Izolacja.

[log222]

Jestem DDA bez terapii. W ogóle, DDA jestem... Jestem niedoskonała, "chora",
nie do końca normalna. I zastanawiam się, czy mam prawo funkcjonować w
społeczeństwie. A ponieważ jestem bez terapii - tym bardziej. Czy mogę
nawiązywać kontakty z ludźmi. Czy mogę pakować ich w chorą znajomość ze mną.
W sumie znam odpowiedzi. Dlatego nie stawiam znaków zapytania. Zastanawia
mnie tylko, jak wypchnąć siebie z mieszkania i podążyć w kierunku poradni.
Czy w ogóle...

[andy0911]

A dlaczego tak uważasz? Jakiś doskonały nie-DDA tak Ci powiedział?
Ja też nie jestem po terapii. Być może powinnam olać kilka spraw w mowim życiu,
do których przywiązuję w tej chwili zbyt wielką wagę, ale tak w ogóle to sama o
sobie myślę jako o całkiem fajnej, wartościowej osobie. A nie zawsze tak było...
I może to dziwne, ale znajmości "normalnych" z nami moga być DLA NICH bardzo
pouczające.

[log222]

Dla nich. Ale czy dla nas też? Chodzi mi np. o zatracenie się w kimś, bez
wzajemności.

[andy0911]

Zatracanie się w kimś bez wzajemności, obojętnie, jednym z nas, czy też nie,
zawsze wydawało mi się pozbawione może nie tyle sensu, co widoków na szczęście.
To o czywiście moja teoria. Chociaż przyznam, że i w moim zyciu był etap
nadstawiania drugiego policzka i ściągania ostatniej koszuli z grzbietu. Zawsze
bez wzajemności, więc zaniechałam tych praktyk :)
A dla nas kontakty z nie-DDA mogą być źródłem wzorów, których nigdy nie było w
rodzinnym domu. Skąd niby w tej chwili mialabym wiedzie, że pozwalanie dziecku
na wszystko przez pijanego rodzica wcale go nie uszczęśliwia, tylko ogłupia?

[log222]

Tak bardzo potrzebujemy miłości. A jeżeli druga osoba też nadstawia policzek?
Zastanawiam się, skąd wiadomo, że gdzieś już zaczyna się miłość. A gdzie się
jeszcze nie zaczyna. Na jakiej zasadzie dobierają się normalni ludzie? Skąd
wiedzą?

[andy0911]

Każdy potrzebuje bliskiego człowieka. Ale krzywdzenie siebie nawzajem nie jest
niczym dobrym i konstruktywnym, dlatego warto stanąć z boku całej sytuacji. Bo
ja na przykład dopiero wtedy widzę, że czasem wina leży po mojej stronie. Że to
nie ja jestem ta skrzydzona niewinność i to ja nie zamknęłam twarzy w porę.
A gdzie zaczyna się miłość, nie wie nikt. A kto twierdzi, że wie, ten kłamie.
Poza tym nie dziel ogółu na nas i normalnych, bo my też jesteśmy normalni,
tylko życie trochę mocniej lało nas po tyłku niż całą resztę. A na jakiej
zasadzie dobierają się "normalni"? Przykłady z mojego otoczenia: "on był przy
kasie" "fajna z niej d..." "ma fajnych starych" "jest odpowiedzialny" "świetnie
sobie radzi" i mój, DDA: mój mąż jest moim JEDYNYM, sprawdzonym, akceptującym
mnie Przyjacielem. To wszystko.