DDA - nerwica-lęk przed bliskością

[apaszka2]

Mam 21 lat,bylam chora na depresje i nerwice lękową, leczylam sie ponad rok(
i chyba sie wyleczylam), ale przerwalam terapie w listopadzie 2005, bo sie
zakochalam i bylam na maxa szczesliwa. Jestem juz z moim chlopakiem ponad pol
roku, wszystko bylo pieknie i cudownie, az do pewnej klotni. On wyjechal do
swojego domu rodzinnego na swieta wielkanocne, bardzo za nim tesknilam i co
chwila chcialo mi sie plakac ze go nie ma. Zadzwonilam do niego, on
powiedzial, ze oddzwoni jak wstanie, bo podobno wstal. Dzwonie 3 h pozniej,
okazalo sie ze nie spi juz dlugo. Bardzo sie zdenerwowalam, on tez. Nie bede
wnikac w szczegoly, po prostu pojechal po mnie jak po lysej kobyle, za to, ze
ja na niego nakrzyczalam. Swoim zachowaniem bardzo mnie zawiodl, nie
wiedziala, ze on moze sie tak zachowac. Swoja droga swieta zje..e, ale nie
wazne. Swoim zachowaniem bardzo mi przypomnial moja pierwsza "milosc", przez
ktora to ponad rok czasu mialam depresje i nerwice, bo rozstanie bylo
traumatyczne. No, ale pogodzilismy sie. Jak sie zobaczylismy po 5 dniach
rozlaki, calowalismy sie i kochalismy i bylo cudownie, nastepnego dnia takze.
Potem mialam sen, snil mi sie ten moj pierwszy chlopak i moj kolega ze
studiow, z ktorym sie nie odzywam juz ok 1,5 roku. Tego dnia gdy pojechalam
do mojego Filipa to, gdy zaczelismy sie calowac, lezac na lozku dostalam
ataku jakiegos lęku, nie moglam zlapac oddechu, czulam sie zle. Nie moglam
sie z nim kochac, czulam lęk i napięcie. Nastepnego dnia to samo, chociaz w
koncu poczulam sie dobrze i sie kochalismy. Ale wczoraj nie moglam. Czuje sie
jakbym miala nerwice, czuje lęk przed bliskościa z moim chlopakiem, boje sie.
Nie wiem co mam robic? Zalezy mi na moim chlopaku i dalej do kocham, ale nie
moge pokonac tego lęku i niepokoju. Co robic? To minie? Jak myslicie dlaczego
tak jest? Mam wrocic do psychologa jak syn marnotrawny? :((((((((( POMOCY

[konstatacja]

Droga Apaszko. Witaj ;).
ja mysle, ze na to pytanie jak na razie sama sobie odpowiedzialas na koncu
postu. Powrot do psychologa niczym syn marnotrawny to moze byc dobry pomysl.
Twoj organizm moze reagowac fizjologicznie na to, co twoja podswiadomosc mogla
juz zarejestrowac, a przed czym swiadomosc sie broni. Z jakis powodow nie
czujesz sie z tym chlopakiem bezpiecznie, swobodnie i dobrze. Bronisz sie przed
nim, jak przed zagrozeniem.
Mam tez wrazenie, ze troche go wybielasz i siebie poswiecasz: jak rozumiem
bylabys sklonna troche sie przymusic do seksu z nim, gdyby on tego po prostu
chcial, a ty sama nie do konca? Sama nie wiem, za ten ostatni akapit nie recze -
DDA (a swoja droga, czy sama jestes DDA?) tak czesto maja, ze staraja sie
innym tak skrajnie "umilic" zycie, kosztem siebie wlasnie.

[apaszka2]

ale ja nie chce wrocic do psychologa! tak, jestem DDA. Wieczorem jest ok, ale
od rana mam nerwice , ze nie moge nic jesc

[anis79]

Apaszko, chyba piszesz tu dlatego, że czujesz się źle. Ja na forum znajduję
zrozumienie i wsparcie, indentyfikację pewnych problemów, ale po fachową pomoc
poszłam na terapię grupową dla DDA :)
Poza tym wcale nie musisz wracać. Możesz iść do innego ;)