22 msce- regres?

[hubiczka]

Moj synek chyba przechodzi peirsiowy regres. Dzis skonczyl 22 msce i mam
wrazenie, jakby cycus stal sie jeszcze dla niego wazniejszy. Na pewno sprawe
podkreca fakt, ze maly nauczyl sie pieknie wymawiac prosbe '' Cysia!'' zamiast
dotyczasowego '' Cys!'' Wyraznie go to bawi i wprawia w dume, lazi za mna i
smieje sie: Cysia, cysia!
No i moze to, ze przy cyiowaniu sporo zabawy, lachotek, calusow, smiechu?
Oczywisice nie bede my ograniczac tej bliskosci, skoro tego potrzebuje, ale
zastanawiam sie , czy nie tylko u mnie miala miejsce podobna sytuacja, gdy
brzad wraca nagle do jeszce dluzszego spedzania czasu przy piersi?
Pozdrawiam!
Marta

[fizula]

Oczywiście, że nie tylko u Ciebie :o) Przy każdym dziecku miałam wiele takich
regresów, a jak miałam cierpliwość, to potem obserwowałam progresy :o) Chyba u
większości dzieci tak to się właśnie odbywa.

[wilisek]

fizula napisała:

> Oczywiście, że nie tylko u Ciebie :o) Przy każdym dziecku miałam
wiele takich
> regresów, a jak miałam cierpliwość, to potem obserwowałam
progresy :o) Chyba u
> większości dzieci tak to się właśnie odbywa.

uff... dobrze to przeczytać
bo włąsnie zasiadłam przed klawaturka, zeby rozpocząć "paniczny"
wątek pt. czy to normalne, ze w wieku 16 miesięcy wraca całkiem
do piersi?!!!

No właśnie moja córeczka jak miała około roczku to karmień w dzień
było ze 4. Chętnie próbowała nowe smaki i wogóle żywiła się stałymi
pokarmami. Od jakiegoś miesiąca (teraz ma 17) stopniowo zwiększa
ilośc karmień dziennych, straciłam już rachubę ile tego jest, może
8, może 10. Pokarmy stałe raczej jako przekąska, po parę gryzów,
raczej się tym nie najada, jak coś trudniejsze do przegryzienia, to
od razu wypluwa (chyba, że to niezdrowa kiełbasa z talerza rodziców -
to pogryzie i połknie zanim się jej odbierze , albo ogórek
kiszony - zjada ile da radę). Za to w nocy znacznie ograniczyła
ssanie, srednio 2 pobudki, chyba, że więcej, ale już rano nie
pamietam

No i trochę mnie ten powrót do piersi zmartwił, bo być może będę
miała okazję za niedługo rozpocząć prace, o której marzyłam parę
lat. Gdyby nie ta pracowa okazja to chciałabym pobyć w domku razem z
Małą jeszcze przynajmniej do 2 urodzin.
Nie martwię się, ze umrze z głodu, bo myślę, ze nawet jak nie
będzie jadła wiele to nadrobi i wiem, ze pije chętnie, więc nie
uschnie. Ale boję się, że będzie cierpiała bez piersi i beze mnie.
A może to moje obawy i wewnętrzne rozterki tak się na jej zachowaniu
odbijają? A moze to to sławetne najgorętsze przywiązanie dziecka
właśnie 1,5 rocznego do piersi? I będzie mijać wkrótce? Co myślicie?

No i przy okazji mam pytanie, czy dziecko 17-18 miesięcy bardzo
boleśnie przeżywa powrót mamy do pracy?
Beze mnie na jakiś czas zostaje od czasu do czasu, na pierś wcale
się nie rzuca jak wracam, ale obawiam się najbardziej chwil
obudzenia się beze mnie i zasypiania (zasypianie beze mniej uż
przerobione i raczej daje radę - choć ja sama bez piersi jej nie
uśpię - poza spacerem w wózku). Do tej pory raczej nie obywało się
bez porannego cycusiania. Ale spróbuję w najbliższy weekend wyjść na
trochę zanim się obudzi - może zje z tatą śniadanko Miałyście
może podobną sytuację (tj. powrót do pracyw tym wieku i przywiązane
do piersi dziecko)?

[zurekgirl]

Ja wrocilam do pracy, gdy moje dziecko mialo rok i cycusialo non
stop. Spie z mala. Pracuje tylko w weekendy. Pierwszy weekend zaczal
sie placzem, bo niunia obudzila sie zanim wyszlam i pomimo, ze
zdazylam ja jeszcze nakarmic, to chyba czula co sie swieci. Drugi
weekend: najadla sie przed budzikiem, przespala moje wyjscie i caly
dzien spedzila szczesliwa z tatusiem, jedzac kaszke i banany. I od
tamtej pory (ma teraz 22 mies) jest tak samo. Jesli przespi moje
wyjscie, wszystko jest super i budzi sie bez placzu z tatusiem. Jesli
sie obudzi, musze ja koniecznie nakarmic, a mimo to drze sie jak
opetana, jak zamykam za soba drzwi. Kaze sie nosic po domu i mnie
szuka. W ciagu dnia spi albo na spacerach albo przytulona do tatusia
spiewajacego wojskowe hiciory

Po powrocie przez pierwsze pol roku rzucala sie na cycka, teraz juz
nie.

[aldakra]

Wróciłam do pracy jak mała miała 14 miesięcy. Po tygodniu już
wiedziała że mamusia wróci jak się obudzi z drzemki i wtedy będzie
cycuś. Tydzień się adoptowała, ale bardziej do zasypiania beze mnie
a z Tatusiem. Teraz (mała ma prawie dwa latka) jak wracam z pracy
też jest cycuś po drzemce, no chyba że na stole stoi rosołek, albo
mama przyniosła świeży chlebek to cyuś idzie w odstawkę
Jak wychodzę mała trochę marudzi, ale robi mi papapa i daje
buziaka jak tylko zamknę drzwi łądnie się bawi i nie ma problemu.

[wilisek]

> Miałyście
> może podobną sytuację (tj. powrót do pracyw tym wieku i
przywiązane
> do piersi dziecko)?

Dziękuję za odpowiedzi
Ja do tej pory nie zostawiałam maleństwa na dłużej niż 2-2,5
godziny. Już teraz robi mi chętnie papa na pożegnanie (kiedyś
słyszałam po wyściu żałosne zawodzenie przez drzwi, ale ponoć szybko
sie uspokajała), ale nie specjalnie domagas ię piersi jak wrócę.
Czasem dopiero po jakiejś pół godzinie. Marttwię się tylko tym
porannym obudzeniem i po drzemce w ciągu dnia. Co do rannego
budzenia to od biedy mogłabym ją po prostu budzić przed wyjściem i
problem odpadł by tylko, czy warto zrywać dziecko tak wcześnie
(wychodziłabym przed 6)? Zobaczymy

[asjula1]

A przez sen się nie da nakarmic?

[wilisek]

asjula1 napisała:
> A przez sen się nie da nakarmic?

oczywiście, ze da się nakarmić przez sen, ale nie w tym problem,
tylko, czy będzie panika, gdy się obudzi i mnie przy niej nie
będzie, czy nie będzie chciałą jak zwykle po przebudeniu possać
pierś (ona po prostu to lubi i nawet jak jadła przez sen pół godziny
temu, to i tak się z lubością przysysa) ciekawa jestem jak to było z
innymi dziećmi w tym wieku i czego się spodziewać...
nie martwię się samym odżywianiem się, ale reakcją i ewentualnym
płaczem, paniką,
zresztą planuję jutro z rana zostawić ją na śpiąco z tatą i może się
okaże, że problemu nie ma żadnego