singielka-dlaczego nie dadzą mi spokoju?

[katarzynams]

odpowiedz na Twoje pytanie jest prosta, ludzka natura jest
konserwatywna, wiekszosc ludzi boi sie nowego, innego i jak ktos
wystaje ponad to trzeba go sciagnac do swojego poziomu. Z
perspektywy samotnej, bezdzietnej, starzejacej sie kobiety powiem Ci
jedno; nigdy nie ulegnij presji, rob to co naprawde jest dla Ciebie
wazne i to co chcesz robic, a nie to co sie komus wydaje.
Jesli tylko jestes w zgodzie sama z soba nie bedziesz zalowac swoich
decyzji.

[sherman-doberman]

Czemu skaczecie na dziweczynę jak na pochyłe drzewo, 26 lat to
jeszcze mleko pod nosem, niech się wyszaleje i nacieszy tym
"singelstwem", bo gdy faktycznie wyjdzie za mąż, to wiele z tych
rzeczy które terz robi staną się nieosiąglne lub osiągalne dopiero,
kiedy dzieci się z domu wyprowadzą a ona będzie na emeryturze.
Też byłam singielką, choć wtdy taiego reślenia jeszcze nie
było.Oczywiście warunki były inne, ale też miałam coś, czego nie
miałam ochoty z nikm dzielić. Pomijając pracę, dokształcanie,
podróże i karierę, miałam własne mieszkanie, co w owych czasach było
marzenie tak singli jak i licznych małżeństw, w tym dzieciatych.
Też dobiegałam 30-ki i rozmaite starsze panie dobrotliwie radziły
mojemu aktualnemu przyjacielowi /bycie singlem nie oznacza przecież
życia zakonnego/, że punktem jego honoru jest się ze mną ożeni, bom
już stara i potem nikt nie będzie mnie chciał. Hi.hi ż toż każda
potora znajdzie swego amatora, bez względu na wiek. Opóściłam przeto
czym prędzej niedoszłą ofiarę własnego honoru... chętnych nie
brakowało - nie z powodu urod oszałamiającej, tylko z powodu
mieszkania - dobra deficytowego, dla którego niejeden ożeniłby się
nawet ze smokiem wawelskim, aby tylko otrzymać meldunek w Warszawie,
Dawne czasy...
Więc wcale mi się nie śpieszyło,
Aż się faktycznie zakochałam - miałam rację czekając i nie szukając
gorączkowo. Wyszłam za mą mając lat 34, za człowieka w tym samym
wieku, wykształconego. dobrze zarabiającego, które moje mieszkanie
mógł mieć w głębokim poważaniu, bo miał lepsze perspektywy...czyli
faktycznie chciał się ożeni ze mną a nie a moimi aktywami
materialnymi - mimo mojego podeszłego wieku (hihi). Było to 25 lat
temu i do dzś żyję w tym związku i nie narzekam. Autorka postu ma
rację - nie jest dojrzała do życia we dwoje, Wcale nie musi być -
niech więc sobie korzysta z życia według własnej receptyi nikomu nic
do tego, Jej czas jeszcze może przyjść. A jak nie przyjdzie - to
cóż, fatum. Też się może zdarzyć.
Natomiast teżma rację, że realizo- się we wcześnie zawartym
małżestwie jesttruno, zwłaszza, jak przyjdą dziei. Trzeba wted
rezygdnoać z różnych zamiarów. Z dziećmi to można akurat pojechć na
Ibizę )brr. niegdy bym tam nie pojechała, jak Zagłoba nie lubię
tłoku), ale już nie na włóczągę po Australii czy z plecakiem na
Jukatan - to są cele, które mogą realizować single bądź pary w pełni
sił fizycznych i bez dzieci. A kiedy dzieci dorosną i para ma koło
60-tki, to najwyżej mogą pojechć do Meksyku, czy Azji i spać w
klimatyzowanym hotelu, a nie wałęsać się po dżungli bez widoków na
wygodny nocleg i ewentualnego lekarza przy ataku kamieni nerkowych
cz reumatyzmu.
Zaznaczam, że zbliżjąc się do tej mitycznej 60-tki, fizycznie
niejednego dzisiejszego nastolatka naładowanego hambugerami i z
nadwagą jeszce przeskoczę.

[delfina77]

Nawet nie wiesz, z jaka przyjemnoscia przeczytalam twoja wypowiedz w tym watku.
Az trudno uwierzyc, ze jestes w wieku mojej mamy, a masz zupelnie inne podejscie
do zycia (tak sadze z tego, co napisalas - jestes mloda duchem). Pozdrawiam

[iluminacja256]

Swietny wpis :) Duzo szczęscia i ...podrózy z partnerem zyczę :)

[poleposition]

To jest również dobry post.

Punkt widzenia zależy od...

[haldeman79]

akei5 napisała:

> Wokól mnie, zwlaszcza
> koleżanki w średnio udanych związnkach(...)
> Widzę ich życie i nie moge dopatrzeć się niczego aż tak ciekawego-zwykła
> rutyna, dzieci, dom, praca... w ich życiu nie ma niczego spontanicznego,
> interesującego.

Z przyjemnością dowiem się dlaczego tak uważasz.
Związki są średnio udane ponieważ Ty w takich związkach byłabyś średnio
szczęśliwa a może szczegółowo przez ostatni rok je analizowałaś i stąd ten
wniosek...

Skąd też wiesz, że podróże są interesujące ale już np. posiadanie dzieci nie?

[kobietoniewariuj]

przecież ona ma 26 lat, to jest wiek na cieszenie się swobodą, a nie na dzieci.
spokojnie może jeszcze 8-10 lat życ na luzie.

[haldeman79]

kobietoniewariuj napisał:

> przecież ona ma 26 lat, to jest wiek na cieszenie się swobodą, a nie na dzieci.
>
> spokojnie może jeszcze 8-10 lat życ na luzie.

Może tak,może nie:) Ja tylko pytam skąd wie, że to mało interesujące skoro ich
nie ma?

Mysle,ze przesadzasz....

[wifch]

Ludzie pewnie chca miec jakis temat do rozmow z toba. Wiec pewnie
mowia o tym co cie wku...a. Mysle, ze gdyby temat byl rzeczywiscie
taki ok to by cie tak nie denerwowaly pytania ludzi.

W sumie racja lezy w tym fakcie,ze kiedys ta WIELA WOLNOSC ci sie
znudzi.
Bo nie sa to atrakcje, ktorych nie moznaby bylo zrealizowac, gdy
dzieci sa male. Wystarczy dac ogloszenie i kilka osob za niewielka
oplata przypilnuje ci dziecka przez pol dnia, a ty wtedy robisz co
chcesz. Dzieci rosna szybko.ida do przedszkola, do szkoly, zyja
wlasnym zyciem...

I daja soba czlowiekowi ogromna radosc.

Mysle,ze problem lezy w niemozliwosci znalezienia fajnego goscia do
zycia. Dlatego wymyslilas sobie ta wolnosc. Taka samobluda.

W sumie nic nie daje wiekszej radosci czloiwekowi niz rodzina i
szczesliwy dom. Inne rzeczy mozna realizowac u boku, to dzis w
niczym nie przeszkadza...

[podpseudonimem]

i masz rację, nie ma się do czego śpieszyć. Używaj życia jeśli
możesz a pewnie w trakcie pojawi się człowiek który będzie go chciał
poużywać razem z tobą. Związek to niekoniecznie rutyna i brak
spontaniczności. Chodzi właśnie o to żeby poczekać na osobę która
chce się cieszyć światam tak jak ty a nie wiązać się z
pierwszym/pierwszą który się trafi, bo tak wypada, bo rodzina
oczekuje, bo coś tam.
Niestety wiele moich koleżanek zrobiło ten błąd. Ja wyczekałam
swojego właściwego, choć w międzyczasie wielu spisało mnie na
straty. Tym miłym odpowiadałam, że czekam na właściwego, tym mniej
miłym mówiłam że nie chcę skończyć jak oni. Działało :)

[akei5]

Nie sądziłam, że tyle będzie odpowiedzi na mój post ;)

Jednak w swoim poście nie napisałam, że bycie singlem ma same zalety- jest ich
sporo i widzę dużo zalet, ale nie twierdzę, że nie ma minusów. Po prostu dla
mnie, 26latki na razie przeważają plusy i nie zamieniłabym się z koleżankami :)

życie samo się układa. To głupota dla mnie wychodzić za mąż po to, aby zdążyć z
dzieckiem do 30stki. Zwykły infantylizm. A sporo koleżanek miało dużo obaw i
wcale nie są z mężów zadowolone. W tej syt lepsze jest bycie samemu, o wiele
lepsze, przynajmniej dla mnie.

Ktoś napisał, że "może i nie są zadowolone z mezow, ale się spełniły". Dawno
takiej, przepraszam, glupoty nie słyszałam :) Spełniły? W czym? w nieudanym
mezu? bo dla otoczenia maja status mężatki i matki? Ajjj, średniowiecze....

Ja tymczasem lecę na piwko ze znajomymi, a potem potańczyć :-) życzę udanego
wieczoru!

jeszcze jedno...

[akei5]

na pewno łatwiej mi być samej, bo mam własne mieszkanie w dużym mieście :)
samochod, ale to raczej standard :) rozumiem tych, którzy chcą kupić mieszkanie
i bez pary nie mają szans...kredyt na 30 lat...jakiś kosmos. Ja chociaż
mieszkanko i samochod bede miała tylko wlasne :-)))

[yzek]

> na pewno łatwiej mi być samej, bo mam własne mieszkanie w dużym mieście :)

Sama na nie zapracowałaś studiując i jeszcze zostaje na wojaże i dużo czasu na
rozrywki?

No to miłej zabawy!

Y.

A co to za studia?

[haldeman79]

yzek napisał:

> > na pewno łatwiej mi być samej, bo mam własne mieszkanie w dużym mieście :
> )
>
> Sama na nie zapracowałaś studiując i jeszcze zostaje na wojaże i dużo czasu na
> rozrywki?
>
> No to miłej zabawy!
>
> Y.

Tak z ciekawości pytam co za studia trzeba skończyć, żeby w wieku 26 lat mieć
własne mieszkanie i samochód, nie biorąc kredytu ani kasy od rodziców.

Smieszna jestes...:=)

[wifch]

Chyba stanelas na terazniejszosci...Malo wybiegasz do przodu
wyobraznia...
A to co robisz to nie jest zadne 'ahoj', wiele takich osob, po
latach zmienialo zdanie na temat swojego zycia, ze jednak kolezanki,
piwo tance i ta karuzela tak bez konca jest bez wiekszego sensu...

Z kolei, gdy kolezanki wychowaja juz swoje dzieci, ty moze sie za
nie wezmiesz, zycie bywa przewrotne...
One beda mialy to juz za soba, a i mezowie zawsze moga sie zmienic,
a ludzi stac na to aby poukladac sobie zycie wzglednie dobrze...o
ile tego ccha.

Acha...moja corka ma 24 lata i bardzo by chciala sie zwiazac z kims
na serio, lecz trudno o kogos do zycia, wszak wielu jej rowiesnikow
mysli podobnie jak ty.
Coz ona ma dwa wlasne mieszkania, o samochodzie nie wspomne, planuje
wlasnie dozbierac na posiadlosc nad morzem....:=))Wszak trzeba cos
robic w tym zyciu.

[e.i.t.h.e.l]

Ale to mieszkanie i samochód jest za Twoje własne zarobione pieniądze? Nie, że po dziadkach, rodzicach, wujkach, lub sprezentowane przez rodzinę an dobry początek? Bo jeśli nie, to ja bym takiego mieszkania własnym nie nazwała. Tzn, niby jest moje, ale nie do końca. Ale pomijając to, nie ma się co dziwić, że mając zagwarantowane takie warunki masz czas i siłę na zabawę. Wielu ludzi bez rodzin w Twoim wieku nie może liczyć nawet na te podstawy, muszą się zapracowywać i już niewiele mają energii na życie towarzyskie i korzystanie z życia.

[akei5]

przecież ja nigdzie nie napisałam, że sama zapracowałam na samochód i
mieszkanie. Co nie zmienia faktu, że je mam - ktoś może przyczepić się, że nie
są moje, może teoretycznie nie, ale praktycznie- jak najbardziej. Co z tego, że
na nie nie zarobiłam? Miałam nie przyjąć, jeśli ktoś dawał? ;) pytanie retoryczne.

Dlatego doceniam to bardzo. I cenię tę niezależność.

[yzek]

> Dlatego doceniam to bardzo. I cenię tę niezależność.

Znając zwykłe stosunki panujące w rodzinach, to takie podstawowe acz kosztowne
dobra są darowane po to, żeby ułatwić start w dorosłe życie, przy czym jest to
rozumiane zwykle *właśnie tak* jak to widzą Twoje koleżanki. Czyli "masz tu
córciu kawalerkę i Punto, będzie Ci łatwiej zarobić na własne M4 i duży wóz jak
już się ustatkujesz". Nawet jeśli nie zostało to wprost powiedziane, to jest
najczęściej tak dorozumiane :>

Y.

[e.i.t.h.e.l]

Nie no, oczywiście, że brać jak dają. Ale dla mnie to jest właśnie zależność, a nie niezależność. Co nie zmienia faktu, że chciałabym móc być tak zależna :)

[bifka]

pomarzyć dobra rzecz, czemu nie, zawsze to łatwiej wracać do tego wynajętego
pokoju przy rodzinie :)
sam fakt, że tak zawzięcie atakujesz mężatki świadczy o tym, że jednak coś do
nich masz i porównujesz swoje życie z ich życiem i szukasz uparcie minusów nie
zauważając plusów, bo może jednak zazdrosna jesteś, dlatego przekonujesz
wszystkich na forum jakie masz wspaniałe życie jako singiel mimo że większość
tutaj singlami była i wie, że żadna specjalna frajda to nie jest, wszystkiego
masz mniej: kasy, uczuć, bliskości, seksu, rozrywek, nawet samotne podróże są
dołują, bo biura żerują na singlach i każą płacić podwójnie i fundują za to
wycieczki w otoczeniu szczęśliwych i wpatrzonych w siebie parek :)
kobiety - mężatki są spełnione jako matki i żony, tak już na tym swiecie jest że
za spełnienie uważa się bycie w związku i posiadanie udanego potomstwa a nie
picie i tańczenie w clubie i raczej tego nie zmienisz piejąc jak ci fajnie, bo
koleżanki źle trafiły, tych które trafiły dobrze jest jednak więcej :)

[akei5]

"zawsze to łatwiej wracać do tego wynajętego
> pokoju przy rodzinie "

że co proszę? ja mam własne, samodzielne mieszkanie :)

"a spełnienie uważa się bycie w związku i posiadanie udanego potomstwa"

kto tak uważa i gdzie jest zapisana definicja spełnienia? Co to znaczy uważa
sie? Ja mogę napisać, że "uważa sie" za spełnienie podróżowanie np. Na tej samej
zasadzie ;) To że ty "coś uważasz", nie znaczy, że wmówisz innym, że "tak
powszechnie się uważa" ;) W psychologii nazywa to się przeniesieniem ;)

[uknown]

"że co proszę? ja mam własne, samodzielne mieszkanie :)" - myślisz że im
częściej będziesz to powtarzać to stanie się bardziej wiarygodne? :)

"kto tak uważa i gdzie jest zapisana definicja spełnienia? Co to znaczy uważa
sie?" - tak uważa społeczeństwo w jakim żyjesz i do którego masz pretensje że
nie chce uznać twoich racji, czy większość twoich kolegów, koleżanek, rodzina,
itp., po prostu! oczywiście zawsze możesz nas opuścić i poszukać sobie jakiegoś
innego utopijnego społeczeństwa gdzie indziej, ale zapewniam cię, mieszkałem w
kilku krajach (USA, UK, Ireland, France) i tam też tak uważają :) Ale może w
niedalekiej przyszłości single, nie mogąc odnaleźć się w tradycyjnym
społeczeństwie, utworzą własne państwo i tam związki będą zwyczajnie passe :) A
do tego czasu, w konserwatywnej katolickiej Polsce będziesz jednak na straconej
pozycji ze swoimi przekonaniami :)

[akei5]

> "że co proszę? ja mam własne, samodzielne mieszkanie :)" - myślisz że im
> częściej będziesz to powtarzać to stanie się bardziej wiarygodne? :)

Oj żal mi ciebie w tej chwili :) na pewno nie masz perspektyw na wlasne
mieszkanie i sam mieszkasz w dziupli i nie dopuszczasz, ze ktoś może mieć
;)Facet bez mieszkania? Poor you!

A społeczenstwo, ktore cokolwiek uważa, może uwazac, ja tego nie biore pod uwage :)

Obecne mieszkanie dostałaś od rodziców.

[haldeman79]

akei5 napisała:

> Oj żal mi ciebie w tej chwili :) na pewno nie masz perspektyw na wlasne
> mieszkanie i sam mieszkasz w dziupli i nie dopuszczasz, ze ktoś może mieć
> ;)Facet bez mieszkania? Poor you!


Masz mieszkanie ponieważ dali Ci je rodzice(czy ktokolwiek inny) i jednocześnie
jesteś na tyle bezczelna\głupia że wypominasz jego brak innym?

[gonia_29]

No a co poniektórzy wypominają jej, ze jak dostała od Mamusi/ Tatusia w spadku
to nie jest jej to jest ok? Bo sami z całą pewnością unieśli by się honorem i
nie wzięli.

[haldeman79]

gonia_29 napisała:

> No a co poniektórzy wypominają jej, ze jak dostała od Mamusi/ Tatusia w spadku
> to nie jest jej to jest ok? Bo sami z całą pewnością unieśli by się honorem i
> nie wzięli.

Rozumiem, że według Ciebie to usprawiedliwia jej wyśmiewanie się z ludzi nie
mających własnego mieszkania?

Nie, ale

[gonia_29]

jest tak samo mądre jak tej drugiej strony. Część się zdziwiła, ze w tym wieku
ona ma jakieś podstawy, jeśli tak to można ująć ale jak się dowiedziała, że
darowane to poczuła pismo nosem i dokopała. Stąd nie dziwi mnie jej odp.
Jakiś pan też sądził, że wisi na jakimś facecie{to tez popularne, ze jak babka
coś ma to musi być od faceta, no ale tu się można pośmiać bo od Rodziców itp/}

Głupota innych nie usprawiedliwia naszej nt

[haldeman79]

gonia_29 napisała:

> jest tak samo mądre jak tej drugiej strony.

jest inaczej

[uknown]

nie wierzę jej nie dlatego, że nie znam ludzi którzy w tym wieku mają jakieś
zasoby, tylko dlatego że tak się tym chwali i podkreśla, więc automatycznie
myślę że mieszka w kurnej chacie a jedyną jej szansą na mieszkanie jest
wprowadzenie się do męża :) co do mojej sytuacji mieszkaniowej - no comment, ale
dzięki za współczucie dobrzy ludzie!

[se.ven]

A dlaczego Ty nie dasz sobie spokoju z nimi? Ja zawsze w takich
sytuacjach odpowiadam krótko: wszystko w swoim czasie. Nie zapieram
się niczego ani też specjalnie do tego nie dążę. Po prostu staram
się być przede wszystkim w zgodzie z sobą i ważniejsze dla mnie jest
to, co sama o sobie myślę niż to, co mówią i myślą inni.
Myślę też, że nie ma sensu wzajemne ocenianie i porównywanie się -
dotyczy to jednych i drugich. Po co marnować na to czas. Ani Ty nie
jesteś lepsza ani gorsza, bo jesteś singlem, ani inni, że są w
związkach czy mają dzieci. Kropka.

Wydaje sie ze skoncentrowalas sie na negatywach

[poszum]

zycia rodzinnego. Ale wcale nie musi byc tak jak piszesz. Zycie
rodzinne potrafi byc bardzo fajne wbrew temu co piszesz.

Mianowicie, jesli rodzice sa w stanie albo potrafia dobrze
zorganizowac zycie rodzinne wtedy potrafi byc bardzo dobrze. Do
tego wystarczy kilka rzeczy, np pomoc ze strony tesciow, rodzenstwa,
czy innej rodziny w wychowywaniu dzieci. Polega to na zabraniu ich
do siebie na jakis czas. Wtedy rodzice maja czas dla siebie. Jest
jeszcze lepiej kiedy rodzina jest w stanie zapewnic dobre atrakcje
dla dzieci, np znam rodzine ktora posiada stadnine koni i dzieciaki
to oczywiscie uwielbiaja i uwielbiaja spedzac tam czas, albo je
gdzies zabrac np plac zabaw albo zoo, albo jesli w rodzinie sa inne
dzieci ktore moga sie bawic z twoimi dziecmi.

Jesli chodzi o wyjazdy w swiat nadal mozesz to robic z dziecmi. Ze
pozwole sobie podac za przyklad nas i swoje dzieci. Ich narodzenie
spowolnilo nasze wyjazdy (ale ich nie zastopowalo) moze w pierwszych
2 latach po ich narodzeniu. Obecnie podrozujemy niemniej niz przed
narodzeniem, oczywiscie z modyfikacjami np nie jestesmy w stanie
pojsc na trudna piesza wedrowke w gory na caly dzien albo kilka, ale
za to mozemy pojsc na latwo wedrowke w gory na kilka godzin.

Dzieci z kolei wnosza do zycia (oprocz oczywiscie jak piszesz wielu
obowiazkow i stresu) takze wiele radosci. Wnosza cos takiego czego
dorosli nie sa w stanie wniesc dlatego ze sa zbyt no, nie wiem co,
no... dorosli. Dzieci sa czesto nieobliczalne, czesto cie
zaskakuja, maja niesamowite poczucie humoru, i potrzebe nieustannej
zabawy w ktora chca sie wciagac i czesto wciagaja. Maja potrzebe
uczenia sie, doskonalenia, i smiania ... No, jak pisze, dorosli
tego nie sa w stanie dostarczyc.

Ja mielem dlugi okres singlowy w moim zyciu, mialem dosc podobny
stosunek do dzieci jak ty masz, ale po dluzszych latach na jak wiele
imprez mozna pojsc, i jak czesto mozna latac do kina ? Zwlaszcza ze
w tym kinie nikt tak na prawde na ciebie nie czeka. Z latami grono
singlowych znajomych sie wykrusza bo ludzie zakladaja rodziny,
wyjezdzaja, umieraja (tak, to tez, czasami w mlodym wieku), choruja
(mam znajoma ktora zachorowala na schizofrenie w jej latach 20tych),
poswiecaja sie karierze itp. Wtedy pozostaje ci telewizor jako
glowny partner w twoim zyciu. Nie zapominaj ze nie ma sie 26 lat do
konca swojego zycia ...

Dzieci z kolei wiele z tych problemow zalatwiaja, choc naturalnie
wychowanie ich nie jest wcale latwe. Aha, i oczywiscie zapomnialem
o pieniadzach. Jest o wiele latwiej wychowac dzieci kiedy ma sie
dostep do pieniedzy. Latwiej jest wtedy o atrakcje dla nich,
edukacje, nianki, itd.

Choc znam singli ktorzy sa singlami do nadal poznego wieku
czterdziestoparolatki, i jakos prosperuja. Musze powiedziec ze sa
to glownie pasjonaci jakichs rzeczy, i te rzeczy ich tak pochlaniaja
ze wypelniaja im zycie.

Znam tez kobiete, ktora byla singlem do czterdziestegoktoregos roku
zycia, i nigdy nie miewiala nawet facetow, az tu nagle slysze ze
zaczela mieszkac !!! z facetem. Zatem w zyciu nie ma na nic
zelaznych regul. Znam tez ludzi ktorzy sa sparowani ale nie chca
miec dzieci (chociaz wiem ze w jakis sposob doskwiera im samotnosc
jako ze takze mieszkaja dosc daleko od swoich rodzin z uwagi na ich
prace) i takich ktorzy sa sparowani ale nie moga miec dzieci chociaz
chca. I tak to sie wszystko kreci ...

Z wiekiem zaczynam nabierac przeswiadczenia ze bardzo trudno jest
przewidziec swoje zycie i jakie jego beda konsekwencje za,
powiedzmy, 20 lat. Mozesz nie miec dzieci i byc moze byc
szczesliwa za 20 lat, i wszystkie inne kombinacje, ale zelaznych
regul to raczej na nic nie ma.

Mysle, przede wszystkim, ze nie powinnas koncentrowac sie na
negatywizmach posiadania dzieci czy negatywizmach czegokolwiek jako
ze wszystko w zyciu ma swoje plusy i minusy. Czy tez, powiedzielby,
ze to wlasnie koncentrowanie sie na pozytywizmach jest jedna z
bardziej skutecznych recept na szczescie w zyciu.

Zyczac duzo szczescia a nawet byc moze dzieci zegnam ...

Jak patrze na dzisiejszą młodzież i polskie

[zielony.raj]

rodzinki to rzeczywiście się odechciewa wszystkiego...
Patrząc na dzisiejsza młodzież, wulgarną, nie mającą szacunku do rodziców i
innych ludzi, wcale nie byłabym taka pewna czy podsiadanie dzieci jest gwarantem
tego, że ktoś się tobą zajmie na starość.
Uważam, że bycie singlem lub w niezalegalizowanym związku może być o wiele
ciekawsze i bardziej spełniające niż życie w typowo polskiej rodzinie gdzie
kobieta, Matka Polka, urabia się po łokcie pracując na etacie i mająca drugi
etat w domu (darmowy oczywiście), a Pan Mąż ma tylko jedna pracę a w domu nie
kiwnie palcem i nigdy nie powie pieprzonego dziękuję za wpasowane koszule i
ugotowany obiad. Dzieci tak samo - bardzo wygodne i niewdzięczne. Znam wiele
takich przykładów. Ja planuję w przyszłości wyjść za mąż, mieć może co najwyżej
jedno dziecko, ale nie mam zamiaru zmieniać moich przyzwyczajeń. Nie mam zamiaru
gotować ani sprzątać codziennie. Tylko jak będzie mi się chciało. Wolę wolny cza
sod pracy przeznaczyć na czytnie, komputer, wyjście na miasto, podróż. Bycie
żoną dal mnie nie oznacza zamianę w robota domowego (co dla wielu Polek jest
oczywistością).

[jibik]

>Próbują wmówic sobie, że jesteśmy okropnymi egoistami, którzy umrą w samotności.

Ale my wlasnie jestesmy egoistami. Na tym polega egoizm, ze sie spelnia wlasne
zachcianki (np. te ktore wymienilas), zamiast poswiecac sie innym w zyciu
rodzinnym. To ze oni nie maja czasu, sily, czasem pieniedzy wynika z tego
poswiecenia. Nie wartosciuje tutaj, nie mowie, ze to jest lepsze a to gorsze,
tylko stwierdzam fakt.

Piszac o "ich" swiecie, dajesz do zrozumienia, ze to zupelnie nie Twoja bajka,
kompletnie inne wartosci. Nie czujesz ich i nie rozumiesz.
Na tej samej zasadzie "oni" nie rozumieja i nie akceptuja Twojego stylu zycia.
Do tej pory wszystko jest ok. Ciebie bola ciagle przytyki i proby nawrocenia.
Ale czy Ty nie robisz tego samego? Nie namawiasz kolezanek do ruszenia na
miasto, wyjscia do kina, zamiast Baltyku nie chwalisz Tajlandii? Przeciez takie
propozycje sa de facto negowaniem ich zycia.
Nawet nieswiadome opowiadanie o swoim zyciu, planach moze sprawiac wrazenie, ze
chcesz kogos ukierunkowac podobnie.

Porownaj te wypowiedzi:
Ona: nie wyszlabys za maz w koncu?
Ty: nie pojechalabys do Chile na pol roku?

Taki sam ciezar jest tych pytan, tylko ze to drugie dla Ciebie jest naturalne, a
pierwsze wkurza. Dokladna odwrotna reakcje moze miec osoba rodzinna.

Ponizsze zignoruj, nie znam Cie, wiec to takie wolne dywagacje:
Piszesz z niejaka wyzszoscia o swojej drodze. Moze inni to czuja i sila sie na
male zlosliwosci? Moze kazda wypowiedz chwalaca zycie rodzinne traktujesz jako
zamach na swoj styl bycia?

Sam jestem singlem, ale nie czuje jakos tej presji ze strony znajomych. Owszem
temat sie pojawia, ale co w nim zlego? W koncu jestesmy przyjaciolmi i o swoim
zyciu rozmawiamy.

I na koniec: te zalety bycia singlem, ktore wymienilas to takie naciagane sa.
Knajpy, kino, znajomi, podroze - wszystko to da sie robic w zwiazku. Moze troche
rzadziej, ale czesto intensywniej i z wieksza, bo wyczekana radoscia. I znam
pary niemajace z tym problemu. A ile jest singli/samotnych co siedzia i nie
wychodza z domu?

[jagger2009]

proste, bo im na to pozwalasz, jezeli raz dobitnie odpowiesz ze
zyjesz tak jak uwazasz a sa inteligentni powinni zrozumiec jezeli
nie zrozumieja wykresl ich ze swojego otoczenia powodzenia

[volga_jasnowidzaca]

Wszystkie idpowiedzi sa w tonie, jakbys wlasnie podejmowala nieodwracalna decyzje, conajmniej o kastracji i albo wstapieniu do zakonu.

Masz lat 26, toz to prawie piaskonica! Bez urazy, ja w wieku lat 26 z trudem wyrabialam sie aby zdbac o wlasnego kota, impreza w moim mieszkaniu nie konczyla sie przez dobry rok, i zastanawiasm sie teraz jakim cudem udawalo mi sie mimowszytko calkiem przyzwoicie funkcjonowac w pracy :D A do tego lubilam sobie poleciec w rozne czesci Europy glownie aby zobaczyc koncerty moich ulubionych muzykow.

Nie bardzo rozumiem, tw wszytkie wywody ze, skoro nie masz TERAZ ochoty na stabilizacje, to zapewne chlipiesz w poduszke w samotnosci i urzesz zjedzona przez wlasnego chomika, bo nikt inny sie nie zaiteresuje Twoim losem.

Masz jeszcze kupe czasu.

Po 30 moze sie wlaczy instynkt rodzinny, jesli w Polsce nie bedzie kandydatow na partnerow, zapraszam do Londynu, bo tutaj zatrzesienie panow w okolicach 35 ktorzy zostali partnerami w firmach prawniczch, dyrektorami, czy rozkrecili wlasne firmy i teraz zaczynaja myslec o rodzinie. Zadbana, mila i inteligenta pani, ktora widziala kawalek swiata, a nie tylko kuchnie i przedsionek sasiadki, jest towarem wysoko cenionym;-)
Zwlaszzca ze Polki maja klase i styl(nie mowie o dresach i innych nizinach spolecznych).

Nie martw sie, to jest jedna z tych rzadkich sytacji, kiedy mozsz miec ciastko i zjesc ciastko.:)A niektorzy niestety nie wykorzystali tej sytuacji, i juz po ciastku:) Wiec chca abys i ty swoje zmarnowala.

Ja zaczynam powoli planowac rodzine i w okolicach 34 roku zycia zapewne bede miala dzieci. I mama i mialam lata wolnosci, sponatnu, zabawy i innych glupotek, a za 2 lata bede miala rodzine, dzieci i stabilizacjie:) Dwa w jednym! A do tego dzieci bede mialy prywatne szkoly, dobry status materialny i kaske na zajecia dodatkowe. Popatrz pani, jednak chomik mnie nie zje;-)

można mieć ciastko i zjeść ciastko- bezcenne!

[akei5]

świetny, mądry post :) dzięki :) oj tak , ludzie się boją, żeby taki singiel za
dużo nie przeżył- zabawa, podróże, rozwoj, a potem, choć później rownież życie
rodzinne :) to boli najbardziej :) mam koleżankę ktora rok spedziła w Australii,
pół roku w Tajlandii, potem byla w Peru. Każdy mowil "i co z tego, nie ma
rodziny". A ona, w wieku 32 lat poznała mężczyzne marzeń(najlepszy mąż ze
wszystkich koleżanek) ,a 2 lata poźniej urodziła córeczkę. Mina tych znajomych-
bezcenna! nagle zamilkli . Albo podle docinają. Nie mogą przeżyc, że tyle
przeżyła, ma takie doświadczenia, a poza tym ma to co mają oni- rodzinę plus
niezłe pieniądze, sukces zawodowy (ale to zpewnoscia nieczuła
matka-karierowiczka) Trzeba znaleźć sposób, aby przeboleć własną zazdrość,
prawda? ;)

[framp]

a dlaczego utożsamiasz bycie singlem z sukcesem finansowym? ja znam masę singli,
którzy żadnego sukcesu zawodowego nie odnieśli i żyją sobie zwyczajnie, chodzą
co dzień do pracy, ich zycie nie obfituje w żadne fajerwerki, o których
piszecie, wakacje mają stereotypowe, nawet jak jadą na jakąś wycieczkę
zagraniczną to czy to jest jakieś straszne życiowe osiągnięcie? i dlaczego tak
się skupiasz na tym, że ktoś pojechał do Peru czy Tajlandii, taka podróż nie
jest możliwa w parze czy co? czy zabawa i rozwój to wyłączna domena singli a
osoby w związkach nie robią karier? nie rozśmieszaj mnie! większość prezesów i
vipów to osoby mające rodziny i wręcz dlatego tak dobrze funkcjonujące, że ktoś
zdejmuje z nich część trosk dnia codziennego, troszczy się o ich sprawy w domu,
wspiera.
no i bądź konsekwentna w swoich wypowiedziach: najpierw atakujesz związki i
twierdzisz że to takie straszne życie, a teraz z radością podpinasz się pod
post, który sugeruje, że jeszcze zmienisz zdanie i, wyjdziesz kiedyś za mąż,
będziesz miała dzieci? zdecyduj się więc, czy jesteś zdeklarowanym singlem czy
tylko kobietą, która sie jeszcze nie związała z żadnym facetem, o czym zresztą
pisze dużo ludzi, których atakujesz? bo jeżeli jednak masz w planach małżeństwo
tylko odroczone w czasie, to nie ma chyba większego sensu negowanie korzyści
płynących z życia partnerskiego i posiadania dzieci, bo ty też przecież do tego
dążysz? konsekwencja nie jest twoją mocną stroną, logika też nie :)

post bezcenny - obnaża hipokryzję autorki :)

[framp]

[akei5]

no i bądź konsekwentna w swoich wypowiedziach: najpierw atakujesz związki i
> twierdzisz że to takie straszne życie,

Sugeruję czytać ze zrozumieniem, nigdzie czegos takiego nie napisalam :)

Proszę bardzo

[haldeman79]

akei5 napisała:

> no i bądź konsekwentna w swoich wypowiedziach: najpierw atakujesz związki i
> > twierdzisz że to takie straszne życie,
>
> Sugeruję czytać ze zrozumieniem, nigdzie czegos takiego nie napisalam :)

Wokól mnie, zwlaszcza
koleżanki w średnio udanych związnkach, już dzieciate, ciągle dążą do tego,
abym się związała i też miała dzieci(...)

Widzę ich życie i nie moge dopatrzeć się niczego aż tak ciekawego-zwykła
rutyna, dzieci, dom, praca... w ich życiu nie ma niczego spontanicznego,
interesującego.(...)

Ostatnio Odwiedzilam kolezankę ze szkoły- zmarnowana, wykończona, leżaca po
pracy na sofie i krzycząca na dziecko. Wakacje? Jak dobrze pojdzie, tydzien
nad Bałtykiem. żadnych przyjemności, spontanicznosci. (...)

itd.

cały czas o tym piszesz a teraz się wypierasz?

[chubbba]

jak się czyta twoje wypowiedzi o zmarnowanej koleżance, co to
nieodpowiedzialnie wyszła za mąż i zrobiła sobie dziecko, to wnioski nasuwają
się same! więc rzeczywiście zdecyduj się: bronisz singielstwa czy też jesteś
tylko czasową singielką w oczekiwaniu na męża? i masz denerwujący zwyczaj
wyciągania jednej oderwanej od całości wypowiedzi i komentowania jej, natomiast
nie odnosisz się do całości, widocznie nie potrafisz!

[s.p.7]

sadze ze to po prostu rozne pojmowania sensu zycia.
Sens zycia to cos ulotnego i wglednego ale dla ludzi cos co jest jak samam nawa
wskazuje fundamentem ich realziwacji w swiecie wyznacza kierunki.

Dawniej rzedziej spotykany model zycia hedoznistycznego byl piętnowany jako
zatraczenczy, dzisiaj jest promowany jako cos co dobrze wpisuje sie w merkantyna
istotne demokracji, pasuje to tez wielkim koncernom której zwyczajnei napedza to
profitów. Lubią tą ideologie tez promowac rozne orgazniacje lubujace sie w
tworzeniu alter-kultur majacych na celu parcelacje i dezintegracje narodową ale
to inny temat łebszej polityki.

A wiec w psychologi spoelcznej moglibysmy ten zbiorowy sens zycia kobiety
sprowadzic do kogos w rodzaju DObrego, żywego inkubatora, czyli powołaniem
kobiety jest urodzic przynajmniej 2 dzieci i dobrze je wychwoac, kobieta bez
mezczyny nei istnieje. bo co miala by robic? jedynei co mzoe to byc sfrustrowana
starą singielkądorabiajacą sie wariactwa trzymajaca w domu 10 kotów i majaca 5
gołebi na parapecie. Alternatywą jest tu kobieta wlasnie korzystajaca z zycia
ktora spolecznie czesto okreslana jest mianem puszczalskiej dupodajki, poniewaz
kazda taka kobieta swojapotrzbe seksualna jakos zaspokaja i dziejie sie to w
taki niewybredny sposob, czyli jej sensem zycia jest rozwladowywanie napiecia
seksualnego mezczyn lub pisadanie jakiegos calkowicie bezensownego hobby jak np
podróze.
Jaki jest sens podruzowania oprucz chedonistycznych wrazen? O ile nei ejst sie
socjologie, antropologiem czy jakąs wersją Tonego HAlika czy Cejrowskiego
którymi swoimi podrózami i wrazeniami z nich mogą obdzielic innych lduzi to w
zsadzie... nie ma zadnego porzytku, chyab ze wirus HIV złapany podczas jakiejs
przygody w afrysce.

JAk wszystk ow zcyiu mozn robic zle lub dobrze, są cąłkowicie nieudane rodziny z
kobietami absolutni nei nadajacymi sie do roli zony czy matki, są tez takei
które męcza sie w roli do której nei pausująa która wybrały ze wgledow
finasowych, wygody b nie majac pomysłu na zycie.

NIEmniej zachowaniaa ludzi mozna uznac jako cos w czym sami widza powolanei tzn
naprowadzaniu ludzi na wlasciwe tory zuyciowe i sens egzystencji.
W kazdym takim czlowieku jest tez poczucie spelnionego obowiazku poniewaz wg
ludzi zwyklych i bardziej swiatlych kazdy czlowiek winien jest cos spoelczesntwu
dac.

KAzdy z nas został urodzony i wychowany kosztowało to kogos sporo pracy, teraz
niejako troche oczekuje sie ze ten "dług publiczny" bedzie sie zwracało w
postaci posaidania co najmniej 2 dzieci. Lub dzialan charytatywncyh spolecznych,
budujacych kulture itd.

Gdyby owocem twoich podruzy nie byly tylko ulotne wrazenia a np jakas ciekawa
ksiazka czy album ze zdjeciami odnodszacy sukcesy... to lduzi inaczej by na to
patrzeli.

Niemniej co by nie mowic i co by nie robic sens zycia jest czyms bardzo
indywidualnym i przynalezynm wolnosci kazdego czlowieka,
W twoijej wypowiedzi da sie wyczuc taka nutke lekko przeciw tradycyjnym stylom
zycia ale w taki sposob nei roznisz sie od swoich "oprawców"
oczywiscie biorąc pod uwagę hodnoznim jako podstawowa wartosc zycia to takei
zycie jest łatwe i przyjemne, tylko o czego to prowadzi? To energia idaca w eter
nie dajaca niczego sensownego, konstruktywnego cos co dawało by komus cokolwiek
lub budowało cos trwałego.

Wiec lduzie patrza na takich ludzi jak na takich którzy nei roznia sie zbytnio
od narkomanów czy alkoholikó czyli na takich któryh spoelczna przydatnosc jest
rowna zeru.

[swoja_wlasna]

Wyobraź sobie, że mam męża i dziecko. Mimo to, w tym roku skończyłam
studia podyplomowe, bo taką miałam ochotę.
Nie jestem kinomanem i z reguły rzadko chodziłam do kina, a z
dzieckiem chodzę 1-2 razy w tygodniu, chodzę z dzieckiem na jogę i na
basen.
Niebawem zacznę doszkalać język z nativem i chodzić na basen dla
siebie.

Jak mam ochotę na spontan to robię go z dzieckiem lub zostawiam na
chwilę spontana dziecko mężowi (bieganie po sklepach, knajpa z
koleżanką).

Wakacje? Od lipca do września planujemy kilka wyjazdów- i to nie nad
Bałtyk...
Więc uwierz mi - nie jest tak, że dzieciaci zazdroszczą....

swoja_własna

[gonia_29]

Ale przed ciążą/związkiem nie sądziłaś, że będziesz tylko matką nie? I masz
pewnie normalnego partnera, który nie uważa, że ambicje i w ogóle kobieta
"kończy" się na dzieciach i podawaniu obiadu facetowi. Nie uważasz, też zapewne,
że jak ktoś jest wolny to jest debilem albo jak prowadzi tryb życia inny niż Ty
to nie jest be. Gratuluję. Niestety duży procent nie jest taki. I to nawet nie
zazdrość tylko ciasnota horyzontów. Pola jest szczęśliwa z opcją A to i Mariola
powinna być. Jeśli chce czegoś innego to
a}
kłamie bo to przecież niemożliwe nie realizować opcji A
b} udaje, jest rozgoryczona bo chce faceta i dziecka tylko nie ma z różnych
względów{ale inkwizycja już tak naprawdę wie czemu to ona nie ma} i gra przed innymi
c} to niedojrzała osoba{jasne bo W tym kraju tylko dojrzałe i światłe istoty
mają faceta i decydują się na dzieci}, tylko imprezy jej w głowie -tak jakby
każdy singiel co noc clubbing uprawiał etc.
d} czeka na księcia z bajki {to też częsty stereotyp} -zawsze tu mi się
przypomina, że oczekiwanie na księcia z bajki przerywa romans ze stajennym -
Jasińskiej to bodajże
Dochodzą tu jeszcze opcje, że pewno materialistka bo babka, która chce aby facet
prócz podstaw -nie wyzywa, nie kłamie permanentnie, nie pije, ćpa itp to w ogóle
świat i korona - na co komu pasje, intelekt etc. -to na pewno płytka jędza
Ktoś tu zauważył, że wystarczy raz powiedzieć i inteligentnym ludziom to
wystarczy - no niestety nie. Dużo, stanowczo za dużo ludzi - wcale nie
najbliższych chce "cudzego dobra". I bynajmniej nie jest to życzliwość. Bo
takową z całą pewnością potrafi się rozpoznać. I tak to prawda nie ma kogoś kto
w 100% byłby ok ale zawieranie związku bo coś tyka {bomba?}, bo to "wstyd" {za
to wścibstwo to już nie}, bo trzeba, wypada etc to JEST dopiero GŁUPOTA. To
najwyżej będzie sama i bezdzietna niż by miała być z kimś ze strachu bo
najgorsze co można sobie SAMEMU całkiem świadomie zrobić to być z kimś i mieć
samotność we dwoje! Ot cała filozofia. Dla niektórych za trudne, niestety do
pojęcia.

Można

[gonia_29]

być matką i prócz dziecka i faceta można chcieć/być też kimś innym - inne role
społeczne itp. To naprawdę też zależy jaka dana kobieta jest bo ambicje nie idą
spać mimo posiadanego dziecka/faceta. Zależy jakiego WYBIERZE się partnera - jak
był dupkiem przed ślubem to wizja papierka i obrączki go nie zmieni. Co głupsze
robią jeszcze z takim dziecko.

SENSU życia nie nada Ci ani chłop/dziecko/pies/ ONZ -SAM człowiek musi do tego
dojść i pod warunkiem, że nie gwałci/morduje i kolczykuje jest to ok.
Najgorzej to powielać schemat bo jak tysiącom jest dobrze to i mnie też będzie.
Tysiące much lubi gó... czy muchy mogą się mylić?
Mnie nie przeszkadza, że ktoś chce wersji mały biały domek,mąż/dzieci i pies.
Czemu komuś przeszkadzają inne opcje?
Miłości nie zapisują na receptę a tym bardziej sensu życia. A osoby wciskające
się w nie swoje sprawy wcale nie są miłe życzliwe innym, no niestety!?
Koegzystencja trudna rzecz..............

[uknown]

Najciekawsze w tej dyskusji jest to, że single są tak strasznie przewrażliwieni
na punkcie swojej singlowatości, że reagują agresją i pretensjami na zwykła
banalne pytania o plany małżeńsko - prokreacyjne, które zwykle są zadawane bez
jakichś ukrytych złych intencji, ot, zdawkowa ciekawość albo uprzejme
podtrzymywanie rozmowy, twoja odpowiedź tak na prawdę pewnie nie ma znaczenia, a
single na tej podstawie budują jakieś piętrowe teorie, że kogoś coś boli albo że
ich nie akceptuje! Koleżanki autorki wątku pewnie bardzo by się zdziwiły gdyby
wiedziały, jak bardzo przeżywa ona ich standardowe zainteresowanie jej życiem i
jak w związku z tym nieprzychylnie ocenia ich życie broniąc rozpaczliwie swojego
poczucia własnej wartości! Świadczy to o tym, jak bardzo single czują się
niekomfortowo w swoim singielstwie i każdą banalną uwagę odczytują jako atak na
siebie i swoje pozycje i z mety wytaczają najcięższe działa o sensie! Ja
zupełnie sobie głowy nie zawracam tym co myśli o mnie mój kolega, który mnie
pyta kiedy planujemy z żoną następne dziecko, mogę mu odpowiedzieć lub nie, mogę
uważać że pytanie jest nietaktowne, ale nie przeżywam go i nie rozpisuję się na
forum o tym, że jest to atak singla na moją dzieciatą postawę życiową, a singiel
tak - przeżywa takie pytania! Więc chyba wnioski nasuwają się same: kiepsko mu z
tym, boi się takich pytań, bo nawet podświadomie czuje się gorszy i uważa że
pytający chce go upokorzyć! A więc problem jest w was, drodzy single, a nie w
pytających! Jakbyście się dobrze ze swoim singielstwem czuli, to
odpowiadalibyście z uśmiechem na ustach i zapominali o sprawie minutę później,
skoro jest inaczej - to coś chyba z tym waszym wolnym wyborem jednak nie tak.

bardzo mądre i trafne spostrzeżenie

[ugenwillla]

[cartahena]

To sa pytania po zycie prywatne i nie kazdy ma ochote, zeby mu je
zadawano. Odpowiedz zwykle powinna byc" Aco cie to obchodzi? jak cos
sie zmieni w tej materii, to cie poinformuje". Bo czego ten pytajacy
wlasciwie chce sie dowiedziec? Chyba chce tylko zaspokojenia swojego
wscibstwa. To tak jakby pytac mezatki: a jak tam z Waszym pozyciem
seksulanym? Maz juz cie zdradza czy jeszcze nie?

[framp]

na każde pytanie można odpowiadać "a co cię to obchodzi", tylko z takim
nastawieniem wkrótce nie będzie ci już nikt żadnych pytań zadawał, nawet o
pogodę ... nie wiem czy właśnie o to ci chodzi? pytanie o życiowe plany zadają
osoby raczej blisko związane albo rodzina, luźni znajomi raczej o to nie pytają,
więc jeżeli przyjaciół i rodzinę ona będzie traktować z buta i obrażać, to nie
wróżę jej bogatego życia towarzysko - rodzinnego i wkrótce może się okazać, że
ona nie ma z kim już się na to przysłowiowe piwo umówić ...

No tak, ale co z seksem?!n/t

[jan_owy]

[wj_2000]

akei5 napisała:
> Widzę ich życie i nie moge dopatrzeć się niczego aż tak ciekawego-zwykła
> rutyna, dzieci, dom, praca... w ich życiu nie ma niczego spontanicznego,
> interesującego.

Ha! Jak by Ci to przystępnie wytłumaczyć.No wyobraź sobie, że jesteś 11 letnią
dziewczynką, jeszcze przed jakimikolwiek śladami pokwitania, a obserwujesz jak
(na przykład rodzice, czy jacyś sąsiedzi) co wieczór (a czasem i w samo
południe) odstawiają jakąś dziwaczną gimnastykę, stękają, w drgawki wpadają,
liżą się po śmierdzących okolicach ciała, a końcu w jakiś dziwnych okrzykach
kończą tę męczarnię. I ciągle im mało. Niepojęte!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Otóż w przeciwieństwie do pociągu seksualnego, który pojawia się w określonym
wieku, instynkt rodzicielski (głównie macierzyński, ale nie chcę narażać się
feministkom), pojawia się DOPIERO wraz z własnym potomkiem.
A cóż to jest instynkt? To ból, cierpienie, gdy czegoś nie robimy i ROZKOSZ
spełnienia. Wrodzone. Instynktowne. Biochemiczne często.
W czasie ewolucji nie było potrzeby wykształcać instynktu rodzicielskiego przed
urodzeniem. Mógłby się obrócić w troskę nad nie swoimi dziećmi, co byłoby
ewolucyjnie przeciw-skuteczne. Ewolucja nie wiedziała o dzisiejszych środkach
antykoncepcyjnych. Pary się pieprzyły (bo lubiły) a dzieci pojawiały się po
stosownym czasie. I dopiero WTEDY ujawniał się POTĘŻNY instynkt rodzicielski
oferujący WIELKĄ rozkosz w opiece nad swoim maluszkiem.
Kto tego nie przeżył, może nie uwierzyć. Nie wie co traci!
Jestem mężczyzną, gdy wcześnie po ślubie pojawiła się ciąża, byliśmy z żoną
zestresowani. Po co tak wcześnie. Ba! Wyskrobaliśmy tę ciążę!
(Dowód na brak instynktu rodzicielskiego a priori.
Kolejną ciążę już (tak na rozum) zostawiliśmy.
A po urodzeniu się synka pędziłem po pracy do domu i furda wszystkie
wcześniejsze kolacyjki, brydżyki, prywatki. Nie z obowiązku. A z samej natury
rodzicielstwa! Właściwej dla wszystkich zwierząt (samych matek w wielu
przypadkach, ale i ojców, gdy para jest monogamiczna, jak u wielu ptaków).

Otoczenie dobrze Ci życzy! Póki nie doświadczysz rodzicielstwa, nie wiesz ile
tracisz!!!!!!
Otóż

i dlatego tylu szczęśliwych ludzi w tym kraju

[gonia_29]

to poczytaj na forum e-mama, życie rodzinne

[gonia_29]

ile "szczęśliwych" kobiet jest po , a na życiu rodzinnym o tych co załują, że
urodziły bo uległy presji/trendowi.

[jojo-anna]

Straszliwa dyskusja sie wywiązała na temat stary jak świat - to,
czego akurat nie mamy, wydaje nam się lepsze od tego, co mamy. Ja
długo byłam singlem, ślub - 30 lat, dziecko - 32 lata. Będąc singlem
miałam powyżej dziurek w nosie planowania weekendów, żeby
przypadkiem nie okazało sie, ze wszyscy "coś robią", tylko ja będę
siedzieć w domu. Teraz - marzę o tym, żeby od czasu do czasu mieć
"wekend singla" i zadbane paznokcie... niestety, nie da się mieć
wszystkiego po trochu i w tym cały ból.

Z mojej perspektywy:
a) to jest Twoj czas na zabawę i singlowanie, więc używaj i
nasłuchuj czy / kiedy o ile w ogóle / Twoje potrzeby się zmienią.
Może tak, może nie
b) nie cierpię docinków dotyczących czyichś wyborów osobistych -
więc Twoje dzieciate koleżanki postrzegam jako zwyczajnie
niegrzeczne.
c) rodzina "aby była" to na bank nieszczęśliwa Ty, nieszczęśliwe
dziecko i mąż. Nigdy.

pozdrawiam - i zupełnie szczerze zazdroszczę czasu dla siebie !!! :)

właśnie jojo-nna -gratuluję normalnego podejścia

[gonia_29]

[kretek_bladzi]

akei5 napisała:

> Mam 26 lat i żyję sama.
> koleżanki w średnio udanych związnkach, już dzieciate, ciągle dążą do tego,
> abym się związała i też miała dzieci, męża.
> Widzę ich życie i nie moge dopatrzeć się niczego aż tak ciekawego-zwykła
> rutyna
> Ja codziennie robię to na co mam ochotę,
> ale dlaczego inni negują mój
> model życia?
> Odpowiedź nasuwa mi sie jedna- ludzi, którzy maja dzieci, mężów, żony, boli
> styl życia singli. Próbują wmówic sobie, że jesteśmy okropnymi egoistami,
> którzy umrą w samotności.

I tam, źle ci się wydaje. Jakbyś była niesingielką to też znalazłby się ktoś, kto w jakiś sposób narzucałby ci jego "lepszy" styl życia. To naprawdę nie ma znaczenia czy jesteś singlem czy deblem. Zawsze znajdą się osoby chętnie wtryniające się w twoje singielskie lub stadne życie i będa pierwsze do oceniania go swoją miarą. Zresztą nie chcę być złośliwy, ale w swoim poście robisz dokładnie to samo :) Inność trzeba szanować, bo ŻADEN z poglądów na życie nie jest jedynie słuszny. Ty piszesz swoje, ja swoje i nasze umysły pozwalają nam wyciągać swoje wnioski.

A oni mają to co najlepsze. Jednak gdyby tak
> faktycznie się czuli, nie poruszaliby tego tematu, nie kłułaby ich aż tak
> nasza wolność.

Tam zaraz wolność - emocjonalna bieda, egoizm i niedojrzałość. Łatwo mi pisać takie słowa, bo kiedy miałem dwadzieścia kilka lat też byłem sobiepańskim singlem i miałem baaaaardzo podobne poglądy na świat. Po pewnym czasie, niezależnie ode mnie, psyche zrobiła mi psikusa i dorosłem. Wtedy całą życiowa optyka i poglądy wywróciły się do góry nogami. Nawet nie wiem kiedy to się stało, ale się stało i jestem teraz w tym dziwnym dla ciebie kieracie z rodziną przy boku, którego nie zamieniłbym na żadne skarby ;). Przekraczając świadomie pewien życiowy etap - np. założenie rodziny stwierdzasz, że takie "fajne" wcześniejsze życie było w gruncie rzeczy jałowe i zwyczajnie nudne.

Ty i tak to potraktujesz jako zrzędzenie jakiegoś pierdoły, ale dodam, że z dużym prawdopodobieństwem jeszcze kilka (-naście) lat i ci się odmieni. Tak to już jest, że człowiek w ciągu swojego życia się zmienia. Zdecydowana większość koleżanek i znajomych po trzydziestce zaczynała rozglądać się za gniazdem i całkiem możliwe, że u ciebie będzie podobnie.

> Nie wyobrażam sobie nie zaplanować kiedy chcę wyjazdu, wyjścia, swojego
> rozwoju. Chodzić codziennie o 22 spać,aby rano ze wszystkim zdążyć. Ja jak
> chcę oglądam filmy do 3 nad ranem,a po pracy idę do kina, na spotkanie ze
> znajomymi.

Ale to są pierdoły i sprawy wtórne. Wyobraź sobie, że będąc niesinglem równie dobrze możesz sobie planować życie i wyjazdy. Wymaga to trochę więcej pracy a uczy trudnej sztuki kompromisu ;) Podobnie z chodzeniem spać - nie pamiętam kiedy ostatni raz zasnąłem o 22:00 ale też o trzeciej za często nie chodzę spać, bo w pracy - czy jest się singlem czy sparowanym - oczy na zapałkach wyglądają równie nieładnie.

> Nie musze pędzić do domu, aby robić obiad, prac, prasowac.

Oj, nie wierzę, że chodzisz głodna, brudna i pomiętolona.

> Do czego mam się spieszyć? Myślę, że ci, którzy sa już "uwaleni" domem,
> dziećmi, chcieliby,aby inni też tak mieli. Stąd złośliwośći.
>
> Ja, mimo "presji", zamierzam jak najdłużej żyć tak jak teraz, latać po
> świecie, bo widzę, że żyję pełnią życia,

No widzisz. Dla każdego pełnia życia jest czymś innym i tego się wszyscy - czy single, czy niesingle - trzymajmy.

> Trzeba znaleźć odpowiednią 2 połówkę, a nie wiązać się z kimś, aby wpasować
> się w schemat społeczny :)

Najświętsza prawda.

Czy aby na pewno ?

[q_vw]

Zastanawiam się, czy część singli, może nawet większość, nie tworzy przypadkiem
ideologii, wynikającej z faktu, że wciąż są sami, że wciąż nie znaleźli drugiej
połówki ? Oczywiście, jest też tak, że część singli to ludzie, którzy nigdy nie
będą w związkach, bo przecież takich nie brakuje, którzy zwyczajnie się w nich
duszą...
Mogę swobodnie pisać z perspektywy byłego singla, który w wieku 32 lat ożenił
się... cóż... nigdy, przenigdy nie żałowałem tego kroku, co więcej, zastanawiam
się, co u licha spowodowało, że tak długo zwlekałem, dbając o pozorną wolność
osobistą, której mi w związku nie zbywa ?
Single dzielą się na tych, którzy będą sami, bo tak są zbudowani (ci ideologii
nie dorabiają), i na tych, którzy są sami, bo nie radzą sobie w poszukiwaniach
partnera/partnerki (ci właśnie tworzą ideologię).
Aha, mam znajomych singli, jest mi absolutnie obojętne, czy są sami, to przecież
ich wybór, część z nich wykruszyła się, wchodząc w związki, część zaś to
autentyczni single, a mniejszość, bo taka jest, to ci, którzy wciąż związku
szukają...
Pozdrawiam... przy okazji, małżeństwo sami sobie budujemy, warto więc się nad
nim zastanowić, by nie stworzyć sobie kieratu.

[tomek693]

nikogo to nie boli.Ja też jestem singlem.Mam partenrki, ale wiązać
się nie zamierzam.Mam dobrą prace, dom, itp.Jeżdże gdzie chcę, robię
co chcę. Dzieci mieć nie zamierzam poddałem się vasektomii-żadna
mnie na dziecko nie złapie.Nie czuję zawiści. Ot wybrałem inną
drogę.Wolno mi. Jestem wolnym człowiekiem.Acha, szklanke wody na
starość podadzą mi inwestycje w nieruchomościach))

nie zaperzaj się tak :)

[tangerka]

Przede wszystkim ustalmy coś: w tym wieku to ty żadną singielką nie jesteś, ty
po prostu okresowo nie masz chłopaka/partnera/narzeczonego, co jeszcze z ciebie
singielki nie czyni, najprawdopodobniej za rok kogoś spotkasz, za dwa urodzisz
dziecko i dołączysz do grupy zadowolonych z siebie mamusiek i będziesz jak twoja
koleżanka, o singielstwie możemy mówić jak ktoś ma 35+ i nadal chce ten stan
utrzymywać. I w tym sensie ja właśnie jestem singielką choć wcale nie z wyboru,
tak wyszło, ale nie uważam aby może życie było złe i powiem ci coś więcej: nikt
tak nie uważa! Poważnie! Nigdy się nie spotkałam z jakąś negatywną reakcją a jak
koś mnie pyta "dlaczego" to nie reaguję taką głupią histerią jak ty i nie
oceniam negatywnie stylu życia innych, tylko spokojnie wyjaśniam: bo nie miałam
szczęścia, bo tak się ułożyło, bo za mało się o facetów starałam - i nikt mnie z
tego powodu nie skreślił, wyobraź sobie! Więc dziwi mnie dlaczego wszczynasz
takie głupie dyskusje i wmawiasz ludziom takie nonsensy, jak to że podróże i
życie towarzyskie decydują o tym, że jesteś singielką - dziewczyno, nikt ci nie
powiedział, że podróżować, prowadzić życie towarzyskie i robić karierę można
także w małżeństwie, więcej - że w małżeństwie łatwiej to robić? Nie oceniaj
świata na podstawie jednej koleżanki, która ma kiepskie życie (w twoje relacji i
w obecnej chwili, jak będzie dalej - nie wiesz), wiele związków to świetne
związki, warte zazdrości, na pewno też takie spotkałaś! A jeżeli faktycznie
kiedyś zostaniesz singielką (w co nie wierzę, za bardzo ci ten stan przeszkadza
jak widać z twego posta, masz urojone pretensje do wszystkich, którzy są w
związkach, właściwie nie wiem o co?), to podzielę się z tobą doświadczeniem:
naucz się radzić sobie z samotnością (koledzy, przyjaciele czasem są, częściej
ich nie ma), naucz się być outsiderką i niedostosowaną (świat jest jednak
pomyślany dla par, kilka osób już o tym pisało, że nawet te podróże, które tak
reklamujesz są dla dwojga albo dla rodzin, singiel jest niemile widziany - chyba
jednak nie podróżujesz skoro tego nie wiesz), przestań mieć pretensje, że inni
są inni, bo tak samo jak ty masz prawo żyć po swojemu, tak też małżeństwa i
związki mogą żyć nie pytając ciebie o zdanie, nie opowiadaj farmazonów, że kogoś
boli twój styl życia, bo cię uprzejmie zapytał o plany prokreacyjne - ten ktoś
ma w głębokim poważaniu twoje życie i to co z nim zrobisz, spytał
konwencjonalnie, a osoby będące w związkach i tak będą uważały - słusznie
zresztą - że ich życie jest lepsze - w ten sposób zaoszczędzisz sporo nerwów i
przyjaciół, a ludzie są singlom potrzebni, nie zrażaj ich do siebie
niepotrzebnie. No i nie rób z singielstwa ideologii i programu na życie, to że
jesteś sama to nie jest jakaś twoja zasługa czy wyróżnik, po prostu jesteś sama
i już!

[lonely.stoner]

o rany, w Polsce nadal bycie/nie bycie singlem wzbudza sensacje i skrajne
uczucia, z moich obserwacji wynika ze nikt juz na swiecie z tego wielkiego halo
nie robi. A ja wlasnie kolejny raz sobie pomyslalam ze ciesze sie po prostu ze w
Polsce nie mieszkam i moge unikac tej czepliwosci, niewygodnych pytan o stan
cywiliny, i ogolnie w ogoe takiego bezpardonowego wlazenia z butami w moje
prywatne zycie. Nie wyobrazam sobie ze tu gdzie mieszkam ktokolwiek mi mowi albo
krytykuje moj styl zycia, doradza itd.
I zgadzam sie z autorka watku- ludzie dzieciaci i mezaci/zonaci czesto sie w PL
czepiaja singli, moim zdaniem z jakiejs zazdrosci dziwnej, jakos nie widzialam
sytuacji na odwrot zeby niedzieciaty singiel dopytywal wscibsko dzieciatych czy
aby na pewno sa szczesliwi i czy nie zaluja ze zmarnowali mlodosc na chowanie
potomstwa??

pospierch z rodzneiem dzieci

[lonely.stoner]

i tak samo uwazam ze w polsce panuje jakas tendecja i nacisk na to zeby tak do
26-27 roku zycia zalozyc rodzine, jak najszybciej, i jeszcze jakies przesady
panuja ze jak do tego magicznego 26 roku zycia nie wezmiesz slubu/nie zrobisz
dzieciaka,albo najlepiej- nie zlapiesz meza heh to juz koniec, do 50tki samotne
wieczory przed telewizorem. Okropne. I mam niestety pewnosc ze wiekszosc ludzi
ktora szybko sie hajta robi to wlasnie z obawy przed takimi dziwnymi przesadami,
albo w ogole z obawy przed krytyka spoleczenstwa. Poza tym obserwujac ludzi
ktorzy sie spieszyli z takimi decyzjami widze ze nie byl to zbyt madry wybor.

to bardzo dziwnie sądzisz

[tangerka]

widocznie twoje obserwacje tyczą się wsi i prowincji, bo ja - singielka żyjąca w
Polsce jakoś zupełnie nie doświadczam tego o czym piszesz, więc powinieneś
uaktualnić swoje wrażenia? mnóstwo ludzi w Warszawie i innych miastach jest
singlami albo doublami i jakoś specjalnego zainteresowania takim czy innym
stanem cywilnym nie widzę i nikt na dzień dobry nie przepytuje mnie mam już ten
ślub kościelny, ponoć tak nieodzowny do szczęścia czy też wybrałam inaczej i
żyję sobie samopas! upowszechniasz stereotypy aby poprawić sobie samopoczucie i
podbudować ego, że takli wyjątkowy jesteś? zmartwię cię - w Polsce żyje ponad
dwa miliony singli prowadzących jednoosobowe gospodarstwa domowe, więc nic
dziwnego ani unikalnego w tym nie ma, nie ma się czym szczycić ani nad czym
ubolewać! w mojej firmie większość ludzi jest właśnie singlami (niektórzy z
odzysku) i nikt nie robi z tego problemu ale też nie robi tragedii jak ktoś go
zapyta o partnera i nie doszukuje się w tym pytaniu ataku - po prostu mówi jak
jest i już, po co robić z tego aferę? świat aż tak bardzo nie interesuje się
konkretnymi jednostkami jak wam się w waszym egocentryzmie wydaje, ludzi wali to
czy żyjecie sparowani czy sami, co najwyżej singlom współczują i tyle.

[e.i.t.h.e.l]

W moim otoczeniu ludzie biorą śluby z własnej nieprzymuszonej woli i cieszą się nimi. Nie robią tego ani dla rodziny, ani dla znajomych, bo ci, którzy nie chcą brać ślubu nie biorą go i żyją sobie dalej i nikt im nic nie mówi. Może trafiłam na wyjątkowo dobre otoczenie, a może wcale to nie większość ucieka przed przesądami, tylko ludzie sami tego chcą.

[framp]

mądry post, gratuluję dojrzałości, godności i braku przewrażliwienia na własnym
punkcie, na który chyba cierpi autorka wątku! takich singli najbardziej lubię,
bo widać że nie czynią ideologii ze swojego stanu cywilnego, nie przejmują się
opiniami innych, tylko żyją jak chcą i pozwalają żyć innym! przy tobie ona jest
po prostu rozhisteryzowaną gó...arą, zupełnie niepoukładaną wewnętrznie, która
przeczytała kilka artykułów w prasie kobiecej o singielstwie i postanowiła
odtrąbić narodziny nowego stylu życia nie biorąc jednak pod uwagę, że inni mają
tym temacie nie co więcej doświadczeń!

świetny tekst :)

[ugenwillla]

mam przyjaciólkę singielkę 45+ i ona ma podobne życiowe spostrzeżenia jak ty,
jest bardzo mądrą i błyskotliwą osobą i też nie twierdzi, że samotność to jej
wybór, tylko że jej życie męsko - damskie nie wyszło z jej winy, bo za mało
miała cierpliwości do mężczyzn :) i masz rację: singielstwo to nie jest jakiś
program na życie tylko stan, w którym chwilowo przyszło komuś żyć, bo do
starości można spotkać kogoś, z kim zechce się żyć i tak się dzieje, wszak nawet
w domu starców zdarzają się śluby :)

a dlaczego miałoby kogoś boleć?

[pppopularny]

z czego wnosisz że kogoś boli czy w ogóle interesuje twoje banalne stereotypowe
życie, w którym powielasz zachowania innych, robisz to samo co miliony innych
ludzi czyli pracujesz, pijesz w pubie piwo, pieprzysz się z kimś i jeździsz na
wakacje miałoby mieć dla kogoś jakieś większe znaczenie i chciałby wpłynąć na to
czy będziesz to robić w pojedynkę czy w parze? na podstawie jakichś zwyczajnych
pytań koleżanek o plany małżensko - prokreacyjne łudzisz się, że ma to dla nich
znaczenie jak żyjesz, z kim żyjesz i co w swoim życiu robisz? wiec nie łudź się
- osoby w związkach z reguły są tak bardzo zajęte sobą, swoimi związkami i
swoimi dziećmi, że nie poświęcają singlom aż tak wiele uwagi jak myślisz i
zwyczajnie im to wisi kalafiorem co ty tam sobie myślisz i robisz, i tak
oryginalna nie jesteś, tylko biegasz w tym samym kółku co i oni, z tą jedną
różnicą że na własną rękę a nie sparowana! co najwyżej ci współczują, że taka
biedna i sama jesteś, mało kasy masz bo z jednej pensji wszystko opłacasz i
wkrótce się postarzejesz i zbrzydniesz, więc kto cię wtedy zechce? i tylko tyle
refleksji nad twoim życiem, potem wracają do swojej zadowolonej z siebie
rodzinki i żyją tak jakbyś w ogóle nie istniała :)

[framp]

no właśnie dokładnie to sobie pomyślałem czytając to forum - skąd w singlach
tyle egocentryzmu i przesadnego skupienia na sobie aby sądzić, że komuś robi
różnicę sposób w jaki oni żyją? może dla rodziców singla ma to znaczenie, bo
chcą mieć wnuki, ale dla znajomych i przyjaciół autorki fakt czy jest sama czy
też wyszła za mąż jest pewnie drugorzędny ale jej się z jakichś dziwnych powodów
wydaje że strasznie im zależy aby się dostosowała do nich :) ja mam znajomych
singli, sam nim długo byłem, ale jakoś nie odczułem żadnej presji ani
przesadnego zainteresowania tą stroną mojego życia, wręcz przeciwnie - w pracy
ceniono to, że mogę zostać dłużej, nie spieszę się do dzieci i chętnie popracuję
w tych okresach, gdy dzieciaci chcą mieć wolne. a w momencie, w którym zmieniłem
stan cywilny jakoś nie odczułem zmiany nastawienia, widocznie autorka styka się
z jakimś dziwnym środowiskiem nadmiernie zainteresowanym życiem bliźnich albo
dramatyzuje aby się dowartościować!

to nie jest prawda

[gonia_29]

ludzie rzeczywiście wtryniaja się w życie innych a jak jesteś singlem/nie to
nadmiernie ich to interesuje i tak samo w drugą stronę jak jest jedno dziecko to
czemu nie parka? A co to cholerne papużki. I tak są pytania bardzo
nieładne/niemiłe takie, na które winno się odpowiadać a co Cię to obchodzi?

prawda, prawda

[uknown]

współczuję ci środowiska w którym najwyraźniej żyjesz, bo w moim to się nie
zdarza, a jak nawet się zdarza to ludzie umieją reagować na to bez agresji i
oburzenia, współczuję ludziom, którzy muszą z tobą obcować, bo skoro na takie
pytania odpowiadasz "a co cię to obchodzi?" to chyba nie masz zbyt wielu
przyjaciół, w pracy omijają cię jak zapowietrzoną a rodzina co najwyżej przyśle
kartkę na święta? ja bym tak robił z osobą, która ma teorię spisku ludzkości w
stosunku do jej prywatności i obraża się po każdym, nawet banalnym i
stereotypowym pytaniu o życiowe plany ... wielu ludzi zadaje je po prostu dla
podtrzymania rozmowy nawet nie bardzo bedą ciekawym odpwoiedzi i tym bardziej
nie wyniągając jakich daleko idących wniosków, ale dla ciebie jak widać jest to
już okazja aby się obrazić, rób tak dalej, wkrótce nikt nie będzie chciał do
ciebie ust otworzyć!

[gonia_29]

Ja się nie obrażam. Twoje współczucie jest na wyrost. Podałam tylko stan
faktyczny ponieważ to co opisujesz nie jest jedyną wersją. Dwa podziwiam
słowotok, który w ogóle nie pokrywa się z moim stanem faktycznym. Lepiej nie
zarabiaj na życie jasnowidzeniem/pobożnymi życzeniami może być pustka w garnku a
w głowie już chyba wystarczy?

otóż to, otóż to!

[bifka]

[akei5]

"biedna i sama jesteś, mało kasy masz bo z jednej pensji wszystko opłacasz"

rozczaruję cie- żyję lepiej niż niejedna para finansowo :) niewazne, że z 1
pensji wszystko, ważne z JAKIEJ pensji :) widac, że cos cie boli ;)

"wkrótce się postarzejesz i zbrzydniesz"

rozumiem, ze ty jestes niesmiertelna- lny, albo wampirem hahaha

[iaguasu]

ciebie chyba boli bardziej bo z każdym postem tak strasznie chcesz wszystkich
przekonać jaka to zamożna jesteś, że aż wygląda to podejrzanie i strasznie
niewiarygodnie, najpewniej jest biedna i bez perspektyw, wiec chociaż na forum
szyku zadasz :) nic groźnego w sumie, wiele osób tak ma, że sobie w necie
odreaguje :)
jest rzeczą oczywistą, że aspekt ekonomiczny lepiej wygląda u par, bo dwie
pensje na jeden dom zawsze jest lepiej niż jedna ale ty oczywiście i zasady
ekonomi jak widać wyznajesz inne i oczywiście lepsze, jesteś milionerką, srasz
kasą i dlatego w upalną sobotę cały dzień spędzasz w necie :) zabawna jesteś,
nie czujesz tego?

[gonia_29]

to zależy ile Ci partnerzy/małżeństwo wyciągają. Dwa co za różnica ile ona
spędza czasu w sieci? Gdyby była matką i żoną oskarżyłbyś ją pewno o to, że
zaniedbuje dzieci/dom/męża? Jak to ile czasu kto w necie spędza świadczy o
człowieku?

no właśnie, słusznie podsumowałeś dyskusję!

[ugenwillla]

choć nie sądzę abyś przekonał tym postem choć jednego singla, ich egocentryzm na
to nie pozwoli, świat wszak kręci się wokół ich osób, znajomi gryzą palce z
zazdrości, nic innego nie robią tylko planują im przyszłość i swatają
kandydatów, a w wolnych chwilach płaczą za utraconym singielstwem i możliwością
nieskrępowanego chodzenia na piwo- to ma być rzecz jasna ekwiwalent za miłość,
dziecko, rodzinę i wspólne życie, naprawdę zabawne!

[dannybailey]

Myślę, że nie wiesz co jest na prawdę emocjonujące -co może kręcić.
Prawdziwe emocje to decyzja: już jechać z dzieckiem do szpitala czy
jeszcze poczekać, może jeszcze nie umiera. To tak jak z mundialem
oglądanym kiedy nie gra polska reprezentacja niby to samo ale nam to
wisi kto wygra.
I nie ma specjalnego znaczenia idealny partner. Idealny to znaczy co?
Taki który nie wkurzy się na ciebie? (nawet jeśli jest to wg ciebie
kompletnie subiektywne). Bez krytyki i sporów wszystkie związki
umierają. Wartość to to, co dajemy innym (ich wspomnienia o nas,
może nawet mniej ważne czy złe czy dobre) nie zdjęcia w albumie.

[haldeman79]

akei5 napisała:

Ja codziennie robię to na co mam ochotę, podrózuję w najdalsze
zakątki świata (kocham to)...

Gdzie pracujesz, że stać Cię na takie wojaże?

a co to ma do rzeczy?

[gonia_29]

Znam ludzi co mają mniej a też potrafią się wyrwać .

[akei5]

to nie ma znaczenia, bo sporo odziedziczylam ;)

Czy masz coś czego nie odziedziczyłaś?

[haldeman79]

akei5 napisała:

> to nie ma znaczenia, bo sporo odziedziczylam ;)

Ostatnio Odwiedzilam kolezankę ze szkoły- zmarnowana, wykończona, leżaca po
pracy na sofie i krzycząca na dziecko. Wakacje? Jak dobrze pojdzie, tydzien
nad Bałtykiem. żadnych przyjemności, spontanicznosci. Nie wyobrażam sobie
tego. Nie wyobrażam sobie nie zaplanować kiedy chcę wyjazdu, wyjścia, swojego
rozwoju.

Ciesz się kasą która masz i pomyśl, że mogłabyś jej nie mieć.

[bubster]

sama sobie odpowiedziałaś na pytanie

[warszafffka]

Niestety to co piszesz to w ogromnym stopniu prawda. Niestety bycie w związku to
zwykle bardzo ograniczający stan. "Niestety" - bo dużo się przez to traci,
właśnie miłość i bliskość.

Sama jestem singielką, "raczej z wyboru". Spotykam się bez przerwy z różnymi
facetami, poznaję masę ludzi, czyli niby szukam.

Ale naprawdę nie ma takich, których zalety równoważyłyby zalety bycia singlem.

Tego że mogę wstać, o której chcę i spędzić cały dzień z książką, wieczór
spotykając się ze znajomymi, z którymi żaden z moich byłych nie chciałby się
bawić, bo nie zna języka i nie muszę się tłumaczyć, że tak mało czasu spędzamy
razem. Tego, że nikt nie robi mi co dwa tygodnie niespodzianek, zarezerwowałem
lot, w piątek jestem kiedy ty akurat planowałaś i musisz w ten weekend pracować
("przeszkadzam ci!"). Tego, że mi nikt nie wyskakuje ze swoją wizją, co
"powinnam", bo jestem kobietą.

Może kiedyś na takiego trafię.

[atra1]

No, Słońce, zazdroszczę Ci szczerze swobody, bo własnie wróciłam z
tygodniowego urlopu nad Bałtykiem z dziećmi, które trują i marudzą,
a zazwyczaj padam na ryło o 22, a sponton szeroko rozumiany bywa,
ale jest katorżniczo cięzki do przeprowadzenia z racji wieku
porgenitury.

ale ten fragment:
"a nie wiązać się z kimś, aby wpasować
się w schemat społeczny :) "

wali na łopaty Twój manifest. Spodziewałam się odezwy kogoś, komu
jest dobrze jak jest, pławiącego się w wolności z opcją na związek
nie na siłę. Ale tym tekstem pojechałaś po związanych i dzieciatych,
co to "musieli się wpasować w schemat społeczny", a to takie
płytkie, be i passe. I nie mogę się oprzeć wrazeniu, ze wcale Ci
dobrze nie jest i musiałaś sobie poprawić humor czyimś kosztem.
Congrats, ogólnie:/

[vijet]

Jako facet singiel stwierdzam, że problem poruszany przez autorkę wątku
rzeczywiście w Polsce istnieje. Już zakończyłem znajomość z jednym wieloletnim
kolegą, który najwyraźniej nie był w stanie zaakceptować moich poglądów -
zresztą zupełnie zrozumiałych, po tym co przeżyłem z dziewczynami. Głupie
docinki, komentarze... no i stało się, żegnaj kolego. Żeby nie było, osobiście
ani razu nie wytknąłem mu tego, jak traktował swoją dziewczynę, czyt. miał 5
innych, do których startował, na boku.
Drugi kolega też mnie czasami irytuje, ale na tyle rzadko, że jeszcze nie będę
aż tak drastyczny - również niewymuszone komentarze, których w ogóle nie powinno
być ("zaplanowałeś sobie dziewczynę za kilka lat... a co, śmierć też sobie
zaplanowałeś? Tak się nie da.")
Można dodać jeszcze kilka innych osób i podejrzenia niektórych w pracy w
stosunku do mnie, że jestem gejem.
Nie jest to oczywiście jakiś życiowy problem, z kolegą nr 1 zakończyłem
znajomość również z innych względów, ale potwierdzam, że single są do pewnego
stopnia napiętnowani społecznie.