jestem beznadziejna matka

[aga0700]

jestem matka 2 dzieci i dorosla juz kobieta corka alkoholika moje
dziecinstwo to był jeden wielki koszmar moj ojciec odkad pamietam
pił a potem nas bił bił mame mnie i moje 2 siostry to był koszmar
ktorego nie zapomne mam 26 lat i depresje stany lekowe i caly czs
siedzi we mnie jakas zlosc czesto jestem nie uprzejma dla ludzi
poniewaz cały czas w mojej glowie sa mysli ze kazdy chce mnie
skrzywdzic jestem osoba ktora nie pije wogole alkoholu nie znosze go
i czesto zloszcze sie na meza gdy wypije chociaz jedno piwo mam zal
do siebie ze nie umie okazywac moim dzieciom takiej miłosci jaka
powinna okazac matka czesto budze sie i płacze powód sen w ktorym
znowu jestem w tym piekle znaczy w tym domu gdzie ojciec nas leje
mama upada a on krzyczy hasło ktore pamietam od dziecka jakie gdy
wchodził do domu o 2 w nocy i wołał to ZARAZ TU BĘDĄ TRUPY nigdy
tego nie zapomne i do konca zycia bede juz troche inna niz dzieci z
normalnych domow bo bede zieckiem z DDA

[koalaa8]

Wybacz ojcu Ago, jak wybaczysz nie będziesz siebie dręczyła nienawiścią do
niego. Ja wybaczyłam swojemu ojcu, pozbyłam się złości o dzieciństwo.
pozdrawiam

[rezurekcja]

aga, a bylas na terapii dla DDA?
Mysle, ze warto.

[akulinka]

Ja też mam problem ze złością czy raczej ze złośliwością. Często
wyrzywam się emocjonalnie na moich dzieciach. Potem tego strasznie
żałuję ale nie potrafię sobie z tym dać rady. Że jestem DDA odkryłam
niedawno i właściwie szukając wytłumaczenia na moje zachowania w
stosunku do dzieci. Teraz widzę że jestem klasycznym DDA i ciągle
znajduję w moim życiu pozostałości po dzieciństwie. Jeszcze nie
zaczęłam terapii i z braku czasu jeszcze jej nie zacznę ale w
przyszłości chciałabym. Póki co bardzo dużo czytam i analizuję swoje
zachowanie. Dużo daje mi rozmowa z normalnym mężem. On ma zdrowe
podejście do każdego problemu. I właśnie on mi powiedział że trzeba
zacząć od wybaczenia rodzicom bo to wypala wewnętrznie. Rozumiem co
powiedział i pewnie ma rację. Tylko trzeba chcieć wybaczyć a ja nie
chcę i im więcej czytam o DDA i znajduję wytłumaczenie dla moich
problemów w życiu dorosłym tym bardziej mam żal do rodziców.
Najbardziej chciałabym jednak nie przenieść dramatycznych schematów
wychowawczych na swoje dzieci. Szukałam o tym literatury ale nie
potrafię znaleźć. Może ktoś coś zna co warto przeczytać żeby być
lepszym rodzicem?

[aga0700]

witam cie akulinko wiem ze oprocz nas jest jeszcze wiele kobiet
ktore maja podobne problemy jak my wiesz ja niewiem dlaczego we mnie
jest tyle złosci niewiem czy potrafie wybaczyc moim rodzicom tego co
zrobili mi i moim 2 siostrom w dziecinstwie bo to bardzo boli moj
ojciec zawsze pił pił to mało powiedziane matka nigdy nioe piła ale
mam zal do niej ze dopusciła do tego zebysmy miały takie piekło w
domu przez 18 lat mojego zycia nie reagowała na to jak ojciec nas
bił a gdy wchodził pijany do domu i chciał nas pozabijac to
potrafiła uciec z domu zostawiając trojke małych dzieci w nim czyli
nas dzis nie rozmawiam ani z matka ani ojcem niechce i mozesz
pomyslec ze głupio robie ale nie potrafie sobie z tym poradzic ze
tak było tym bardziej ze sama mam dzis małe dzieci i miałam meza
ktory mnie bił pił i moja dzis 8 letnia corka przez jakis czas na to
patrzyła ale przerwałam to własnie sie rozwodze trwa to juz 3 rok
dwa lata temu poznałam mezczyzne z ktorym dzis umie jak ty z mezem
normalnie pogadac mamy 9miesieczna corke i własnie miedzy innymi maz
zal do mojej matki ze ona nie przerwała tego rozwiodła sie z ojcem
gdy miałam 18 lat chyba bede musiała rowniez skorzystac z pomocy
jakiegos osrodka wsparcia moze kiedys zapomne pozdrawiam cie trzymaj
sie pa

[mcz01]

Witam
Tez jestem DDA i tez jestem mama. Wydaje mi sie ze zmuszanie samego
siebie do tego by wybaczyc jest najgorsza rzecza jaka mozna sobie
zrobic. To jest zaprzeczanie swoim uczuciom, zaprzeczanie temu co
bylo, to jest odrzucanie swojego placzacego, skrzywdzonego
wewnetrznego dziecka.
Kiedy we mnie w srodku wszystko krzyczalo-to bylo zle, nie
zasluzylam jako dziecko na to co sie dzialo i jak bylam traktowana
to jakze moglabym tak ot.. wybaczyc?
Oczywiscie teraz po kilku latach pracy nad soba i m.in. terapii
przyszedl czas i na wybaczenie. Jest we mnie juz wiele spokoju i nie
mam pretensji do rodzicow. Bylo jak bylo i tak mialo byc. Moje
wybaczenie bylo procesem ktory baardzo dlugo trwal.

[patoga]

Witaj.
Dziś znalazłam to forum. Jakoś przypadkiem.
Czy jestem DDA? Babcia i dziadek byli alkoholikami. Dziadek już
zmarł. Babcia jeszcze gdzieś tam jest. Moja mama popełniła ten sam
błąd co babcia. Też piła. To ona trzymała mnie i moje rodzeństwo
krótko. To ona robiła awantury. To ona podnosiła na nas rękę. W
sumie najciężej miałam ja - najstarsza, wszystkie obowiążki spadały
na moje barki, cała wina za byle co również. Już dawno nie
rozmyślałam o przeszłości i tak mi lepiej. Wyprowadziłam się, mam
wspaniałego męża i cudowną córeczkę, dwuletnią. I chciałabym nie być
taka jak moja mama. Staram się okazywać jak najwięcej uczuć, miłości
memu dziecku - tego czego mi najbardziej brakowało.
Pamiętam jedną sytuację, byłam z córką na spacerze, biegałyśmy po
podwórku, złapałam ją w ramiona i dałam buziaka w policzek. Podeszła
do nas sześcioletnia dziewczynka i spytała "Pani lubi dawać jej
buziaki? I tak codziennie?" Oczywiście że tak. I przez chwilę
znalazłam się w skórze tej dziewczynki, czy jej też brakuje miłości?

Często jednak obserwuję u siebie zachowania "przejęte" od mojej
matki. Kiedy córka krzyczy bo czegoś bardzo chce, puszczają mi
często nerwy. Też krzyczę. Wyprowadzam ją z pokoju. Chcę spokoju.
Boje się że potem mogę dać jej klapsa. Ale za co? Staram się jak
mogę by nie powtarzać błędów.

Moja mama po tym jak mnie sprała, powód nie ważny, zawsze brała mnie
na kolana i bełkotała "kocham cie". Nigdy nie powiedziała tego będąc
trzeźwa. Chyba to mnie najbardziej boli.
Teraz jestem już dorosła, kocham moją mamę mimo wszystko, i nawet
jej o tym mówię! Ona kocha swoją wnusię, i to bardzo mocno.

[log222]

A wiesz, przyszła mi taka myśl, że tych ludzi, rodziców, kocha się (np.) tylko
za to, że są rodzicami. Że dziecko jest z nimi od urodzenia i "tak się
nauczyło". Taki fatalny przywilej.
Mnóstwo przekazywanych z pokolenia na pokolenie regułek typu "bo mnie urodziła",
"bo mnie wychowała", plus oczywiście rodzicielska manipulacja. I jaki to
wszystko ma związek z miłością.
To tak odnośnie tego, że matka Cię "sprała, powód nieważny" i piszesz, że ją
kochasz.

[aga0700]

witam cie serdecznie i mysle ze pijaca matka to cos strasznego
bardzo smutno było mi czytac twoja opowiesc i wspołczuje ci ze
miałas dziecinstwo podobne do mojego wczoraj uswiadomiłam sobie ze
my rowniez juz jestesmy matkami i ty masz 2 letnią corcię ja 7
letnmią i 10 miesięczną i musiałysmy uczyc sie tak naprawde co to
jest miłosc bo wyszłysmy z domu gdzie jej nie było ja mam duzą pomoc
rowniez ze strony męża oboje niie pijemy nie ma kłotni w naszym domu
i czasem zazdroszcze moim dzieciom takiego dziecinstwa bo ja tak nie
miałam a zarazem jestem szczęsliwa jak moja 7 letnia córcia mówi mi
ze jestem najlepszą mamą na swiecie a ta mniejsza narazie mowi tylko
mama pozdrawiam cie serdecznie

[mskaiq]

Jesli nie wybaczysz to zlosc, nienawisc, zal bedzie nieustannie w
Tobie. Bedzie rosla, bedzie coraz wieksza nienawisc ktora moze nie
pozwolic Ci kochac wlasnych dzieci.
Zrob co napisala Koalaa8, wybaczysz to pozbedziesz sie zlosci, zalu,
nienawisci. Wtedy pojawi sie wiele milosci w Tobie.
Serdeczne pozdrowienia.

[log222]

forumhumanitas.ipbhost.com/index.php?showtopic=33

[aga0700]

witam cię i wiem ze warto wybaczac wczoraj będąć z dziecmi na
zakupach spotkałam moojego ojca był trzezwy i szedł do pracy to dla
mnie szok poniewaz przez ostatnie trzy lata pracy nie miał i ciągle
pił rozmawialismy dobre pół godziny i uswiadomiłam sobie ze zal
ktory mam do niego mija juz nie jest połączony z nienawiscią powoli
zapominam to dobrze mysle sobie bo ide ku dobremu pozdrawiam
wszystkich aga

[log222]

Zapominasz, bo był trzeźwy i w porządku? Jakie to łatwe... Ciekawe, jak by ten
post wyglądał, gdyby Cię na tych zakupach chlasnął po twarzy i wyzwał od najgorszych

[patoga]

Nie wybaczyłam mojej mamie nigdy tego co zrobiła. Tliła się we mnie
jedynie nadzieja że uda jej się wyjść z nałogu. Że jeszcze kiedyś
będę miała rodzinę, normalne święta. Rodzina jest dla mnie
najważniejsza. Nigdy nie zapomnę jej czynów, teraz gdy udało jej się
wyjść na prostą jestem z niej dumna bo nie było to łatwe. Nie chcę
wracać do przeszłości, a może to jeszcze za wcześnie na taką
rozmowę, może się poprostu takiej rozmowy boję.
Nie, nigdy mnie nie przeprosiła wprost, jednak miałyśmy kilka rozmów
o jej mamie - mojej babci, i wiem co przez to chciała powiedzieć.
Razem siedziałyśmy i płakałyśmy. Myślę że wtedy pokochałam ją po raz
drugi i będę ją wspierać. Jutro jadę do moich rodziców. Tak się za
nimi stęskniłam.

log222 napisała:
> Zapominasz, bo był trzeźwy i w porządku? Jakie to łatwe...

Niestety, to takie łatwe.

[aga0700]

witaj log222 wiem ze byłó by inaczej ale nie jest i trzeba kiedys
wkoncu nie wybaczyc bo wybaczyc tez nie umie tej krzywdy lecz
zapomniec bo był okres w moim zyciu ze zyłam tylko tym zalem i
złoscią a tak sie nieda zycie toczy sie nadal i poprostu trzeba to
zapomniec a kiedys z czasem powoli zacząc wybaczac i moze przyjdzie
taki moment w moim zyciu ze powiem tato wybaczam mamo wybaczam
pozdrawiam cie serdecznie

[mskaiq]

Wierze Aga0700 ze Ci sie uda wybaczyc. Tak naprawde to wybaczenie
jest potrzebna nam a nie osobie ktorej wybaczamy. Kiedy wybaczamy
pozbywamy sie zmory ktora zabija zycie.
Sprawca cierpienia pozbedzie sie Swojej zmory tylko kiedy przyjdzie
i powie swoje ofiarze przepraszam. Cierpienie sprawcy nie jest
mniejsze od cierpienia ofiary.
Serdeczne pozdrowienia.

[freayah]

Mam parę uwag a propos wybaczenia. Ostrzegałabym przed przedwczesnym
wybaczeniem... Żeby wybaczyć trzeba odkłamać przeszłość, trzeba zobaczyć ją we
właściwym świetle, trzeba przeżyć do końca uczucia, które zostały
zablokowane,smutek, żal ale i gniew i nienawiść. Trzeba dać sobie do tego prawo,
uprawomocnić to niejako. Nazwać rzeczy po imieniu. Dopiero wtedy można wybaczyć
szczerze... I to jest kolejny etap zdrowienia. Myślę,że DDA mają tendencje do
zbyt szybkiego wybaczania. Pozdrawiam jesiennie

[log222]

Mamy tu takiego, co próbuje tę tendencję utrwalać...

[freayah]

log222 napisała:

> Mamy tu takiego, co próbuje tę tendencję utrwalać...


Zauważyłam :)))

[log222]

:))

[bmwstachura]

to beznadziejne,użalasz się nad sobą,wiele osób przeżyło pieklo/mnie
ojciec próbował spalic żywcem/nie przebaczyło-bo niby dlaczego?
a ma fajne/3/dzieci które kocha w miarę normalną rodzinę-trzeba
chcieć iść do przodu a nie oglądać sie za siebie,wyznacz sobie
cele,dążenia i staraj sie je osiągać zacznij od przytulenia dzieci
powiedz że je kochasz-czy to robisz?