kośćiół a in vitro

[maja28]

uwaga bardzo dlugie !!!

www.kosciol.pl/article.php?story=2004050500500514

[k111]

Nie za bardzo wiem o co tu chodzi goście przytaczają jakieś dane medyczne z
przeprowadzonych badań na temat in vitro z 1987 roku przecież to było prawie 20
lat temu. Jak to się ma do dzisiejszej rzeczywistości to ja nie wiem.

Czytałam kiedyś na temat komputerów bardzo ciekawe spostrzeżenie. Gdy zbudowano
pierwszy czy drugi egzemplarz uważonao że najwyżej 3 będą potrzebne na świecie
(bo tylko takie bedzie zapotrzebowanie)a dziś każdy ma w domu w pracy i w
każdym urzedzie wiec nie wiem czy ktos kto przeprowadzał badanie 20 lat temu
mógł nawet przypuszczać że technika pójdzie tak do przodu.

Na ale ja mam in vitro dopiero przed sobą i to za jakieś 3-4 lata więc mam
nadzieję że zdąrza przeprowadzić na ten temat jakies nowsze badania.

[sadgirl1]

Cóż, tekst ten jest kolejnym dowodem na to, że kosciół katolicki nie ma nic do
zaoferowania osobom borykającym się z problemem niepłodności, poza tezą, że
trzeba nieść swój krzyż. Nawet nie zadaje sobie trudu, aby dokładnie wniknąć w
sytuację emocjonalną i psychiczną takich par. Osoby (katolicy) sprzeciwiające
się ingerencji w proces zapłodnienia z reguły nie znaja szczegółów dotyczących
takich zabiegów, ale upowszechniają w społeczeństwie fałszywe stereotypy na ten
temat.
To bardzo bolesne, gdyz tam, gdzie oczekujemy wsparcia po prostu go nie ma.

[laura771]

No i dziwna sprawa, specjaliści zajmujący się invitro muszą studiować tyle lat,
żeby zdobyć wiedzę a i tak ostrożnie wydają jakiekolwiek sądy w tym temacie. A
kościoł? Jakby wszystkie rozumy zjadł, najwięcej ma do powiedzenia w temacie
invitro, już niemalże rozprawy naukowe by pisali. Dlaczego dzwon głośny? Bo
wewnątrz jest pusty. Co kościół może wiedzieć o tych sprawach? Szkoda słów.
Mnie już to śmieszy.

[megang]

Wydaje mi się, że to nie jest serwis katolicki, ale szerzej - chrześcijański.
Wyczytałam w nagłówku:
Ekumenizm, Chrześcijaństwo, Religia - Ekumeniczny Serwis Informacyjny.

Więc prezentuje nie tylko zdanie katolików.

[michalinnaa]

Nie chce mi sie nawet tego czytać.

Mam pytanie dlaczego Kosciół nie pokarze bezdzietne pary z powodu niepłodności
i niech na udowowdni, ze są szczęśli i niosą swój krzyż, tylko najlepiej jak
pokazali by pary z różnym stażem małzeńskim tak od 5 do 50 lat małżeństwa.
Dlaczego tego nie zrobia ????

Bo myśle, ze nie ma takich par.

[mj78]

Przyznaję, ż nie przeczytałam tego - zaczęłam tylko. Jestem osobą wierzącą i
próbuję zajść w ciążę przez in vitro. Wierzę, że Pan Bóg jest moim przyjacielem
i trzyma za mnie kciuki jak inni, którzy mi kibicują. Będzie nas kiedyś
rozliczał z miłości i myślę, że mój "grzech" in vitro nie będzie większy od
grzechu ludzi, którzy zakatowali swoje dziecko na śmierć, bo płakało i ich
irytowało. Myślę, że mój "grzech" in vitro nie będzie większy niż matki z
Czerniejowa, która zamordowała swoje dzieci tuż po urodzeniu.

Kościół ma takie zdanie na ten temat, ale to też są ludzie omylni, jak i my i
może za 10 lat okaże się, że byli w błędzie ... Nie wiem tego. Do in vitro
podeszłam i jeśli popełniam grzech to obciążam swoje sumienie i jeśli ktoś
będzie za to odpowiadał przed Bogiem to ja i jestem tego w pełni świadoma. "Kto
jest bez winy niech pierwszy rzuci kamień" ... może we mnie?

[alicja0]

cóz.. skoro szukasz takich ludzi, to np. ja przez 7 lat nie zachodziłam w
ciążę. Choć się leczyłam, to ze względów na wyznawaną wiarę nie wybrałam szt.
inseminacji, którą mi wielokrotnie proponowano (oczywiście gdyby się nie udała,
zaproponowano by IVF itd).
Nigdy nie żałowałam tej decyzji, moje i męża życie nie było skupione wyłącznie
na kwestii posiadania dziecka i potrafiliśmy cieszyć się tym, czym żyliśmy,
choć oczywiście, że czasem potrafił odezwać się ból z powodu braku dziecka.
Doskonale rozumiem co to znaczy nieść swój krzyż i jak mimo to być osobą
radosną i pozytywnie nastawioną do życia.
Gdy już zarzuciliśmy leczenie, minęły prawie dwa lata i stał się cud, gdyż
zaszłam w ciążę. Obecnie mam roczną córeczkę. Nie traktuję jej jako nagrody,
choć tak sobie myślę, że skoro człowieka dotyka cierpienie, to w jakimś celu -
ma mnie czegoś nauczyć, zachęcić do czegoś, co ostatecznie jest dla mnie dobre.
Z perspektywy czasu myślę teraz, że nauczyłam się tego, czego miałam się
nauczyć i już to konkretne cierpienie nie było mi dalej potrzebne - dlatego
mamy córeczkę.
Krzyż jednak nie opuszcza człowieka i nadal go niesiemy - zmienił się jedynie
jego przedmiot - córeczka ma problemy zdrowotne, ja ostatnio poroniłam drugą
ciążę.
W tym wszystkim można zachować pogodę ducha, jednak nie jest to związane ani z
siłą woli, ani z innymi, własnymi uwarunkowaniami - może to zabrzmi banalnie,
ale taka jest prawda: wiara musi być osobową, pełną zaufania i przyjaźni
relacją ze Stwórcą, bo bez tego nijak nie da się nieść krzyża. To naprawdę
wówczas faktycznie nie jest możliwe.
W moim środowisku znam w tej chwili 4 pary z podobnym i większym stażem
małżeńskim, które nadal nie mogą mieć dzieci i żadne z nich nie zdecydowało się
na sztuczną prokreację ze względów na wyznawaną wiarę i nie są z tego powodu
zrozpaczeni, czy zdeterminowani myślą o posiadaniu dziecka. Niektórzy rozważają
możliwość adopcji, inni nie, bo nie jest to obowiązek. Znam również mężatkę z
blisko 20 letnim stażem małżeńskim, która nie ma dzieci, ale ma super pracę z
ludźmi i jest szczęśliwą kobietą mającą poczucie, że robi coś cennego w życiu.
Nikt nigdy nie mówił, że życie wiarą jest łatwe, ale też życie na ziemi nie
jest nigdy pozbawione trudu - tak po prostu już jest. Natomiast jeśli patrzy
się na życie w szerszej perspektywie, jeśli przez wiarę odkrywa się sens
cierpienia, to spokojnie można to wszystko przejść i nawet odnaleźć w tym coś
wartościowego.
I błądzą ludzie, którzy deklarują wiarę, a postępują wbrew nauce z nią
związanej, bo tak naprawdę nie rozumieją, w co wierzą i przez to nie są w
stanie osiągnąć nic więcej niż to co odkrywają w swoim życiu ludzie
niewierzący. Można to porównać do osoby, która nauczyła się żeglować: wie, że
nie zrozumie jej nikt, kto sam nie doświadczył tej sztuki i trudności
związanych z nauką. Inni stojąc z boku widzą tylko uciążliwość żeglowania,
zimną wodę, pracę, obtarte ręce itd. A żeglarz mimo tych faktycznych trudności,
widzi coś więcej i już nie są istotne dla niego te wszystkie bóle, wysiłki itp.
O ile żeglowanie nie każdemu jest dostępne, to wiara - owszem.
I również nie jest prawdą, że Kościół nie ma nic do powiedzenia mądrego w
sprawie niepłodnych par. Siłą rzeczy interesowałam się tym i naprawdę jestem
pod wrażeniem jak mądra, przemyślana, wyważona i sięgająca dalej niż czubek
własnego nosa jest nauka Kościoła w tej kwestii.
Jeśli człowiek będzie chciał ją poznać, musi jednak przyjąć zasadę każdego
poszukiwacza prawdy: być otwartym na to, czego się dowie, nawet gdyby musiał
przyznać rację sobie niewygodną. Inaczej potrafi zaprzeczyć nawet oczywistej
prawdzie.

[krychaw]

jak zwykle-zagotowałam.
"Zwolennicy techniki FIVET powołują się w tym miejscu niejednokrotnie na fakt,
że w wyniku naturalnego poczęcia ginie 30 proc. embrionów zanim dojdzie do
implantacji. Tłumaczenie tego rodzaju należy uznać za bardzo przewrotne. Czym
innym jest bowiem..."
autorzy artkułu są mniej przewrotni:
"embriony "nadliczbowe" można albo wykorzystać do dalszych eksperymentów
naukowych..."
piszą tak,a nie mają skrupułów,żeby przytaczac dane z tychże eksperymentów:
"Uczeni szwedzcy przeprowadzili następujące obserwacje u siedemnastu kobiet
poddanych procesowi stymulacji hormonalnej przy pomocy klomifenu(...)Z tych
siedemnastu komórek posiadających od dziewiętnastu do dwudziestu pięciu
chromosomów jedynie dziewięć z nich posiadało normalną dla człowieka ilość
dwudziestu trzech chromosomów"

"naukowiec zajmuje miejsce Boga, nawet jeśli nie jest tego świadomy, czyni się
panem przeznaczenia innej istoty ludzkiej..."
a dlaczego ktoś miałby czynic się panem mojego życia decydując,czy mogę
poddac sie zabiegowi in vitro?

"Dziecko ma prawo do tego, by zostać poczętym, by być noszonym w łonie,
narodzonym i wychowywanym w małżeństwie..."
mam wrażenie,że tutaj się sugeruje,że dziecko NIE JEST poczęte,NIE JEST
NOSZONE w łonie,NIE JEST narodzone,a w dodatku normalnie dzieci rodzą się w
małżeństwach,a do in vitro podchodzą tylko samotne matki...

"Pragnienie posiadania dziecka lub przynajmniej możliwość prokreacji - jest z
punktu widzenia moralnego koniecznym warunkiem odpowiedzialnego rodzicielstwa."
pozostawiam bez komentarza...

"Jedynie wzajemne obdarowanie się sobą małżonków w akcie prokreacyjnym czyni z
nich rodziców. Sztuczna prokreacja "w probówce" eliminuje z procesu przekazu
życia wymiar zjednoczenia osobowego..."
to również.

"Stosowanie gamet pochodzących od dawców kreuje sytuację, w której poczęte w
ten sposób dziecko nie stanowi kontynuacji biologicznej swoich rodziców."
ciekawe jak ma się to zdanie do adopcyjnych rodziców.Czyżby kościół miał coś
przeciw temu?i dalej:
"Sprawia i ujawnia rozdział między pokrewieństwem genetycznym, pokrewieństwem
wynikającym z ciąży a odpowiedzialnością wychowawczą."
im dalej,tym ten artykuł był bardziej pouczający.

"Sztuczne zapłodnienie heterologiczne wprowadza anonimowość genetyczną -
dziecko w takim przypadku nie jest owocem miłości małżeńskiej, ale egoizmu,
chęci posiadania go za wszelką cenę."
ach!jeśli zdecydujemy się z mężem na bank nasienia,to wykaże tylko nasz brak
miłości małżeńskiej,a dodatkowo moje chłopisko okaże się wielkim egoistą!

Ponad 90 proc. przyczyn kobiecej bezpłodności związanych jest z uprzednią
aborcją, używaniem spirali oraz chorobami przenoszonymi drogą płciową...
tu nasuwa mi się tylko jedno słowo,ale nie przytoczę bo by mnie z tego forum
moderator usunął na wieki wieków...

przepraszam za długi post,ale jeszcze nigdy sie tak nie wkurzyłam.Nie
dokończyłam artykułu w obawie o własne zdrowie psychiczne.

[azzurrina]

do alicja0:
Jesteś dzielną osobą, bardzo Cie podziwiam ale postaraj się zaakceptować fakt że
inni myślą inaczej. Tobie nikt nie ZAKAŻE robić tego co chcesz. A nam - ZAKAZUJE
się decydować o własnym życiu. Nie tylko nie pomaga się, jak w całym
cywilizowanym świecie, ale jeszcze piętnuje za to, że dokonaliśmy naszych -
wierz mi, że równie trudnych jak Twoje - wyborów.

[magasi9]

Ja tez znam takich ludzi, po 50 dzis, bardzo bogaci (zona inwestuje mocna w
ciuchy ) maz w samochody. Maz nigdy nie chcial sie leczyc, nigdy nie chcial
adoptowac, zona nie odeszla ( ja az tak pieniedzy bym nie kochala, ja bym
odeszla na jej miejscu)
Sa szczesliwi, pogodzili sie z tym ze nie maja dzieci, czesto sa u nich dzieci
ich braci i siostr, tak sie sie spelniaja w roli rodzicow, kloca sie ktoremu
siostrencowi zostawic, dac pieniadze, faworyzowac itp czesto podruzuja, zyja
inaczej niz rodzina z dziecmi

dla mnie wszystkie metody wspomagania rozrodu to jest lekarstwo na nieplodnosc,
tak jak chemioterapia na raka (ktora pozniej moze powodawac ze ktos nie moze
miec dzieci i potrzebuje kolejnego lekarstwa, zeby je miec) Ale to jest moje
zdania i uksztaltowalam je sobie niestety nie w Polsce

[mierzejka]

dawno temu Kościół twierdził, że ziemia jest płaska i słońce obraca się wokół
niej. Trochę ludzi za inne poglądy straciło zycie w tamtych czasch. Minęły
wieki, Kościół zmienił zdanie, jak zresztą w wielu innych sprawach. Tak będzie
tez z in vitro, które jest metodą leczenia, a nie dogmatem wiary. Nauka i
medycyna nie powinny byc traktowane ta samą miara co wiara i dogmaty religijne.

[azzurrina]

myślę dokładnie tak samo jak Ty

[dagps]

ja nie przeczytam, nie chce mi sie po raz kolejny przezywac calej tej zlosci, ktorej zalazek obudzil sie jak tylko wpadlo mi w oko po otwarciu strony kilka zdan a miedzy nimi "prawo do poczecia w sposob ludzki".

[korlewna]

ja tak samo do tego podchodze jak dagps....
Chore jest wogole to, ze toczą sie dyskusje na ten temat. Pewne rzeczy powinny
być oczywiste, ale jak nie sa to już sprawa tych kostycznych ludzi

[malpka_z]

Chcialabym dolaczyc sie do dyskusji.

Jestem osoba wierzaca, wydaje mi sie ze gleboko.
Nie zgadzam sie ze stanowiskiem Kosciola w sprawie in vitro. Slyszalam, ze
mozna in vitro zrobic tak, by zadna zaplodniona komorka nie wyladowala w koszu
albo w laboratorium doswiadczalnym. Dla mnie jest istotna roznica miedzy in
viro z np. 3 komorkami pobranymi i wszczepionymi a 5 a wszczepionymi 2. Bo co
wtedy z reszta? Niby to tylko zarodki w jakims stadium poczatkowym, ale jest to
juz zycie i jestesmy za nie odpowiedzialni.

Czytalam kiedys, ze stanowisko teologow nie jest jednomysle jesli idzie o
poczatek zycia ludzkiego. Czesc teologow uwaza, ze taki zarodek nie moze byc
jeszcze uznanym przez Kosciol za zycie ludzkie. Argument - dusza ludzka jest
niepodzielna, a z takiego zarodka moga po podziale urodzic sie blizniaki
(blizniaki jednojajowe). Nie pytalam zadnego ksiedza jak to jest naprawde.

Na pewno Kosciol naciaga fakty jesli idzie o on vitro. Z drugiej strony mam
swiadomosc, ze nie jest to az tak jednoznaczne moralnie.
Wierze jednak, ze jesli przyjdzie mi przez to przejsc bede o tym rozmawiac z
Panem Bogiem. Jesli taka bedzie jego wola to poczniemy w ten sposob dziecko,
jesli nie to pogodzimy sie z Jego wola i pomyslimy o adopcji. Mysle sobie, ze
nie jest to az taki wielki grzech. Pragnienie potomstwa jest dobre, a in vitro
jest tylko jakas bariera w swiadomosci Kosciola i naszej jako cos nowego. Czym
sie rozni taki zabieg od kazdego innego zabiegu, kiedy np. lezysz nago na stole
i Cie kroja by ratowac Ci zycie, przedluzcyc je lub tylko polepszyc
funkcjonowanie? Dlaczego operacja plastyczna nie jest grzechem skoro motywacja
jest proznosc - chce byc piekniejsza niz stworzyl mnie Bog? Potomstwo zrodzone
dzieki postepowi medycyny jest dla mnie niewspolmiernie mniejszym grzechem niz
piekna buzia czy biust spod skalpela chirurga, a co do tego Kosciol sie nie
wypowiada (albo ja nie slyszalam).

Jeszcze jedna rzecz - niektorym latwiej jest sie pogodzic z brakiem dzieci i
odnalezc w innych sferach zycia i tego im zadroszcze. Ale to nie jest argument -
po pierwsze kazdy z nas ma inna psychike (ja np. ciagle placze i nie umiem
znalezc sensu w codziennosci), po drugie trzeba miec do czego uciec (ja nie mam
pracy, ktora by mnie satysfakcjonowala), po trzecie kazdy ma z grubsza podobna
chierarchie waznosci spraw w zyciu i kazdy powie ze najwazniejsza jest rodzina,
ale sa ludzie dla ktorych kariera nie ma zadnego znaczenia (jak dla mnie) i
absolutnie najwazniejsza rzecza w zyciu jest rodzina - malzonek i dzieci. Nic
nie bedzie w stanie zastapic mi dzieci. Jesli nie bede miala wlasnych,
adoptuje, ale nie znajde satysfakcji w innych sferach zycia, bo tym mozna jakos
tlumic emocje ale nic mi nie zastpi pelnej rodziny.

i na koniec - moje leczenie, to droga pelna cierpien i upokorzenia ze strony
lekarzy. Prawda jest bolesna - jak nie masz pieniedzy na prywatne leczenie,
Twoje szanse sa minimalne. Boleje nad tym, ze Kosciol nie wspiera takie
malzenstwa poprzez prowadzenie przez siebie poradni wyposazonej w usg i
zatrudniajacej specjalistow. Dal przykladu - w moim miescie jest kilka poradni
psychologiczno-pedagogiczne prowadzonych przez Kosciol. Minimum leczenia to
monitoring cyklu poprzez usg, a zazawyczej takiego luksusu nie maja
przychodnie, czyli zostaja prywaciarze za min. 50 zl (ale tacy zwykle sie na
problemie nie znaja i marnujesz czas, az w koncu dojdziesz do tego, ze trzeba
sie przeniesc do specjalisty za 100 zl - sama przez to przeszlam). Gdyby pomoc
takim malzenstwom chocby na tak podstawowowym poziomie to bylabym
usatysfakcjonowana, ze Kosciol o nas mysli i wspiera nas nie tylko slowem, ale
i czynem. Znajda sie glosy, a skad brac na to pieniadze - jestem pewna ze
znalazlyby sie srodki - od Kosciola, skladek wiernych, rzadu (sposob na niz
demograficzny), i moze od pacjentek, zwlaszcza tych ktorym by sie udalo.

No to sie rozpisalam.

[ewa11a]

Przyznam że nie przezcytałam tego do końca.

Zastanawiam się co będzie jeżeli za 10-20 lat kościół uzna in vitro, co wtedy z
nami będzie, jak nam sie to wynagrodzi, tą ogólną nagonke na nas jako na
największych zbrodnairzy
Ale jeszcze bardziej wkurza mnie to, dlaczego np. palaczowi nie odmawia się
leczenia gdy zachoruje na raka płuc, nie potępia się go, nie prześladuje, ma
pełne prawa do leczenia. A nas? Jakie my mamy prawa? Przecież to nie nasza
wina!!!!!!!

[jlo2]

ciesze sie ze juz dawno przestalo mnie interesowac co ma do powiedzenia na temt
in vitro kosciol, politycy itp.kiedys tylko niepotrzebnie sie denerwowalam. a
teraz mam to gdzies!!! zacofanie w naszym kraju jest porazajace.

[korlewna]

...porazające i przerazające!!

[zjp5]

Twoja opinia jest mi bardzo bliska. Jestesmy wierzacymi katolikami, przez kilka
lat staralismy sie o dziecko. Nie moge pogodzic sie z faktem nieposiadania go,
byl taki okres, kiedy nie moglam zniesc widoku kolezanek w ciazy, balam sie
wrecz o swoja psychike. Moj maz uwaza z kolei, ze nie bylby w stanie pokochac
dziecka z adopcji. Kiedy okazalo sie, ze mamy minimalne szanse na naturalne
zaplodnienie (jakies zawsze sa), po dlugich rozmowach zdecydowalismy sie na in
vitro. Z pelna swiadomoscia, ze postepujemy wbrew nauce Kosciola (z ktora
wczesniej starannie sie zapoznalam), jednak w zgodzie z wlasnym sumieniem. Z
gory zapowiedzielismy lekarzom, ze nie godzimy sie na usuniecie 'nadmiarowych'
embrionow - potraktowano to z pelnym zrozumieniem.