Złość konserwowana

[ani.chybi]

Bierze się z subiektywnego poczucia krzywdy, za którą nie nastąpiło
zadośćuczynienie. Gdy los go nie przyniósi, można poczuć się jego
samozwańczymi rękoma i całymi latami dążyć na wiele, często
niezwykle wysublimowanych sposobów, aby odpowiednio ukarać
domniemanego złoczyńcę, a w skrajnych wypadkach fizycznie go
zniszczyć.
Dla dotkniętego taką formą złości wybawienie z niej byłoby na wagę
złota. Pzwoliłoby wejść w normalność bez zaszłości z byłego
małżeństwa.

Widzę w Twojej tezie sprzeczność...

[tricolour]

... bo złośc nie konserwuje się sama, nie koserwuje jej także były
małżonek - złośc koserwuje ten, który ją przeżywa.

Wybawienie więc z niej "na wagę złota" to zwyczajne zajęcie się sobą.

[ani.chybi]

tricolour napisał:

> ... bo złośc nie konserwuje się sama, nie koserwuje jej także były
> małżonek - złośc koserwuje ten, który ją przeżywa.
Dokładnie to miałam na myśli. Widać nie bardzo precyzyjnie ujęłam ją
w słowach.
> Wybawienie więc z niej "na wagę złota" to zwyczajne zajęcie się
sobą.
Wieloletnia terapia to także dla niektórych osób zwyczajność,
potrzebna im tak jak chleb powszedni.
Trudno jest znaleźć zadowolenie z życia, chorując na nienawiść.
Pomijam satysfakcje patologiczne.
Sama złość jest zakaźna, nigdy nie wiadomo gdzie i jakie znajdzie
ujście.

[undeadly]

Rozszerzyłem bym temat tego wątku.
Nie koniecznie musi być to złość, choć zgodzę się że może być
najczęstsze uczucie. Dodałbym żal do drugiej osoby, z własnego
przykładu wiem jak potrafi zadławić i uniemożliwić normalne
funkcjonowanie i tak jak piszesz ani.chybi o złosci, żal też jest
wiecznie głodny może nie powoduje checi odwetu/zadośćuczynienia ale
generuje ciągły ból, który mozna topić w alkoholu lub popaść w
otępienie (dotyczy raczej facetów tak mi się wydaje).
Dodalbym jeszcze tęsknotę za dawną połówką rozpad związku to nie
reakcja nuklearna gdzie atomy dzielą tak samo i w tym samym czasie u
jednych uczucia wygasają szybciej u innych nie ale prawie nigdy w
tym samym tempie u obydwojga.
W każdym razie w trakcie rozpadu związku i po rozwodzie jest w nas
bateria uczuć i emocji a te nie znajdując ujścia pożerają nas od
środka i swietnie się konserwują, tak własnie konserwują użyłaś
dobrego słowa ani.chybi.

[spokojnazawsze]

To wszystko prawda, co piszecie, ani.chybi,undeadly. Tyle tylko, że
po okresie żałoby czyli opłakiwania związku, powinien przyjść czas
odrodzenia. Wszystkiego tego co w nas jest najlepsze. Bo w okresie
rozwodu i traumą związaną z nim niekoniecznie jesteśmy sobą.Często
robimy z siebie ofiary, jak słusznie zauwazył/a? ani chybi, często w
chęci odwetu robimy rzeczy głupie, złe, prymitywne. Do tego mamy
prawo w tym trudnym okresie. Ale jeżeli to prawo przypisuje sobie
ktoś na kolejne lata, dekady to jest to destrukcja.Dla osoby, która
te uczucia żywi.

[mola1971]

Dla mnie sam temat to jakiś kosmos. Złość to złość. Wyzłoszczę się i idę dalej. A po co to kumulować? Kumulować to ja lubię w sobie pozytywne emocje a nie te złe.
Zresztą sam temat jak dla mnie jest abstrakcyjny bo ja z tych co nigdy nikomu źle nie potrafią życzyć. Wkurzyć się, wykrzyczeć, wyładować - tak. Ale nie kumulować zła w sobie. Bo po co?

[spokojnazawsze]

Mola ja też sobie zadaję sobie zawsze to pytanie: po co? Ale to, ze
ja, Ty tak myślimy, wcale nie oznacza, że to standard.Choć bardzo
bym tego czasami chciała. Znacznie więcej jest przypadków zatracenia
się w swojej złości, bólu, rozpamiętywaniu, rozdrapywaniu
przeszłości. Myślenia stereotyopami, kompleksów z powodu
nieposiadania faceta, rozbitej rodziny, zamknięcia w swoim świecie
wyimaginowanej krzywdy. A jednocześnie czekanie na pieknego księcia
na białym rumaku. Calkowite błędne koło. Nawet Shrek na kulawym
koniu nie przyjedzie, jeżeli więcej jest złości aniżeli pogody,
jeżeli więcej jest poczucia klęski aniżeli chęci odrodzenia.Jeżeli
emanujemy energią, pogodą ducha, optymizmem, spontanicznością to tym
przyciągamy ludzi do siebie. Płci obojga, dzieci, starych sąsiadów.
I wtedy jest szansa,że kiedyś pojawi sie książe na białym rumaku.
Choć ja osobiście wolabym Shreka))

[undeadly]

Po upieram sie trochę przy swoim zdaniu i przy przy drugim członie
tematu czyli konserwacji.
Ja sie w swoich uczuciach i w w stałym myśleniu o swojej do ex
zakonserwowałem.
Po prostu jeszcze nie wyszedłem jeszcze z butów mojego byłego już
małżeństwa.
Miałem nadzieję, że odpuści mi szybciej ale co z tego, skoro mnie
trzyma i gryzie,
no może nie permanentnie ale regularnie i boleśnie.
Chciałbym to wreszcie zakończyć i postawić kropkę nad i ale niestety
do tej pory nie udaje mi sie to.
Co to ze mną powoduje i co przez to robię to już zupełnie inna para
kaloszy.
A jeśli biega o Shreka to ja jako facet zdecydowanie wybieram.....
Smoczycę

[chybi1]

undeadly napisał:

> Miałem nadzieję, że odpuści mi szybciej ale co z tego, skoro mnie
> trzyma i gryzie,
> no może nie permanentnie ale regularnie i boleśnie.
> Chciałbym to wreszcie zakończyć i postawić kropkę nad i ale
niestety
> do tej pory nie udaje mi sie to.
Gdyby zagłębić się w archiwum, można znaleźć 100 sposobów i
sposobików na łagodzenie przeżywania niechcianych stanów. Niektóre
wydają się podejrzanie proste i oczywiste, dobrze dobrane do osoby
przynoszą jednak ulgę.

[undeadly]

jestem tutaj dopiero 4 dzień

[mola1971]

undeadly napisał:
> A jeśli biega o Shreka to ja jako facet zdecydowanie wybieram.....
> Smoczycę

Taaa... Wcale się jakoś nie dziwię Smoczyca z gromadką smoczo-osiołków zostaje w domu i się nimi opiekuje a pan osiołek z kumplem Shrekiem na poszukiwanie przygód wyrusza Każdy by tak chciał Szkoda tylko, że Smoczyc którym taki układ odpowiada brakuje Czy raczej na szczęście

[undeadly]

"Szkoda tylko, że Smoczyc którym taki układ odpowiada brakuje
Czy raczej na szczęście "
Szczerze powiem zdurniałem ??
Wybrałem smoczycę bo choć wielka i przerażają i krzywdę potrafi
zrobić to uroczą kobietą jest, znaczy się smoczycą jest

[mola1971]

Ależ my o tym samym piszemy Tylko ja z kobiecego a Ty z męskiego
punktu widzenia. Wielka Smoczyca to Matka Polka. Dziećmi się zajmie,
przytuli, gdy trzeba opieprzy. W każdym razie krzywdy nie zrobi. I
jak to Matka Polka niczego lub niewiele oczekuje w zamian.
Tyle tylko, że to gatunek na wymarciu niestety. Niestety dla
mężczyzn, stety dla kobiet. Bo Smoczyca jakkolwiek wielka i
przerażająca by nie była lubi mieć przy sobie Smoka. Bo po co jej
jakiś osiołek co ze Shrekiem przygód szuka? Ona potrzebuje Smoka,
który gdy trzeba ogniem zionie by obronić stado. A i owcę upoluje i
przyniesie do jaskini. W Smoku Smoczyca ma wsparcie. Smok daje jej
poczucie bezpieczeństwa.

[undeadly]

Teraz to już zdurniałem do końca. Nie piszemy o tym samym.
Nijak smoczyca nie kojarzy mi się z Matką Polką. Wrażenie z
pierwszego filmu o Shreku było najsilniejsze, najpierw ryczy i pluje
ogniem, potem gdy ktoś dostrzega w niej piękno zmienia się i
rozkwita - koniec wrażeń i skojarzeń co dalej, tak mi już zostaje w
pamięci. To nie jest mój zakres Matrixa bym skojarzył osłosmoki jako
symbol przywiazania kobiety do pieleszy domowych gdy Shrek i Osioł
idą np. na wódkę. A do przejścia o myśleniu kto ma być partnerem
smoczycy i dlaczego oraz z kim się rzeczona smoczyca najpełniej
zrealizuje w życiu to ja potrzebuję chyba jeszcze miliarda lat
ewolucji.

[chybi1]

mola1971 napisała:

> Złość to złość. Wyzłoszczę się i idę dalej.
> A po co to kumulować? Kumulować to ja lubię w sobie pozytywne
emocje a nie te
> złe.
Emocje nie podlegają sterowaniu w takim stopniu, jakbyśmy sobie tego
życzyli. Często są nieuświadomione, zalegają w nas pod różnymi
maskami. Dotrzeć do ich prawdziwego oblicza to jedno, zapanować nad
ich dyktatem, skierowanym na zewnątrz to drugie, a wyzbycie się ich
to trzecie - najtrudniejsze.
Odnoszę wrażenie, że mówimy o trochę rożnych rzeczach; Ty o
przelotnych stanach emocjonalnych, ja - o głębokich pokładach uczuć,
tworzących klimat emocjonalny danej osoby. Różnica byłaby taka jak
między strachem na widok bandziora a długofalowym lękiem przed
utratą pracy.

[mola1971]

chybi1 napisała:
> Odnoszę wrażenie, że mówimy o trochę rożnych rzeczach; Ty o
> przelotnych stanach emocjonalnych, ja - o głębokich pokładach uczuć,
> tworzących klimat emocjonalny danej osoby.

Pewnie masz rację Chybi. Mogę się tylko wypowiadać o własnym klimacie
emocjonalnym bo innym ludziom w głowach i sercach nie siedzę a mnie taki zły
klimat jest po prostu nieznany.

[undeadly]

chybi1 napisała:
"ja - o głębokich pokładach uczuć, tworzących klimat emocjonalny
danej osoby. Różnica byłaby taka jak między strachem na widok
bandziora a długofalowym lękiem przed utratą pracy."

Nie wiem jak u Ciebie ale po nazwaniu tego po imieniu i na głos, coś
mi się w głowie rozjaśniło. Przynajmniej nazwałem stan w którym
jestem.(nie to żebym nie miał świadomości tego stanu ale po nazwaniu
jakos łatwiej) Identyfikacja wroga ma pomóć w jego zniszczeniu ?

[chybi1]

Oczywiście nazwane jest mniej przerażające, poddaje się
racjonalizacji i łatwiej odsunąć je na pewien dystans.
Wykonywałam kiedyś ćwiczenie pospołu z dokuczliwym, obezwładniającym
mnie stanem psychicznym.
Nazwałam go imieniem Depresja, nakazałam jej zajęcie miejsca w
fotelu i zajęcie się sobą tak, aby mi nie utrudniała pracy. Sama
zajęłam przystąpiłam do swoich zajęć.
Wiem, że wygląda to niezbyt poważnie, ale podziałało.
Nazwanie - racjonalizacja - dystans - ulga.

[undeadly]

Depresja znowu trudne słowo, słowo jak bomba atomowa.
Jest 18.10 i na szczęscie nie wylazło z żadnego kąta
wieczór może nie być taki lekki. Nie pamietam od kiedy
unikam mówienia tego słowa, wiem że istnieje, wiem że jest
ale unikam go. Próbowałem się z nim we własnej głowie
zaprzyjaźnić ale bez skutku oczywiscie - i tak jest dobrze.
Jak znowu to słowo przyjdzie gryźć to spróbuję je kopnąć.

[chybi1]

Każdy sposób jest dobry, jeśli skuteczny.
Osobiście unikam wyrazów wnoszących agresję, bo o mały kroczek leży
autoagresja.

[undeadly]

Nie każdy, gorzała potrafiła mnie uodpornić (bez spijania się w
trupa), ale ile można pić ? Zwłaszcza że robiło się to wyłacznie
by nic nie czuć.

[chybi1]

Wydaje mi się, że w swoich uczuciach nie zaprowadziłeś podstawowych
porządków, stąd tak bardzo Cię dreczą. Może pomógłby Ci w tym
psycholog?

[undeadly]

Własnie jestem w trakcie i pewnie dlatego tu trafiłem
a jesli chodzi środki znieczulające od jakiegoś czasu ich
nie stosuję. Stary ból został przykryty nowym a tu zadziałało
prawo nowosci.

[chybi1]

undeadly napisał:

> Stary ból został przykryty nowym a tu zadziałało
> prawo nowosci.
Nie wiem, czy Cię dobrze zrozumiałam, ale czasami trzeba się cofać w
czasie prawie do pieluch, aby w nowym kształcie wydobyć się na
powierzchnię.

[undeadly]

W tym przypadku postawiłem sobie pytanie kiedy sie zaczeło psuć
na razie odpowiedzi do których doszedłem są zbyt prostackie aby
je wypowiadać na głos. Może czegoś nie zrozumiałem po drodze, może
coś zgubiłem a może zmieniłem się bardziej niż mi się wydawało.
Ale dzisiaj nie bedę już o tym myślał.

[chybi1]

Może dotknąłeś samej istoty prawdy. Bywa ona porażająco prostacka.

[chybi1]

undeadly napisał:

> wieczór może nie być taki lekki.
Zdarzało się, że czułam się jak uparty chomik w kołowrotku
nachalnych myśli i uczuć. Udawało mi się czasami wymknąć im poprzez
lekturę. Nie absorbował mnie czytany tekst i niewiele z niego
rozumialam, lecz zyskiwałam namiastkę spokoju.

[undeadly]

Ja dłubałem coś przy komputerze aż robiła się odpowiednia godzina
i wreszcie mogłem iść spać i był nowy dzień. Dłubanie bywało mało
skuteczne ale fakt absorbowało głowę.

[chybi1]

Podobnie działa trzaskanie programami TV.

[undeadly]

chybi1 napisała:

> Podobnie działa trzaskanie programami TV.

Komputer jest jednak lepszy wymaga większej aktywnosci od nas

[chybi1]

Na forum trudno być zbyt wylewnym, ale można pokusić się o przelanie
podłych stanów na "papier". Jeśli takie zapisy gromadzić i
analizować z perspektywy czasu, można uchwycić, na czym w istocie
rzeczy zasadza się dołowanie. A to zalążek diagnozy. Pytanie o
sposób leczenia dolegliwości pozostaje niestety otwarte.

[undeadly]

chybi1 napisała:

> Na forum trudno być zbyt wylewnym

To zrozumiałe choć jestem tutaj dopiero 5 dzień,
coś już wygląda inaczej i jest to dobra zmiana.

[zolta_iwulka]

spokojnazawsze napisała:

> To wszystko prawda, co piszecie, ani.chybi,undeadly. Tyle tylko,
że
> po okresie żałoby czyli opłakiwania związku, powinien przyjść czas
> odrodzenia. Wszystkiego tego co w nas jest najlepsze. Bo w okresie
> rozwodu i traumą związaną z nim niekoniecznie jesteśmy sobą.Często
> robimy z siebie ofiary, jak słusznie zauwazył/a? ani chybi, często
w
> chęci odwetu robimy rzeczy głupie, złe, prymitywne. Do tego mamy
> prawo w tym trudnym okresie. Ale jeżeli to prawo przypisuje sobie
> ktoś na kolejne lata, dekady to jest to destrukcja.Dla osoby,
która
> te uczucia żywi.

A to prawo to chyba sami sobie dajemy, bo w realnym zyciu to nikt i
mam tu na mysli: n_i_k_t poza nami samymi nam prawdziwego
przyzwolenia na to nie daje. Powinnismy "wziac sie w garsc i nie
utrudniac". Acha, i nie "tragizowac" (czy to z "Nigdy w zyciu"?)...i
pozwolic jemu w spokoju odejsc do mlodszej...

[undeadly]

zolta_iwulka napisała:

> A to prawo to chyba sami sobie dajemy, bo w realnym zyciu to nikt
i mam tu na mysli: n_i_k_t poza nami samymi nam prawdziwego
> przyzwolenia na to nie daje. Powinnismy "wziac sie w garsc i nie
> utrudniac". Acha, i nie "tragizowac" (czy to z "Nigdy w
zyciu"?)...i pozwolic jemu w spokoju odejsc do mlodszej...

Prawo mamy zawsze, co gdy go naużywamy i nie niepozwala nam to
życ dalej choć trochę spokojniej ?

[zolta_iwulka]

Ja chce, ucze sie zyc spokojniej. Ale czasem chce wyc do Ksiezyca...
To on odszedl do innej, to on zmienil kraj pobytu, a to ja zostajac
za granica sama z dzieckiem zdecydowalam sie na powrot do Polski. I
dostaje teraz emaila od niego (wciaz pozostajacego w sobie tylko
znanym miejscu, ale nie w Polsce) ze dziecko to nie zabawka i nie
moge Go sobie tak przewozic z innego kraju do Polski... I badz tu
madry czlowieku... nie konserwuje zlosci ale szlag mnie trafia.
Kiedy to mu przejdzie?, piszecie tak duzo o obojetnosci, ja tez chce
tam byc. Jak sie tam dostac? Prosze o rady.

[undeadly]

zolta_iwulka napisała:

Kiedy to mu przejdzie?

mu czy mi, obydwie litery leżą obok siebie na klawiaturze ?
Świadomie napisane czy literówka ?

[zolta_iwulka]

MU
bo to on mnie rani
Mi
bo ja czuje sie zraniona
Czyz mezczyna, ktory odszedl do mlodszej, ktory napisal swoj
scenariusz zakonczenia tego zwiazku, ktory mial przewage wiedzac, ze
chce sie ze zwiazku wycofac, ktory mial kochanke na podoredziu, aby
otarla mu lzy (?) nie powienien taplac sie teraz w szczesciu zamiast
dowalac ex zonie? Bo ja nie mam potrzeby dowalania jemu i nie robie
tego, a on - niby w szczesliwym (?) zwiazku wciaz po prawie roku to
robi? No i po co?

[undeadly]

zolta_iwulka napisała:

> MU
> bo to on mnie rani
> Mi
> bo ja czuje sie zraniona

Kiedy
MU - przejdzie nie wiem, niestety
Mi - czyli tobie jak przestaniesz zwracać uwagę na jego uwagi.
Piszę jako facet, który od Rzeczposplitej dostał oficjalny papier,
że nie zna się na kobietach czyli dostał rozwód.
Nie jest tak, że rany zadaje ci facet, który jeszcze wywołuje w
tobie emocje ? Zastanawiałaś się jakie to emocje ? Jak je nazwać ?
A jak je nazwiesz (z imionami emocji zawsze trudna sprawa) to co te
emocję z tobą robią ?

[chybi1]

Najważniejsza rzecz to znormalizować wszelkie punkty styczne, w tym
szeroko rozumiane kontakty z dzieckiem.

[undeadly]

ani.chybi napisała:

> Bierze się z subiektywnego poczucia krzywdy, za którą nie
nastąpiło
> zadośćuczynienie. Gdy los go nie przyniósi, można poczuć się jego
> samozwańczymi rękoma i całymi latami dążyć na wiele, często
> niezwykle wysublimowanych sposobów, aby odpowiednio ukarać
> domniemanego złoczyńcę, a w skrajnych wypadkach fizycznie go
> zniszczyć.
> Dla dotkniętego taką formą złości wybawienie z niej byłoby na wagę
> złota. Pzwoliłoby wejść w normalność bez zaszłości z byłego
> małżeństwa.

Przeczytałem raz jeszcze i zadałem sobie pytanie czy złość lub żal
nie są tym większe im większe było uczucie/emocje/żal który
wynieśliśmy z sobą po rozstaniu ?
I przeoczyłem słowo zadośćuczynienie, coś nas wierci i męczy jeśli
chodzi o byłego/byłą. Czy nie jest to przez to, że to nie my
opowiedziliśmy koniec byłego historii dawnego zwiazku ?
Stąd chyba blisko do żalu i złości ?

[chybi1]

undeadly napisał:

> I przeoczyłem słowo zadośćuczynienie, coś nas wierci i męczy jeśli
> chodzi o byłego/byłą. Czy nie jest to przez to, że to nie my
> opowiedziliśmy koniec byłego historii dawnego zwiazku ?
Nie ma tu korelacji, ponieważ negatywnych stanów przewlekłych
doświadczają tak osoby odchodzące ze związku jak i porzucone. Sa one
udziałem także zgodnie rozwiązujących małżeństwo.

[undeadly]

chybi1 napisała:

Nie ma tu korelacji, ponieważ negatywnych stanów przewlekłych
doświadczają tak osoby odchodzące ze związku jak i porzucone. Sa one
udziałem także zgodnie rozwiązujących małżeństwo.

Czyli skupiłem się na sobie ale to chyba nie dziwne ?
Proponujesz małe ćwiczenie z empatii i wczucie się w uczucia
drugiej strony ? Ok facet odchodzi od żony dalsze bo bycie razem
okazało się niemożliwe (przykład z własnego podwórka) teraz
w ramach autoterapii przychodzi na tutaj, na to forum i zaczyna
czytać posty.
Nie dowie się raczej niczego ciekawego o sobie, znalazł się bowiem w
kategorii byłych,
źle wspominanych facetów. Prym tutaj wiodą kobiety
ich żal i złość wydają się oczywiste i całkowicie uzasadnione.
Trudno na podstawie tego (jeszcze nie przeczytałem wszystkiego)
wypracować sobie własny krytyczny wizerunek (powiedzmy że dalej mnie
ta nasza złość z tematu dusi) ale dowiaduję wtedy jednego posiłkując
się postami z forum że Ex też odczuwa złość.
Lepiej mi/nam z tym czy gorzej ?

[zo_e]

jestem z natury wredną babą wiem o tym. Za często mam na języku to co w myśli
winnno pozostać. Ex przez ostatni rok dawał mi sporo powodów do sączenia jadu,
przyzna jednak, że się b. powstrzymywałam. Miałam okresy w nie tak dalekiej
przeszłości, że roztrząsałam nadmiernie tzw. "powody rozkładu" tudzież
analizowałam zlekceważone sytuacje aby teraz doszukać się w nich ukrytych
znaczeń. Oczywiście marnowałam za wiele czasu na myślenie o exie i o tym jak
marzę, żeby mu życie odpłaciło.. Jad się we mnie wzmagał i nienawiść. I w pewnym
momencie, ja wredna zołza, poczułam się tym zmęczona. Już nie chcę zatruwać
siebie nienawiścią i zazdrością..Przestaję konserwować staram się, choć
miewam nawroty

[solivago]

undeadly napisał:




.......
> ....źle wspominanych facetów. Prym tutaj wiodą kobiety
> ich żal i złość wydają się oczywiste i całkowicie uzasadnione.

Moim zdaniem, należałoby rozróżnić złe wspomnienia związane z rozstaniem od
wspomnień dotyczących byłego/byłej. Przynajmniej dla mnie to dwie różne sprawy.
Samo rozejście się i wszelkie okoliczności z tym związane faktycznie generują te
złe emocje. Natomiast wspomnienia związane z człowiekiem. Żyłam w małżeństwie z
moim byłym mężem wiele lat. Przeżyliśmy naprawdę wiele.Nie była to
idylla...Jednak mnóstwo miłych rzeczy nam się zdarzyło. I to chcę pamiętać. I o
tym właśnie opowiadam mojemu dziecku, kiedy siedzimy sami, w długie wieczory.
Wydaje mi się, że mało jest byłych małżeństw, w których wszystko, od początku do
końca, było tragiczne. Czy się mylę?? Poza tym (pewnie za to co powiem będę
zlinczowana...)rzadko bywa tak, ze przyczyną rozkładu jest tylko i wyłącznie
jedna strona.. Nawet jeśli jest to zdrada (a tak było w przypadku mojego
małżeństwa..odszedł do innej) to jest to w związku przysłowiowy gwóźdź do
trumny... Skutek wcześniej popełnionych błędów w związku. Zatem i żal i złość w
stosunku do byłego/byłej nie jest tak do końca oczywiste i uzasadnione. A już
inna bajką jest fakt niemożności zawrócenia wody, która przepłynęła pod mostem....

[solivago]

Myślę jeszcze nad tym co napisałam wyżej o współwinie małżonków. Z jednej strony
mam świadomość, że część winy za rozpad związku ponoszę ja. No nie czarujmy
się...jeśli małzenstwo funkcjonuje prawidłowo we wszystkich płaszczyznach to
żadna strona nie będzie szukała pocieszenia poza. Jest też drugi aspekt...nie
jest wyjściem zmiana partnera bez podjęcia jakiejkolwiek próby rozwiązania
problemów wewnątrz. Dychotomia... Zdaję sobię sprawę ze współwiny, ale za
winnego ostatecznego rozpadu uważam mojego byłego. Bez złości jednak .....

[tiny54]

z winą po obu stronach nie do konca się zgadzam ,pewnie tak jest w wielu
przypadkach ,ale czy jednakowo można winić właściciela domu ,że nie zabezpieczył
domu ,i złodzieja ,że skorzystał z okazji ?
Jesli nawet wina jest po obu stronach ,to można wspolnie sprobowac naprawić to
co złe w związku ,lub rozstać się ,za to salwowanie się ucieczką ze zdradą w tle
rodzi złość i poczucie krzywdy u porzuconej osoby.Czym innym jest konserwowanie
złości ,taka emocja ,ktora pochłania mnostwo energii .
Zaś co do winy po obu stronach ,być może nie w kategoriach winy da się spojrzeć
na sprawę,jeśli winą jest brak doświadczenia ,brak chęci do wspołpracy jednej ze
stron ,efekt piotrusia pana ,naturalne prawo do błądzenia ,za co trzeba
zapłacić,niestety.

nie czuję się współwinna

[zolta_iwulka]

W 100% się z tym zgadzam, co napisała tiny54. Wiem, że zdania są
podzielone ne tym forum, co do winy i jak się ona rozkłada nieudanym
związku. Ja próbując od wielu miesięcy przeprowadzić autopsję
związku jakoś nie znajduję swojej winy i co więcej, zaczęło mnie to
nawet frustrować, bo po przeczytaniu wielu postów tutaj
wywnioskowałam, że poczucie "współwiny" jest niejako obowiązkowe
i "przyznanie się" jest etapem leczenia, bez tego ani rusz. Czasem w
życiu ktoś inny podejmuje za nas decyzję, która dotyczy żyć innych
ludzi, wielu ludzi czasem. I tak ci właśnie ludzie stają
się "zamieszani" w sprawę, np. zdrady, rozwodu itp. To nie oni
wybrali to zachowanie ale ich dotyczą konsekwencje. Datego "sprawcy"
powinni jednak za to zapłacić. Do tego mozemy użyć
możliwości "orzeczenia winy".

[kasiapfk]

Iwulko, a może by to ująć w ten sposób:
Odpowiedzialność za rozpad związku jest po obu stronach.
Winnym jest jednak wyłącznie zdradzający.

Widzę tu róznicę między przyjęciem odpowiedzialnosci
a "niewinnością" strony porzucanej przez zdradzajacego/-jącą

[chybi1]

zolta_iwulka napisała:

> po przeczytaniu wielu postów tutaj
> wywnioskowałam, że poczucie "współwiny" jest niejako obowiązkowe
> i "przyznanie się" jest etapem leczenia, bez tego ani rusz.
Uznanie swojej winy nie jest konieczne, aby wywiklać się z
nieaktualnego związku, ale niewątpliwie ten proces ułatwia.
Podobnie rzecz się ma z wybaczeniem. Bez niego także można się
uwolnić.
Pomocnym bywa spojrzenie z boku, jak gdyby cudzymi oczyma, na
sytuację rozchodzącego się dwojga i odpowiedzenie sobie na pytanie,
jaką winę ponosi każde z małżonków, jaka jest niewybaczalna.

[undeadly]

zo_e napisała:

"Przestaję konserwować staram się, choć miewam nawroty"
Jeśli tak mają wyglądać oznaki zdrowienia to piszę się na tę terapię,
nawroty chyba łatwiej znieść niż stan ciągły.
Ja jeśli chodzi moją ex jadu nie czuję, chyba nie umiałem sobie
poradzić z tym, że w niej uczucia do mnie już wygasły (procentu
swej/jej winy nie chcę wyliczać na razie) a moje uczucia do niej
jeszcze gdzieś tam pałętały się samotnie.

solivago napisała:
"Wydaje mi się, że mało jest byłych małżeństw, w których wszystko,
od początku do końca, było tragiczne. Czy się mylę??"
Nie mylisz się, takie mam przekonanie, nawet jeśli dawny/a ex myślą
inaczej.
I wspomnienia związane z rozstaniem, zapamietane dobre chwile, winy
moje/jej twoje/jego i wodę, która przepłyneła już pod mostem
wszystko razem składa się na moje/twoje życie - może masz racje ?
Trzeba pokawałkować to wszystko żeby nie zapiec się nie
zakonserwować w stanie żalu/złości. Nie mozna unieść wszystkiego na
raz, może należy pozbywać się tego po kawałku ?

[chybi1]

undeadly napisał:

> Proponujesz małe ćwiczenie z empatii i wczucie się w uczucia
> drugiej strony ?
Nie, bo to niczemu dobremu nie służy. Kiedy wszystko już się
dokonało, najlepiej dla byłego partnera i dla siebie jest zostawić
go w spokoju, zachować tylko niezbędne kontakty.
> facet odchodzi od żony dalsze bo bycie razem
> okazało się niemożliwe (przykład z własnego podwórka) teraz
> w ramach autoterapii przychodzi na tutaj, na to forum i zaczyna
> czytać posty.
> Nie dowie się raczej niczego ciekawego o sobie, znalazł się bowiem
w
> kategorii byłych,
> źle wspominanych facetów.
Do jakiej czy do żadnej forumowej kategorii zaliczysz własną osobę,
zależy tylko od Ciebie.
Jeśli forum nie tworzy okazji do zaczerpnięcia większych korzyści,
na pewno jest sposobem na odreagowanie chociażby bólu, żalu i
złości.
> Prym tutaj wiodą kobiety
...
> Ex też odczuwa złość.
> Lepiej mi/nam z tym czy gorzej ?
Zależy od Ciebie jak wykorzystasz tę informację. Koncentruj się na
sobie. Ex należy przesuwać w przeszłość.

[undeadly]

Dobrze powiedziane chybi1 czytając ten wątek kolejny raz
uswiadomiłem sobie parę rzeczy - ja do tej pory wcale nie
chciałem usuwać swojej byłej w przeszłość. Stąd konserwowałem
w sobie wiele z tych emocji o których pisalismy wcześniej.
Czy mnie to niczyło ? Raczej utrudniało normalne życie (cokolwiek
przez to słowo rozumiemy).
Co do Pań na forum to jedynie konstatacja faktu, nic wiecej.
I tylko z jednym nie mogę się zgodzić jak mam zrozumieć
drugiego człowieka bez choćby częściowej empatii ?

[chybi1]

undeadly napisał:

> I tylko z jednym nie mogę się zgodzić jak mam zrozumieć
> drugiego człowieka bez choćby częściowej empatii ?
To oczywiście niemożliwe.
Wychodzę z założenia, że po latach małżeństwa o ex wiesz już
wszystko. Jest dla Ciebie raz na zawsze zapisaną kartą. Wracając w
przeszłość, nie znajdziesz niczego, czego byś już wcześniej nie
wiedział.
Taki punkt ostatecznego uporządkowania osiąga się, niestety, dopiero
po jakimś czasie.