Nie lubię świąt

[calyonka]

Pamiętam taką Wigilię, kiedy tata (nigdy nie był alkoholikiem)
zaraz po podzieleniu się opłatkiem wyszedł z domu...do swojej
przyszłej nowej rodziny. Widziałam jak Mama w kuchni ocierała łzy.
Miałam wtedy kilka lat.
Długo trzymała się dzielnie, cięzko nam było. Potem zaczęła pic.
Bywało, że znikała na kilka dni.
Pamietam jak miałam chyba 8 lat, poszłam do piwnicy po choinkę,
za pieniądze otrzymane na Mikołaja od babci kupiłam Mamie papcie i
połozyłam przy jeje łózku, tak sobie wtedy myślałam, ze jak to
zobaczy, to zostanie w domu, że ją czymś zatrzymam.
Dzieci w szkole opowiadały co dostały pod choinkę a ja wymyśliłam,
że dostałam skarbonkę i misia.
Boże..jakie to wszystko było straszne. Czasem się zastanawiam jak
takie małe serce mogło tyle znieśc.
Człowiek sie teraz zastanawia co z nim jest nie tak, dlaczego ja
jestem inna, za co nie zasługuję na szczęście. Przepraszam,
musiałam sie dzisiaj wyżalic, nie miałam komu

[anciax]

Nie martw sie, nie jesteś sama - jeśli Cie to pocieszy to ja tez nie lubię świąt.

[anciax]

Chociaż ich nie lubię, to przygotować je /niestety/ trzeba.

Znikam z fDDA, wątpię abym miała czas czy ochotę na pisanie tutaj.

Udanego sylwestra i pomyslności w 2008.

An

[rraszka]

też się popłakałam jak przeczytałam post rozpoczynający. udawanie
przed innymi dziećmi to coś okropnego. ja dodam tylko historyjkę z
początków dorosłości: wiele lat temu podjęłam się zrobienia Wigilii
na moim nowym mieszkaniu. Matka miała "składkowo" dorzucić się
poprzez przygotowanie kapi w galerecie i pieczonych czy smarzonych.
O godz. 17 brat podrzucił mi siatkę z 5 nadśmiardłymi karpiami. O 19-
20 dotarli rodzice nawaleni jak meserszmity. Poza innymi rzeczami,
których nikt nie jadł (brat śpieszył się do rodziny dziewczyny, a
oni byli upierdoleni) była cała góra usmarzonego karpia. bo w takim
czasie mogłam go już tylko usmarzyć. ale teoretycznie wszystko w
porządku: święta są, wigilia jest, opłatek jest, prezenty są.
wszystko odhaczone.

[uhu_an]

hmm, smutne. az mam ochote utulic takiego malucha.
Smutne sa te nasze swieta
u mnei co prawda byly prezenty, ale w krzyku i awanturach. Swietne
swieta. Tez nie lubie- zadnych swiat, a przede wszystkim swoich
wlasnych urodzin.

[joannbernat]

Ja też nigdy nie lubiłam świąt. Z wielu różnych powodów. Już nawet nie będę ich
tu wymieniać.
Ale te ostatnie, ubiegłoroczne, były inne, piękne.
To były pierwsze prawdziwe święta w moim życiu.
Napisałam o nich tu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=44500&w=54805214
Wszystkim Wam takich świąt życzę - ciepłych, pełnych miłości, przyjaźni,
bliskości...
Takich prawdziwych.

[monkamaj]

:-(( przykro mi...

[lady_camelie]

nienawidzę świąt,juz od dłuższego czasu,z wiadomych mniej lub bardziej
przyczyn,bo dlaczego DDA moze nie lubic swiat ? chcialo mi sie plakac jak
przeczytalam post rozpoczynajacy.trzymajmy sie wszyscy te dwa dni,na szczescie
sa w srodku tygodnia,nie przed weekendem zaraz.;)

[e.wa70]

Dla mnie też okres świąt jest niedoprzerobienia. Pomimo, że
przyczyna wszystkiego szczęsliwie od kilku tal nie żyje, nic w tej
rodzinie nie jest normalne. To trudny czas wymagający od nas pokory
i dużego dystansu do tego co nas otacza. Postanowiłam wyłuskać z
tego czasu coś dla siebie miłego, i momo wszystkolub pomimo
wszystkiego przeżyć jakoś te święta :) uśmiechając się do siebie.
Pozdrawiam serdecznie i ciepło. Dla nas też zaświeci słonko :). A
może już świeci?:)

[calyonka]

Dziękuję Wam dobre duszki :)
Postaram się nie rozpamiętywac tych przykrych przeżyc tylko z
nadzieją patrzec w przyszłosc. Czasami to tak nagle powraca, cięzko
się pozbyc tych przelatujących przez głowę obrazów, wspomnień i
człowiek nie wie czasem co z tym wszystkim zrobic.
Dlatego tak się poskarżyłam na swój los i pomarudziłam trochę.
Bo naprawdę nie mam z kim nawet porozmawiac.
Życzę Wam i sobie aby nigdy nie zabrakło nam nadziei, miłości i siły
jaką niesie ze sobą istota tych Świąt

[kajda28]

U mnie na szczęście na Swięta nigdy nie było alkoholu, więc mam
przyjemne wspomnienia z Wigili u babcii, spotkania z ciotecznym
rodzeństwem.
Niestety Swięta w moim małżeństwie już nie były takie spokojne i
trzeźwe- jak to dobrze że już je zakończyłam, moje dzieci zasługuja
na to aby w święta czuć się bezpiecznie i kochane.

[evel_m]

ja rowniez nie nawidze swiat, dla mnie moglo by ich wogole nie byc, a tak naprawde nie wiem, co to sa prawdziwe swieta, moze kiedys sie dowiem...

[chill.out]

Miałem różne wigilie jako dziecko, nieraz mój toksyczny ojciec-
cukrzyk dostawał ataku hipoglikemii i zachowywał się jak agresywny
pijak, zdarzały się też wigilie spędzane z matką w zamkniętym
pokoju, albo w najlepszym wypadku jedzenie w milczeniu i składanie
sobie wymuszonych życzeń. Prezenty kupowała matka: dla mnie, dla
ojca i dla siebie.

Święta nie są dla mnie szczęśliwym okresem. Najbardziej cieszy mnie
parę dni wolnego, do samych świąt mam stosunek zupełnie obojętny.

Co mi zostało do tej pory, to szczególna niechęć do składania życzeń
i dawania prezentów. Mam wrażenie, że nikomu nie zależy na moich
życzeniach, że nikt nie uwierzy w to, że są szczere. Że nikogo nie
ucieszy prezent ode mnie. Że jeśli ktoś zareaguje uśmiechem na moje
życzenia bądź prezent, to tylko z litości, bądź żeby nie robić mi
przykrości...

[mrowka212]

Ja też nienawidzę świąt. W poprzednie ojciec pijany leżał na
kanapie, a wszyscy czekali az moze sie obudzi i będziemy mogli
zasiaść do kolacji wigilijnej. W te święta jestem tylko z mama, nie
widziałyśmy się bardzo długi czas, a teraz kiedy fizycznie jesteśmy
razem, ona jest obok, nie potrafi ze mną porozmawiać, być blisko. Na
co ja reaguję złością lub pogrążaniem się w całkowitym smutku.
Spirala której nie sposób przerwać. Czekam kiedy tylko wyjedzie.
Wtedy będzie mniej bolało, jeśli będzie mi smutno to dlatego że nie
ma fizycznie nikogo z rodziny, a nie dlatego że ktoś "bliski" jest a
i tak jakby go nie było...