Troche inaczej

[48xmax1]

Czy ten problem (DDA - konkretnie dysfunkcyjnej rodziny, bez problemu
alkoholowego) dotyczy tylko mlodych osob? Czy sa tutaj problemowcy w bardziej
dojrzalym wieku? Moze to z wiekiem mija, a moze nie wypada, kiedy jest sie
bardzo dojrzalym do pewnych slabosci z korzeniami w dziecinstwie przyznawac,
zeby nie wypasc infantylnie, niewiarygodnie?

[drops22]

48xmax1 napisała:

> Czy ten problem (DDA - konkretnie dysfunkcyjnej rodziny, bez problemu
> alkoholowego) dotyczy tylko mlodych osob? Czy sa tutaj problemowcy w bardziej
> dojrzalym wieku? Moze to z wiekiem mija, a moze nie wypada, kiedy jest sie
> bardzo dojrzalym do pewnych slabosci z korzeniami w dziecinstwie przyznawac,
> zeby nie wypasc infantylnie, niewiarygodnie?

jest juz jeden....chociaz wolalbym sie z tym nie utozsamiac:(

[januszek96]

...... a wracając do wieku ....to mam wiecej niż 10 lat :) ..... Tyle co Ty ?

[mariolka32]

ja mam 32 lata, wiec taki malolat nie jestem, i wcale z wiekiem nie mija, tylko
coraz wyrazniej widzi sie swoje bledy, spowodowane byciem DDA

[anik223]

czasami mozna sie obudzic w wieku lat 20 a czasami w wieku 50. wg mnie wiek
jest bez znaczenia, najwazniejsza jest chec zrozumienia swojego postepowania/
wplywu przeszlosci na nasza psychike i chec zmiany

[48xmax1]

Wrocilam. Z pozycji czytanie od dwoch dni:)) do pytanie. Jestem od roku na
terapii z powodu sytuacji lekowych. Uwazalam, ze to takie blabla. Kiedy doszlo,
a caly czas wokol tego krazymy do czasu z dziecinstwa bardzo mnie to
rozzloscilo i zaproponowalam zakonczenie tych tematow. Ale sama zakonczyc nie
chcialam i sama zaproponowalam zgode na projekcje obrazow z pzeszlosci, ktore
spontanicznie w kazdym spotkaniu sie niestety pojawiaja. W ciagu tego roku
terapii opowiadalam duzo i zaczelam sama wchodzic w temat dysfunkcyjnosci mojej
rodziny. Takiej diagnozy wprost jednak dla mojego przypadku nie uslyszalam.
Za 6 posiedzen ta terapia sie konczy, mamy wystapic jeszcze o przedluzenie na
30 spotkan, ale ja mysle, ze to nic nie da. Boje sie tego nawet anonimowo
napisac, zeby nie wypasc gburowato i bez serca, ale mam lek i opor poniewaz
terapeutka jest osoba niepelnosprawna a w moim przypadku zawsze byl ten
problem. Wzglad na niepelnosprawnych, starych, slabych. Strach, ze jesli
powiem, ze oni wrzeszcza,bija,osaczaja,glodza, nie daja wsparcia tylko
obojetnosc i wlasne ciezary na grab dziecka i mlodego czlowieka, to swiat nie
uwierzy i przegram jszcze bardziej. Wprost tego powiedziec przeciez i w
przypadku terapii nie moge, ale rodzi sie nieufnosc, ze moze brak kompetencji,
ze moze olewa to i tamto. Poprostu nieufnosc i strach. Pytanie czy ta terapia
ma wlasciwy kierunek? To sytuacja taka na teraz. Znalazlam te strony, szukalam
poprzez ten kontakt dalej w necie. Wiem, ze cale zycie bylam ddd. I teraz tez
jestem, ale zaczynam widziec, ze nie ja ponosilam wine tak calkiem za bardzo
nieudane epizody w moim zycu, ze sytuacje mnie poprostu przerastaly. Ponoc
nigdy na cos tam nie jest zbyt pozno, ale wkurza, ze pewnych rzeczy nie mozna
juz nadrobic, odkrecic, przezyc inaczej. Cholera, znow sie poryczalam. A nie
powinnam, bo wielu ma jeszcze gorzej i ciezej. Moze powinnam koncentrowac sie
na tych lepszych stronach przeszlosci, terazniejszosci? Ale bylo tego nie tak
wiele. A moze to moj parszywy egoizm?

[anis79]

Ja po zidentyfikowaniu syndromu często zastanawiałam się, czy to nie mój wymysł,
szukanie problemu na siłę. Gdy na terapii opowadam o rodzicach, to czasami mam
później wrażenie, że wyolbrzymiam i jestem niesprawiedliwa, że wcale nie było
tak źle.
Chyba warto poszukać terapii stricte dla dda/ddd i to takiej, gdzie będzie
zaufanie i możliwość wypowiedzenia tego, co chce się powiedzieć.

[januszek96]

Tylko terapia DDA lub uczestnictwo w grupach wsparcia...... Nie przedłuzaj tej
dotychczasowej terapii skoro nie masz zaufania do terapeuty....... Ja wsród
moich DD-owców czuję się bardzo dobrze , bezpiecznie( nie wiem jak oni ze mną
;)) Ten sam problem , te same uczucia , te same myśli....... Z tym co napisałas
od razu się utożsamiłem ....lęk przed starszymi , przed autorytetami , obawa że
nikt mi nie uwierzy , obwinianie się ...... Ja dzisiaj znam swoje prawa i np.
wiem ,że wolno mi ryczeć ( facetowi!) :)) Dobrze że jesteś :)

[obietnica.poranka]

No i sam widzisz Ty płaczesz, my wojujemy, świat na głowie staje. ;(

[48xmax1]

Boje sie zakonczenia tej terapii na ktora przeciez dlugo czekalam, ze zostane
na lodzie, ze nie dostane nastepnego skierowania, ze bede musiala te decyzje
uzasadnic a wykluczone, zebym zdobyla sie na okreslenie wprost - terapeutka mi
nie odpowiada, ze kasa chorych bedzie mi taka decyzje miala za zle i kto wie,
jakie konsekwencje na przyszlosc itd. A przeciez cos mi dala ta terapia, bo
okreslam moja sytuacje, bo daje sobie coraz czesciej prawo do nazywania rzeczy
po imieniu, inaczej niz dotychczas. Miotam sie strasznie.

[anis79]

Wiesz, ale ja np chodzę na terapię DDA zupełnie bez skierowania, bezpłatnie i z
kasą chorych w tym temacie, osobiście nic doczynienia nie miałam.
Wystarczyło umówić się na rozmowę z psychologiem.

[48xmax1]

Nie mieszkam w Polsce, mialam kilka epizodow lekowych, lekka depresje
sytuacyjna, wowczas jak sie okreslalo zwiazane z sytuacja zawodowa i moj lekarz
domowy, dal mi skierowanie na terapie indywidualna do psychologa. Taka terapia
nie jest tania i nie zawsze kasa za to chce placic. Prywatnie nie dalabym rady.
W moim przypadku wyrazili zgode. Psychologa wybralam wtedy z listy i to
takiego, ktory na rozpoczecie terapii nie kazal czekac 6-7 miesiecy a mial
miejsce wolne, bo ktos z zapisanych pacjentow sie wyprowadzil. Termin kolejny
mam tuz po Swietach i musze do tego czasu jakos sobie to poukladac. Moze sa
jakies grupy wsparcia ddd, ale jeszcze tak daleko nie siegam.

[januszek96]

Może się trochę " rozpędziłem " twierdząc , że tylko terapia DDA ..... Skoro
jest taka sytuacja , to "ciągnij " dalej te spotkania ..... spróbuj poprawić
komunikację z terapeutą tzn.powiedz mu o tym wszystkim , co tu napisałaś (
powinien zrozumieć , przecież to psycholog , a nie hydraulik ! :)) I spróbuj
bardziej analizować swoje emocje ...... Te Twoje rozterki to prawdopodobnie
przejściowy stan , minie ..... myślę,że chyba dokonałaś przełomu i teraz pójdzie
już z górki ...... noo...po lekkich wybojach i dziurach ....... ale z górki !
:)) Powodzenia :)

[48xmax1]

Dzieki, podobnie to widze. Przygotowuje sie to tego spotkania z psycholozka.
Ale kiedy sobie to, analizuje i wartosciuje, to coraz wiecej poplatania i
wrazenie, ze problem, ktory u niej jest rozpracowywany jako glowny stal sie
malo wazny a teraz dopiero puszka pandory sie pomalu uchyla. Dzielna bylam,
dzielna jestem, ale jakby co to uciekne...gdzies sie schowam, zeby przetrwac...
Zaczne to porzadkowac przez pisanie/spisywanie, choc cholernie tego sie boje.
Mam obecnie ten komfort, ze nikt nie zlapie mojego pisania i nie zrobi sobie z
tego "uzytku". Ale stare obawy bardzo blokuja przed pisaniem. Pozdrawiam
wszystkich, ktorzy sie do moich problemow z rada i otucha dopisali.