Zaczynam żałować, że założyłam aparat. Strasznie mnie to wszystko stresuje.
Boję się próchnicy, wyrywania kolejnych zębów, komplikacji, kłopotów ze
stawem s-ż, ewentualnego nawrotu wady czy też dłutowania ósemek, wszystkiego
się boję. Wymyślam sobie problemy i zmartwienia. Ech, jestem beznadziejna.
Nie mogę jeść na uczelni, bo nie mam tam jak umyć zębów. Wstydzę się to robić
podczas krótkich przerw, kiedy w toalecie są tłumy. Chodzę więc całymi dniami
głodna, czasem jem o 6 rano i muszę wytrzymać do 19. Chce mi się płakać.
Gdybym nie miała wyrwanych dwóch zębów u góry, pewnie w akcie desperacji
zdjęłabym to żelastwo. Ale nie mogę tego zrobić teraz, kiedy już nie mam
zębów, zwłaszcza, że te braki w uzębieniu są widoczne. Wiem, że cel uświęca
środki, ale jakoś ciężko mi uwierzyć, że będę miała proste, ładne zęby za
kilkanaście miesięcy. Jest mi z tym wszystkim cholernie ciężko

Niech mnie
ktoś pocieszy!