy ktos robił badania wśród
osób, które uwolniły się od nałogu, na temat zachorowalności. Czy przypadkiem
organizm, nagle pozbawiony substancji do którj przyzwyczajał się przez lata,
nie zaczyna niedomagać?

[hepik1]

Mój domaga jak najbardziej mimo pozbycia sie dwóch nałogów równocześnie;)

[Gość: gb]

Może dlatego, że dwóch i negatywne skutki się zniosły a może za krótki okres
upłynął i choroba jeszcze nie zdołała się ujawnić. Zaczynają mi się przypominać
takie zdarzenia wśród znajomych, którzy rzucili palenie i zaczeli chorowac....po
około 10 latach. Może to tęsknota za nałogiem była przyczyną chorób? Mój staż w
niepaleniu nie jest tak długi, dlatego wolę wcześniej wybadać spostrzeżenia innych.

[Gość: stachu34]

Alkohol jest przyczyną,a choroba skutkiem.Likwidujemy przyczynę i nie ma
skutku.Jeżeli choroba już istnieje,to pytanie jest bezprzedmiotowe.Natomiast
gdy zrywamy z nałogiem w okresie,gdy alkohol nie poczynił jeszcze widocznych
skutków,to organizm sobie da radę.
Jeżeli chodzi o palenie,konkretnie o Twojego znajomego...to 10 lat bez
papierosa,nikotyna nie jest przyczyną choroby.Ci co nie palą również
chorują...i to wcale w niemniejszy stopniu niż palacze.Statysyki-statystykami.

[Gość: gb]

Alkohol jest przyczyną a choroba skutkiem ale pewność masz tylko co do tego, że
ten skutek to choroba alkoholowa i ewentualnie inne (związane z niekorzystnym
działaniem alkoholu na różne narządy) w zależności od odporności organizmu. Ale
faktem jest, że nikt nie potrafi wypowiedzieć się sensownie czy jest jakiś
związek między rzuceniem nałogu a skłonnością do zachorowań. Każdy wytłumaczy to
nadużywaniem: alkoholu, nikotyny czy innych (dotychczasowym). Dla mnie faktem
jest, że rozstanie się z nałogiem powoduje zmianę osobowości a to z pewnością
rzutuje na kondycję fizyczną. Oczywiście nie u każdego rozstanie z nałogiem musi
być związane z chorobą bo są organizmy z natury odporne i silne, które są w
stanie szybko przystosować się do zmian ale tak jak napisałam, być może.

[Gość: stachu34]

Wrzuciłaś wszystko do jednego „kotła”. Każdy nałóg jest inny, lecz mechanizmy,
które się tworzą są takie same. Dla człowieka nie palącego jeden papieros
dziennie, jest obrzydzeniem ( nawet aromat dobrego papierosa odrzuca),
natomiast nie uzależniony z wielką przyjemnością wypije dwa kieliszki dobrego
trunku. To jest nieporównywalne.
No tak, teraz się zastanowiłem i źle napisałem w poprzednim poście...
Uprościłem swój tok myślenia. Nie alkohol jest przyczyną, a alkoholizm jest
przyczyną. Alkoholizm = choroba, wszystkie inne - to powikłania.
Rozstanie się z alkoholem, w jakimś sensie chyba powadzi do zmiany osobowości,
ale ja określiłbym to jako zmiana tożsamości. Piszesz, że to rzutuje na
kondycję fizyczną. Jeżeli zrobił to za namową partnera, rodziny czy z
jakichkolwiek innych powodów nie związanych ze swoim piciem – to zgoda na to.
Wpada w depresję, jest osamotniony i cierpi. Nazywa się to „żalem po
stracie...” I wtedy powikłania somatyczne związane z odstawieniem alkoholu, są
możliwe. Istnieje związek miedzy rzuceniem nałogu, a skłonnością do zachorowań.
Dlatego m. in. bardzo wskazana jest terapia. Jednak w innym przypadku, kiedy
pijący ma dosyć swojego picia, ma tzw. „tożsamość alkoholową”, to wydaje mi się
to nieprawdopodobne. Alkoholik, który doświadczył z powodu swojego picia,
cierpienia, upokorzenia, dramatu pierwsze tygodnie, miesiące abstynencji
przeżywa z euforią. Ma zdwojony zapał do pracy, dużo optymizmu na przyszłość, a
trzeźwość sprawia mu demonstracyjną radość. Przed takimi zachowaniami też
przestrzegają terapeuci. To nazywa się „okresem miodowym”. To jest stan
psychiczny i wydaje mi się, że jest jednak sprzyjający odwróceniu wszystkich
somatycznych procesów chorobowych związanych z piciem, o ile odstawienie
alkoholu nastąpiło w porę. Lecz stawia w stan zagrożenia samą trzeźwość.

[Gość: gb]

Wrzuciłaś wszystko do jednego „kotła”. Każdy nałóg jest inny, lecz
> mechanizmy,
> które się tworzą są takie same. Dla człowieka nie palącego jeden papieros
> dziennie, jest obrzydzeniem ( nawet aromat dobrego papierosa odrzuca),
> natomiast nie uzależniony z wielką przyjemnością wypije dwa kieliszki dobrego
> trunku. To jest nieporównywalne.

Nie wiem w jaki sposób doszedłes do takiego wniosku, być może u Ciebie tak jest.
Rzuciłeś dwa nałogi jednocześnie i dolegliwości związane z tym, którego Ci
bardziej brak są silniejsze i tłumią lub zniekształcają wszystko inne. Ja znam
ludzi którzy z przyjemnością od czasu do czasu zapalają papierosa i takich,
którzy w piciu alkoholu nie widzą żadnej przyjemności.

> No tak, teraz się zastanowiłem i źle napisałem w poprzednim poście...
> Uprościłem swój tok myślenia. Nie alkohol jest przyczyną, a alkoholizm jest
> przyczyną. Alkoholizm = choroba, wszystkie inne - to powikłania.

Alkoholizm jest skutkiem niezaspokojonych potrzeb. W dalszym ciągu tak twierdzę
i to, co piszesz, nie przekonuje mnie do zmiany zdania

> Rozstanie się z alkoholem, w jakimś sensie chyba powadzi do zmiany osobowości,
> ale ja określiłbym to jako zmiana tożsamości. Piszesz, że to rzutuje na
> kondycję fizyczną. Jeżeli zrobił to za namową partnera, rodziny czy z
> jakichkolwiek innych powodów nie związanych ze swoim piciem – to zgoda na
> to.
> Wpada w depresję, jest osamotniony i cierpi. Nazywa się to „żalem po
> stracie...” I wtedy powikłania somatyczne związane z odstawieniem alkohol
> u, są
> możliwe. Istnieje związek miedzy rzuceniem nałogu, a skłonnością do zachorowań.

Jeżeli dobrze czuł się pijąc, dobrze w takim znaczeniu, że akceptował siebie
właśnie takim...chodzi mi o sposób zachowania, podejścia do innych...pomijam
tutaj jakieś ekstremalne zachowania wobec rodziny. Jednym słowem był taki, jakim
sobie siebie wyobrażał.
>
> Dlatego m. in. bardzo wskazana jest terapia. Jednak w innym przypadku, kiedy
> pijący ma dosyć swojego picia, ma tzw. „tożsamość alkoholową”, to w
> ydaje mi się
> to nieprawdopodobne.

Nie bardzo wiem co to jest tzw. tożsamość alkoholowa ale dość swojego picia
można mieć z prozaicznego powodu...jeżeli zwiększa się dawki lub częstotliwość
picia, to alkohol uniemożliwia normalne funkcjonowanie, powodując zaniedbania w
różnych dziedzinach życia, stąd wyrzuty sumienia, niepokój i presja środowiska.

Alkoholik, który doświadczył z powodu swojego picia,
> cierpienia, upokorzenia, dramatu pierwsze tygodnie, miesiące abstynencji
> przeżywa z euforią. Ma zdwojony zapał do pracy, dużo optymizmu na przyszłość, a
>
> trzeźwość sprawia mu demonstracyjną radość. Przed takimi zachowaniami też
> przestrzegają terapeuci. To nazywa się „okresem miodowym”. To jest
> stan
> psychiczny i wydaje mi się, że jest jednak sprzyjający odwróceniu wszystkich
> somatycznych procesów chorobowych związanych z piciem, o ile odstawienie
> alkoholu nastąpiło w porę. Lecz stawia w stan zagrożenia samą trzeźwość.

Nie akceptuję terapii w takiej formie w jakiej jest obecnie stosowana, ze
względu na brak kwalifikacji terapeutów. I wyjaśnię.... zwykle jest to ktoś, kto
zdobył wykształcenie teoretyczne poparte większą lub mniejsza praktyką czyli
stosuje pewien klucz w dojściu do pacjenta a ludzie popadający w nałogi, nie
czynią tego bez przyczyny, myślę, że jedną z podstawowych przyczyn jest większa
zdolność postrzegania rzeczywistości i nieumiejętność radzenia sobie z takim
stanem rzeczy. Miałeś kiedyś wrażenie, że coś jest nie tak i nie umiałeś
wytłumaczyć powodów? Niektórzy twierdzą, że to intuicja, ja myślę, że nie, że po
prostu jest to pewna zdolność dostrzegania tego, co dla innych, z różnych
powodów jest nieistotne. Jest to też odbierane jako większa wrażliwość...ale to
tylko kwestia nazewnictwa. Zmierzam do tego, że taki delikwent nie nabierze się
na dobrą wolę terapeuty, któremu tak naprawdę jest wszystko jedno, czy dana
osoba wyjdzie z nałogu, czy w nim pozostanie. Ten brak wiary jest widoczny i
działa zniechęcająco. Z kolei trudno od terapeuty oczekiwać zaangażowania w
każdy przypadek ale....jest tu pewien niuans, trzeba lubić to, co się robi.
Drugi rodzaj terapeutów, to byli nałogowcy i Ci z reguły dobrzy są od strony
praktycznej ale wierzą bezkrytycznie w to, czego na terapii ich nauczono i mają
skłonność do traktowania swoich kolegów, zaplątanych w nałóg, bez taryfy
ulgowej...to błąd.

[Gość: stachu34]

„...Ja znam ludzi którzy z przyjemnością od czasu do czasu zapalają papierosa”
Jednak są oni w znacznej mniejszości. Jest to margines, statystyki takiego
procentu nie uwzględniają.
Niestety wróciłem do palenia, po półrocznej przerwie. Jednak mnie to nie
martwi. Problem palenia w odniesieniu do alkoholizmu dla mnie (podkreślam „dla
mnie” !!!!) ma się tak jak liliput do goliata.
„Alkoholizm jest skutkiem niezaspokojonych potrzeb” tego nie rozumiem...Może
chodzi Ci o poczucie niskiej wartości...? Jeżeli tak to masz rację.
„Jeżeli dobrze czuł się pijąc, dobrze w takim znaczeniu, że akceptował siebie
właśnie takim...chodzi mi o sposób zachowania, podejścia do innych...pomijam
tutaj jakieś ekstremalne zachowania wobec rodziny.” Alkoholik ma dwie
osobowości. Nie możesz odrywać, rozdzielać tego. Zachowanie alkoholika w domu,
jego postawa (może być to agresja) wobec rodziny, jest często kamuflażem jego
złych postępków. Atak na najbliższych (również może być to pozorancki atak na
siebie, aby wywołać wrażenie) wynika z potrzeby rozgrzeszenia siebie z tego co
robi. Jest doskonale zorientowany w tym, że czyni zło. W otoczeniu przyjaciół
od kieliszka jest akceptowany, w domu nie. Jego samoocena jest jednak bliższa
ocenie rodziny. Natomiast chęć picia jest tak silna, że ta samoocena jest mu
nie na rękę. Sumienie potrzebuje akceptacji tego co robi do końca, a więc nade
wszystko rodziny.
Ale wchodzimy tak głęboko w problem, zbyt głęboko...

[Gość: gb]

To Ty wszedłeś w problem alkoholizmu i oczywiście nie musimy tam wchodzić, jeśli
nie masz ochoty. Odniosłam wrażenie, że poruszając ten temat chcesz coś
udowodnić wracając do początków nałogów, jego powstania. Ja pisałam o
zachorowalności wśród byłych nałogowców i jestem pewna, że nikt takich badań nie
poczynił bo dla wszystkich oczywiste jest, że jeżeli uwolnimy się od "zła" to
już tylko "dobro" spotkać nas może.
Szkoda, że zacząłeś palić bo często papieros kojarzony jest z alkoholem a
uwalniając się od tego, co przypomina nam nałóg, mamy większe szanse, że do
niego nie wrócimy a poza tym...jeden ból, objawy abstynenckie skoncentrowane w
jednym czasie. Spróbuj ponownie, chyba, że lubisz palić. Możesz napisać jaki był
powód, że zacząłeś?

[hepik1]

Gość portalu: gb napisał(a):

> Może dlatego, że dwóch i negatywne skutki się zniosły

Znaczy jak bym rzucil trzeci jednocześnie(np picie kawy) to by się nie zniosły?
Parzysta ilość znosi ,nieparzysta -nie znosi? Jak to jest Grażynko wg Twojej
teorii?

[Gość: gb]

A jak według Twojej? Wedle mojej jest tak, jak akurat mi wygodnie.

[hepik1]

Aha.

[Gość: gb]

Już widzę, Hepiku, jak przy tym...acha...westchnąłeś sobie...co za durne
kobicisko :) Czy uwazasz, że Ty robisz inaczej? Szukasz teorii, która
najbardziej trafia Ci do przekonania i wprowadzasz ją w czyn. Ja wolę je
wymyślać, tak jest ciekawiej. Wszystko sprowadza sie przeciez tylko do tego,
żeby uwierzyć w skuteczność...czyz nie?

[hepik1]

Gość portalu: gb napisał(a):

> Już widzę, Hepiku, jak przy tym...acha...westchnąłeś sobie...co za durne
> kobicisko :)

Ależ nic podobnego.To nawet nie było westchnienie,a broń już Panie Boże taki
grzeszny epitet.Po prostu tym "aha"przyjąłem do wiadomości Twoją odpowiedź:)