co z rodziną?

[josefinka]

Witajcie.
Mam zamiar rozpocząć terapię,właściwie się zdecydowałam.Ale strasznie się
boję,że to zakłóci moje relacje z rodzicami,rodzeństwem,no bo to może do mnie
jakoś wrócić.Można powiedzieć,że dzisiaj w mojej rodzinie jeż już właściwie
dobrze.Nie ma porównania z tym,co było kiedyś i nikt do tego nie wraca.Nigdy o
tym nie rozmawialiśmy.Bardzo sie boję tego,co może sie stać.Jak było z
Wami?Czy pod tym względem coś się zmienia?Czy mogę zniszczyć to,co jest teraz
w mojej rodzinie?Właściwie to jest w niej spokój.Zdałam sobie sprawę,że jestem
DDA stosunkowo niedawno i czuję,że ja teraz muszę ze sobą coś zrobić,muszę,ale
boję sie konsekwencji.

[mamamisiasia]

czy naprawde jest w porzadku? Mi terapia otworzyla oczy- moja matka
zawsze chciala pomnikow za to, ze nas wychowala. Teraz widze, ze to
male egocentryczne dziecko, ktore stawialo siebie i stawia zawsze na
pierwzsym miejscu. Dla mnie nigdy nie bylo miejsca w mojej relacji z
matką. Jeszcze do niedawna uwazalam to za normalne, ze to ona mi sie
zwierza, opowiada o swoich klopotach w pracy i z mezem, o swoich
znajomych. A o mnie nie wiedziala doslownie nic, bo ją to nie
interesowalo. A ja o niej wszystko- nawet kiedy miala okres!!!
Przestalam sie kontaktowac z moimi rodzicami. Oni tez nie dzwonia. I
wcale mi tego nie brakuje. Natomiast poprawily mi sie stosunki z
rodzenstwem.

[e_m_86]

Ja nie mieszkam z rodzina od roku i uwarzam, że to była bardzo dobra
decyzja. W domu myślałam, że zwariuję nawet jak było "ok" . Nie mogę
sobie wyobrazic powrotu do domu. Po tym jak sie wyprowadziłam to
dopiero po pół roku ich odwiedziłam. Miałam straszny żal do
rodziców, czasami mnie dopada jakieś przygnębienie i zastanawiam sie
dlaczego ojciec pił i dawał wszystkim tak popalic że sie życ nie
chciało. Ale co jest dla mnie wazne, nie zamartwiam się juz tak o
nich, tak jak wtedy co mieszkałam. Przynajmniej z tym mam spokój.

[josefinka]

Trochę to pocieszające,że Wam pomogło.Ja naprawdę się boję.Tata nie pije,rzadko
już ma "ciąg",od 4 lat.Jakoś sie nawet z mamą zaczęli dogadywać.Wiem,że gdybym
poruszyła temat tego,co przez tyle lat robił,zawaliło by sie
wszystko.Zastanowiło mnie jednak,to,co któraś z Was napisała-czy jest w
porządku.Właśnie chyba nie jest:( Mama zachowuje sie jakby nic sie nigdy nie
stało,nikt o tym nie rozmawia,ale zawsze tak było.Tylko ona sie zachowuje jakby
straciła pamięć.Miałam z nia raczej dobry kontakt i boję sie zmian.Dziękuję Wam
za odpowiedz.

[guzmania]

Może się tak zdarzyć, że jak zaczniesz zdrowieć podczas terapii
samoistnie odsuniesz się od rodziny. Możecie nie znalezć już
wspólnego języka, Ty na pewne sprawy będzisz patrzeć z innej
perspektywy, ale zapewniam Cię że poczujesz ulgę kiedy staniesz się
niezależna. Nie bój się,nastąpią zmiany ale na lepsze.
Pozdrawiam :-)

[guzmania]

Napisałaś, że teraz w Twojej panuje rodzinie spokój. Czyżby napewno?
Sama otworzysz oczy kiedy przekonasz się że żyjesz w matrixie.
Czy nie lepiej żyć prawdziwie?

[josefinka]

właśnie nie mogę pozbyć się tego "niby".Niby jest lepiej.Ale to jest jakieś
nieprawdziwe.Kiedyś się nie mówiło,że tata pije,teraz jakby nigdy tego nie
było.A mnie te awantury,wyzwiska i bicie śnią się po nocach.Boję się utraty tej
"normalności" jaka jest teraz.Jestem jednak zdecydowana na terapię,bo po prostu
muszę."Zbieram" się żeby ją zacząć.Dziękuję.

[guzmania]

Nie powinnaś sie zmuszać do terapii na zasadzie "muszę", powinnaś
tego chcieć. Wtedy będą widoczne efekty Twojej pracy nad sobą.
Powodzenia!

[edycia34]

po terapii zmienia się dużo, ja uczę się obecnie pozbywać żalu do
mamy i ojca za nieudane dzieciństwo, dziękując za to że jestem na
śiwecie, chcę być sobą nie karać nikogo za jego złe zachowanie,
każdy z nas jest inny, ma swoje życie i swoje błędy, kto wie za co
mój syn mnie obwini, robię jak umiem i potrafię najlepiej, ale
odeszłam od jego ojca a on 7 latek tego nie rozumie. po terapii
zyskałam duzo: śmiech, radość, siłę, a także przyjaźń,aczkolwiek
trzeba wiedzieć że terapia to nie magiczna różdżka, trzeba dalej
pracować ze sobę nad tym co się tam otrzymalo i nauczyło.Jest na
pewno już z górki, w moim przypadku

[ewilek2]

Ja na terapię trafiłam dopiero niedawno, o 20 lat za późno. Mnie też wydawało
się że jest nieźle. Że sobie przecież radzę . Matka nie piła ostatnio od 8 lat
(to znaczy między jednym esperalem a drugim miała nawroty). Jednak tego co jest
we mnie czas nie uleczył. Dopiero teraz rozumiem swoje zachowania, reakcje,
sposób myślenia. Gdybym na terapie trafiła jako 20-latka nie popełniłabym tyle
błędów w małżeństwie i własnym rodzicielstwie. Być może potrafiłabym okazywać
uczucia, umiałabym panować nad gniewem i wybuchami itd. Dopiero teraz wiem , że
to co czuję to efekt schrzanionego dzieciństwa i młodości. Tu już nawet nie
chodzi chyba o relacje my-rodzice, ale o relacje my- nasze nowe rodziny i nasze
własne życie.
Terapia dla DDA jest niezbędna, przynajmniej dla większości z nich. Tak mi się
przynajmniej zdaje

[josefinka]

To nie jest tak,że "muszę" w sensie,bo jestem DDA.Chcę tej terapii,"muszę" w tym
sensie,bo w końcu zrozumiałam skąd mi się to wszystko bierze.Min. takie
zachowanie też-wybuchy złości,niemożność wydukania co się czuje itp.W końcu wiem
skąd i wiem,że mogę z tym coś zrobić.To trochę niesamowite.Do tej pory
myślałam,że mam nierówno pod sufitem.Nie wiem kiedy się zbiorę na odwagę,ale z
pewnością to zrobię.I chyba nie powiem nawet rodzeństwu.Przynajmniej jeszcze
nie.Może jak zacznę i będę wiedziała jak to jest.