moja dwulatka

[courage20]

skoro tyle tu uzdolnionych dzieci, to ja nie omieszkam pochwali się swoim.
moja zuzanna mówiła wiele słów gdy miała rok , teraz ma dwa i mówi zdaniami a
jej zasób słów jest imponujący. siusiu ikupkę robi już od roku na
nocniczek.uwielbia tańczy , zna wiele piosenek, ale literki wcale jej nie
interesują.jest bardzo energiczna i żywiołowa często przypłaca swoją
ciekawośc guzami i siniakami.kocham ją bardzo jestem dumna z jej
samodzielności.
magdalena mama zuzi

[antonina_74]

Masz wspaniałą córeczkę!
Niesamowite że już mówi zdaniami i zna piosenki!
pozdrawiam,
Antonina

[b113]

Gratuluje coreczki.
Na pewno duzo jej czytasz ksiazeczek i rozmawiasz z nia.Moj synek ma poltora
roczku i potrafi powiedziec wierszyk o wrobelku elemelku.Zaczal mowic zdania z
2 slow jak mial 15 miesiecy.Wszyscy sie dziwia ze on tyle mowi, a ja jestem
bardzo dumna!Teraz siedzi mi na kolanach i mowi, ze mamusia pisze list i
przyciska komputer.
Pozdrawiam
Basia

[19amatata02]

ja mam synka taz ma dwa latka pieknie mówi całymi zdaniami zna wszystkie swoje
bajki zna swój adres zamieszkania wszystkie marki samóchodów teraz zaczyna
rozrózniac kolory siusiu woła choc czasem potrawi mu sie zapomniec jak sie bawi

[mariola233]

i ja tez sie pochwale swoja dwuletnia coreczka Olenka jak miala poltora roczku
zaczela mowic teraz mowi calymi zdaniami umie pare wierszykow spiewac tez umie
i tanczyc uwielbia

[glodi1]

To ja też sie pochwalę. Moja zaczęła późno mówić ale jak się rozgadała....
Trudno ją przegadać. Ale jej domeną jest układanie puzzli w niecała minutę
(28elementów) Praktycznie nie ma dla niej trudnych - teraz zaczęla układać 60
elementów. Ma dobrą pamięć i kojarzy dobrze kształty i kolory. Ponadto ślicznie
rysuje. Jak miała roczek i narysowała pierwszą buzię to wszyscy się dziwili.
Poprawnie trzyma ołówki. Do tego z niej straszna samosia - nie da sobie pomóc -
ubiera się sama do wyjścia. Nawet sama sprząta po sobie okruszki zmiotką.
Ciekawi mnie czy tak to już pozostanie czy jak dorośnie to jej ten zapał
przejdzie .....

[mamaemilii]

Dawno się tak nie uśmiałam DD
Moja dwulatka, przepraszam 2,4-latka robi mnóstwo różnych fajnych rzeczy i gada
jak najęta, ale nigdy nie myślałam, że jest jakoś szczególnie uzdolniona. Tylko
normalnie inteligentna.
Cieszą mnie jej "sukcesy" i kolejne osiągnięcia, ale żeby chwalić się takimi na
tym forum, to już chyba przesada. Bo wydawało mi się, że chodzi o dzieci
szczególnie uzdolnione (mały Mozart itp.).
Teraz czekam na lincz

[rycerzowa]

Wiesz, mały Mozart, Einstein i im podobni to są cudy natury, które zdarzają się
niezwykle rzadko. Zresztą są z nimi spore kłopoty, bo geniusz to naprawdę
aberracja.
Dzieci zwyczajnie uzdolnionych jest też niewiele, kilka procent populacji.
Zatem jeśli rodzic uważa, że jego pociecha jest nadzwyczajna, ma prawo się
cieszyć i byc dumnym. I ma obowiązek nie zmarnować zdolności swego dziecka.

Jesli twoja córeczka jest "normalnie inteligentna", to znaczy właśnie że jest
uzdolniona. Rozejrzyj się dokoła siebie, włącz telewizor - czy tak dużo
normalnie inteligentnych ludzi żyje wsród nas?

[hanti]

mamoemilii, mam do tego takie samo podejście ))) Pewnie że jestem dumna z
mojej córki, że mając dwa lata rozwiązuje testy dla trzylatków, ale nie chcę
żeby ktokolwiek przypinał jej łatki, nawet jeśli miałaby to być łatka dziecka
uzdolnionego. Bo takie łatki przynoszą więcej szkody niż pożytku Dzieci
zdolne są narażone na frustracje, bo oczekuje się od nich więcej niż od ich
rówieśników, a ja nie mam zamiaru na to pozwolić ))
pozdrawiam

[mloda_mamula]

Prawda, prawda, nie należy przesadzać. Moja dwulatka też potrafi wszystko to co
wasze dzieciaczki, no oprócz puzzli, bo nie próbowała jeszcze )) Natomiast
moja chrześnica obecnie 7 lat, ciągle wychwalana (mądre dziecko, ulbiona
lektura na dobranoc encyklopedia, choś Kopciuszkiem tez nie gardzi) czuła juz w
pewnym momencie taką presję bycia najlepszą, że płacz był o krzywo narysowana
kreskę, choć moim zdaniem była ok. Teraz ciągle jej powtarzamy, że nie musi
robić wszystkiego idealnie wystarczy, że jest dobrze. Ale dziecko ma jadnak to
poczucie że jak coś zrobi gorzej to zawodzi ( Też tak miałam, dopiero na
studiach się opamietałam. Lepiej późno niż wcale, ale byłam dumą rodziców tak
we mnie wierzyli nie mogłam ich zawieść. A wg mnie wtedy zawieść to było dostać
słaby stopień a nie nie skończyć studiów. Skończyłam dwa kierunki równocześnie,
bo chciałam udowodnić, że nie jestem gorsza niż myślą, ale tylko ja wiem ile
mnie to kosztowało. Opamietanie polagało na tym że przestałam tak walczyć o
oceny. Więc widocznie nie jestem geniuszem skoro kosztowało mnie to tyle
wysiłku, ale wmówiono mi że jestem zdolniejsza niz inni i ja potem próbowałam
utrzymać tę opinie. Uff ale się rozpisałam. Toteż moim zdaniem chwalmy, ale z
umiarem.
Pozdrawiam,
Kamila

[housewife1]

Moja córka też mówiła pełnymi zdaniami jak miała 1,5 roku, w wieku 2,5 lat znała
już wszystkie literki, w tej chwili ma ponad 4,5 roku i czyta pojedyńcze wyrazy
(obojętny krój liter) juz dosc szybko, oraz pisze całe zdania zupełnie
samodzielnie ( drukowanymi literami), uważam ja za po prostu inteligentne
dziecko i jestem z niej dumna, bo wszystko to robi bez jakichś specjalnych
zachęt i nie czwicząc codziennie, ot tak w zasadzie mimochodem, natomiast wg.
mnie problem leży w tym, że system edukacji zakłada, że dzieci w tym samym wieku
są tak samo rozwinięte, a to bzdura wierutna, i potem się zaczyna od zerówki
równanie, zarówno w górę jak i w dół, moim zdaniem system oświaty w Polsce jest
źle skonstruowany, w wielu krajach jest tak, że są małe klasy szkół
podstawowych, gdzie są dzieci w różnym wieku, a nauczyciel z każdym przerabia
program dopasowany do jego zdolności, i tak moja córka mogłaby już chodzić do
szkoły, ale nie przemęczając się zbytnio, uczyć na tyle na ile by już mogła, nie
rywalizując z rówieśnikami, bo w mieszanej wiekowo klasie dzieci najczęściej w
naturalny sposób ustawiają sobie hierarchię najstarszego wiekiem czyniąc
przywódcą. A tak mam problem, bo wiadomo poślę ją wczesniej do szkoły to wszyscy
ją zaszufladkują jako dziwadło itd... nie poślę, szkoda jej umiejętności, które
najwyraźniej ma potrzebę rozwijać. ponadto może nudzic sie potem w szkole i np
rozrabiać na lekcjach.
Postanowiłam na razie, że będzie chodzic do przedszkola, a zerówkę zrobię jej w
domu od września wg podręcznika dla wychowawców zerówkowiczów. zobaczymy.
poczywiście mówi się tyle o dojrzałości emocjonalnej do szkoły, ale to nasza
polska szkoła jest tak kiepsko skonstruowana, że dziecko rzeczywiście musi
osiągnąc pewną dojrzałość emocjonalną, by rywalizować z 30 równolatków, albo
równać do ich poziomu czy to w górę, czy w dół, by nie zostać odrzuconym...
EEEch, marzy mi się emigracja do Kanady