Życzenia Świąteczne

[kociak40]

Życzę wszystkim tego, czego pragną, a czego nie mają.

Ja od swojej wnuczki dostałem pięknego zajączka, a moja żona od niej
wideo z jej wierszykiem.
To jest moja ukochana wnuczka, bo przekazałem jej swoje geny.
Moja żona jest blondynką o niebieskich oczach. Ojciec wnuczki
też jest blondynem i ma niebieskie oczy.
Moja wnuczka, "otrzymała ode mnie" - moją śniadą cerę, czarne włosy
i najważniejsze - moje czarne oczy. Kiedyś doceni dziadka za te jego
czarne oczy.

[pocoo]

Najpiękniejsze życzenie życia. Gdyby nie było Twoje, to pomyślałabym, że należy do naszej rodziny.
Patrzę na to Twoje życzenie w paseczki i uśmiech nie schodzi mi z twarzy.Chyba osiągnąłeś cel. Lubię piękne twarze. Jestem do nich przyzwyczajona.

[kociak40]

"Najpiękniejsze życzenie życia. " - pocoo

Zgadza się. Miałem pewien problem jak ta wnuczka miała 3-4 lata. Jak przychodziła
z moją córką (ze swoją mamą) witała się moją żoną (babcia), a ze mną nie chciała.
Tak było wiele razy. Jak córka spytała się jej - "dlaczego nie chcesz się witać i podać
rączki i dać buziaka dziadkowi?". Ona odpowiadała, że dziadkiem nie będę się witać,
bo dziadek ma wąsy!. To już przeszłość. Wąsy mam od 6 klasy szkoły podstawowej,
i nawet miałem zdjęcie do książeczki wojskowej z wąsami. To dawało mi prawo, do
wąsów jak służyłem w Marynarce Wojennej. Był z tym wtedy pewien problem.
Byłem brunetem i wąsy były widoczne z daleka. Każdy patrol wojskowy, a nawet
żandarmeria marynarska na patrolu na mieście, zatrzymywała mnie i sprawdzała,
czy w książeczce wojskowej mam zdjęcie z wąsami. Podczas swojej służby w Mar. Woj.
nie spotkałem marynarza w służbie czynnej z wąsami. Tym się wyróżniałem.
Bez wąsów czułbym się jakiś "goły".

[pocoo]

Kiedy byłam małym dzieckiem, to do dziadka mówiłam;"dziadek, ja ciebie nie lubię.Dlaczego? Bo masz duuuuuże wąsy".
Pobudziłeś moją wyobraźnię, gdyż często widzę facetów w mundurach Marynarki Wojennej bez wąsów.Szedłeś, to z daleka rzeczywiście było widać czapkę, wąsy i mundur. Fantazja.Ale miałeś branie...

[kociak40]

"Pobudziłeś moją wyobraźnię" - pocoo

A Ty moją. Po skończeniu służby w Mar.Woj. już nigdy nie byłem w Gdyni, ani w Gdańsku.
Zawsze miałem to w planach, ale jakoś się tak złożyło, że już tam nie byłem.
Trochę jeszcze pamiętam. Byłem zaokrętowany na niszczycielu ORP "Wicher" jako
sygnalista okrętowy w Komendzie Portu Wojennego Gdynia Oksywie. Pamiętam kina, do których chodziłem w Gdyni - "Warszawa", "Goplana", "Mewa" (na Oksywiu). Przez przypadek, "wykryto"
u mnie pewne wrodzone predyspozycje do ozdobnego pisma i rysunków. Mój dowódca
okrętu był zapalonym kibicem sportowym i polecił mnie do wykonywania dyplomów sportowych
w WKS "Flota". Wtedy Klub ten mieścił się na ulicy Zygmunta Augusta (taka krótka, poprzeczna
uliczka między Starowiejską, a 10 Lutego). Miałem stałą przepustkę i bardzo często bywałem
w tym klubie sportowym wypisując dyplomy dla różnych sekcji z okazji zawodów. Miałem
płacone 5 zł za wypisanie dyplomu. Płatność była natychmiastowa z księgowości tego Klubu.
Na brak pieniędzy nie narzekałem. Jako St. marynarz (bardzo szybko otrzymałem ten awans)
żołd miesięczny był wtedy 76 zł + kilkaset za te dyplomy. Korzystałem nieraz z obiadów
w restauracji - "Bursztynowa", jak nie chciało mi się wracać na obiad na okręt. Na okręcie
było 5 sygnalistów okrętowych, więc mogłem wychodzić na przepustki kiedy tylko chciałem,
bo wydano mi przepustkę tz. stałą (taka niebieska książeczka), którą miałem przy sobie
na stałe. Dodatkowo w każdą sobotę ( o ile okręt stał w porcie) mogłem dostać przepustkę
dobową. Obowiązywała ona na teren Trójmiasta od 13:00 w sobotę, do 24:00 w niedzielę.
Przez okres służby (~ 2 lat, bo zostałem zwolniony na studia) miałem ponad 100 dni urlopu
i bardzo często przyjeżdżałem na urlop do Warszawy. Nie przesadzam, piękny mundur, brunet,
wysoki, śniada cera, czarne oczy. Jak przyjeżdżałem na urlop do Warszawy, byłem "rozrywany"
przez dziewczyny. Piękne to były czasy, już dawno minęły i nie wrócą. Piękne mam wspomnienia.

[pocoo]

kociak40 napisał:


>... i bardzo często przyjeżdżałem na urlop do Warszawy. Nie przesadzam, piękny mund
> ur, brunet,
> wysoki, śniada cera, czarne oczy. Jak przyjeżdżałem na urlop do Warszawy, byłem
> "rozrywany"
> przez dziewczyny. Piękne to były czasy, już dawno minęły i nie wrócą. Piękne ma
> m wspomnienia.
>
To nie fantazja.To było naprawdę szczęściarzu. Powinno mi spowszednieć, ale w dalszym ciągu mój wzrok przyciągają mundury Marynarki Wojennej z zawartością. Wcale się nie dziwię, że w Warszawie "za mundurem panny sznurem".Za takim mundurem...

[kociak40]

" Powinno mi spowszednieć, ale w dalszym ciągu mój wzrok przyciągają mundury Marynarki Wojennej z zawartością." pocoo

Zapewne mundury oficerskie Mar. Woj. Mundur marynarza, w tym czasie jak ja służyłem,
chodzi o mundur wyjściowy, który był wydawany nowy na własność, składał się z ciemno
granatowej bluzy, z czarnego krawata marynarskiego z przewiązanym długim ozdobnym
sznurem, kołnierza marynarskiego z trzema białymi paskami oraz spodni z bardzo rozszerzanymi nogawkami na dole. Spodnie marynarskie wyjściowe, tak samo jak białe drelichy ćwiczebne, nie miały rozporka na przodzie, tak jak inne męskie spodnie. Do tego była biała koszulka z niebieskim paskiem pod szyją, granatowe skarpetki i pantofle na mikrogumie.
Takie pantofle były i w cywilnych sklepach i wtedy kosztowały 320 zł. Wymóg był tylko
aby pantofle były czarne i nie miały szwów ozdobnych. Do tego była czapka z białym pokrowcem i banderką z haftowanym złotym napisem. W okresie zimowym biały pokrowiec trzeba było
zdjąć, był bardzo ładny szalik i kurtka z dużymi złotymi guzikami zwana - bosmanką.
Do tego pięciopalczaste granatowe rękawiczki. Ja miałem na czapce napis - "ORP "Wicher"".
Od 1972 roku wprowadzono na lato białe bluzy dla marynarzy, to mnie już nie objęło.
Jak były święta państwowe wyżsi oficerowie Mar. Woj. począwszy od komandora
na uroczystościach mieli piękne białe mundury i przy nich złote kordziki.
Marynarze służący w MSW (żandarmeria Mar.Woj.) mieli takie same mundury ale pełniąc
służbę na patrolu, na lewym ramieniu mieli takie plecione grube żółte sznury. Ich musiałem
przez swoje wąsy unikać. Oni z daleka mogli widzieć moje czarne wąsy, ale ja wcześniej
dostrzegałem te żółte sznury. Marynarskie mundury dla służby czynnej i tak samo oficerskie
były najładniejsze w całym wojsku polskim.

[kociak40]

"To nie fantazja.To było naprawdę szczęściarzu." - pocoo

Jak byłem na urlopie w Warszawie dziewczyny chciały koniecznie ze mną (w mundurze)
chodzić na zabawy, jak miały jakąś uroczystość np. ślub koleżanki lub kolegi, musiałem
z nią być na tej uroczystości itd. Wszystkie chciały mieć ze mną zdjęcia, musiałem
chodzić do fotografa, obejmować je do zdjęcia, nawet całować, sadzać na kolanach itd.
Miałem bardzo dużo takich zdjęć (dwa duże pudła) i mogłaby być to piękna pamiątka.
Niestety, w kilka miesięcy, jak się ożeniłem, te pudła ze zdjęciami jakoś znikły, szukałem,
pytałem się o nie żony, nic nie wie. Nie wiem co się z nimi stało. Nie mam żadnego zdjęcia.
Mam tylko kilka zdjęć, które brat mój mnie zrobił jak przyjechał z rodzicami na przysięgę.

[pocoo]

kociak40 napisał:


>...pytałem się o nie żony, nic nie wie. Nie wiem co się z nimi stało. Nie mam żadn
> ego zdjęcia.
> Mam tylko kilka zdjęć, które brat mój mnie zrobił jak przyjechał z rodzicami na
> przysięgę.
>
Kiedy dokonałeś wyboru i ożeniłeś się, to zdjęcia z panienkami odleciały w niebyt.Jedną z osób, która wie na pewno, co się z nimi stało jest...Wybranka twojego życia.
Tego akurat nie rozumiem.Moich zdjęć z młodości, w moim domu nikt nie zniszczył.Natomiast moje zdjęcia u innych "uległy zniszczeniu".Miłość tego nie zrobi, ale zawiść tak.

[kociak40]

Wywołałaś moje piękne wspomnienia z czasów mojej służby w Mar. Woj.
Mam zdjęcie tego okrętu, na którym odbywałem służbę jako st. marynarz
sygnalista okrętowy. Obecnie już on nie istnieje. Został zatopiony, służy
jako część falochronu i jest atrakcją dla płetwonurków.

[pocoo]

Cieszą mnie Twoje piękne wspomnienia. Przypuszczam, że oboje byliśmy pięknem stworzonym przez naturę.Ty wspominasz, a ja nie, chociaż tak działałam na facetów, jak Ty na kobiety.
Obejrzałam filmiki z okrętem "Wicher" na dnie.Dobiło mnie przemijanie. A jeszcze pamiętam przepływający okręt niemalże tak, jak na Twoim zdjęciu. Skweru Kościuszki z Twoich czasów też już nie ma.Wszędzie komercja.

[kociak40]

"Skweru Kościuszki z Twoich czasów też już nie ma.Wszędzie komercja." - pocoo

Wtedy była to najładniejsza część Gdyni. Na przepustce najczęściej tam
przebywałem. Mnóstwo turystów, piękny widok z nabrzeża na morze.
Idąc tam, przed Skwerem mijało się po lewej stronie bardzo duży budynek
"Sztab Marynarki Wojennej" gdzie urzędował wiceadmirał Studziński.
Już na Skwerze, po tej samej stronie, stał okręt - muzeum "ORP Burza".
Dalej nabrzeże i na końcu, po prawej stronie Klub Oficerski. Przed nim
stała duża piękna kotwica jako pomnik. Rok rocznie, z tego nabrzeża
startował maraton pływacki na Hel (~ 20 km). Nawet widziałem kilka
kobiet, które startowały z mężczyznami. Pierwszą nagrodą był Skuter
"Osa" (w jednym roku zielonego kolory, w drugim białego). Okręt ORP
"Wicher" wtedy kotwiczył w połowie zatoki i był punktem orientacyjnym
dla pływaków, w którym kierunku płynąć do mety. Za każdym pływakiem,
w bliskim oddaleniu, płynęła szalupa z obsadą marynarzy. Mieli tam
kompot z wiśni (bardzo treściwy), chałwę, czekoladę, kanapki z szynką.
Pływak mógł przez podniesienie ręki, poprosić o podpłyniecie do niego.
Musiał się koniecznie trzymać jedną ręką łodzi wiosłowej, a do drugiej
mógł dostać do picia kompot, czystą wodę, lub coś do jedzenia, co chciał.
Łódź wtedy zatrzymywała się, marynarze odkładali wiosła i czekali.
Taka łódź była przydzielona do każdego pływaka i musiała śledzić
jego zachowanie w wodzie. Odpowiadała za niego. Na 10 pływaków
była łódź motorowa, wojskowa, duża. Tam był lekarz, pielęgniarka,
marynarze obsługujący, lekarstwa, sędzia itd. To był maraton dla
amatorów z całej Polski, nie mogli startować zawodnicy z klubów
sportowych.
Jeszcze pewien ciekawy szczegół. Był taki film polski, fabularny, o takim
maratonie pod tytułem - "Prawo Archimedesa". Na tym filmie marynarze
na łodziach wiosłowych i na motorowych, są w mundurach wyjściowych.
To nie jest prawdą, to tylko dla potrzeb filmu fabularnego. Marynarze
byli w białych mundurach ćwiczebnych i nie mieli czapek, tylko ćwiczebne
berety. Ja byłem bezpośrednim obserwatorem i widziałem takie dwa maratony
osobiście.