Był sobie ojczym.

[sloggi]

Był sobie ojczym. Krótko był, to nawet nie był substytut Ojca. Pojawił się,
w sumie teraz to żal mi, że przez te cztery lata był mi zupełnie obcy. Gdy
umarł to nawet nie płakałem. Ot, po prostu znikł. Chyba mnie lubił.

[agablues]

Ja nie miałam oficjalnego ojczyma. No niby planowali małzeństwo, po śmierci
mojego ojca, to nawet nie byłbt grzech, ale im nie wyszło. Mieszkał z nami
bardzo długo, z mamą jeszcze dłuzej. Niewątpliwie nieświadomie przyczynił się do
mojego dosyć wczesnego odejścia z domu. Chciałam mieć normalną rodzinę.
Nie lubiliśmy się, był trochę kaleką uczuciową, choć nie całkiem z własnej winy
- wychowywał się w domu dziecka. Nigdy nie chciałam go za ojca, może nawet przez
niego bardziej tęskniłam za tym prawdziwym. Przez te ponad 20 lat ani razu nie
zaproponował by mówić do niego inaczej niż "pan". Teraz jest starym, przegranym
człowiekiem. Ma dwoje własnych dzieci, z którymi nie utrzymuje kontaktu ( syna,
który jest pewnie dorosły nigdy nie widział). Może chciałby, żebyśmy my
traktowali go jak rodzinę, ale jest za póżno

[edeka5]

Był sobie ojczym. Pojawił się jakieś 7 lat po rozwodzie rodziców. Dzięki niemu
dostałam rodzeństwo i to od razu starsze (był wdowcem). Bardzo Go kochałam,
pomimo że miałam swojego Tatę (dobrego Tatę) i bardzo przeżyłam Jego śmierć
5 lat temu. Brakuje mi Go do dziś dnia. Był dobrym dziadkiem dla moich dzieci
i mam nadzieję, że Go nie zapomną. Ubawiłam się jak córka w przedszkolu
tłumaczyła koleżance, że ma pięcioro dziadków, bo mama ma dwóch "tatów".

[sloggi]

Wiem, że tak można. Moja Mamęcja miała wspaniałego Ojczyma, o którym zawsze
mówi Tata. Dziadkowie pobrali się, bo Babcia była młodą wdową (miała 36 lat) -
Dziadzio młodym wdowcwm (wówczas miał 45 lat). Stworzyli wspaniałą kochającą
się rodzinę, On miał troje dzieci i Babcia również. Czyli jak się chce to
można. Mój Ojczym był starym kawalerem, nie miał zupełnie podejścia do dzieci,
teraz to myślę, że był "zazdrosny" o Mamęcji uwagę, którą mi poświęcała.

[siwapp]

Ja mam wspaniałego ojczyma - własciwie jest dla mnie ojcem i nie mówię mu
inaczej, niż tato. Wprawdzie zdarzały nam się nieporozumienia i kłótnie, ale
dziś się całkiem nieźle rozumiemy. Razem z moja mamą tworzą dobraną parę.

[sloggi]

Minęło 17 lat od jego śmierci.

[slonikus]

Ja nie mam "właściwego" ojczyma, moja Mama ma po prostu narzeczonego, i to
narzeczonego od kilku lat, ale na ślub im się jakoś nie zbiera. Bardzo trudne są
moje z nim relacje, bo jest to człowiek zupełnie innego typu niż ja i
powiedziałabym, że "starej daty". Był wychowywany przez mamę, która wymagała od
niego wielkiego szacunku dla siebie i ojca (co nawiasem mówiąc uważam za
słuszne, bo ustawia w rodzinie odpowiednią hierarchię, ale to nie temat na ten
wątek), ale też ogromnej dyscypliny. Niepodporządkowanie się było karane laniem.

I w takim duchu W. (mówię do niego od samego początku na Ty) się wychował.

Sam nie miał nigdy żony, spłodził syna, którego zobaczył dopiero, gdy ten
skończył lat 18, wcześniej miał ciekawsze rzeczy do roboty.

Mimo tych wszystkich faktów wiem, że to dobry prosty człowiek. Fakt, że naprawdę
wiele jego przyzwyczajeń czy cech jest dla mnie trudnych do zaakceptowania, np.
to, że się zupełnie intelektualnie nie rozwija, tylko stawia raczej na pracę
fizyczną (uwielbia robić na działce różne rzeczy) i sport. Nie czyta książek, w
domu najczęściej leży przed telewizorem.

Ja nie mieszkam w domu od 2 lat, wcześniej on mieszkał z nami chyba ze 4, nie
wiem dokładnie.

Teraz obserwuję jego relacje z moim młodszym, dorastającym bratem. Jest to
bardzo trudna relacja. Moja Mama czasem mi opowiada, co się dzieje między nimi
trojgiem. Każdy ma inny charakter. Ale bardzo ładnie i powoli rozwiązują się
wszystkie konflikty między nimi. Ogromna w tym zasługa mojej Mamy, która stara
się stworzyć wyraźną hierarchię wartości w Domu i każdemu pokazać jakie są
granice, których nie wolno przekraczać. Bardzo jestem z Niej dumna.

Jeśli chodzi o mnie, to moja relacja z W. nie jest ani specjalnie ciepła, ani
też jakaś nieprzyjemna. Cieszę się, że mieszkam osobno. Ale jak czasem przyjadę
albo dzwonię, to wiem, że myśli o mnie i to bardzo miłe.


Oj, chyba się troszkę rozpisałam. Ale to dobrze czasem się uzewnętrznić...

Asia