Obietnice DDA

[januszek96]

Nie będę ukrywał dłużej , że coś tam jednak wiem.... :) Wiem np.o
Obietnicach DDA . Są one "nęcące"...... Ludzie z DDA mogą po nie sięgnąć !,
a dla przeciętnego "normalniaka" są po prostu nieosiągalne.

1. Odkryjemy naszą prawdziwą tożsamość, kochając i akceptując siebie.
Nasza samoocena znacznie się poprawi, gdyż zaaprobujemy siebie w życiu
codziennym.
2. Opuści nas strach przed ludźmi mającymi nad nami władzę lub przewagę, a
także potrzeba "przypodobywania się" innym.
3. Wzrośnie w nas zdolność do dzielenia intymności.
4. Gdy przezwyciężymy w sobie problem opuszczenia w dzieciństwie, odzyskamy
siłę ducha i charakteru, a równocześnie staniemy się bardziej tolerancyjni
wobec ludzkich słabości.
5. Uzyskamy poczucie stabilizacji, spokoju i bezpieczeństwa.
6. Nauczymy się radości życia i zabawy.
7. Będziemy wybierać i kochać ludzi, którzy potrafią kochać i być
odpowiedzialnymi.
8. Będzie nam łatwiej ustanawiać dla siebie zdrowe granice.
9. Opuści nas obawa przed porażką i sukcesem, gdyż zaczniemy intuicyjnie
dokonywać zdrowych wyborów.
9. Z pomocą naszej grupy DDA, stopniowo uwolnimy się od naszych
dysfunkcyjnych zachowań.
10. Stopniowo, z pomocą naszej Siły Wyższej nauczymy się oczekiwania
wszystkiego tego co najlepsze, jak również otrzymywania tego.

Zamierzamy poznać nową wolność i nowe szczęście. Nie zapomnimy przeszłości,
ani nie chcemy zatrzasnąć za nią drzwi. Zrozumiemy słowa "pogoda ducha" i
zaznamy spokoju umysłu. Niezależnie od tego, jak trudne były nasze problemy,
ujrzymy, że nasze doświadczenia mogą pomóc innym. Zniknie uczucie
bezużyteczności i goryczy. Pozbędziemy się egoizmu i staniemy się życzliwi
wobec ludzi. Przestaniemy być zagubieni. Cała nasza postawa i pogląd na życie
ulegną zmianie. Opuści nas strach przed ludźmi i obawa o byt materialny.
Będziemy intuicyjnie wiedzieć, jak postępować w sytuacjach, w których
dotychczas nie potrafiliśmy sobie radzić. Nagle zauważymy, że Bóg czyni dla
nas to, czego nie byliśmy w stanie dla siebie zrobić.

[tooinvolved]

No tak, mozna by z tych obietnic napisac piekne afirmacje, juz sie zabieram.

[wera11]

No cóż... większych problemów, to ja z tym co tu napisane nie mam,
tylko ten punkt 7.!!! - jeśli chodzi o mnie to awykonalny,
tak jakoś mi w życiu wychodzi.

[januszek96]

Może jeszcze za wcześnie , może trzeba się zestarzeć , i gdy Twoje znajome będą
przeraźliwie samotne , Ty bedziesz miała swojego " dziadusia" ! :))

[wera11]

Dlatego też... spokojnie czekam.
Cały czas wszystkim naokoło "kłapię ozorem", że jak trzeba będzie poczekam,
poczekam na tego swojego jednego jedynego, nawet jak trzeba będzie to do 60-ki.
Nie chcę tak na łapu capu, byle jak itp. itd.
Czy się doczekam? Zobaczymy.

[forewer_young]

Wera..nie czekaj...zrób wszystko co tylko mozesz w miare swoich
mozliwosci ..ale dzis i teraz. Ja tez tak myslałem...mineło o tego czasu 20 lat
i nic sie nie zmieniło ( cud nie nastapił )a wręcz odwrotnie coraz bardziej
zaczełem sie izolowac. Hm..a moze właśnie cud nastapił i trafiłem na
terapie ...ale 20 lat...moze niewarto, chyba nie warto, nie,nie nie warto !

[wera11]

Przecież nie czekam z założonymi rękami, staram się, pewnie, że się staram,
właśnie dziś, tu i teraz.
Nie izoluję się, chcę poznawać nowych ludzi, i stał się cud poznaję.
Już nie uciekam przed nikim i niczym, jak było to jeszcze do niedawna, bardzo
niedawna.
Uchodzę za miłą, sympatyczną, dobrą i komunikatywną osobę i taką w gruncie
rzeczy jestem.
Ja nie uciekam, tylko mi tak jakoś dziwnie wychodzi, że jeśli mówię prawdę o
sobie to uciekają Ci inni.
Czasem się zastanawiam czy to ze mną jest aż tak źle, czy to Ci, których
spotykam na swej drodze są niedojrzali.
Póki co chcę być szczera i mówię o tym kim i jaka jestem, jakie z tego mogą
wyniknąć problemy.
Nie winię ludzi za to, że uciekają, staram się nikogo i za nic nie winić, tylko
mi potwornie przykro jeśli uciekają na samo określenie DDA, nie wiedząc co to
określenie znaczy, ani nie zadając sobie trudu, żeby mnie poznać bliżej,
zobaczyć jaką jestem w rzeczywistości.
Jestem wdzięczna sama nie wiem komu i czemu za to, że jestem taka jaka jestem.
Czytając posty z tutejszego forum widzę ile mnie dotknęło, ale też ile mnie
ominęło złego.
Wiem, że nie warto czekać, póki co mam "zakasane rękawy" i pracuję, mocno
pracuję, ale czy mi się uda?
Przecież nie da się związać z kimś na siłę, przerabiałam już związek toksyczny,
więcej nie chcę ale... no właśnie ale...
Staram się jak mogę, próbuję.
Pozdrawiam i życzę Ci wszystkiego najlepszego, dzięki za dobre słowo, miło było
Cię poznać.

[forewer_young]

Podpisuję się „obiema ręcyma „ :P, pod tym co napisałaś. Masz dużo odwagi,
wiesz czego chcesz, teraz może być już tylko lepiej :)

Ja na razie wdrapuje się na „górę” i nawet same myślenie sprawia ból, ale myślę
sobie ze jak sobie odpuszczę to już po mnie…… postanowiłem więc sobie ze się
niedam i będę walczył do końca…zapachniało trochę hurraoptymizmem..he,he , ale
co tam …..bo warto, chyba warto, tak,tak to warto :) !!!

[wera11]

Pewnie, że warto.
Wdrapuj się, wdrapuj się co prędzej...
Na szczęście ponoć nigdy nie jest za późno! :))))))