a co z tymi co mają terapie DDA za sobą??

[gorzkiezale0]

Witajcie .wiem o sobie jako DDa od 7 lat.Dwa lata temu skonczyłam
terapie dla współuzaleznionych i w koncu DDA. Owszem , terapia
okazała się skuteczna i wiele spraw zrozumiałam. Zmienilo się też
moje zachowanie i wynioslam wiele pozytywów.
Udało się zyc normalnie,spotkać normalnego faceta i probowac budowac
normalne zycie...patrząc wstecz wiem ze osiagnęłam wiele własciwie
na kazdej plaszczyźnie życia i tu pojaiwa się ALE!!nie potrafię sie
bawić, cieszyc, docenic miłosci mojego faceta, pracy, zdrowia,
urody.jestem perfekcjonistką(niestety ze sklonnoscią do destrukcji)
a jak kazdy normalny człowiek wie nie ma rzeczy idealnych- ja
natomiast wciąż zauwazam RYSY na szkle i mam radar na to co POWINNO
SIĘ poprawic i zmienic.a zatem wiecie jak wyglada moje zycie
(poszukiwanie wszędzie w kazdej sytuacji wad, wytknięcie ich i
wyegzekwowanie natychmiastowej naprawy).Jestem agresywna a czesem
wręcz bezczelna i to niestety dla najblizszych - ile cudownych
rzeczy przez to w zyciu stracilam...chciałabym jeszcze tyle napisać
i wyrzucić to z siebie, ale czytałam WAS i wiem, że wiecie o czym
piszę...
co robic po terapii?znacie jakieś warsztaty??mogą byc wyjazdowe na
tydzień, dwa?? moze ksiązki??

[anoosha]

Jest mnóstwo książek i mnóstwo warsztatów. Ja uważam, że książki
bardzo wiele dają, więc polecam Ci stronke z lekturą o rozwoju
duchowym człowieka. To, że nie umiesz się cieszyć czy że jesteś
perfekcjonistką, to po prostu kolejna sfera, nad którą należy
pracować.

ksiazki-rozwojduchowy.prv.pl/

Ja aktualnie pracuję nad tym, że jestem agresywna i bezczelna dla
najbliższych.
Osobiście polecałabym Ci jakieś warsztaty z medytacją, żebyś
nauczyła sie wyciszać i obserwować swoje myśli.
Zazdroszczę Ci, że jesteś po terapii - kawał dobrej roboty za Tobą!
No i serdecznie gratuluję!

[anonim_ka]

Witaj slonecznie :)
Jestem jeszcze w terapii .. wiem z lektury ze ..powstanie luka . ktora juz
teraz zapelniam zwyczajnymi kontaktami...
W wawa jest ,,fundacja.cel.free.ngo.pl/,,
teta.ai/polska/ ..idac dalej bawie sie z ..kls .. poszukaj w swoim
regionie ..
Probuje tez z CoachingPolska .. swietna sprawa .
Chetnie skorzystam w Waszych doswiadczen w budowaniu siebie.
B.

[margotka80]

Warsztaty rozwojowe mozesz znalezc na:
www.wytworniaciszy.pl/index.php?show=warsztaty
Powodzenia i gratuluje w przejsciu juz takiej dlugiej drogi :) mnie
to dopiero czeka...
I moge powiedzie jedno: ROZUMIEM CIE.
Margotka

[konst.ancja]

Praca nad sobą nie kończy sie nigdy, i nie załatwi jej jedna terapia
ani następna, tym bardziej, jeżeli jest duzo urazów i związanych z
nimi negatywnych emocji. To jest wieloletni proces, i żeby odzyskać
radośc życia i uleczyc swoje rany trzeba wciąz być na to uważnym.
Ze swoich doswiadczen moge polecić jako pomocne metody ustawienia
rodzinne metoda Herlingera i warsztaty:
www.psychoseksuologia.pl/oferta.php?show=warsztat_dda .

[lucyna50]

Cieszę się, że poruszasz problem osób już po terapii. Jest nas
niewiele, tu na forum, a część już nie zaglada, bo jak sama wiesz,
problemy są już inne.
Ja ukończyłam 1,5 roczną grupową terapię (w ramach NFZ) ponad dwa
lata temu. W tym czasie podjęłam też decyzję o wcześniejszej
emeryturze. Po kilku miesiącach trening asertywności, który
uzupełnił terapię. Te bardzo ważne wydarzenia w moim życiu dały mi
czas na odpoczynek i przemyślenia. Wyciszyłam się, może za bardzo,
bo nadmiernie korzystam z tego, że nic nie muszę. Nie znaczy to, że
nie mam problemów. Jeżeli pojawia się coś czego nie rozumiem lub
coś co mi przeszkadza, to umawiam się z moją panią psycholog od DDA
na spotkania indywidualne. Ona decyduje ile potrzebuję spotkań. Mam
świadomość zmian jakie już się zdarzyły i tego, że pojawią się
nowe. Jest to ważne bo wiem, że jestem na wyższym etapie rozwoju
duchowego ale też i trudne, bo nie mogę zejść już z tej drogi.
Zostaje mi praca nad sobą. Nikt zresztą nie obiecywał mi, że bedzie
łatwo. Teraz rozumiem dlaczego moja psycholog przyglądała mi się
długo zanim wyraziła zgodę na udział w terapii. Ale gdybym miała
jeszcze raz podjąć decyjzę o terapii nie wachałabym się ani przez
chwilę.
Przydałoby sie nowe forum - DDA po terapii - a może jest? Warto
poszukać albo stworzyć nowe, co Wy na to?

[lucyna50]

A może grypy wsparcia? W moim ośrodku, gdzie odbyłam terapię, jest
możliwość spotkań ale bez psychologa. Próbowałam, ale trudno zebrać
mi grupę chętnych osób. Pozdrawiam ciepło.

[kwiaaatek1]

ci co mają terapię za sobą, mają ciężko, bo przecież starych nawyków nie da się
tak szybko wyeliminować, brakuje opiekuna, z którym można obgadać wszystkie
problemy, który obiektywnie na nie spojrzy, doda mądrości, a przecież nie można
iść drugi raz na terapię grupową. Człowiek po terapii dalej jest DDA, tylko
bardziej swiadomym. Ja po terapii jestem dużo mądrzejsza niż przed, świadoma
swoich uczuć, umiem patrzeć obiektywnie na sytuacje, w których się znajduję,
wytłumaczyć je sobie, ale ciągle jeszcze mam problem z pokonywaniem swoich
problemów, np. związanych z nieśmiałością, w kontaktach z innymi ludźmi, chętnie
bym jeszcze raz uczestniczyła w terapii grupowej przez rok, ale chyba już nie
można drugi raz, co o tym myślicie?

[lucyna50]

Zapytałam moją paną psycholog, czy można raz jeszcze odbyć terapię.
Niestety nie można. Jest to pierwszy etap zdrowienia. Później
można, nawet trzeba, pracować samemu, można organozować wspólnie z
innymi DDA po terapii, grupy wsparcia (bez psychologa). Ja mogę
zawsze, kiedy jest taka potrzeba, spotkać się indywidualne z
psychologiem.
Jeżeli chodzi o grupy wsparcia, to w internecie można znaleść sporo
informacji, zasady i sposób działania.
A co myślisz o odrębnym forum dla DDA po terapii?
Ja bardzo się zmieniam. Mam potrzebę mówienia o tym. Moja rodzina i
znajomi, nie chcą już mnie słuchać. Nie rozumieją i jednocześnie
boją się. Przyjęli komunikat. A my potrzebujemy ciągłej pracy,
wymiany poglądów i doświadczeń. A zrozumieją nas tylko tacy sami
lub podobni do nas, którzy mają rozpoznany problem i chcą go
zmieniać. Pozdrawiam ciepło.

[konst.ancja]

Na pewno warto tworzyc takie grupy wsparcia dla DDA. Podobnie jak
dla AA czy AlANON - to jest bardzo wazna pomoc w zdrowieniu. No i
sami swoi...