Labrador-pytanie

[mozill27]

Mam zamiar nabyć LABRADORA,i mam pytanie,czy ten pies moze przebywac w
otoczeniu dzieci,jak sie zachowuje w stosunku do nich,i jaka jest jego
charakterystyka,bo od ponad 20-tu lat mam tylko owczarki niemieckie,i tą rasę
znam w miarę dobrze,a o labradorze-prawie nic.Serdecznie dziękuję za kazdą
podpowiedz w imieniu swoim,i dzieci.!!

[tenshii]

Labradory to rasa o wysokim progu bólowym i bardzo wysokim progu tolerancji i cierpliwości.
Prawdziwy labrador, dobrze prowadzony labrador, nie wykaże agresji w stosunku do człowieka, do dziecka. Pozwoli zrobić ze sobą wszystko, wyciągnąć jedzenie z mordki, zabrać ulubioną kość, pociągnąć za ogon (co nie znaczy, że należy pozwolić na ciąganie labka za ogon )

W tym sensie labrador jest OK.

Niestety labrador to pies tak przepełniony radością, miłością i energią, że rzadko bywa delikatny. Tzn skacząc, bawiąc się może dziecko popchnąć, wywrócić, nadepnąć, zadrapać, walnąć zamachniętym ogonem - a w ich przypadku to naprawdę bolesne.

Wszystko zależy od tego w jakim wieku masz dzieci i ile jesteś w stanie jemu poświęcić czasu. Jeśli nie wybiegasz labradora - będzie bardziej dokuczał i niszczył w domu, będzie bardziej nachalny i naprzykrzający.

Tu wątki o labradorach i dzieciach:
Wątek 1
Wątek 2
Wątek 3

[mozill27]

I tu się rodzi problem,bo ze względu na pracę,jestem raczej gościem w domu,i
tylko zona,i córki[6,i 1 rok] będą znim na codzien,i tylko one Go będą
kształtować,i czy będą w stanie sobie z nim poradzic?trochę mają w tym wprawę,bo
tak ułożyły kiedys młodego wilka,ze po 5 miesiącach nie wpuscił mnie do
domu.dziekuje za podpowiedz,i pozdrawiam goraco

[tenshii]

Labradorowi nie jest potrzebna tzw "męska ręka"
Ludzie posiadający owczarki niemieckie na ogół, z tego co zdążyłam zaobserwować, szkolą je "twardą ręką".
Labradory są inne i nie mogą być tak prowadzone.
Labrador są bardzo wrażliwe psychicznie. Labradory szkoli się pozytywnie. Bez krzyku, bicia, bez klapsów.
Labradorowi potrzebna jest jednak konsekwencja. One bardzo szybko się uczą ale zarówno rzeczy dobrych jak i złych. Dobrych nawyków i złych nawyków.
Przy labku nie można mówić "a bo to szczeniaczek, niech sobie gryzie buty" albo "póki jest taki malutki niech sobie leży na łóżku".
Patrząc na labkowego szczeniaka musimy patrzeć na niego w procesie wychowania jak na psa dorosłego. Nie pozwalamy szczeniakowi na to, na co nie pozwolilibyśmy szczeniakowi.
Jeśli nie bedzie mógł wchodzić do łózka - nie wchodzi tam od pierwszego dnia w domu.
Labka nie można szczuć na inne zwierzęta i ludzi, labek nie obroni Wam domu, labek pomoże wynieść TV i dołoży gratis DVD.
Musicie spojrzeć na niego zupełnie inaczej niż patrzyliście na ONki, bo to całkiem inna rasa.
Radzę najpierw poczytać o szkoleniu labka, zanim przyprowadzicie go do domu.
No i labek ma w sobie tyle miłości do ludzi, że pójdzie zawsze i wszędzie z każdym
Więc nie będzie problemów, żebyś Ty wychodził z nim np w wekendy, pod warunkiem, że w czasie tych wyjść będziecie również ćwiczyć wykonywanie komend.
Labradory to psy całego bloku mieszkalnego, nie jednego właściceila

pomyłka

[tenshii]

Nie pozwalamy szczeniakowi na to, na co nie pozwolilibyśmy szczeniakowi.

Oczywiście miało być:
Nie pozwalamy szczeniakowi na to, na co nie pozwolilibyśmy dorosłemu psu

[kamala00]

Witam! nie jestem doświadczoną właścicielką labków ponieważ swojego mam 2
tygodnie, ale też ostatnio szukałam sporo informacji o tej rasie i moze to Ci
pomoze:

ta-bajka.pl/2.htm#10
A z tego co wiem to te psiaki to najlepsza rasa dla dzieci

[mozill27]

I to własnie dzieci mnie do tego namawiają,choć zawsze będę miłośnikiem
owczarków nimieckich.dziękuję bardzo

[aisza786]

Z tym "najlepszym psem dla dzieci",to bym nie przesadzała.Wszystko zależy od
tego jak się psiaka wychowa.Labrador to pies silny i nie nauczony chodzenia na
smyczy może pociągnąć dorosłego(a co dopiero dziecko w siną dal).Poza tym
najgorszym co można zrobić jest kupienie psa tylko dlatego,że dzieci
chciały.Owszem,labek to psiak przytulanka,który pocieszy dziecko gdy płacze,czy
stanie się świetnym kumplem do zabawy.Niestety to nie dzieci będą wychodziły z
nim na dwór w nocy czy nad ranem i pewnie nie dzieci będą naprawiały szkody
które labrador potrafi wyrządzić.Jeśli my(dorośli)również bardzo chcemy mieć psa
i jesteśmy w stanie przejąć wszystkie obowiązki dotyczące psa to świetnie.Dzieci
naprawdę nie są w stanie im podołać(zwłaszcza jeśli chodzi o szkolenie).Tak było
u mnie.Dzieci zawsze chciały psa,ale Amber pojawiła się u nas dopiero gdy ja
bardzo zapragnęłam ją mieć.Jeśli jednak pod pojęciem"najlepszy pies dla
dzieci"kryje się to,że labki pozwalają dzieciom na wiecej niż inne rasy psów,czy
o ogrom miłości który te psiaki okazują to zgadzam się z tym
stwierdzeniem.Pozdrawiam

[kamala00]

Dokładnie o to mi chodziło, o ich cierpliwość, wrażliwość i ogrom miłości
którymi darzą ludzi no na ich gabaryty niestety nic nie poradzimy

[mampka]

Zgadzam się z tym, że pozwala na dużo. Jak ma dosyć to zaszyje się w kącie (w
brodziku, pod biurkiem, pod kanapą) byle tylko mieć święty spokój. A jak i tam
dziecko go dorwie to kilka razy jeszcze spróbuje się ukryć zanim okaże
zniecierpliwienie.
Mój mruczy (nie warczy, nie szczerzy) jak ma już wszystkiego serdecznie dosyć.
Ostatnio po 4 godzinach w towarzystwie wścibskiego 2 latka.
Teraz spodziewamy się 2 dziecka i jedyna obawa związana z połączeniem laba i
noworodka to czy nie przygniecie małej podczas snu. Ale i ten problem jest do
rozwiązania bez wyrzucania psa z łóżka.
O dziwo mój zdaje sobie sprawę z delikatności dzieci i czasem mam wrażenie, że
gdyby umiał to by chodził wokół dzieci na palcach. Ale ogon żyje własnym życiem
i merda bez przerwy.

[kaha1]

moje dzieci (11 i 6) uwielbiają naszego psa, który jest z nami od 2 lat. Nigdy
nie stało się nic złego z jego udziałem. Ale za wychowanie całej trójki zawsze
odpowiadamy my.

[meciula]

u nas pies sie pojawił jak maluch miał dwa lata i to był armagedon
istny. daliśmy radę i dzisiaj jest bosko anielsko, choć czasami jak
zaczną rozrabiać to wszystko fruwa.
co do maleństwa, w sierpniu urodził się nam następny bobas i suczka
do noworodka była nadwyraz delikatna, tak zostało do dnia
dzisiejszego.
nieraz w ferworze zabaw, gdy psica się zapomni, zdarza jej się nas
podgryzac czy na nas włazić, na dzeci nigdy.
ale jak pisze tenshi - to takie cielaczki troszkę, nieraz
nieświadomie, z racji swoich gabarytów, potrafią zrobić krzywdę
(nadepnąć łapą, biegnąc poszturchnąć).

[mampka]

fotka super

[mozill27]

Fotka naprawde piękna!!!!!Nie sądziłem,ze mogą byc az tak delikatne,patrzac na
jego gabaryty

[tequ-illa]

Co prawda nie mam dzieci ale miałam 14 lat owczarkę niemiecką a teraz mam 14
miesięczną labradorkę. Obydwie sunie idealne w stosunku do dzieci (chodzi o
dzieci znajomych rodziców, moich znajomych ). Ale Mojra owczarka do pewnego
momentu, dzieci sąsiadów jeździły patykami po ogrodzeniu co zauważyłam po jakimś
czasie i to był już koniec zostawiania Mojry samej z dziećmi bez nadzoru.Tequili
(labradorce) można zrobić ręczną gastroskopię i wyjąć z żołądka najsmaczniejszą
rzecz, którą w życiu zjadła i nic. W tym psie nie da się niczym wzbudzić
agresji. Jedyną różnicą jaką zauważyłam a potem gdzieś o tym czytałam,to
labradory to jedyne psy, które nie mają hamulców, potrafią się zabiegać na
śmierć.Mojra owczarka miała swoją dawkę ruchu po czym potrafiła nie wiem czy
dobrze to nazwę ale zająć się sama sobą, cały czas uczestniczyła w życiu
rodziny, ale tak jakby była mniej absorbująca. Tequila labradorka, pomimo
wyczerpującego spaceru jest wszędzie, to niewyczerpalny pokład energii. A jeśli
się nie wybiega to zrobi Ci z mieszkania jesień średniowiecza. Słynne
labradorowe głupawki-sprintem po pokojach, kanapa, stół, krzesło, jeden
pokój,drugi itd...Obydwie rasy są nad wyraz pojętne i mądre, co prawda nie
szkoliłam profesjonalnie ani jednej ani drugiej suni ale z perspektywy
posiadania obydwu ras myślę, że laby jednak w całym psim adhd (obydwie moje
sunie je miały) są cięższe do okiełznania. Dla przykładu z owczarką nigdy, z
labradorką już nie raz lądowałam na asfalcie. Przy Tequli nigdy, a przy Mojrze
musiałam uważać żeby jakieś dziecko nie zbliżyło się jej do miski.Nie faworyzuję
żadnej z ras, bo obydwie kocham nad wszystko. Jedna zawsze spała, druga teraz
śpi w łóżku, na fotelach, takie duże pieski salonowe, rozpieszczone do granic
możliwości.Zapytaj żony, czy da radę podczas Twojej nieobecności z trzecim
dzieckiem, bardzo silnym dzieckiem. I najważniejsze tylko pies z hodowli, z
papierami, przy tak małych dzieciach musisz mieć pewność, że pies będzie
spełniał wzorzec rasy, ten psychiczny. Wiadomo, że nie da się wszystkiego
przewidzieć, ale to zawsze jakiś punkt odniesienia. No i polecam lekturę forum
www.labradory.info. pozdrawiam
Agnieszka i Tequila
www.garnek.pl/teqilla/a

[toland]

Mam w domu 13-letnią suczkę labradorkę.
Pojawiła się w naszym domu, kiedy córka miała 5 lat. Okres szczenięcy to
niestety była walka o miejsce w stadzie - niestety z córką. Na szczęście dość
szybko podjęła decyzję o tym, że dziecko jest przed nią.
Potem urodził się syn. Suczka stała się drugą matką - wyrozumiała, cierpliwa,
pocieszająca. I - co bardzo ważne - pomimo swojej siły nigdy nie zdarzyło się,
żeby zrobiła mu krzywdę. Dwuletnie dziecko prowadziło ją na smyczy a ona
kroczyła powolutku, uważając na każdy krok. Nie zdarzyło się, żeby go
kiedykolwiek przewróciła.
Jeżeli dziecko przesadzi w okazywaniu czułości, albo zbyt długo robi przegląd
dentystyczny psiej paszczy to suka po prostu odchodzi szukając spokojnieszego
miejca.
Podobnie reaguje na dzieci znajomych - jest uległa i bardzo cierpliwa. Jedyne
zagrożenie to ten ogon - niemiłosiernie nim "zamiata" co dla dzieci może być
nawet bolesne.