Brzydzę się sobą!!

[gwiazdka_na_niebie]

Nie lubię kleru, kościelnej ciemnoty, nie chodzę co tydzień do kościoła, nie
zjadam tego okrągłego ciasta od księdza, nie potrafię uwierzyć w
zmartwychwstanie Jezusa, w to, że ziemia ma 6 tys. lat, że Darwin się mylił...
Nie umiem zaakceptować czasów kościelnej inkwizycji, upierania się, że ziemia
jest płaska i mordowania myślących inaczej, że ludzie w Afryce muszą umierać
na AIDS, bo kościół zabrania stosowania prezerwatyw... Nie zgadzam się, że in
vitro to wyrafinowana aborcja, że seks jest tylko po to żeby się rozmnażać....
Mogłabym wymieniać dalej...
Nie wierzę, nie zgadzam się, nie akceptuję, denerwuje mnie to!!! A mimo to
tkwię w tym - w święta idę z rodziną do kościoła. Zapewniam mamę, że wezmę
ślub kościelny, dzielę się opłatkiem w święta... Odstawiam tą szopę, bo TAK
MNIE WYCHOWANO!!! Nie potrafię się od tego uwolnić! Mimo, że równie dobrze
mogę czcić zielone ludki - nie potrafię w 100% wyrzec się boga! Jest we mnie
jakiś strach, zaszczepiony w dzieciństwie - a jeśli jednak coś tam jest? To
niesprawiedliwe, że nie miałam możliwości sama wybrać w co i czy w ogóle chcę
wierzyć... Jestem hipokrytką, kolejną z 95% polskich katolików... Źle mi z tym
Inaczej wychowam swoje dzieci...

[dagmama]

gwiazdka_na_niebie napisała:

Jestem hipokrytką, kolejną z 95% polskich katolików... Źle mi z tym
> Inaczej wychowam swoje dzieci...

Cała w tym nadzieja.
A łatwo nie będzie, bo jak już weźmiesz ten ślub kościelny, to
później ochrzcisz dziecko (bo co rodzina powie) i tak to się może
kręcić dalej.

[pers-ltd]

gwiazdka_na_niebie napisała:

Zapewniam mamę, że wezmę
ślub kościelny, dzielę się opłatkiem w święta... Odstawiam tą szopę, bo TAK
MNIE WYCHOWANO!!! Nie potrafię się od tego uwolnić! Mimo, że równie dobrze
mogę czcić zielone ludki - nie potrafię w 100% wyrzec się boga! Jest we mnie
jakiś strach, zaszczepiony w dzieciństwie - a jeśli jednak coś tam jest? To
niesprawiedliwe, że nie miałam możliwości sama wybrać w co i czy w ogóle chcę
wierzyć... Jestem hipokrytką, kolejną z 95% polskich katolików... Źle mi z tym
Inaczej wychowam swoje dzieci...


Szczery post.Z jednej stron Cię podziwiam z drugiej strony....musisz
wyzbyć się strachu,który wpojono Ci w dzieciństwie.Ja żyję już długo
całkowicie uodporniony na wirus,którym kler zaraża ludzi.
Czyni to od kolebki,dlatego staram się Ciebie zrozumieć.
Więcej odwagi dziewczyno,raz trzeba przeciąć te "węzły" najlepiej tak,jak
przeciął "węzeł gordyjski" Aleksander Macedoński.
Trzymam za Ciebie kciuki.Powodzenia.

[marketa0]

Zapewniam mamę, że wezmę

weźmiesz w usta, pedale

marta

[rkcb]

Współczuje ci szczerze!
Nie jest łatwo wyzwolić się z tego czym nas nakarmiono w dzieciństwie. I nie
jest łatwo powiedzieć rodzinie, że to w co wierzą nas nie obchodzi. Czekają cię
ciężkie czasy, bo kiedyś będziesz musiała to powiedzieć. Inaczej grozi ci życie
w kłamstwie i obłudzie - a tego ci nie życzę.
Najlepiej zrobić to jak najszybciej i radykalnie - dokonać apostazji. Wtedy
każdy zrozumie, że to jednoznaczna i przemyślana decyzja.
A wierzącej rodzinie powiedzieć: Postąpiłam zgodnie z naukami Jezusa - "Żeby
wasza mowa była tak - tak, nie - nie". I spytać czy wolą prawdę czy kłamstwo.
Wymaga to odwagi i samozaparcia ale lepsze to niż udawanie. I, szczerze mówiąc,
jest to rodzaj testu dla najbliższych - co jest dla nich ważniejsze - bożek czy
rodzina. Jak cię kochają to zaakceptują twoją decyzję, a jak nie, to im
wcześniej się o tym dowiesz tym lepiej - przynajmniej nie będziesz miała złudzeń.
Pozdrawiam i odwagi!

[orald]

Ty przynajmniej nie masz klapek na oczach. Większość jest ślepa, a Tobie wzrok
się poprawia. Osiągnęłaś wyższy poziom widzenia i z tego się ciesz. Następnym
etapem będzie odmowa udziału w odprawianiu guseł sekty i odważne demonstrowanie
swojej antykatolickości. Nie wszystko naraz.
Odradzam jednak wypisanie się z morderczej sekty. Możesz ich śmiało krytykować z
pozycji kartofla. Lepiej, kiedy przywódcy sekty Cię wywalą. Może przyjdą czasy,
że będziemy się ubiegać o dodatek kombatancki.

[grgkh]

gwiazdka_na_niebie napisała:

> Nie wierzę, nie zgadzam się, nie akceptuję, denerwuje mnie to!!!
> A mimo to tkwię w tym - w święta idę z rodziną do kościoła.
> Zapewniam mamę, że wezmę ślub kościelny, dzielę się opłatkiem
> w święta... Odstawiam tą szopę, bo TAK MNIE WYCHOWANO!!!
> Nie potrafię się od tego uwolnić! Mimo, że równie dobrze
> mogę czcić zielone ludki - nie potrafię w 100% wyrzec się boga!

Większość Polaków przechodzi przez okres dziecięcej indoktrynacji i jej ulega - bo cóż mogą zrobić dzieci, które dopiero się świata (od dorosłych) uczą? Niewiele z nich, po usamodzielnieniu się, potrafi się od jej skutków uwolnić. Ty masz to prawie za sobą. Rozumiesz i wiesz. Bądź z tego dumna. To znacznie więcej niż to, na co przeciętny Polak potrafi się zdobyć.

Kultura ludzka to niezliczona mnogość obrzędów i rytuałów, w których przekazujemy sobie sensy i znaczenia. Bez nich nasz świat doznań byłby bardzo ubogi. Wiele z tych, które kiedyś były pozareligijne religia, w swoim szalonym pędzie do zawłaszczania dla siebie całego naszego życia społecznego, zagrabiła. Rewanżujmy się jej tym samym dzisiaj. Używajmy z jej rytuałów tego, co nam się podoba, ale już bez tego ckliwego i fałszywego religijnego podtekstu. Bądźmy naturalni. Żyjmy tak, jak to naszej psychice jest potrzebne, ale bez narzucania nam obecności bogów i bogiń, a będzie dobrze.

> Jest we mnie jakiś strach, zaszczepiony w dzieciństwie
> - a jeśli jednak coś tam jest?

A jak ja się pozbyłem Boga? To były dwa etapy. Pierwszy, w którym starałem się być odpowiedzialny za siebie tylko wobec swojego sumienia i kiedy stwierdziłem, że NA PEWNO do dobrego życia Bóg jest zbędny. I drugi, gdy rozumowo zrozumiałem, że Bóg, też NA PEWNO, nie istnieje.

> To niesprawiedliwe, że nie miałam możliwości sama wybrać
> w co i czy w ogóle chcę wierzyć...
> Jestem hipokrytką, kolejną z 95% polskich katolików...
> Źle mi z tym Inaczej wychowam swoje dzieci...

Wolność myślenia, to jest to, czego przede wszystkim nie wolno podbierać dzieciom. Gdy nauczą się dostrzegać jej wartość, nie pozwolą się zniewolić.

A na własne wybory nigdy nie jest za późno.

[pyska32]

Od lat nie chodzę do kościoła,spowiedzi i nie uczestniczę w innych
obrzędach kościelnych.Swoje pierwsze dziecko ochrzciłam uginając się
pod presją rodziny. Trzy lata póżniej wypadało ochrzcić drugą
córkę .Ale nie zrobiłam tego.Idąc dalej -nie posyłam starszej córki
na lekcje religii w szkole.Rozmowa z moimi rodzicami zawsze kończyła
się awanturą ,i nazwijmy to "znacznym ochłodzeniem "stosunków". Po
tegorocznej ,przedświątecznej awanturze doszliśmy wszyscy do
wniosku ,że nie będziemy więcej poruszać tego tematu .Chociaż moji
rodzice uważają ,że wyrządzamy dzieciom straszną i mają nadzieję ,że
kiedyś powrócimy na "łono kościoła". Mając dzieci jeszcze trudniej
będzie ci oderwać się od "katolickiej tradycji". Nie można
wychowywać dzieci w niezgodzie z własnymi przekonaniami. Ja mam tę
pewność ,że postępuję słusznie.

[baba_z_magla]

>Jest we mnie jakiś strach, zaszczepiony w dzieciństwie - a jeśli
jednak coś tam jest?

Doskonale wiem o czym piszesz. To własnie element kościelnego prania
mózgu. Też to czułam, i dopiero w momencie, gdy przestałam bać
się "szatana" "tego, co po śmierci" "tego może jednak coś tam jest",
poczułam się naprawdę wolna i w pełni odpowiedzialna za swoje życie.
Nie ma aniołków- stróżów, odpuszczania grzechów i nikt nie patrzy.
Jesteś Ty - jeśli łatwiej Ci się żyje z wiarą w krasnale, wierz w
nie, ale jeśli czujesz że krasnale robią Cię w konia, to co Cię przy
nich trzyma?

[grzrzybek]

gwiazdka_na_niebie napisała:

Jest we mnie
> jakiś strach, zaszczepiony w dzieciństwie - a jeśli jednak coś tam jest?

to pułapka, która tkwi w religijnej indoktrynacji - powiem Ci, jak ja do tego
podeszłam. religia zaszczepia strach przed życiem BEZ religii - wmawia, że bez
wiary człowiek jest słaby i nieszczęśliwy, że nie wypełniając wszystkich
obrzędów, powoli staczamy się na złą drogę i nasze życie będzie smutne i
ubogie.. chcesz się przekonać, czy to prawda? po prostu ZRÓB TO - przestań
chodzić do kościoła, przestań udawać wiarę, porozmawiaj szczerze z rodziną -
DOMAGAJ SIĘ szacunku dla swoich przekonań. Ty nie zabraniasz im wierzyć, oni nie
mają prawa Cię do tego zmuszać. zerwij z tym i zobacz, co się stanie.

czy po całkowitym odrzuceniu wiary wpadniesz w alkoholizm, narkomanię, depresję,
stracisz wszystkich przyjaciół i nie zaznasz miłości? wątpię. to "strachy na
lachy". może rodzina trochę pobziąka, poza tym NIC się nie zmieni - nie
rozchorujesz nagle od tego i niebo nie zwali Ci się na łeb. nie stracisz nagle
zdolności odróżniania dobra od zła, nie popełnisz nic złego i nie trafisz do
więzienia. będziesz żyć dalej normalnie swoim życiem - tyle, że bez niewygodnego
balastu, jakim jest religia

szczerze polecam poczynić jakieś kroki w tym kierunku - to Twoje życie, więc
przeżyj je na swój sposób i dla siebie, a nie dla rodziny. wiesz,
niejednokrotnie przekonać się można, że z rodziną to się najlepiej wychodzi na
zdjęciach..

[watanabe.miharu]

gwiazdka_na_niebie napisała:

> Jest we mnie
> jakiś strach, zaszczepiony w dzieciństwie - a jeśli jednak coś tam jest?

Rozumiem to, choć ja nie doświadczyłam takich dramatycznych obaw. Owszem, mnie
też rodzice kazali chodzić do kościoła, no to chodziłam. Wynudziłam się tam za
wszystkie czasy, właściwie ani przez chwilę nie postało mi w głowie, że
faktycznie istnieje jakiś bóg.. Widocznie obrzędy katolickie i nauki są mało
przekonujące (a może dla mnie takie były?. Odwalałam to chodzenie do kościoła
na zasadzie podobnej jak mycie naczyń, odrabianie lekcji.. ot, kolejny uciązliwy
nudny, niezrozumiały i bezsensowny obowiązek
Potem, gdy już porzuciłam katolickie zabobony, zastanawiałam się oczywiście nad
jakże ważkimi kwestiami "czy coś tam jest?". Po namyśle stwierdziłam jednak, że
nie sądzę, by było. Tak, tak, mój ateizm nie opiera się niestety na żadnych
wyrafinowanych filozofiach, a jedynie na moim osobistym przekonaniu, że wiara w
jakieś niewidzialne bóstwa jest idiotyczna i nic nie daje..
Polecam podobne podejście - uwolnisz się od niepotrzebnych lęków
egzystencjalnych.. w ogóle sądzę, że ludzie zbyt wiele czasu marnują na
bezproduktywne myślenie i wyobrażanie sobie "co będzie ze mną po śmierci". O
czym tu dumać.. i po co.. skoro za życia i tak się nie da dowiedzieć Życie
jest tu i teraz, a co będzie jak umrę - no to się okaże Najprawdopodobniej
robale mnie zeżrą Owszem, jestem przyziemna, i wiewa mi to
A boga i religii nie brakuje mi i nigdy nie brakowało

...

[przeorysza_wagina]

Wierzę w Boga, ale nie takiego, jakiego księża sprzedają w kościele.
Nie chodzę do kościoła, wyłamałam się kilka lat temu. Rodzina wie i nie ma na to
wpływu. Moje życie.
Odzyskałam jasność myślenia i żaden klecha nie będzie mi mówił jak mam żyć.