nie mam już siły:-((((((

[pelnanadzieii]

Dziewczynki bardzo się cieszę jak piszecie, że macie w końcy swoje upragnione 2 krechy...ale zawsze zadaję sobie pytanie kiedy ja je ujrzę Staram się już ponad 2 lata...po ziołach okres mi się skrócił z 48 do najwięcej 36 dni.
Ostatni miałam 26 dni, najkrótszy bez tabletek anty. Teraz jest 33dc...i czekam na @. Nic nie boli tylko przez dzień plecy, jak na@ no i może ze dwa razy zaćmił brzuch. Ja już nie mam siły czekać, marzyć, patrzeć na kobiety w ciąży. Boże, dlaczego kobiety nadużywające alkoholu mają dzieci, a my tak długo czekamy? co @ łapię doła i z każdym miesiącem jest gorzej. A @ znów się dziwnei zachowuje, tzn cykl. W tamtym miesiącu 26, teraz już 33dc i @ nie ma. Pewnie będzie po 36 dniach...więc czekam. Męczę Was pewnie, ale nikt mnie tak nie zrozumie jak Wy. pozdrawiam

[kuleczka44]

Nie meczysz nas, po to tu jestesmy przeciez.
Tak to jest ze nie ma sprawiedliwosci na tym swiecie.
ja w sumie nie staram sie dlugo ale tez mam problem z cyklami. Ostatni mial 41
dni, teraz jest 39 i tez nic.
Pozostaje tobie tylko starac sie znalezc sily na kolejne proby, latwo sie mowi,
wiem, ale co innego mozna zrobic? Poddac sie?
Masz taki fajny nick, postaraj sie jednak wykrzesac jeszcze troche nadziei a na
pewno sie uda. ja w to wierze!

[pelnanadzieii]

Kuleczka kochana jesteś, ale nadziei ja już nie mam tyle razy ją miałam, tyle razy wypatrywałam jakiś objawów, a teraz nic komlpetnie, czuję się tylko nieswojo przed @.
Przestałam wierzyć. WIEM,że to nie pomaga, ale naprawdę już nie mam sily. Nie chodzę tak gdzie są małe dzieci...na kobietę z brzuszkiem patrzę z zazdrością. A jak słyszę, że którać ze znajomych jest w ciąży to płaczę i pogrążam się dalej. Czyli błędne koło. od @ do @, ale już bez marzeń.

NIE PODDAWAJ SIE!!!!!!!

[moniamis1]

Mówi Ci to osoba, która zobaczyła 2 kreski-wczoraj.Rozumiem, co czujesz, również przechodziłam to wielokrotnie...W pewnym momencie zdałam sobie sprawe, ze przecież wcześniej czy później ten moment nadejdzie, bo prawdopodobienstwo, ze jestesmy bezplodni jest znikome, a w ostateczności istnieją inne matody.To nie jest jakieś tam gadanie, bo na prawde zaczełam tak myśleć-po 3 niedudanych cyklach z testami owul(kiedy powinno się już zgłosić do lekarza),obserwacji mierzenia temp.Ogólnie nasze starania trwały rok. Tak się przyzwyczaiłam do tego starania, że nie mogę cały czas się oswoić z myślą, że dokonało się. Jest to dla mnie tak niesamowity CUD.Wiesz ja cały czas starałam się wyciągąc plusy, tego, zę jeszcze i wciąż nie.Tak na prawde gdyby udalo sie nam za pierwszym razem, mielibysmy bardzo ciezka sytuacje.Wierzę, że Bóg wybrał dla nas najlepszy moment i jestem przekonana, że Was również obdarzy tym szczesciem.
zyczę Ci spokoju,dalszej cierpliwosci i upragnionego mależnstwa!Uwierz w to, że każda chwila cierpiena zostanie Ci wynagrodzona chwilą wielkiej radości.
Ps-cholerka alez sie trozgadalam.

[pelnanadzieii]

moniamis1 kochana kiedyś też tak sobie mówiłam, nie teraz to następnym razem, ale tego nast. razu nie ma. Mam cudownego męża, pracę, wszystko niby ok, ale coraz bardziej brakuje nam dzieciątka. Mąż mnie wspiera ale widzę jak jest mu przykro kiedy po raz kolejny przychodzi @, jak patrzy na inne dzieci...
moniamis1 moje wielkie gratulacje i dbajcie o siebie.
Marzę o tym momencie kiedy ujrzę II kreski i mój cud będzie rósł we mnie. TYLKO BOŻE DAJ MI SIŁĘ do tego czekania.
dziękuję Wam wszystkim.

[aleksandra1977]

do pelnanadziei i Wszystkich, ktore czekaja:
Dziewczyny,
jeszcze niedawno slowo "mama" kierowane do mnie bylo tylko marzeniem i istnialo
w mojej wyobrazni. Marzeniem, ktore wydawalo mi sie nierealnym.
Winowajca calej tej sytuacji byla skaczaca prolaktyna i mimo, ze bralam leki na
jej zbicie, ona, bezczelnie, dalej rosla.
Bywaly dni, ze ryczalam jak bobr patrzac z zazdroscia i zloscia na te
dziewczyny, ktore wkrotce zostana mamami. Bylam wsciekla, ze one maja swoje
szczescie, a ja dalej nic. Do tego zdawalam sobie sprawe, ze latka leca, a ja
niekoniecznie chce, aby moje dziecko mowilo do mnie "babciu". Na ulicy, u
znajomych, w tv widzialam tylko i tylko ciezarne i male dzieci. Wpedzalam sie w
coraz wiekszy dolek, co w rezultacie skonczylo sie nerwica lekowa i braniem
lekow.
Zrobilsmy z mezem badania i naprawde nie bylo sie do czego przyczepic. Moje
cykle byly raz bardzo krotkie, raz znow bez konca. Niejednokrotnie zadawalam
pytanie lekarzowi "czemu jest tak zle skoro jest tak dobrze?!". Pytanie
pozostawalo retorycznym... Comiesieczne wykresy z temperatura i pilnowanie
terminow wykanczalo mnie. Nasze przytulanka stawaly sie raczej stresem niz
przyjemnoscia, bo wszystko sprowadzalo sie do tego, czy tym razem sie uda, czy
znow przyjdzie @.
Bralam leki antydepresyjne, ktore wplywaly na przzsadke mozgowa i tym samym
podnosily poziom prolaktyny. Z jednej strony wiec zbijalam ja norprolaciem, a z
drugiej podnosilam antydepresantem. Paranoja, ale bez tych lekow nie moglam
zupelnie funkcjonowac.
Na poczatku lipca poszlam na dlugowyczekiwany 3-tygodniowy urlop. Postanowilam
tym razem inaczej podejsc do sprawy. Obiecalam sobie, ze tym razem nie bede
patrzec w wykresy. Wreszcie kochalismy sie bez stopera, nie patrzac na date
Po urlopie wrocilam do pracy, ale... czulam sie bardzo zmeczona. Swoje
samopoczucie usprawiedliwialam tym, ze byl to aktywny urlop
Dokladnie 25.09. bardzo zle, bylo mi slabo i bardzo bolala mnie glowa.
Wieczorem doszly mdlosci. Rano to samo i zamiast do pracy poczlam do lekarza.
Internista powiedzial, ze to migrena i dal mi przeciwbolowy imigran. Jednak
stojac w aptece wcale nie wykupilam recepty, tylko kupilam test. Jakiez bylo
moje zdziwienie, gdy test okazal pozytywny. Dwie wyrazne kreski. Nie wierzylam.
3 godziny pozniej ginekolog potwierdzil 7 tygodniowy pecherzyk ciazowy, a ja
uslyszalam bicie malego serduszka... Tym razem plakalam ze szczescia.
Dzis to juz 13 hbd, dzidzius ma 5,5cm, rozwija sie prawidlowo. 16.11. znow
zobacze go na USG.

Dziewczyny, wiem, ze trudno powiedziec sobie, ze sie uda, gdy sie nie udaje.
Do mnie szczescie usmiechnelo sie w najmniej spodziewanym momencie.
Przesylam same dobre fluidki i wierze, ze Wam tez sie uda.

[pelnanadzieii]

Aleksannda dziękuję, dziękuję Wam wszystkim. Cieszę się, że piszecie, ale jak to czytam to płaczę, więc chyba poczekam na tą wredotę i dopiero się odezwę. Tylko kiedy łaskawie przyjdzie.
Aha dziewczynki spójrzcie na mój ost. wykres jak myslicie kiedy mogła byc owu wg Was?
www.fertilityfriend.com/home/15935d

[maialina1]

Wiem z wlasnego doswiadczenia ze nic tak nie pociesza jak drugi co ma tak
samo Mozna sie pozalic razem. Wiec ja tez juz prawie dwa lata, a do tego mam
regularne cykle, 28 dni z wyjatiem ostatniego, 23
Gdybym miala nieregularne to chociaz mialabym na co zwaic wine, a tak to nie ma
nic.
Pozdrawiam.

[wiekowa1]

No dobszszsz...
Po raz kolejny streszczę moją historię:
Mam lat między 30 a 40.
kilka lat temu zaszłam w ciążę, w 7 m-cu cesarka, córeczka zmarła po kilku
godzinach od porodu, przyczyną ponoć była bakteria, której nigdy nie
zdiagnozowali.
Potem przez 4 LATA próbowałam zajść. I NIC!!!! Współżyliśmy w każdym momencie
cyklu. I przed owu, i w trakcie. I kilka dni pod rząd, i centralnie w środku
owu - tylko raz, żeby było porządnie. I kicha. Dostałam skierowanie do poradni
leczenia niepłodności. Nie poszłam tam, bo nie chcialam już badań, niepewności,
wogóle miałam dość.
Przestałam chodzić do IKEI - bo tam zawsze natykałam się na spacerujące kobiety
z brzuszkiem. Nienawidziłam słuchać wiadomości że znowu ktoś z rodziny albo
znajomych "zaciążył".
Skończyliśmy się starać w zeszłym roku - koniec, kropka, będziemy jednym z
wielu bezdzietnych małżeństw - bo już wiek nie ten i zaczyna się robić
niebezpiecznie.
Kupiłam kilka paczek Alwaysów w promocji, po super niskiej cenie.
I wpadliśmy!!!!
No a dzisiaj mamy piękniusią córeczkę, inteligentną (bo po starszych
rodzicach), a ja odmłodniałam o 10 lat
Pelnanadziei, trzymam kciuki!!!

dziękuję dziewczyny

[pelnanadzieii]

wiekowa1 jak fajnie ale podbudowująca historia.
ja już wiele razy próbowałam nie liczyć i iść na żywioł, ale zawsze zadawałam sobie pytanie czy to może dziś?
KOCHANE JESTEŚCIE*******pozdrawiam

[bulinkaj]

Pełonanadzieii, bardzo Cię rozumiem. Dzisiaj rozpoczęłam kolejny, jedenasty
cykl starań i tylko dlatego, że @ przyszła krótko przed wyściem do pracy nie
mogłam się rozkleić. Cały dzień byłam i nadal jestem jak zamroczona. Wszytko w
pracy robiłam mechanicznie, nic do mnie nie docierało, po pracy zakupy, potem
obiad. Jak już byłam w domu właczyłam radio, a tam stara, ale jakże piękna
piosenka "Cudownych rodziców mam" i wtedy nie wytrzymałam, płaczę do teraz...
Wszędzie słyszę, czytam: musicie się wyluzować... Do jasnej cholery, jak mam to
zrobić? Ostatni cykl to było zrezygnowanie z termometru, brak jakichkolwiek
obserwacji swojego organizmu, seks wtedy kiedy mieliśmy ochotę i ani się
obejrzałam jak minęło mi 28 dni. I co??? Przyszła @... Ja tak jak Ty, nie mam
siły...

[mug75]

witajcie
na przekór się uśmiecham, bo mogłabym też napisać teraz o swoich smutkach (
pewnie jeszcze kiedyś napiszę w takim tonie, niestetyale nie dziś. Mam co
prawda właśnie 8 dc. ponad rok myślenia czy sie może uda, spoglądania z
przestarchem na kolejne miesiące,upływający czas i kolejne urodziny bez dziecka.
W międzyczasie i odpuszczałam sobie ( jak mi się wydawało),i wyjeżdżałam (co
podobno dobrze),i piłam ziółka, i nogi do góry trzymałam, i rzucałam się w stos
innych zajęć, albo dla odmiany więcej odpoczywałam, i spacerowałam, ale to
wszystko na razie na nic.Wyniki ok, nie wiem jak u męża,bo z tym trudniej,by się
tego podjąć,ale i tak mam cały czas wrażenie, że zagłuszam w sobie jedno- tylko
strach, że jestem bezpłodna,albo mój mąż, że nigdy nie doczekamy się własnego
dziecka. Zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę ja w to wcale nie wierzę że się
uda. Nie wiem dlaczego są kobiety, które nie muszą tak nad wszystkim myśleć jak
ja, po prostu nagle są matkami. Ja widać mam inną "karmę". Muszę naprawdę dojść
sama do przekonania, że bzdury jakieś siedzą we mnie, po co mi te lęki, po co te
obawy. widać to nie był czas na to. Jak już pisałyście wyżej- tez przecież
wierzę, że wszystko jest całością, że nie działa w oderwaniu, że może ja sobie
egoistycznie życzę coś przyspieszyć, ale to nie ja decyduję do końca kiedy ktoś
zawita na ziemię przez moje ciało. Nie mam do tego prawa by to wymuszać, bo nie
znam całości Planu...Dlatego WIEM, coraz bardziej do mnie dociera. Jedyne co
mogę ( ok, po zrobieniu wsyztskich badań, niech będzie), jest modlić się z
ufnością o ten cud, który nastąpi i tak czy ja się zadręczę czy nie ( i
wszystkich w koło). Nie muszę zawsze mieć świadomości kiedy. Wiem, że to będzie
cud. Ale dlaczego mam go nie doświadzcyć, skoro tyle innych cudów stało się już
moim udziałęm- mam cudownego męża, to był naprawdę cud, że się spotkaliśmy, że
jesteśmy ze sobą. Od początku wiem, że chcę mieć z nim dziecko. Jeśli tak ma
być, będzie z nami już niedługo. Czuję to i chcę wierzyć, że każda z Was
znajdzie ten swój najlepszy czas.I że ja go znajdę i doświadczę. Powiem Wam,że w
przypadku wielu rzeczy, których bardzo zawsze pragnęłam,a nie wydarzały się od
razu,nabierałam takiego stracha w sobie w środku, że blokowałam się, i nie mogło
sie to wtedy w żadnym razie udać. Dopiero gdy COŚ w środku mnie, albo przez
czyjeś usta mnie oświeciło, że uwierzyłam, ze dam radę, dopiero wtedy taka rzecz
do mnie przychodziła.Tak było odkąd miałam 7 lat i uczyłam sie pływać,gdy byłam
nastolatką marzącą o pierwszym chłopaku, gdy chciałam dostać się na wymarzone
studia, znaleźć pracę w innym mieście u boku ukochanego, sprzedać mieszkanie w
szybkim tempie, setki,setki rzeczy mi sie przypominają. Widzę tylko, że przez
wielkie tempo, w oderwaniu od swej duchowości, gonię w piętkę i zapycham czas
tysiącami badań,a wsyzstko na nic, póki nie uwierzę w siebie, w nas
naprawdę.Czego i Wam życzę! Z całego serca. Przepraszam, że tak przydługo mi
wyszło. Kiedyś pisałam pamiętnik w trudnych chwilach, może czas do tego wrócić?
trzymajcie sie i uszka do góry ( nie tylko nogi, będzie dobrze!

[pelnanadzieii]

Miałam się nie odzywać i czekać na @, ale nie mogęWasze odpowiedzi dają tyle optymizmu. Dziś u mnie 34dc, temp. spadła już o 1 kreskę, więc jutro będzie. Czuję się zresztą niewyraźnie, jak na @.Martwi mnie tylko ta rozbieżność między @. Ost. była po 26 d., teraz już 34 dzień Ptarzyła któraż z Was kochane na mój wykres, który wcześniej wkleiłam. Sama nie wiem jak mam na niego patrzeć, choć moim zdaniem owu była raczej 22 dc, nie 18, jak pokazał ff.
Wiecie co chyba od następnego cyklu rezygnuję z termometra i naprawdę co ma być to będzie. Bóg ma swój plan i nasze zadręczanie nic tu nie da. Wierzmy w to, że się uda, a kiedy to zdecyduje ONPozdrawiam

[moniamis1]

Z wykresem to ci nie pomogę
Widzę jednak, że masz jeszcze szanse..może @ wcale nie przyjdzie!!!!
Tak bym chciała, aby i Wam się udało, bo tak dobrze wiem co czujesz
Najgorsze to czekanie, wiem...Najchętniej powiedziałabym - cierpliwości, ale to taki wkurzający tekst w tej sytuacji...ale niebawem się wyjaśni.Dodam jeszcze, żebyś nie doszukiwała się objawów-ja też to robiłam zawsze a w tym cyklu jakoś nie-no i proszę - zadnych konkretnych objawów(oprócz II kresek, braku @,piersi bolą delikatniej niż na @ no i może braku apetytu-ale to może schiza).
Bądz dzielna. Mam nadzieję, że ten cykl będzie jednak u Ciebie pozytywnyTrzymam kciuki

[pelnanadzieii]

moniamis @ będzie na 100% u mnie. Nic co prawda nie boli mnie dziś, piersi w u ogóle w tym cyklu nie bolą...tylko są fajne dużeChodze co chwila do łazienki jak zwykle przed @, tempka spadła o 2 kreski nie o 1 jak pisałam wczesniej, więc dziś lub góra jutro przywitam @. Zreszta wczoraj nakrzyczałam na szefa, miałam płaczący dzień, więc wszystkie znaki wskazuję na@. Nie łudze się zupełnie, tym bardziej, że ff jakoś nie pokazał w 100% owu a moje tempki były dziwne.
Bardzo się cieszę, że i Tobie i innym dziewczynom październik przyniósł cud pozdrawiam

[moniamis1]

Ale wiesz, co do płaczliwych i humorzastych dni...to przyznać muszę, że u mnie jest gorzej niż na @!!W piątek miałam tak straszną kłótnię z moim M, jakiej nie miliśmy od ślubu, i dłużej!!!Fatalnie, jak sobie to przypomne, to aż mi głupio przed sąsiadami...Humorek to ja mam!!!No ale to jak przed @ tyle że ze wzmocnioną siłą!Z tymi objawami różnie bywa, jedne nie mają nic, lub znikome(jak ja)a inne od razu czują i mają objawy.Nie ma co sie nastawiac.
W każdym razie ja ci z całego serca życze dalszej nadziei(bo warto) i niespodzianek!

[pelnanadzieii]

Myślę, ze będę wiedziała jeśli to nastąpi. Objawy to ja mam, ale na @ i mnóstwo przeciw ciąży, choćby ta tempka, przy ciąży spadać nie powinna. No cóż czekam na nią i na kolejny cykl (nowa szansa), ale odpuszczę sobie temperaturę, musze jakoś się wyluzować, jak nie będę wiedziała kiedy mam owu mniej więcej nie będę wypatrywała objawów. A nadziei pomimo braku sił postaram się nie tracić, ale płacz ani zadręczanie nie pomoże, więc co ma być to będzie, na razie będzie @ ((

[brydka26]

No to my sie staramy pol roku, wiec widze, ze nie ma co wpadac w panike.
Wydawalo mi sie, ze jak tylko zaczniemy, to od razu bedzie sukces. Kolezanki
zachodzily jak na komende w miesiac, dwa, najwyzej trzy po odstaawieniu
pigulek. Na poczatku czekalam niecierpliwie i z entuzjazmem. Potem
niecierpliwie i ze zdenerwowaniem. Potem lapalam dola jak @ przychodzil. A
wlasnie jestem na etapie, ze z jednej strony zaczelam robic badania, zeby
ustalic, czy wszystko jest ok, a z drugiej zrobilam sobie w glowie liste
rzeczy, ktore w moim zyciu sa cudowne: facet ten, z doktoratem sie posuwam,
mamy teraz pieniadze, planujemy wyjazd na narty, ja zaczelam sie wreszcie
odchudzac, bo przez kilka ostatnich miesiecy mi sie wydawalo, ze jak bede
mniej jesc, to bedzie mniejsza szansa. Jestesmy szczesliwi... I pewnie dziecko
by wszystko dopelnilo, ale teraz tez jest dobrze. Nagle bardzo, tak jak na
poczatku, zaczelam sie cieszyc tym co mamy we dwoje i robic plany na przyszlosc
we dwoje. Jak sie nam jegomosc (badz chetniej jegomosciowa) pojawi, to je
zmienimy, a poki co grunt, zeby sie wszystko wokol tego nieistniejacego jeszcze
dziecka nie krecilo! Pozdrawiam slonecznie, bo troche slonca dzis sie przyda!
Bry.

[pelnanadzieii]

@ czuję coraz bardziej, brzuch mnie od kilku godzin pobolewa
ale cóz tak ma być, przynajmniej tym razem. Dziewczyny postanowiłam nie płakać jak dostanę 2, tylko cieszyć się z tego co mam. Jestem ponad 3 lata po ślubie, mam kochającego męża, jest dobrze. Adzidziuś tez będzie...hmmm tylko kiedy. Nadziei we mnie coraz mniej, ale nie mogę budzić się i zasypiać z myślą tylko o jednym. Jestem mądra dopóki nie zobaczę ciężarnej albo małego dziecka, ale postaram się. Trzymam za nas kciuki.

mam dobry humor dziś:-)

[pelnanadzieii]

Dziś tempka spadła do 36,6, więc @ przybędzie, ale wiecie co mam dziwnie dobry humor. Nie będę się dołowała kolejną @, bo przecież to kolejna szansa Wcześniej miałam co 48 dni, więc to był powód do dołowania. A teraz...powiedzmy, że wszystko się reguluje i przygotowuje moje ciało na mieszkanko dla dzidziusia Nawet ostatnio trochę przytyłam (teraz już chyba nie mam niedowagi), wszystko w wiadomym celu. Cel uświęca środki. Więc grzecznie czekam na mój maleńki cud. Oczywiście trzymam cały czas kciuki za nas wszystkie.

:-) dobry humor nadal dopisuje

[pelnanadzieii]

Jak pisałam wcześniej @ będzie dziś albo jutro, bo tempka dziś spadła, ale ja mam dobry humor od raza i się nie przejmuje, że teraz nie wyszło. Widocznie tak ma być. Aż sama sobie się dziwię, dzielna jestem pozdrawiam

[fufcia26]

moze to cie podbuduje troszke, i trzymaj sie mocno...

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=191&w=52287137