nie wiadomo co lepsze

[kobieta_na_pasach]

poczytalam troche watkow i nie wiem,co lepsze, rozwod czy zycie z partnerem az
do samorozwiazania? wynika z niektorych wypowiedzi,ze wiekszosc nie dojrzala
do rozwodu.rozumiem, kiedy ktos zostaje zaskoczony przez partnera pozwem
(aczkolwiek to tez da sie przewdziec, jesli jest sie czujnym).ale jesli od
paru lay sie sypie to mozna sie wszystkiego spodziewac i byc przygotowanym na
zycie w pojedynke.

[akacjax]

Niektóre osoby moga się spodziewać takiego zakończenia małżeństwa, nawet
akceptuja to. Ale w naszym kraju jest duża grupa osób, dla których rozwód jest
zdarzeniem "z innej bajki".
Czy mozna być przygotowanym na życie w pojedynkę? Nie każdy tak potrafi.
Przynajmniej nie od razu.

[kobieta_na_pasach]

gdzies slyszalam,ze "dopoki nie nauczysz sie byc sam nie bedziesz umial byc z
kims" i mysle,ze to szczera prawda.

[akacjax]

To jest oczywiste, ale nie dotyczy sytuacji wychodzenia z małżeństwa, ale raczej
nowego związku. I to jest powód, by po rozwodzie niezbyt szybko wchodzić w
kolejne małżeństwo.

[kobieta_na_pasach]

akacjax napisała:

> To jest oczywiste, ale nie dotyczy sytuacji wychodzenia z małżeństwa, ale
raczej> nowego związku.

a jesli nie znajdzie sie nikogo? czy to obowiazek jest miec nastepnego partnera?
przeciez mozna zyc samotnie bez pretensji do swiata i rozgoryczenia.ja osobiscie
jestem tak wypalona zwiazkiem (20 lat),ze nie mam ochoty na kolejny. a poza tym
- taka milosc po raz drugi mi sie nie zdarzy

[lena575]

Nie ma obowiązku znajdowania sobie jakiegokolwiek partnera w życiu
nie mówiąc już o kolejnym.
Obawiam się,że większość kobiet nie wyobraża sobie życia w
samotności, bardzo często ze względów finansowych i gotowe są
chodzić na daleko idące ustępstwa i tolerować sytuacje nie tylko
niekomfortowe ale i poniżające. A kiedy już czują dno to jeszcze do
tego mąż składa pozew o rozwód.
Ja również nie wierzę w to,ze można być zaszokowaną,ze mąż wystąpił
o rozwód. Można mieć nadzieję,że brak seksu, bardzo częste awantury
i kompletny brak porozumienia, spędzanie wolnego czasu oddzielnie
dla drugiej strony nie stanowi powodu do rozwodu ale też trzeba mieć
zdrowy osąd i podejrzewać,ze jednak moze stanowić. I tu "kompletne
zaskoczenie" jest raczej formą stylistyczną niż rzeczywistym stanem
odczuć.

[akacjax]

> Obawiam się,że większość kobiet nie wyobraża sobie życia w
> samotności, bardzo często ze względów finansowych i gotowe są
> chodzić na daleko idące ustępstwa i tolerować sytuacje nie tylko
> niekomfortowe ale i poniżające.

hmmm Jestem w mniejszości...a nie sądziłam czytając różne wątki.

[lena575]

Dokładnie czytając te wątki można takie wniski wysnuć.

[joanna9969]

obawiam się ze mój M będzie jednak zszokowany , choć 3 tygodnie temu
powiedziałam mu ze po sfinalizowaniu pewnych spraw rozchodzimy się , niby to
przyjął do siebie ale cały czas mówi ze mnie kocha i snuje plany na przyszłość ,
a ja się dusze w jego towarzystwie i siedzę jak na drożdżach

[joanna9969]

miało być : siedzę jak na szpilkach ...

[sauber1]

Z perspektywy czasu w świetle spraw związanych z małżeństwem myślę, że nie
mogłem sprawić sobie głupszego prezentu życia, choć moje małżeństwo, śmiało
można by do bardzo udanych zaliczyć, gdyby nie jeden drobiazg tylko. Bez sensu
jest gdybać coby

[zmeczona100]

sauber1 napisał:

> Z perspektywy czasu w świetle spraw związanych z małżeństwem myślę,
że nie
> mogłem sprawić sobie głupszego prezentu życia

Sauber, ale przecież na pewno był czas, kiedy byłeś w małżeństwie
szczęśliwy. Dlatego chyba nie da się tak jednoznacznie ocenić CAŁEGO
okresu małżeńskiego.

Moje małżeństwo było fikcją od wielu lat. Fikcją, tzn. udawało
małżeństwo, bo to raczej było ze strony mojego męża jak posiadanie
przez niego dworu, który mu umożliwiał realizację jego własnych
planów zawodowych. Po jakimś czasie staliśmy się z synem niechcianym
bagażem, który mu przeszkadzał w jego życiu karierowicza i
gromadzeniu kasy na własny użytek. Gdyby nie moja naiwność, ślepa
wiara, że to tylko przejściowy okres w naszym życiu, że on faktycznie
musi tyle pracować, gdybym od niego wymagała tego, czego powinno się
wymagać od męża/ ojca, to nasze małżeństwo rozpadłoby się bardzo
szybko.

Ale mimo tego, że straciłam przez takie trwanie kilkanaście lat
swojego życia, to drugi raz wyszłabym za niego za mąż, gdyby nie było
innej możliwości, aby urodził nam się nasz syn- to jest najlepsze,
najwazniejsze, co mnie spotkało w tym związku i dlatego nie
przekreślam go zupełnie. Jasne, że gdybym mogła cofnąć czas, to moje
życie potoczyłoby się później zupełnie inaczej- przede wszystkim
uciekłabym od niego zaraz po tym, kiedy dotarło do mnie, gdzie jest
nasze (moje i syna) miejsce w jego hierarchii wartości i że to się
nigdy nie zmieni.

[mola1971]

zmeczona100 napisała:
> Ale mimo tego, że straciłam przez takie trwanie kilkanaście lat
> swojego życia, to drugi raz wyszłabym za niego za mąż, gdyby nie było
> innej możliwości, aby urodził nam się nasz syn- to jest najlepsze,
> najwazniejsze, co mnie spotkało w tym związku

Zmęczona, mam dokładnie takie samo podejście. Moje małżeństwo było jedną wielką pomyłką i porażką, ale nie żałuję tego, że w ogóle było. Bo mam troje cudownych dzieci i tego, że mogłoby ich nie być nie jestem w stanie sobie wyobrazić. Dzieci są największym skarbem i największym szczęściem jakie mnie w życiu spotkało a to, że mają ojca palanta... No cóż... Czasem tak po prostu bywa.

[zmeczona100]

Zaraz zbiegną się tu panowie, którzy uznają, że posiadanie dzieci to
najważniejsza sprawa w życiu kobiety

Chciałam więc od razu napisać, że moje plany na szczęśliwe życie
obejmowały udany związek z kochanym mężczyzną u boku, a posiadanie
dzieci z tego związku było dla mnie naturalną koleją rzeczy
(równoważne, co związek ze wspaniałym mężczyzną). Tzn. te dwie rzeczy
miały dla mnie najwyższą wartość. Jednak czasami, z różnych przyczyn,
możliwe jest tylko spełnienie połowiczne tych marzeń. Nam udał się
syn, ale niestety, nie małżeństwo.

Teraz moim marzeniem jest szybkie wyzwolenie się z chorego związku i
zajęcie się swoim życiem, aby dawało mi nadal satysfakcję, no i
pozwoliło na zapewnienie godnych warunków do wychowania mojego syna.

[lena575]

A ja mam jakoś zupełnie inne obserwacje. Mężczyźni raczej uważają,ze
dla kobiety najważniejszy w życiu powinien być on a dzieci winny być
tylko dopełnieniem Bo mężczyźni taką mają hierarchję.

[mola1971]

zmeczona100 napisała:
> Chciałam więc od razu napisać, że moje plany na szczęśliwe życie
> obejmowały udany związek z kochanym mężczyzną u boku, a posiadanie
> dzieci z tego związku było dla mnie naturalną koleją rzeczy
> (równoważne, co związek ze wspaniałym mężczyzną).

Dokładnie tak. Takie były też moje plany, czy raczej marzenia.
Moje obecne 'plany' na życie nadal są podobne. Tzn nadal związek z ukochanym mężczyzną i relacje z dziećmi mają dla mnie równorzędne znaczenie. Tyle tylko, że mój przyszły, ewentualny ukochany nie będzie ojcem moich dzieci. Taka 'mała' modyfikacja marzeń

[joanna9969]

to tak jak ja , po , raptem 11 , latach związku w tym 10 mieszkania razem ,nie
mam ochoty wchodzić w następny układ tego typu , wole żyć skromniej ale na swoim
, robić to co chce , kiedy chce bez wiecznych kompromisów , jednym słowem za maż
już byłam i stwierdzam ze za ciekawie to tam nie jest , jeśli układ to
najchętniej facet dochodzący , osobne mieszkania itp tylko mam wrażenie ze
takiego trudniej znaleźć niż takiego do małżeństwa bo faceci jednak są wygodni i
szukają nie tylko kochanki ale całego pakietu kochanka/sprzątaczka/kucharka w
jednym

[jarkoni]

szukają nie tylko kochanki ale całego pakietu kochanka/sprzątaczka/kucharka w
> jednym

Bardzo mi się podoba taki "pakiet"
Jakieś "extrasy" w pakiecie? Typu trójkącik?
Czepiam się tylko słowa "pakiet", nie jestem męską szowinistyczną...

[mola1971]

jarkoni napisał:
> Bardzo mi się podoba taki "pakiet"
> Jakieś "extrasy" w pakiecie? Typu trójkącik?

Zawsze gdy jakiś mężczyzna wspomina o trójkącie przypomina mi się moja koleżanka i jej rozmowa z mężem na ten temat. Zapytana przez męża o to, że może by tak jakiś trójkącik odpowiedziała 'Suuuper! Ja i dwóch facetów. Naprawdę fajny pomysł.'
Jakoś nigdy więcej jej mąż już do tego tematu nie wracał

[lampka_witoszowska]

najlepsze jest wsłuchanie się w siebie, ale nei w lęki i przyjęte
opinie publiczne, jeno we własne serce - i jak mówi, odejść - to
odejść