bez sensu

[ap693]

Moje życie stało się bez sensu. Każdy dzień, to walka o przetrwanie, a tak naprawdę o życie. Każdego dnia umiera mnie kawałek, o niczym innym nie myślę jak o tym, żeby już nie bolało, żeby już nie cierpieć. Nie chce mi się żyć. Zostawił mnie po 26 latach, miałam 16, gdy się poznaliśmy. Żyłam w przeświadczeniu, że stanowimy dobraną parę. Poznał inną, młodszą, dramat, już nie mogę, rozdzieram się, nie mogę zrozumieć, tęsknię. Co dalej? Jak to wytrzymam?

[nadia3008]

Musisz walczyć o siebie! Popłacz to pomaga, to boli, ale kiedyś
przestanie. Teraz wydaje Ci się to niemozliwe. Mnie również boli,
choc nie mam takiego stażu jak Ty. Znalazł młodsza, niech idzie
frajer... nie proś go, nie ponizaj się przed nim. To on okazał sie
frajerem, sorki za zwrot. Wiem, ze tesknisz.. ale pomyśl o sobie,
zycie toczy się dalej, musisz walczyc o siebie. Nie jesteś sama.
Jestem ja i my wszyscy tutaj, pisz kiedy tylko czujesz potrzebe. Nie
zamykaj sie w sobie. Czas ukoi ból, a teraz poplacz sobie jesli Ci
pomoże, czasami to daje ukojenie. Sciskam mocno!

[ap693]

dziękuję, żeby tak można było gumką wymazać, staram się jak mogę, naprawdę.

[nangaparbat3]

Zostawił
> mnie po 26 latach, miałam 16, gdy się poznaliśmy.

Cóz, masz szanse wreszcie na samodzielnośc. Kiedys to do Ciebie dotrze i moze
bedziesz blogoslawic tę mlodszą, co Ci go zabrala.
Wiem, ze teraz wydaje sie to nieprawdopodobne, ale zycie wlasne jak też
porzuconych/rozwiedzionych/samotnych znajomych uczy, ze tak wlasnie najczęściej
jest.
Chyba ze bedziesz sie starała natychmiast zapełnic miejsce po nim - to się moze
udac, ale moze też spowodowac niespodziewane komplikacje i samotnośc bez końca.
Serdeczności
n.

[tarantula007]

Wiesz co... na początek weź sobie kartkę, na środku postaw pionową
linię po jednej stronie wpisz plusy, czyli to co miałas dobrego w
swoim małżeństwie, a po lewej wpisz to co miałaś niemiłego.
Porównaje liczbę plusów i minusów.. ciekawe co ci wyjdzie. Ja
jeszcze się nie rozwiodłam, chociaż pewnie mnie to czeka. Zrobiłam
sobie takie zestawienie o którym napisałam powyżej. Po stronie
plusów wyszło mi jedno - mówiąc szczerze chyba najmniej istotne
czyli nadal mam status mężatki i nikt ani nie pyta dlaczego się
rozwiodłam, ani sie nie lituje. Ale czy to faktyczny plus? Reszta
była, jest do bani ...

[ap693]

moja nie była do bani, a przynajmniej tak mi się wydawało, ale teraz już nie
wiem. dziękuję, dobrze wiedzieć, że nie jestem sama. dzięki

[tarantula007]

Nie wiem jak świeża jest Twoja sprawa, ale z czasem pewnie zobaczysz
inną perspektywę sytuacji i obecnej i tych 26 lat ... Mi nauczenie
się nowego spojrzenia na ostatnie 19 lat zajęło jakieś 3 lata... a
decyzji z różnych względów nie ma nadal ...

[ap693]

tarantula007 napisała:

> Nie wiem jak świeża jest Twoja sprawa, ale z czasem pewnie zobaczysz
> inną perspektywę sytuacji i obecnej i tych 26 lat ... Mi nauczenie
> się nowego spojrzenia na ostatnie 19 lat zajęło jakieś 3 lata... a
> decyzji z różnych względów nie ma nadal ...
więc jak sobie z tym radzisz? świeża odszedł 8 m-cy temu.

[tarantula007]

ap - moja historia jest bardziej nieprawdopodobna niż brazylijskie
telenowele ... Jak sobie radzę? Zobaczyłam swoje małżeństwo z innej
perspektywy, zobaczyłam jak dobrze i spokojnie żyje mi się de facto
bez pana męża (mimo, że mieszkamy razem to razem nie jestesmy).
Uczucia się wypaliły, nie ma miłości ale nie ma tez nienawiści, jest
ot tak jak współlokator. Kiedyś wydawało mi się, że takie życie jest
niedozniesienia. A dzisiaj całkim mi z tym dobrze. I póki co nie
chce mi się zmieniac tej sytuacji, no chyba że pan mąż postanowi
inaczej. Nie chce mi się szarpac o majątek, denerwowac cała sytuacją
dziecka... Ale uwierz mi, swoje przeżyłam, to co wyczyniał mój pan
mąż było jak przysłowiowy nóż w plecy. Kiedyś, kiedy byłam jeszcze
cała obolała pisałam o tym na którymś z forów. Dzisiaj na tyle
ozdrowiałam, że mówiąc prawde nie chce mi sie już tej historii
opisywac.

[ap693]

nangaparbat3 napisała:

> Zostawił
> > mnie po 26 latach, miałam 16, gdy się poznaliśmy.
>
> Cóz, masz szanse wreszcie na samodzielnośc. Kiedys to do Ciebie dotrze i moze
> bedziesz blogoslawic tę mlodszą, co Ci go zabrala.
> Wiem, ze teraz wydaje sie to nieprawdopodobne, ale zycie wlasne jak też
> porzuconych/rozwiedzionych/samotnych znajomych uczy, ze tak wlasnie najczęściej
> jest.
> Chyba ze bedziesz sie starała natychmiast zapełnic miejsce po nim - to się moze
> udac, ale moze też spowodowac niespodziewane komplikacje i samotnośc bez końca.
> Serdeczności
> n.
na chwilę obecną, nawet nie byłabym w stanie zwrócić uwagę na kogoś innego, i
chyba już przestałam wierzyć w bajki, może rzeczywiście kiedyś odetchnę z ulgą,
ale czy jej za to podziękuję? chyba nie, nawet gdy będzie mi lepiej.

[kami_hope]

Zrozumiałe jest Twoje cierpienie. Jedyne życie jakie znasz, to
dzieciństwo i to - z nim. Ale to nie jest tak, że Twojemu życiu
zabrakło sensu. Teraz ono nabierze nowego sensu. Może właśnie tego
właściwego?! Dziś już nie jest istotne jaką parę stanowiliście,
dobraną czy nie-. Dziś jesteś kobietą. Więc i Twoje postrzeganie
powinno być dojrzałe, inne niż to szesnastoletnie. Daj sobie czas,
żeby poznać siebie. Taką jaka jesteś naprawdę, a nie przez pryzmat
mężczyzny i związku. To nie mężczyzna ma określać Twoją tożsamość.
Ty sama musisz ją określić.
Wkrótce, kiedy żal ucichnie, może się okazać, że dobrze się stało.

A z czasem być może pomyślisz o nowym związku. Jednak Twoje
postrzeganie będzie już zupełnie inne niż szesnastolatki...
zapragniesz MĘŻCZYZNY. (to miła różnica )

[ap693]

bardzo bym tego chciała, tylko ten czas, to trwa tak długo, tak długo.

[darka49]

Musisz mi uwierzyć,ja też przed kilkoma laty płakałam tak jak ty,
nie mogłam uwierzyć że moge zostać sama i został, wybaczyłam mu
chociaż o to nie prosił. Dzisiaj modlę się żeby sobie poszedł,
żałuję że straciłam taką okazję!!!

[ap693]

darka49 napisała:

> Musisz mi uwierzyć,ja też przed kilkoma laty płakałam tak jak ty,
> nie mogłam uwierzyć że moge zostać sama i został, wybaczyłam mu
> chociaż o to nie prosił. Dzisiaj modlę się żeby sobie poszedł,
> żałuję że straciłam taką okazję!!!
wiem, że muszę pomyśleć o sobie, ale to takie trudne, wszyscy mówią, że potrzeba
czasu, ale ile? to już trwa 8 m-cy i jest ze mną coraz gorzej zamiast lepiej,
skąd brać siły?

...

[leptis]

Rzeczywiscie trudno o Tobie myslec jako o Podlotku
i szpagatu pewnie juz tez nie zrobisz nawet rozgrzewajac cialo zalem

"Tu i Teraz" kluczem jest sie czyms innym zajac jesli wystarczy wytrwalosci
Nawet krotkie chwile "bezmyslnosci" sa dla Ciebie teraz darem.
Stad tak wazne by nie siedziec tylko chodzic;
cialo wtedy porozmawia z dusza- Uwierz to pomaga

Tu, na forum obowiazuje jedna wykladnia, ze czlowiek to maszyna
z zaprogramowanym pamietaniem na dwa lata
I choc majac na uwadze Twoj stan marny glosno nie powiem, ze tak nie jest to..
to...cichutko tylko dodam, ze to tylko forumowa prawda
ze po dwoch latach jest sie zoobojetnym na drugiego Czlowieka.

Idzie weekend czyli w dzien duzo aktywnosci poza domem
a sprzatasz wieczorem.

Trzymaj sie cieplo i uwazaj na Siebie

[ap693]

Mądrze piszesz I wszystko wydaje się takie logiczne i zrozumiałe Zaczęłam
myśleć o sobie od paru dni Podoba mi się, oby ten stan trwał jak najdłużej,
życzę tego sobie i wszystkim zranionym, wszystkim Dziękuję za wszystko i mam
nadzieję, że któregoś dnia będę mogła też komuś pomóc. Ty też się trzymaj

[plujeczka]

zabrzmi zsmiesznie-osobiscie nie przezyłam zdrady choc jak się w
toku rozwodu okazało znalazł starszą ? za co Bogu do dnia
dzisiejszego dziekuję i moze nie uwierzysz ale ciepło myslę o tej
kobiecie bo odebrać dotychczasowej zonie alkoholika to szczyt
odwagi i głupoty zarazem.Inna sprawa ,że między nami dawno wygasło
uczucie bo nijak nie mogłam pokochac człowieka wiecznie smierdzacego
piwem.A ona coz moze i kocha jego ale mi zrobiła niebywała przysługe
bo któz się lepiej zaopiekuje schorowanym, sikajacym w łózko
alkoholikiem jak nie starsza, doswiadxzona kobieta. Ja spię
spokojnie i Tobie sen wróci, taka kolej rzeczy odszedł- krzyz mu na
drogę a ty nie rozpaczaj i nie zamykaj się w domu, wyjdź do ludzi,
zajmij się soba, zacznik robic to na co do tej pory nie miałaś czasu
bo wiernie słuzyłaś Panu i pamietaj..." słuz PANU WIERNIE A ON cI
PIERDNIE"....

[cleer13]

Oprócz wszystkich oczywistych sposobów, takich jak spotykanie się z
ludźmi, sprawianie sobie drobnych przyjemności (jakis kremik, jakiś
ciuszek) znalezienie dodatkowego zajęcia - jakaś organizacja
społeczna , kurs, zajęcia ruchowe, to ja stosuję metodę cieszenia
się z drobnych plusów wynikających z tego ,że już go nie ma. Np
codziennie rano przypominam sobie o tym ,że fajnie jest mieć
łazienkę tylko dla siebie. Że mogę rozrzucić swoje ciuchy i
powkładam je do szafy, kiedy będę chciała, bo nie musze sie z nikim
liczyć, że mogę ugotować sobie cos co tylko ja lubię, albo wcale
nie gotowac, jesli nie mam na to ochoty, nie nosze już siat z
zakupami, no i mogę spać kiedy chcę - nikt mi nie chrapie za uchem i
wiele takich drobiazgów. Zdawanie sobie sprawy z takich bzdurek
poprawia mi humor choć na chwilę. Ale chwila do chwili - i sie
trochę dnia uzbiera.

[ap693]

cleer13 napisała:

> Oprócz wszystkich oczywistych sposobów, takich jak spotykanie się z
> ludźmi, sprawianie sobie drobnych przyjemności (jakis kremik, jakiś
> ciuszek) znalezienie dodatkowego zajęcia - jakaś organizacja
> społeczna , kurs, zajęcia ruchowe, to ja stosuję metodę cieszenia
> się z drobnych plusów wynikających z tego ,że już go nie ma. Np
> codziennie rano przypominam sobie o tym ,że fajnie jest mieć
> łazienkę tylko dla siebie. Że mogę rozrzucić swoje ciuchy i
> powkładam je do szafy, kiedy będę chciała, bo nie musze sie z nikim
> liczyć, że mogę ugotować sobie cos co tylko ja lubię, albo wcale
> nie gotowac, jesli nie mam na to ochoty, nie nosze już siat z
> zakupami, no i mogę spać kiedy chcę - nikt mi nie chrapie za uchem i
> wiele takich drobiazgów. Zdawanie sobie sprawy z takich bzdurek
> poprawia mi humor choć na chwilę. Ale chwila do chwili - i sie
> trochę dnia uzbiera.
ja też widzę wiele pozytywnych rzeczy, tylko zawsze żyłam w przeświadczeniu, że
człowiek nie żyje dla siebie, a dla tej drugiej osoby, a teraz zostałam sama ze
sobą, ale teraz już wiem, że nie jestem sama i jeśli tyle osób z takimi
przeżyciami daje radę, to jest i nadzieja dla mnie, dziękuję Wam wszystkim,
bardzo mi pomogliście.

[ap693]

plujeczka napisała:

> zabrzmi zsmiesznie-osobiscie nie przezyłam zdrady choc jak się w
> toku rozwodu okazało znalazł starszą ? za co Bogu do dnia
> dzisiejszego dziekuję i moze nie uwierzysz ale ciepło myslę o tej
> kobiecie bo odebrać dotychczasowej zonie alkoholika to szczyt
> odwagi i głupoty zarazem.Inna sprawa ,że między nami dawno wygasło
> uczucie bo nijak nie mogłam pokochac człowieka wiecznie smierdzacego
> piwem.A ona coz moze i kocha jego ale mi zrobiła niebywała przysługe
> bo któz się lepiej zaopiekuje schorowanym, sikajacym w łózko
> alkoholikiem jak nie starsza, doswiadxzona kobieta. Ja spię
> spokojnie i Tobie sen wróci, taka kolej rzeczy odszedł- krzyz mu na
> drogę a ty nie rozpaczaj i nie zamykaj się w domu, wyjdź do ludzi,
> zajmij się soba, zacznik robic to na co do tej pory nie miałaś czasu
> bo wiernie słuzyłaś Panu i pamietaj..." słuz PANU WIERNIE A ON cI
> PIERDNIE"....
dlaczego ja tu wcześniej nie zajrzałam? dziękujęjuż dawno nikt nie wywołał na
mojej twarzy uśmiechu, Tobie się udało, dziękuję.

[petea1]

moge Ci napisać tylko jedno- MAM DOKŁADNIE TO SAMO,tyle że ja juzż
złożyłam pozew i czekam na rozwód.... jest mi cholernie cięzko i nie
wiem co dalej

[petea1]

acha, i jeszcze jedno-znosiłam to przez 2 lata. Jak patrzę wstecz to
naprawdę nie wiem jak to zniosłam i my ślę że powinnam dużo
wcześniej zareagować, bo to był koszmar

[ap693]

aż Ci zazdroszczę, że masz to już za sobą, tak się cieszę, że tu trafiłam, nigdy
nie sądziłam, że to tak pomaga, dziękuję Wam wszystkim.

[ap693]

petea1 napisała:

> moge Ci napisać tylko jedno- MAM DOKŁADNIE TO SAMO,tyle że ja juzż
> złożyłam pozew i czekam na rozwód.... jest mi cholernie cięzko i nie
> wiem co dalej
8 miesięcy, nie mam odwagi na rozwód, chyba jeszcze nie jestem gotowa, napewno
nie jestem i też nie wiem co dalej, ale dzisiaj, gdy się obudziłam, zobaczyłam
słońce, to pomyślałam sobie, że może dam radę, może dam.

[petea1]

ja nie miałam odwagi pzrzez 2 lata, i tak naprawdę żałuję tego, bo
teraz mój małżonek zmusił mnie do rozwodu, ale ja raczej
spodziewałam się takiego zakończenia, zresztą na dniach wyprowadza
się zupełnie. Czy Wy rozmawiacie o tym z mężem? jak widzisz szanse
na jego powrót?

[ap693]

petea1 napisała:

> ja nie miałam odwagi pzrzez 2 lata, i tak naprawdę żałuję tego, bo
> teraz mój małżonek zmusił mnie do rozwodu, ale ja raczej
> spodziewałam się takiego zakończenia, zresztą na dniach wyprowadza
> się zupełnie. Czy Wy rozmawiacie o tym z mężem? jak widzisz szanse
> na jego powrót?
miota się, jest rozdarty, twierdzi, że kocha dwie kobiety, zaczął pić, od 8 m-cy
jest w ciągu, twierdzi, że zabija go poczucie winy, nie radzi sobie, ale jest z
nią i będzie miał dziecko, wymarzoną córeczkę, nasi synowie są prawie dorośli,
brakuje mu ich, byliśmy fajną rodziną, miał z nimi świetny kontakt, tęskni, ale
ja już nie widzę szans na powrót, musiałby tego chcieć, a nie chce.

[petea1]

to znaczy że planuje z nią dziecko? I mówi Ci o tym? Przyznam że
jestem pod wrażeniem jego szczerośći ( w sensie pozytywnym), ale
faktycznie jak widzę decyzja nalezy tylko do Ciebie, Twój mąż jej
nie podejmie........ale nie usprawiedliwiaj go, jest dorosły i MUSI
odpowiadać za swoje czyny!!!!! i mam nadzieję że nie wpędza Cię w
poczucie winy, bo wtedy przegrasz!

[ap693]

nie planuje, ona już jest w ciąży, próbował zrzucić na mnie swoje poczucie winy,
ale nie dałam się, nie czuję i nie będę czuła się winna, nigdy.

[olenk-a321]

Kobieto ja od miesiąca nic nie robię tylko płaczę z tego samego
powodu. Mój mąż po 17 latach zakochał sie w mojej przyjaciółce.
Okłamywali mnia przez rok. Spotykaliśmy sie od lat całymi rodzinami,
jeździliśmy razem na wczasy. Mój świat sie zawalił. A on został chce
wszystko naprawić a ja mimo wszystko go chyba kocham skoro
pozwoliłam mu zostać i wszystko ratować. Codziennie powtarzam sobie
że będzie dobrze, chociaż sama w to do końca nie potrafie uwierzyć.
Trzymaj sie

[ap693]

olenk-a321 napisała:

> Kobieto ja od miesiąca nic nie robię tylko płaczę z tego samego
> powodu. Mój mąż po 17 latach zakochał sie w mojej przyjaciółce.
> Okłamywali mnia przez rok. Spotykaliśmy sie od lat całymi rodzinami,
> jeździliśmy razem na wczasy. Mój świat sie zawalił. A on został chce
> wszystko naprawić a ja mimo wszystko go chyba kocham skoro
> pozwoliłam mu zostać i wszystko ratować. Codziennie powtarzam sobie
> że będzie dobrze, chociaż sama w to do końca nie potrafie uwierzyć.
> Trzymaj sie
Próbuj jeśli widzisz szanse, jeśli on tego chce, to próbuj.