wracać - nie wracać

[zuczek_sz]

po rozwodzie pół roku, wczesniej separacja 2,5 roku, mam żale i
pretansje ale każdy ma swoje wady, tak jak zalety. Było ciężko, był
kryzys, osobne mieszkanie na próbę, w tym czasie dziś ex-mąż
zaprzyjaźnił się z - koleżanką z pracy. Nie żebym była głupia czy
naiwna, nie mam o to pretensji, mieszkaliśmy osobno, próbowaliśmy
życ inaczej, wszystko nie ważne. Tęsknie za nim strasznie od samego
początku końca, nie zanosze sie juz smiechem, nie jadam jajecznicy
na boczku nie kupuję kiełbasy z czosnkiem co sobotę do kanaapek i
takie tam. Skoro mineło tyle czasu a mnie tesknota nie opuszcza to
może trzeba wrócić? Dodam tylko, że nie moge się go pozbyć z mojego
życia nie tylko mentalnie, ale i fizycznie. Przychodzi często do
córki, zagaduje, żartuje, pomaga w różnych sprawach i mówi, że czuje
się w obowiązku dbac o mnie do póki sobie życia nie ułożę? Litość
czy tęsknota? I drugą rzecz dodam: nie byłoby w tym nic dziwnego,
gdyby takie dwie osoby dały sobie jeszcze jedna szansę, tylko w
trakcie separacji Ex utrzymywał mnie w przekonaniu, że to wszystko
moja wina, że to ja chciałam separacji, że to ja kupiłam mieszkanie
i się wyprowadziłam, że to ja sie spotykam z kimś (co nie było
prawdą, to tylko zwyczajny kumpel, zakochany, ale kumpel i to bez
seksualnych uniesień) a prawda była taka, że w tym samym czasie
przyjaźnił się z "pracą", przychodził był miły z jednej strony robił
wyrzuty, z drugiej wyglądał jakby mu zależało. Wiem, odpowiecie,
gdyby mu zależało to nie byłoby rozwodu i to jest jedyna rozsądna
myśl, która mnie powstrzymuje, żeby nie wyskoczyć z pytaniem "a może
zaczniemy jeszcze raz"? co myślicie?

[eutherpe]

Zrób tak jak podpowiada "środek" ale ponownie do tej samej rzeki chyba nie
powinno się wchodzić.Chociaż ja już sama też nie wiem...Może pogubiliście się po
prostu-terapia?

[scibor3]

Jak widzę tą ludową interpretację starożytnej filozofii to mi się nóż w kieszeni
otwiera. I każdy sąd mnie uniewinni.

[bramstenga]

Jeśli Cię nie uniewinni, to obiecuję, że pierwsza zorganizuję pikietę. Mnie też
to wkurza - podobnie jak interpretowanie niepokalanego poczęcia jako poczęcia
bez seksu.
~bramstenga

[katarinaa77]

troszkę moje życie wygląda podobnie bez wdawania się w szczegóły.
moim zdanie daj sobie spokój dwa razy nie wchodzi się do tej samej
rzeki. ale zrobisz jak uważasz
pozdrawiam

[anka_cyganka35]

bzdura z tym nie wchodzeniem do tej samej rzeki (moim zdaniem). problem jest
gdzie indziej: czy on czuje to samo co Ty? czy też myśli o tym, że moglibyście
być razem? czy może w końcu samotność i czas wyidelaizowały jego obraz i
tęskonote do niego?

[sbelatka]

a co Cie pwostrzymuje pzred ponowną próbą?

że rzeka dwa razy.. że co ludzie powiedzą... a co Cie to obchodzi???

nie spytasz - sie nie dowiesz
nie spróbujesz - nie dowiesz się tym bardzoiej..

co możesz starcić?
trochę czasu.. złudzenia...

a co możesz zyskać?
wiele..
może głębszy niż do tej pory związek - bo pewnie każde z Was ma jakies
przemyślenia
może rozczarowanie - a co za tym idzie - wolność... nie pętaną
pytaniami:a może? a jesli?

tak czy siak - moim zdanim możesz tylko zyskać...

[niedowiary77]

Podobno nic nie dzieje się bez przyczyny ?

[zuczek_sz]

co mnie powstrzymuje? napeno nie co ludzie powiedzą, nie jestem tego
typu osobą. Problem w naszym małżeństwie był taki, że ja co w sercu
to na ustach a od niego nigdy nie można było nic wyciągnąć,
rozumiem, szanuję po czasie ale jednak, natomiast ten moment przez
który poczułam sie oszukana. Mamy dobre kontakty, a mój poziom
tolerancji jest naprawdę szeroki, może to dziwne dla większoć ale ja
mu mówiłam, że jak z kimś jest to dobrze, bo uważałam, że jest
dobrym czlowiekiem, takim bezpiecznym o ironio a ja mam dość
ekscentryczny charakter więc z dwojga złego niech przynajmniej jedno
sobie życie ułoży ale on własciwie nie mówił nic, ja wtedy
odczytywałam to w taki sposób, że podejżewam go bezzasadnie, że nic
go z nikim nie łączy i pogłębiaam się w poczuciu winy, że zawiodłam
jako człowiek, kobieta, żona. Okazało się, że moja intuicja
podpowiadała mi prawdziwie, teraz czuję się zraniona, oszukana, czy
bedę mogła zaufac jeszcze raz? a zdrugiej strony tak jego bezustanna
dbałość o mnie i moje sprawy. Ja nie byłam kryształowa, popełniłam
błędy ale odebrałam gorzką lekcję życia i mam nadzieję wyciągnęłam
wnioski. Nie umiem się obronić przed tą jego dobrocią. Ktos tu
napisał: nic nie dzieje sie bez przyczyny. I ja cholera bezustannie
się zastanawiam czy cokolwiek sie nie dzieje, to przypadkiem nie
ukrywa się wtym jakieś drugie dno. Poza tym moja rodzina go kocha i
pożera łyżkami, szwagier jego najlepszy przyjaciel, gdzie sie nie
odwrócę ON. Mętlik mam czy to tylko próba czy zrządzenie losu.
Oj baby to są jednak durne :+))))

[wiosenka.pl]

Razem źle i bez siebie źle, no tak bywa w życiu.
Ja też uważam, że najważniejsze jest teraz, co on tak naprawdę czuje. Może tak
ma Cię w nosie, a to wszystko pozory, aby utrzymać dobry obraz samego siebie? A
może też tęskni za dawnym? Sprowokuj szczerą rozmowę, wyłóż kawę na ławę, napisz
list, w każdym razie przerwij obecny stan iluzji i albo wóz, albo przewóz. Jeśli
on tez jest zainteresowany, aby dać sobie szansę raz jeszcze, to cóż stoi na
przeszkodzie? To nie może być TWOJA decyzja, ale WASZA. A jeśli zauważysz, że
kręci - przerwij tę nić raz na zawsze i odetnij się, na ile możesz. W każdym
razie życzę powodzenia!

[adaria38]

Wyłóż mu spokojnie kawę na ławę. Że nadal Ci zalezy a widzisz, że on też nie
chce z twojego życia odejść na dobre, że jesteś gotowa spróbowac drugi raz ale
to musi być wasza obopólna decyzja, czy on chce odnowić związek, jeśli tak to na
jakich zasadach, wypunktujcie sobie oboje szczerze i jasno co wam nie
odpowiadało w drugiej osobie, w dotychczasowym układzie, z obu stron, może nawet
oboje spiszcie to na kartce i wymieńcie się tymi kartkami, dajcie sobie
tydzień-dwa na przemyślenie propozycji powrotu na nowych zasadach, przemyślcie
czy stać was osobiście na zmiany i ustępstwa i zadecydujcie w te lub wewte.
Obie strony muszą naprawdę chcieć, muszą tez pracować nad tym żeby związek był
inny niż dotychczas. Bo inaczej będzie klapa i skończy się tak samo jak było.
A jesli on nie chce powrotu do pełnego związku (moze tak być, może tylko jest w
nim poczucie własności w stosunku do "jego" kobiety) albo nadal będzie "wracał"
na zasadzie oskarżeń i zrzucania winy na ciebie - to daj sobie spokój. I postaw
granice Twojego życia i jego życia, twojego domu i jego domu, zacznij go
traktowac jak gościa, który ma się wcześniej zapowiedzieć z wizytą a nie jak
domownika który moze wpadać kiedy chce i robić co chce= bo inaczej uwiążesz
sobie przy nim emocje i jemu podporządkujesz i nie będzie cię stac na zbudowanie
czegoś innego.

[zuczek_sz]

dzięki za wszystkie podpowiedzi, teraz muszę zebrać myśli czego tak
naprawdę chcę bo może i z mojej strony to tylko "przynależność" ale
sądzę, że porozmawiamy. Czy wystarczy mi zaufania, się okaże,
pozdrawiam wszystkich. A skąd innąd bardzo mądre te Wasze
odpowiedzi, dojżałe aż dziw co takie osoby robią w takim miejscu na
forum :+)

[adaria38]

W teorii wszyscy jesteśmy mocni
a praktyka..wiadomo..kuleje .
Czasem to na zasadzie "wiem co spieprzyłam/em u siebie, ty próbuj, może tobie
uda się zrobić lepiej i dojść bliżej ideału"

[enesta]

adaria38 napisała:

> W teorii wszyscy jesteśmy mocni
> a praktyka..wiadomo..kuleje .

) zgadzam się w stu procentach.
Do autorki-zastanów się czy nie patrzysz na niego przez pryzmat
własnych uczuć. Może po prostu jest dobrym człowiekiem i tyle.
Ja zadałabym mu proste pytanie- kochasz mnie? Gdy się określi w
zależności od odpowiedzi-konkretne ustalenia. Na razie nic nie
wiesz. Tylko co zrobić jak odpowie - sam nie wiem
Zależy Ci na nim, to koniecznie rozwiej wątpliwości.
Powodzenia

[dorata351]

Mam podobnie, ale postanowiłam , że palcem nie ruszę, z mojej strony nie padnie
propozycja. Jeśli padnie z jego, pewnie się zastanowię. Ja zrobiłam już wszystko
żeby uratować to małżeństwo, teraz jego kolej, jeśli oczywiście coś takiego
rozważa, bo tego nie wiem. Ja buduję sobie powoli swój nowy swiat, wiele w nim
jeszcze brakuje, ale wiele też osiągnęłam. Chcę kiedyś spokojnie patrzeć w
lustro, mieć do siebie odrobinę szacunku, nawet jeżeli miałabym już pozostać
sama.. Zdarza się, ze tęsknię, czasem wydaje mi się, że jakieś ciepłe uczucia we
mnie są,na pewno są, ale , no właśnie, zbyt wiele mnie to kosztowało, żeby teraz
tak po prostu zaproponować: spróbujmy jeszcze raz.

[kalpa]

uczucia mają to do siebie, że są. I niewiele mozna z nimi zrobic. Kochasz go
nadal, prawdopodobnie on ciebie też. Może teraz znajdziecie nowy sposób na nową
relację?

[sauber1]

Czasem tak myślę sobie, że może i dobrze, że u nas nie ma jak w USA
ogólnodostępności i tradycji posiadania broni ?

[zuczek_sz]

U mnie było tak samo Dorato, było mi źle i postanowiłam więcej nie
ruszac palcem bo to jest jednak poniżej pewnej godności rzucic się
do stóp i błagać przygarnij mnie ale dziś patrzę na niektóre
wydarzenia inaczej, dostrzegam swoją winę, bo kto jest bez winy?
Dużo osiągnęłam od czasu rozstania przede wszystkim poczucie
godności, wartości ale też pewnego rodzaju pokory. Widzę i patrze
teraz inaczej, czasem zacietrzewiamy sie zupełnie bez sensu, chora
godność powstrzymuje nas żeby przeprosić, podziękować, wybaczyć a w
czasie naszej separacji były takie momenty kiedy M powiedział Tobie
jest źle, mnie jest nie fajnie może zamieszkajmy znowu razem, ja na
to ok porozmawiajmy - nie wrócił do tematu, na ostatniej sprawie
rozwodowej płakał, ja go pytam czego teraz beczysz? sam zawiozłeś
wniosek ten rozwód jest dla mnie nie dla Ciebie - nic nie
odpowiedział, szwagier kiedyś mi powiedział, że M może i by wrócił
ale boi się że to się nie uda. No było kika takich momentów kiedy
już już wydawało mi się że jakoś damy radę ale zabrakło odwagi, żeby
spóbowac jeszcze raz. Potem kolega mi tłumaczył jak to z facetami
jest, nie z każdym ale z kilkoma jego znajomymi: facet się
zacietrzewi i do końca pary nie puści potem żałuje, w skrytości
duszy beczy. Rozstanie to trudny czas ale najważniejsze żeby
wybaczyć samemu sobie, pogodzić się z własnym ja, a moje "ja" i ja
się pogodziłysmy i skoro oba ja ciągle są związane emocjonalnie z
moim ex to zastanawiam się może on i jego ja też się pogodzili? Ale
fakt, chyba trochę boję sie odrzucenia, mimo że z jego wypowiedzi
wynika, że nie jest z nikim związany, to że jednak oszukuje mnie jak
poprzednio, po prostu to ukrywa, wyrzuty tuszuje swoja pomocnością i
jak ja sie o tym przekonam, czy dam radę to znieść?
pozytywnie nastawiona

[sbelatka]

nie spróbujesz - nie będziesz wiedzieć...

a czy zniesiesz?
nie spróbujesz nie będziesz wiedzieć.. że TAK

bo jakoś ostatecznie każdy i każda z nas znosi wszytsko to co nas
spotyka