trudna terapia

[angel_dda]

Rozpoczełam terapie grupowa, bardzo chciałam w takiej uczestniczyc-ale czuje
się okropnie...leczę sie na depresje, odstawiłam sama leki bo nie mogłam po
nich spać to był błąd, bo to wszystko do mnie powróciło...na pierwszym
spotkaniu cieszyłam sie że zaczynam cos takiego, ale teraz czuję sie coraz
gorzej...to jest taka grupa na której czesć osób zna sie z zeszłego roku, to
nie był dla mnie problem ale teraz nie umiem sie tam odnaleźć...czuję że
przez to ze jestem taka przygaszona i zdołowana nie jestem akceptowana...z
jednej strony jestem w stanie zrozumiec to że takie osoby nie sa lubiane, ale
z drugiej do jasnej cholery mam depresje czy nawet na takiej grupie muszeczuc
się obco czy nie mogę byc zaakceptowana z całym inwentarzem???
Pozatym bardzo denerwuje mnie jedna osoba,taki chłopak którego po prostu nie
znoszę-byc moze przenosze na niego jakies uczucia których nienawidzę u matki
alkocholiczki...Czy mozecie mi obiektywnie napisac co o tym sadzicie?
Jest to terapia płatna-ja jestem sama na swoim utrzymaniu wiec cieżko
ponoisic mi takie koszty,ale z drugiej strony bardzo pragnełam takiej
konfrontacji z innymi osobami dda...nie wiem co robić

[lucyna50]

Przeszłam wszystkie uczucia o których piszesz i inne o których jeszcze nie
wiesz i tak jak Ty nikogo nie znałam. Ukończyłam terapię za drugim podejściem,
trwała 1,5 roku, była bezpłatna w ramach NFZ, poprzedzona wieloma spotkamiami
indywidualnymi i literaturą na ten temat (nie miałam wtedy dostępu do
internetu). Też chciałam być w grupie i nie żałuję. Bez grupy i wszystkiego co
ze sobą niesie nie poczyniłabym postępów. Ale było bardzo trudno i bardzo
bolało. Myślę, że pozostali uczestnicy czują podobnie, prawdopodobnie boją się.
Ty masz być sobą, na terapii nic nie musisz. Odstatnia osoba w mojej grupie
zaufała nam i otworzyła się dopiero po roku. By terapia była skuteczna trzeba
być bardzo zdeterminowanym, ciężko pracować i na ten czas podporządkować jej
swoje życie, bez taryfy ulgowej. Nie wolno opuścić ani jednego zajęcia, bo mogą
zrodzić się lęki, wątpliwości i ochota ucieczki a przerwana terapia może nie
odniesć oczekiwanego rezultatu, no i szkoda pieniędzy. Jak jest trudno niech
świadczy to, że w 2-ch równoległych grupach było 30 osób a po połączeniu
ukończyło 7. Moim zdanie to błąd, że odstawiłaś leki. Życzę powodzenia, mocy,
dobrych wyborów, wytrwałości. Ciepło pozdrawiam.

[uhu_an]

moja rada: powiedz to co czujesz na grupie: ze masz wrazenie braku akceptacji
twojej osoby, nie czujesz sie pewnie itd. o tym chlopaku tez warto wspomniec co
cie w nim denerwuje i przypuszczenia do przyczyn dlaczego cie wkurza. taka
szczerosc pomaga, bo tlumienie tego w sobie powodowac moze jeszcze wiekszy dół,
bo to kolejny problem, o którym "nie nalezy", nie wolno(schemat wyniesiony z
domu) mówic.
na terapii zreszta bardzo czesto bywa tak, ze po rozpoczeciu depresja, leki
moga sie nasilac. tez to przechodzilam.

[post_orgasmic]

uhu_an napisała:

> moja rada: powiedz to co czujesz

dokładnie tak! to trochę "odczarowuje" emocje, sprawia, że przestają być takie
przytłaczające, albo w ogóle znikają, wiem z doświadczenia:) przechodziłam
przez coś takiego i dopiero jak o tym wszystkim powiedziałam na głos, poczułam
się bezpiecznie. postaraj się tylko mówić o tym neutralnym językiem, bez
oceniania kogokolwiek. polecam zasady porozumienia bez przemocy:)

[angel_dda]

Dziękuję wam za dobre rady,umówiłam się do lekarza nie poradzę sobie bez
tabletek myslałam że mam to za soba ale jednak nie a bardzo bałam sie powrotu
takich stanów-nie wiem czy to normalne ale mam ochote wrzeszczec na tej
terapii,wzbudza we mnie straszny gniew,denerwuje mnie wszystko to że nawet tam
czuję sie obco,czuje ze nikt mnie nie rozumie...to w koncu takie typowe dla dda
ale naprawde czuje się ostatnio strasznie dlatego ze pokładałam w niej bardzo
duże nadzieje tak naprawde nie wyobrazam sobie swojej przyszłosci bez przejscia
takiej terapii-byc moze jestem beznadziejnym przypadkiem i najwiekszą
socjopatką-ale bardzo chce zmienic swoje życie...bo niestety mieszkam wciąż w
swoim rodzinnym domu który jest chory i boje sie przyszłości...

[kwiaaatek1]

przeżywałam to samo i powiedziałam to na terapii, a właściwie... wyryczałam, że
jestem najbardziej nienormalna z nienormalnych, bo rzeczywiście tak było, nie
mogłam nawiązać kontaktu z innymi uczestnikami terapii, sama terapeutka
powiedziała, że jestem najbardziej zaproblemowana z grupy. Też mam momenty, że
nie widzę dla siebie nadziei na wyjście z takiej wegetacji, na realizację
własnych marzeń, innym razem znówj jestm pełna optymizmu. Mimo to skończyłam
terapię, z czego się bardzo cieszę i Tobie też radzę nie poddawać się.

[mskaiq]

Problem nigdy nie jest w grupie, problem jest w nas. Twoje reakcje to Twoj
strach, to on przynosi wyobcowanie, zle samopoczucie, nienawiwsc.
Jesli chcesz wygrac musisz wygrywac ze Soba. Musisz akceptowac grupe wbrew
Sobie. Bedzie bardzo trudno bo bedziesz miala dziesiatki powodow aby tej grupy
nie lubic i im mocniej bedziesz probowala tym silniejsze uczucia przeciwko
ludziom i grupie.
Musisz dzialac wbrew takim uczuciom u Siebie. Musisz robic to tak dlugo az te
zle uczucia w stosunku do grupy znikna. Kiedy to nastapi wygralas, wtedy
zobaczysz inny swiat, zniknie strach ktory odbiera Ci radosc komunikacji z
ludzmi.
Serdeczne pozdrowienia.

[uhu_an]

a propos terapii. to wlasnie jestem w takim etapie, ze....nie wiem co dalej.
grupowa jakos mi nic nie daje. nie mam potrzeby mowienia, problemów specjalnych
nie widze, a jak widze to nie umiem ich skonkretyzowac. no nie wiem, co jest
grane. taki mam w sobie niepokój co do tego. generalnie samopoczucie nie jest
zle tylko troche mnie dziwi ten stan rzeczy. moze ktos ma jakis pomysl co do
tego/ moze ktos byl w takim samie etapie jak ja? jak sobie poradziliscie. w
sumei nawet mam problemy skonkretyzowaniem czego wlasciowie chce, jakiej
odpowiedzi uzyskac. no to takie pomieszanie z poplataniem.

[mskaiq]

Mysle ze powinnas chodzic nadal na teraie grupowa. Nie umiesz sformuowac
problemow ale sformuowalas teraz.
mysle ze problemem jest ten niepokoj, to on przeszkadza, kiedy on jest trudno
sie skupic, trudno cos skonkretyzowac.
Ten niepokoj to emocje, stres. Sprobuj sie tego pozbyc. Najlepszy sposob to
cwiczenia fizyczne, codzieny dlugi spacer. Takze zwroc uwage na diete,
przydaloby Ci sie sporo owocow i warzyw.
Serdeczne pozdrowienia.

[melba_piszczykowa]

a moze to po prostu inna twarz oporu w terapii? tylko ze wysubtelnial,
wydelikacil sie i zmienil fryzure dlatego go nie poznalas ;)))?

[uhu_an]

chyba tak, wczoraj mniej wiecej to sie rozwialo tzn. zaczelam rozpoznawac co
jest grane.tylko jak sie otworzyc? hmmmmm. czuje sie jak hacker wkradajacy sie
do jakiegos systemu/bazy danych. z tymze za kazdym razem wyskakuje napis "acces
denied".;o)

[melba_piszczykowa]

baaa... nie wiem jak. ja dopiero na poczatku drogi jestem.
jak czuje ze mi sie nie chce isc na spotkanie to staram sie w ogole na ten
temat nie myslec, nie zastanawiac sie, nie poddawac tego pod dyskusje. chodze i
juz. nie opuszczam zajec i juz. tak sobie mowie, jak kapral :)
chociaz kusi strasznie, wynajduje chetnie rozne usprawiedliwienia, szybko i
odruchowo :)