"Długomyślność"

[fizula]

Ponieważ ostatnio miałam darmowe trzydniowe wczasy z darmowym
wyżywieniem i dowiezieniem przy akompaniamencie (czyt. trafiłam
niespodziewanie do szpitala na sygnale), miałam okazję polenić się,
poczytać całe dnie i porozmyślać. Pewnie sukcesywnie będę się z Wami
dzielić moimi refleksjami, spotkaniami ze służbą zdrowia. Ale
najpierw jeszcze sama przemyślam to, co mnie spotkało.
"Wnętrze ludzkie ma swoją dynamikę, wszystko w swoim czasie dokonuje
się w człowieku powoli.
Jak zboże dojrzewające w czasie trzeba nieraz czekać i nic więcej.
Czekać, modląc się". To cytat z ostatniej książki Wandy
Półtawskiej "Beskidzkie rekolekcje".
Mam wrażenie, że podobnie jest z rozwojem dziecka: z pozoru szybki,
ale głębsze pokłady emocji, świadomości rozwijają się w dziecku
powoli, o wiele wolniej. I niekiedy zbędnym pośpiechem więcej można
popsuć niż pomóc.
Przed moimi perypetiami ze szpitalem znajoma napisała mi, że "nie
chce być wieszakiem na dziecko". Zwykle staram się nie brać takich
rzeczy do siebie (w końcu pisała o sobie), ale tym razem jakoś mnie
to dotknęło. A czy ja chcę być wieszakiem na dziecko? Właściwie
dlaczego miałabym siebie traktować tak rzeczowo? Może lepiej
traktować to jako dar mamy dla dziecka i jako niepowtarzalną okazję
dzielenia się z dzieckiem tym, czego akurat teraz potrzebuje?
Patrząc w perspktywie kilku- kilkunastu miesięcy rzeczywiście może
się "nie opłacać" służenie dziecku przytulaniem dziennym i nocnym,
karmieniem, bo jest to WYMAGAJĄCE PRZEDE WSZYSTKIM OD RODZICA. A
wiadomo, że od siebie jest wymagać trudniej, o ile łatwiej od
drugiego człowieka, np. od dziecka. Tego wymagania oczwiście dziecko
potrzebuje- ale odpowiednio do tapu rozwoju na jakim się znajduje.
Ale poniważ na trzy doby zostałam tej przytulankowo-karmicielskiej
funkcji pozbawiona, to jakoś łatwo mi było to docenić: jakie to
chwilowe, przemijające, zadane tylko na teraz na kilka, może
kilkanaście miesięcy czy niewiele lat. A więc powróciwszy na łono
rodziny tym bardzij cieszę się, że mogę z powrotem dzielić się tą
bliskością z córcią. Moje dziewczyny zaraziły się w tym czasie ospą,
a więc maluchowi tym bardziej przyda się porcja mojej odporności
dostarczona w mleku. Zresztą Tosinek przestraszony moim
niespodziewanym gwałtownym zniknięciem i emocjami, jakie wzbudziło
to w rodzinie taki się zrobił jakiś bardziej wtulony, obawiający
się.
Mogłabym z tym walczyć, mocować się, ale po co? To normalne, dziecko
potrzebuje się znów poczuć bezpieczne, nieodłączne, zakorzenione w
moją miłość, żeby w dalszej perspektywie tym silniejsze skrzydła
zyskać do odlotu z krainy dzieciństwa, do usamodzielniania.
Termin "długomyślność" zaczerpnęłam z innego jeszcze mojego
ulubionego autora- czy nie jest to coś, co bardzo pomaga przy
wychowaniu? Widzieć wszystko w dalszej perspektywie, ogarniać i
obejmować refleksją bieżącą chwilę jako zanużoną w całości życia?
Pozdrawiam Was wiosennie!
Iza

[mad_die]

Kochana, jak Ty pięknie umiesz pisać!

[szczur.w.sosie]

No proszę, mądrze gada

[szczur.w.sosie]

a co to za autor, który posługuje się terminem 'długomyślność'? bo mi się to
kojarzy z teoretykami wychowania z przełomu XIX/XX wieku, a kiedyś na studiach
się tym interesowałam porównując antypedagogikę z tamtymi koncepcjami wychowania

[w_iika]

Nie zgadzam się, że to wygajace dla rodzica. Nie ma dla mnie większej przyjemności niż przytulanie się do mojego malucha. Uwielbiam nosić na rekach starszaka i jestem wdzięczna moim dzieciom, że zechciały się zjawić w naszym zyciu. Nie postrzegam mojego macierzyństwa w kategoriach wyrzeczeń, choć momentami bywa ciężko i nieprzespane noce to akurat najmniejszy problem. Mnie niesamowicie przybija świadomość, że to ja kształtuję ich wizję świata. Gdy widze u mojej dwulatki znane mi , oj, jak dobrze znane, wybuchy złości, mam ochotę zapaść się pod ziemię ze wstydu. Karmienie i noszenie moich dzieci ( a maluch wychował sie na rekach, i w chuście) to ogromna przyjemność. Gdy słyszę, że macierzystwo pozbawia i ogranicza, zgadzam się z tym całkowicie, tylko dla mnie moje dzieci pozbawiły mnie rzeczy nieistotnych. Gdy urodziłąm córkę, i gdy po 3 m-cach doszłam do siebie, z przerażeniem zdałam sobie sprawe, że ja tyle lat zmarnowałam żyjąc bez dziecka. No, ale to trzeba dziecko urodzic, żeby zrozumieć Znajomi nie rozumieją

[mama_mak]

Ja sie zgadzam i z Fizula i z w_iika. Dla mnie jest kilka wyrzeczen -
nie mam kiedy czytac ksaizek, pracowac, uczyc sie. To chyba
wszystko. Generalnie malo myslalam dotad o sobie ale zrozumialam
tez, ze , jak pisze Fizula, to takie chwilowe i w tych chwilach
(choc czasem sie dluza) wazniejsze jest to, co piekne -karmienie
piersia, przytulanie, wspolne spanie, noszenie, wspolne zabawy. Choc
wierzcie mi, zabawa w kuchnie nigdy nie byla moim hobby i czasem
sobie wyrzucam, ze mi sie nie podoba i zmuszam sie troche, ile moge,
za to daje z siebie wiecej przy innych, czytam z Ula, maluje, robie
baby z piasku.
A w ogole to z wiekiem jest latwiej. (mnie chyba czas na nastepne
szczescie.)

[miszy_m]

Fizulo, pięknie napisałaś. Chociaż ja też, tak jak w_iika mam wrażenie, że wraz
z pojawieniem się mojej córki nasze życie stało się lepsze . Nie mam poczucia
ograniczenia, wyrzeczeń i męki. Macierzyństwo jest jedną z najlepszych rzeczy w
życiu, jakie mi się przydarzyły (do kategorii "rzeczy najlepszych" należy także
mój mąż.
Nie oznacza to oczywiście, że zawsze jest cudownie. Jednak złe chwile nie mają
szans z całokształtem

[agasobczak]

naprawde dałas mi Kobieto do myslenia Dziekuje... a kilka dni temu
wrzeszczalam na Mloda ze na mnie wisi...

[mama.rozy]

bo to chyba jest i tak i tak,tzn. i wyrzeczenia i radości.ja nawet nie
wiedziałam ile znaczy dla mnie karmienie,dopóki nie zachorowałam i musiałam
przestać karmić.i jest mi strasznie,chociaż to już kolejny miesiąc minął.na
szczęście mała lubi przytulanie.dzieci tak szybko rosną...!banał,ale
prawdziwy.starsza kończy w tym roku 6 lat,kiedy to minęło?dlatego fajnie jest
byś nastawionym na dawanie,dzieci niedługo z domu wyfruną,a nam zostaną miłe
wspomnienia,jak ktoś ma szczęście to jeszcze fajny mąż.
pozdrawiam.

[mimi040908]

A mnie się chyba odezwała depresja poporodowa...
A myślałam, że jak minie to już na zawsze Dziewczyny, czuję się ostatnio
fatalnie... Uwielbiam nad życie swojego synka. Nosić go, tulić, karmić,
tłumaczyć mu świat ale nie mogę w tym odnaleźć siebie. Naprawdę czuję się jak po
porodzie. Nie sprawia mi frajdy przebywanie z nim. Nie tak jak jeszcze niedawno.
Brakuje mi cierpliwości, myślami jestem zupełnie gdzie indziej, po prostu jestem
smutna. Fakt, że nic poza opieką nad Vincentem nie robię, żadnej odskoczni i
żadnego grona wsparcia nie mam. Mąż jest tak zajęty realizowaniem siebie, że
zapomniał, że i ja mam marzenia. Całe szczęście trochę ostatnio znów maluje ale
to nie to... nie wszystko. Jestem zmęczona, nie spaniem, robieniem obiadków,
chodzeniem do piaskownicy... itp. Ale kiedy siebie pytam czego pragnę to
najchętniej zacząć od początku. Najgorsze jednak jest to, że myślę że fatalną
jestem mamą. Mam wrażenie, że synek bardzo się ode mnie oddalił. Jego zachowanie
jest bardzo podobne do mojego. To oczywiste, że nie bardzo ma ochotę na zabawę
ze mną i całuski. Za to przy piersi to by był non stop. Pewnie dlatego, że wtedy
jestem spokojna, czuła i tylko jego. Ach, to co czuję jest potwornie
skomplikowane. Właściwie nie wiem, czy to co napisałam ma jakiś sens, bo w
międzyczasie kłócę się z mężem i zalewam się łzami.

[szczur.w.sosie]

no to właśnie powinnaś przeczytać tę 'koncepcję kontinuum'...

[mimi040908]

szczur.w.sosie napisała:

> no to właśnie powinnaś przeczytać tę 'koncepcję kontinuum'...
"Koncepcje kontinuum" czytałam i ciągle podczytuje... wogóle jestem dość
oczytaną osobą w tematach psychologii różnistej. Książki dużo dają, teraia też
ale właściwą pracę trzeba wykonać w sobie. Nie zrozum mnie źle jestem mamą
karmiącą piersią, noszącą w chuście, śpiącą ze swoim dzieckiem, ulącą i całującą
ile się da. Gorycz jest tam gdzieś w środku. Ta gorycz to malutka dziewczynka,
która nigdy nie czuła się dość kochana i akceptowana przez swoją mamę i odzywa
się we mnie potrzeba czułości i troski... brania nie dawania.

[szczur.w.sosie]

Nie no, oczywiście rozumiem...
I nie osądzam ani oceniam
Ale faktycznie sama wiedza to nie wszystko...
Sama ubolewam ile błędów popełniłam przy pierwszym dziecku, ile wciąż popełniam...
Może mi jakoś to "wiszenie" nie przeszkadza. Bo niby w czym by miało? Ale jakoś
nie umiem wyjść do ludzi i trochę nie chcę... Nie mam żadnej rodziny tu,
zapraszałam - ale nikt nie chce przyjechać, babcie by wnuki zobaczyły... Ale
trudno...

[fizula]

Mimi, bardzo szkoda, że nie mieszkasz w Lublinie, bo nasza grupa
wsparcia stoi otworem dla chętnych.
Rozumiem trudne uczucia,zmęczenie, ale czy nie są one właśnie
wyzwanim dla Ciebie:
*by poszukać przyjaciół, wsparcia, innych dorosłych z którymi
mogłabyś dobrze spędzać czas?
*by realizować swoje pasje- nie tylko te dotyczące dziecka?
*by zdystansować się choć trochę (w swoim myśleniu) od swojego
macierzyństwa- oczywiście nie rezygnując z niego?
*by poszukać profesjonalnej pomocy- lekarz, psycholog?, to zazwyczaj
też ludzie
Iza Paszkowska- mama 4 już doroslych córek ostatnio pisze (tu kiedyś
o niej wspominałam:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=21000&w=91799391):
"Mędrzec powiedział, że wychowanie to suma popełnionych błędów. Byle
je sobie uświadamiać i w miarę możliwości likwidować".
A jak dziecko ma dopiero rok czy dwa, to błędy dopiero zaczyna się
popełniać, nieprawdaż? Stąd trzeba mieć dla siebie i dziecka duuuużo
cierpliwości i wyrozumiałości.
O długomyślności czytałam u ks. T. Dejczera w "Zadziwiająca
bliskość", ten z kolei wziął ją od świętego Tomasza:
"Święty Tomasz z Akwinu wyraźnie rozróżnia cierpliwość i
długomyślność. Przedmiotem cierpliwości jest bliskość różnych form
zła, a przedmiotem długomyślności- zwłoka w nadejściu dobra.
Cierpliwość związana jest ze znoszeniem zła, które mi dokucza (...).
Jeśli to cierpienie trwa, to w pewnym momncie mogę się zniechęcić i
wybuchnąć gniewem czy wpaść w smutek. Jednak istnieje jeszcze drugie
źródło zła zniechęcenia i smutku- to brak czegoś, czego pragnę, a co
każe mi zbyt długo na siebie czekać. Tu właśnie pojawia się potrzeba
długomyślności (...) miłość jest długomyślna, miłość "patrzy w dal",
nie oczekuje bezpośrednich rezultatów."
Tej właśnie długomyślności brakuje mi w wychowaniu własnych dzieci:
muszę się jej dopiero uczyć, niepojętna jestem.
Z drugiej strony wcale nie pisałam, że to karmienie, opieka nad
dzieckiem to wyłącznie wyrzeczenie, trud. Banał, ale napiszę go: nie
ma róży bez kolców. Ani ten nie mówi prawdy, co wyłącznie pokazuje
same "ochy i achy" ani ten, co wyłącznie straszy. W każdej relacji
jest wzajemność: dziecko czerpie mnóstwo radości z karmienia- mama
również, ale i kolce też występują: dziecko nie potrafi jeszcze
czekać- matka nie potrafi zaakceptować tej niecierpliwości czy
innych cech albo licznych pobudek itd.

[mimi040908]

Fizula, ja to wszystko wiem... To takie proste, wyjść z domu, pogadać z ludźmi i
iść na terapie. Ale proste to to jest w teorii. I nie chodzi tu o to, że w łodzi
mieszkam od niedawna, że nie mam znajomych, że brakuje mi kontaktu z ludźmi z
rodzinnego miasta - Warszawy, że nie znam osobiście żadnej mamy, która ma
podobne poglądy na temat macierzyństwa co ja. Czuję się wyobcowana. Noszę synka
w chuście, karmię piersią, mój syn chodzi na spacer z lalką (woli lalkę od
czołgu ), nie biega po piaskownicy zasmarkany i brudny i nie bije innych
dzieci. I choć mieszkam w samym centrum miasta, przy reprezentacyjnej ulicy to
towarzystwo, które mnie otacza, graniczy z patologią. W większości. Mamy w parku
z petem i piwkiem to standard. Wiele razy myślałam o tym, żeby założyć taką
grupę wsparcia dla mam w Łodzi i chyba w końcu coś zrobię w tym temacie
Kobiety powinny się spotykać, dzielić doświadczeniem, wspierać. Ja takiego
wsparcia nie mam, ani od mamy, ani od teściowej. Trudno się dziwić ich
wyobrażenie o relacjach z dziećmi jest diametralnie inne od mojego. To pokolenie
od mojego dzieli przepaść.
Fizulo, moje "szaleństwo" to dość skomplikowany przypadek. Już abstrachując od
tego, że nikt mnie nie nauczył ciepła i czułości i mimo, że moja mama kochała
mnie najbardziej jak potrafiła to nie szczędziła przykrych słów i kopniaków. Tak
samo traktowała ją jej mama, a jej mama jej mama itd. Generalnie stosunki
matka-dziecko w mojej rodzinie wypadają słabo. Ja postanowiłam, że będę inna.
Mój syn był planowany i wyczekiwany. Już kiedy był w brzuchu, śpiewałam mu i
†łumaczyłam świat ale ten świat mi się zawalił kiedy z badania KTG prosto
trafiłam na stół operacyjny. Wyobrażenie na temat porodu naturalnego, które
będzie dla nas końcem i początkiem wszystkiego, czasem na poznanie, pierwszym
karmieniem, spojrzeniem sobie w oczy, dotknięciem ciała... wszystko to stało się
nieosiągalne. Został strach, ból, odurzenie środkami przeciwbólowymi, zapachem
środków odkażających i jakimiś absurdalnymi migawkami: to Pani dziecko, ktoś mi
je pokazał i zabrał. Potem był szok, ból, złość, smutek. Prosiłam, żeby ktoś
przyniósł mi synka, ale nikt nie zareagował, dopiero kiedy mąż przyjechał
następnego dnia, dostaliśmy nasze dziecko. Całe szczęście chciał ssać. Ale to co
pomiędzy nami było kiedy byłam jeszcze w ciąży, zostało tam na sali operacyjnej.
Czułam się jak dziecko, a nie jak mama. Potem Vincent zaczął poważnie
chorować... Nikt nie mógł nam pomóc. Przez ten czas już wyrobiłam sobie zdanie o
naszej służbie zdrowia. Chodziło o bakterie w organizmie synka. Banał, gdyby
przyłożyli mi go po cesarce do piersi byłoby inaczej. Ale ten dzień spowodował
lawinę zdarzeń, których się nie spodziewaliśmy. Przede wszystkim choroby synka i
moją depresje. To bardzo trudne dla matki odbudowanie relacji pomiędzy
dzieckiem, tej relacji z "brzucha". Uczyliśmy się sieie nawzajem, powolutku
budziło się w nas najbardziej naturalna więź: matka-dziecko. Ale czasem ten
strach z sali operacyjnej, to zagubienie, to wraca i myślę wtedy, że powinnam
wtedy coś zrobić, zawalczyć o własne dziecko!
Starałam się wynagrodzić synkowi te utracone (najażniejsze) chwile karmieniem,
noszeniem, tuleniem ale to przyszło po kilku miesiącach. "To" to znaczy myślenie
sercem, czucie dziecka, coś co powinno być naturalne przyszło do mnie bardzo
późno, a i tak każde uczucie jest podszyte jakimś strachem, nienaturalne.
Wszystko robiłam tak na maxa, totalnie się oddając, nie poświęcając-ODDAJĄC. I
właśnie poczułam jak bardzo się zagubiłam. Poczucie winy spowodowało, że
zapomniałam o sobie o swoich pragnieniach, realizowaniu siebie, a przecież
oprócz macierzyństwa mam inne pasje. Uwielbiam malować, a i synek uwielbia
malować ze mną, więc jakoś to połączymy Muszę odnaleźć siebie, na nowo
spojrzeć na własne życie. Wtedy także i Vincent będzie szczęśliwszy, bo jego
mama będzie szczęśliwa. Najtrudniej jednaj jest jakoś to zacząć, zorganizować
czas, poprosić o pomoc.
Nie wiem, czy to ma jakiś sens, to co napisałam, bo pisałam to na raty ale
dobrze się jest pożalić

[situsia]

Piszesz coś, co ja też przeżywałam długo po porodzie - oddzielenie od dzieci,
poczucie obcości, bezradności, złości na siebie, że inaczej nie reagowałam.
Karmiłam dopiero od trzeciego dnia i czasem się zastanawiam, czy w jakiś sposób
choroba jednego z moich synków nie jest z tym związana (na podłożu
metabolicznym). Próbuję się z takiego myślenia otrząsać, skupić się na tym, co
jest teraz, co mogę teraz robić dla niego - trudno- czasu nie cofnę, a mogę
jeszcze sporo swojej energii i dobra w relacji z dzieckiem zmarnować dowalając
sobie.
Trzymaj się!

[fizula]

> Fizula, ja to wszystko wiem... To takie proste, wyjść z domu,
pogadać z ludźmi
> i
> iść na terapie. Ale proste to to jest w teorii.

Skąd ja to znam? Z autopsji. W moim odczuciu i innych mam jednym z
ważnych tematów poruszanych na spotkaniach dla mam karmiących był
ten o "osamotnionym macierzyństwie"- wszystkie mama (a było nas
sporo) odnajdywały w nim siebie.

>Wiele razy myślałam o tym, żeby założyć taką
> grupę wsparcia dla mam w Łodzi i chyba w końcu coś zrobię w tym
temacie
> Kobiety powinny się spotykać, dzielić doświadczeniem, wspierać.

Już to sobie wyobrażam: grupa wsparcia dla mam zainicjowana autorską
wystawą obrazów o tematyce macierzyńskiej :o) masz potencjał na
świetny start.

Te trudne sytuacje, osamotnienie, brak wsparcia- te pokłady
wrażliwości, które są w Tobie mogą przepracować na bardzo owocne
spotkania. I poród, i trudne początki macierzyństwa, i trudne domow
relacje- to wszystko tematy, o których my kobiety mamy wielką
potrzebę mówić, mówić i mówić. I być wysłuchane, słuchane i
wysłuchane.
Dopiero kilka takich spotkań udało mi się zorganizować wespół z
Kasią, ale uważam, że i dla mnie, i dla innych mam były one bardzo
wartościowe. Głównym założniem tych spotkań w moim zamierzeniu jest
właśnie umożliwienie tego. Na pewno umożliwiłabym Ci skorzystanie z
moich "roboczych spotkaniowych planów", zresztą mając trochę
inwencji, wiedzy- sama jesteś w stanie wymyślić swoje własne tematy.
Wystarczy dać mi znać i wyślę.

> dobrze się jest pożalić

Dobrze. Ten mój pierwszy post też był chyba takim ukrytym użaleniem
się nad sobą- ech, na beton medyczny się natknęłam i wyszło szydło z
worka, że wcale nań odporna nie jestem.

[mimi040908]

Fizula, dziękuję za słowa otuchy i za wsparcie. Już dawno myślałam, żeby
utworzyć taką grupę dla mam, dla kobiet. Bo kobiety przestały ze sobą rozmawiać,
zwłaszcza mamy. Uciekamy się do poradników i do forum internetowych (bez urazy,
uwielbiam to forum), a wystarczy się spotkać i słowa popłyną same. Niedługo
wyjeżdżam z synkiem na wakacje na "zieloną trawkę" i będę miała czas na
zaplanowanie wszystkiego. Fizula, poproszę o notatki Chciałabym, też się
Ciebie podpytać o Wasze spotkania ale nie chce Cię męczyć przez to forum, może
mogłabym skontaktować się z Tobą w inny sposób, hm?

[fizula]

Odpisałam Ci mailowo :o)

[blondyneczka_ola]

Weeekendy spędzam w Łodzi, jakbyś się chciała spotkać i pogadać, to zapraszam

[lacitadelle]

Witaj Mimi,

> Mój syn był planowany i wyczekiwany. Już kiedy był w brzuchu, śpiewałam mu i
> †łumaczyłam świat ale ten świat mi się zawalił kiedy z badania KTG prosto
> trafiłam na stół operacyjny. Wyobrażenie na temat porodu naturalnego, które
> będzie dla nas końcem i początkiem wszystkiego, czasem na poznanie, pierwszym
> karmieniem, spojrzeniem sobie w oczy, dotknięciem ciała... wszystko to stało si
> ę
> nieosiągalne. Został strach, ból, odurzenie środkami przeciwbólowymi, zapachem
> środków odkażających i jakimiś absurdalnymi migawkami: to Pani dziecko, ktoś mi
> je pokazał i zabrał. Potem był szok, ból, złość, smutek. Prosiłam, żeby ktoś
> przyniósł mi synka, ale nikt nie zareagował, dopiero kiedy mąż przyjechał
> następnego dnia, dostaliśmy nasze dziecko. Całe szczęście chciał ssać.

to jest opis także i mojego przypadku, z tym, że ja przez miesiąc przed porodem
leżałam jeszcze na patologii ciąży, między innymi dlatego, że bardzo zależało mi
na tym, żeby urodzić naturalnie. Miałam 2 próby porodu, spędziłam na porodówce
20 godzin i wiele razy płakałam, słysząc, jak wokół mnie rodzą się dzieci...

W końcu powiedzieli - przy skurczach spada tętno, jutro z rana cesarka. Płakałam
jak bóbr, koleżanki z sali mnie nie rozumiały, bo same radośnie czekały na
cesarki. Na sali byłam tak przerażona, że anestezjolog sam zaproponował mi
narkozę zamiast znieczulenia do kręgosłupa, nie zgodziłam się, bo chciałam być
przytomna. To, co mnie po porodzie spotkało ze strony personelu, także wtedy,
kiedy syn już był ze mną, ja miałam problemy z karmieniem, "położne od laktacji"
przychodziły, naciskały piersi i mówiły mleko jest, karmić... Zastanawiam się,
czy gdyby ten poród wyglądał inaczej, gdyby otaczali mnie wtedy przyjaźni i
kompetentni ludzie, zaczęłabym się wcześniej cieszyć macierzyństwem? Co poszło
źle, że dopiero teraz (syn ma 10,5 miesiąca) zaczynam odczuwać, że dziecko jest
dla mnie radością, a nie ciężarem?

Nie mam w otoczeniu żadnej młodej mamy, z którą mogłabym porozmawiać, mąż i moja
mama bardzo się starali i starają mnie wspierać, ale oni nie rozumieją zupełnie
tego, co przeżywałam i przeżywam. Zresztą, ja jestem taki typ operatywnej
optymistki, na zewnątrz zawsze wszystko gra, trudno mi jest się otworzyć i
przyznać, że mam jakieś problemy.

Tak piszę tylko, żebyś wiedziała, że nie jesteś sama z takimi problemami. I z
życzeniami dla Ciebie, mnie i innych mam, żeby wszystko się nam ułożyło, żebyśmy
wyszły na prostą, patrzyły w przyszłość, a zapomniały o przeszłości (po
wyciągnięciu z niej właściwych wniosków) i cieszyły się z macierzyństwa.

Ściskam,
l.

[basiak36]

Ja lubie to wiszenie na mnie
Bo wiem ze trwa krotko i nie wraca, moj 6 latek juz nie chce wisiec na nikim.
Bo wiem ze jest tak bardzo dziecku potrzebne, wrecz niezbedne.
Bo jedyne co mnie kiedys przed tym bronilo i sprawialo ze przy pierwszym dziecku
nie lubilam tego wiszenia i frustrowalo mnie to - to fakt ze nie potrafilam
spojrzec glebiej w siebie i poszukac tej radosci z macierzynstwa. Patrzylam
wylacznie na siebie i na swoje potrzeby.
A teraz wcale nie jest tak ze na nie nie patrze, mam swoje hobby, prace, ale to
'wiszenie' malej jest widziane przeze mnie jako cos pozytywnego, co akceptuje i
lubie, jako kolejny etap rozwoju malej.

Nie musze dodawac ze lektura J. Liedloff mi pomogla w zrozumieniu paru rzeczy

[kejzi-mejzi]

Ja mam 34 lata, i jestem przekonana, że gybym zdecydowała się na dziecko
wcześniej byłabym nieszczęśliwą matką. PO prostu dopiero niedawno dojrzałam do
tego co piszesz. Pozwalam dziecku na sobie "wisieć" i nie przeszkadza mi to w
niczym - już się wyszalałam i dorobiłam jako takiej pozycji zawodowej. A teraz
siedzę z dzieckiem w domu, nie mam czasu na nic i mi z tym naprawdę dobrze.

[kasiale73]

a ja czytałam kiedyś taki blog-list starej matki do młodej matki... też myślę, że w moim wieku ma się więcej cierpliwości dla tego wiszenia... tzn ja na pewno mam, chociaż przed urodzeniem córki miałam swoje poglądy np że dziecię ma spać w łóżeczku, hi hi...
pewnie, że czasem jest ciężko, teraz boję się jak pogodzić to wiszenie-tulenie-noszenie z rosnącym brzuszkiem, a jak później podzielić (pomnożyć?!?) tę miłość na dwie córeczki, ale... to chyba przyjdzie z czasem...

[agasobczak]

hm.. nie wiem.. mi sie wydaje ze mialam wiecej cierpliwosci kiedys ale teraz...
tez mam czegos wiecej... moze wyrozumialosci...a moze tak czlowiek sie zmienia
do swoich dzieci? nie wiem... wiem jedno ze sa dni kiedy wiszenie mnie wnerwia a
sa tez dni kiedy mi to rybka i sprawia calkiem mile uczucie... Jasko jest
mniejszym cycacem niz starsza... to starsza bardziej wisi na mnie od zawsze...
ale widocznie ma braki i tego potrzebuje... jest po malych przejsciach wiec
chyba tak....

[kejzi-mejzi]

o rany, miało być: tego, o czym piszesz