potrzebuje rady

[siska_0]

Witam. Moj chłopak, obecnie były... wychowywany byl w rodzinie gdzie
matka odeszła zostawiając dzieci a ojciec stał się alkoholikiem nie
przejmującym sie niczym ani nikim.. moj ex, na poczatku ideał z
czasem stawał się nie do zniesienia... zakazywał i nakazywał,
probował zrobić ze mna co by tylko chciał, nadużywał siły w zwykłych
przyjemnosciach typu przytulenie sie do siebie, miał absurdalne
pojecie ze jak w zwiazku jest dobrze to trzeba znalezc jakis problem
zeby ciagle nie bylo tak samo i zeby sie nie nudzilo, okazaywal brak
szacunku do kazdej, KAZDEJ znanej mu osoby a siebie uwazal za
najspanialszego, a jesli zwracaalm mu uwage na to ze cos zle robi,
wyszukiwal masy moich niedoskonalosci i powodowal u mnie poczucie
winy. Im bardziej ja sie staralam tym bardziej on staral sie to
popsuc, dochodziło do takich klotni ze ciezko o tym nawet mowic....
mielismy wspolne plany na pprzyszlosc, pozytwyne emocje przeplataly
sie z negatywnymi. az nagle po milym wieczorze pelnym planow i wizji
przyszlego zycia mnie rzucil... i nagle stal sie obojetnym
czlowiekeim ktorego nie obchodzilo nic... jakbym przestala
istniec...a raczej byla najwiekszym wrogiem

i tu moje pytanie...czy na jego zachowanie moglo mieć wpływ
wychowanie? czytałam artykuły o tym syndromie, ale ciezko jest mi
wpasc na to czy on faktycznie tak mysli... jego ex tez miala takie
same problemy jak ja z nim mam teraz...
jest na to jakas rada? on sobie nie zdaje sprawy z tego ze cos z nim
nie tak a jak bym chciała mu to powiedziec to bylo by tylko
gorzej.... chciałabym pomoc, mimo tego co mi zrobil...
cięzko dojść mi do źrodła kłopotu, wiec proszę o pomoc.

Z góry dziekuje za odpowiedzi

[fajny.piotrek25]

Sam mam podobne problemy i wiem ze jesli niechce czegos to niewazne ktomi chce pomoc to i tak stoje przy swoim,on tego(zmiany )powinien sam chciec ,ale dobrze ze tu zajrzalas ,ja zaczynam troche wiecej rozumiec i bardziej poznawac swoje reakcje odkad tu weszlem.pozdrawiam

[megg2003]

Opisane przez Ciebie zachowanie faceta jest wynikiem wychowania. Tego, że kiedyś został porzucony przez najbliższe osoby (matkę i ojca). Takie właśnie reakcje opisane są szczegółowo w "Toksycznej miłości" jako zachowania Nałogowców Unikania Bliskości. Podłożem jest nieuświadomiony lęk przed porzuceniem. To są bardzo głęboko zakorzenione przekonania i emocje. Jeśli Twoj mężczyzna nie widział, jak cierpisz i jak Cię rani, wciąż powtarzał te same reakcje, nie robiąc nic w kierunku zmiany, nie możesz z nim dalej żyć, choćby wrócił (a być może wróci). Wyssie z Ciebie całą energię, całą Ciebie, a Ty ratując go zapomnisz o sobie. Wejdziesz, jeśli już nie weszłaś, w rolę Nałogowca Kochania. Może to brzmieć śmiesznie dla niektórych. Ale ta książka otworzyła mi oczy na mój poprzedni związek, który był typowym przykładem toksycznej miłości.
Tacy ludzie, kiedy nie pracują nad sobą, są emocjonalnymi pijawkami. Powoli dopuszczają się nawet do przemocy we własnym domu. I doskonale potrafią sprawić, że mimo wszystko partnerzy od nich nie odchodzą. U mnie dochodziło do przemocy psychicznej (wyzwiska, poniżanie). Ja też długo nie odchodziłam. Dopiero terapia współuzależnienia i rozwoju osobistego spowodowała moje oprzytomnienie.
Możesz mu powiedzieć o możliwości leczenia (każda placówka leczenia uzależnień poda namiary na terapię DDA), ale na tym Twoja rola niech się skończy.

[siska_0]

tak.. tylko jansmieszniejsze jest to ze on z poczatku byl super
chłopakiem ktorego nie oddałabym za nic w swiecie... i nagle sie cos
zmienilo z tym ze on mi mowi ze to moja wina i ze ja to popsulam....
chaiałam odejsc wiele razy, ale to za bardzo bolalo... i teraz jka
mnie rzucil to mimo ze wiem ze szczesliwi bysmy nie byli to i tak
chcialabym do niego wrocic.. czuje sie jakbym byla jakas opetana
przez niego, zawladnal calym moim zyciem ktore bylo podporzadkowane
jemu w 100%... a on po ptostu, nagle stwierdzil ze siebie nie
pasujemy.. mowiac ze myslala tak juz od miesiecy

[moniczka72]

> chaiałam odejsc wiele razy, ale to za bardzo bolalo... i teraz jka
> mnie rzucil to mimo ze wiem ze szczesliwi bysmy nie byli to i tak
> chcialabym do niego wrocic.. czuje sie jakbym byla jakas opetana
> przez niego,
siska_0, czytam co napisalas i prawie jakbym znow siebie widziala...
Dochodzi jeszcze jakies poczucie winy, ze to moze Twoja wina no nie?

Gucio prawda...
Jesli myslal tak juz od kilku miesiecy, to czemu wtedy z Toba nie porozmawial?
Jak juz cos to wina lezy po dwoch stronach (w zdrowym zwiazku), a dodatkowo to
jest przerzucanie winy za rozpad zwiazku (toksycznego zwiazku) na Ciebie. Bardzo
mi to przypomina zachowania osoby uzaleznionej. Twoj byly chlopak nie ma
problemu z alkoholem? lekami? pracoholizmem?
To poczucie opetanie przez niego i bezwladnosc do odjescia jest mi bliska. I
wiem ze jest Ci ciezko z tym. On był Twoim nalogiem, zatracilas sie w nim,
stracilas integralna czesc Ciebie. Podobnie jak megg2003 polecam ksiazke Pia
Mellody "toksyczna milosc" do znalezienia w formie e-booka w sieci. Mysle ze da
Ci duzo do myslenia. jakbys miala problem ze znalezieniem daj znac to Ci ja
wysle emailem. Jak czytalam ja, to na zmiane sie smialam i plakalam. Jakbym o
sobie czytala.
Glowa do gory bedzie lepiej :*

[siska_0]

a moze to jest tak, ze jego zachowanie bylo scisła reakcja na moje
rownie chore? moze moja ogromna niepewnosc i placz ze on mnie kiedys
i tak zostawi - bo tak na poczatku reagowalam, spowodowala u niego
takie rozchwainie... tyle ze ja reagowalam tym ze on mnie zostawi,
bo ciagle wypominal mi moje wady i dzien w dzien robil to samo a ja
dzien w dzien plakalam.... jego to meczylo, nie dawal sobie z tym
rady, az cos w nim peklo i koniec.... ciagnal zwiazek jak to mowil
bo mial nadzieje i nagle ta nadzieja mu umarla.. ale przez te
ostatnie miesiace to byl koszmar w ponizaniem, ublizaniem, nie
wspiraniem chamstwem wyzwiskami, lekka przemoca i wszytskim co
najgorsze.. nawet potrafil mi powiedziec ze nia ma czasu poswiecic
mi 30 sekund zeby mnie przytulic i ze ja za duzo wymagam od niego...

[moniczka72]

nasuwa mi sie bardzo brzydki wyraz w zwiazku z tym co tu czytam. Jestem
oburzona, na niego ze tak Cie traktowal, ale tez i na Ciebie ze na to pozwalalas.
On rozchwiany? Dla mnie to po prostu sadysta, znecajacy sie nad dziewczyna z
ktora byl. A gdzie miejsce na milosc i szacunek do osoby z ktora sie jest?
Dziewczyno on jest chory, jego psychika jest chora, ciesz sie ze odszedl. Bo
gdybys to Ty odeszla to nie dalby Ci spokoju.
Dobrze sie stalo, naprawde dobrze.

[siska_0]

milosc jest slepa... a ja uwazam go za dobrego faceta i chcialabym
mu pomoc... tylko ze jesli mu powiem ze on ma jakis problem i bede
starala sie mu wytlumaczyc ze cos jest zle to zapewne tylko tego
pozaluje bo nie dosc ze sprowadzi mnie do ziemi i porowna ze
wszytskim co najgorsze to jeszcze centralnie zleje to ze chce mu
pomoc, ale moze jak sprawi mi przykrosc a ja mu na sile i tak wcisne
zeby sobie poczytal, to moze on to jednak zrobi, moim kosztem, ale
wazne by pomoc

[siska_0]

znalalam te ksiazke.. z tym ze nie wiem czy to o to chodzilo mi...
nie czytalam jej jeszcze;p ale na poczatku jest o uzaleznieniu.. ja
bym, chiala znalezc cos co jak on przeczyta zrozumie ze ma problem i
bedzie chcial cos z tym robic. a on nie byl odemnie uzalezniony
tylko ja od niego bardziej;p

[megg2003]

Ty jesteś uzależniona od niego, a on on przemocy. W taki sposób potrafi
przynosić sobie nie tylko ulgę, ale i Twoje przywiązanie i miłość. A Ty swoją
troską o niego i byciem na wyciągnięcie ręki tylko go w tym utwierdzasz. Więc
nie licz, że to się szybko zmieni.
Przeczytaj całą książkę, nie tylko początek. Tam jest wiele osobistych wątków,
więc widać, z jakim zaangażowaniem została napisana. Jeden rozdział napisał mąż
autorki, też terapeuta.

[megg2003]

Typowy "przemocowiec". Takie osoby przemocą (fizyczną, psychiczną, duchową)
próbują podporządkować sobie swoje ofiary, by te uwikłały się w związek z nimi
jeszcze bardziej, mając coraz to większe poczucie winy. Do tego jeszcze miłe
wspomnienia (szczególnie te z początku związku) i równia pochyła gotowa.
To nie poczucie winy powinno Ci towarzyszyć, a poczucie krzywdy. Bo bardzo Cię
krzywdził. Stosował taką przemoc, która w naszym kodeksie karnym jest zagrożona
karą pozbawienia wolności do 5 lat! A gdy dochodzi do szczególnego okrucieństwa
- do lat 10. Gdybyś miała świadków i złożyła pozew do sądu, zostałby ukarany!
Możesz mieć pewność, że prawo Cię chroni. Teraz ochroń się sama, wyzwalając się
z tego chorego układu póki nie jest za późno

[siska_0]

ale za co pozbawienie wolnosci, on mnien igdy nie udezyl, nie zrobil
niczego na tyle ciezkiego.. jakies glupie slowa typu jestes za
glupia czy cos w tym stylu nie obliguja do poruszenia sprawy na
drodze prawnej, to ze on czasem zrobil cos mocniej jak normlay
czlowiek tez nie obliguje, mimo ze mam siniaki na rekach... wiem ze
to nie jest ideal, ale jego czyny nie kwalifikuja sie do sadu

[megg2003]

Oj, dziwczyno. To, o czym piszesz to tzw. przesuwanie granicy. Też opisane we
wspomnianej książce. "Dziś mnie tylko szarpnął, ale się nie przewróciłam".
"wczoraj podbił mi oko, ale tylko jedno. A przecież mógł dwa, prawda??"

Art. 207. § 1. KK. Kto znęca się fizycznie lub PSYCHICZNIE nad osobą najbliższą
lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od
sprawcy (...)
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Psychiczne znęcanie - wyzwiska, poniżanie, drwienie, szantaż

[siska_0]

czyli caly moj zwiazek to byla jedna wielka parodia i usilne
staranie sie o to by bylo lepiej, caly czas to ja sie staralam a on
mial to w dupie jeszcze mi to mowiac a ja bylam na tyle glupia ze
nie potrafialm sobie z tym poradzic, on sie znecal nade mna a jak
jak taka wierna owieczka szlam za nim krok w krok, okrecil mnie w
okol palca, ponizajac i odbierajac mi pewnosc siebie i pczucie
wlasnej wartosi a to przeciez ja studiuje ucze sie i mysle a on nie
ma zamiaru robic nic ze swopim wlansym zyciem... tkwilam w tym
chorym zwiazku tylko dlatego ze on mnie tak omamil, tak? uzaleznilam
sie od niego w 100% i teraz panicznie szukam rozwiazania i ucziczki
od boli jaki przechodze MIMO ZE WIEM, ZE NIE JEST WART ANI JEDNEJ
LZY..... on zniszczy zycie kazdemu kto stanie na jego drodze, cala
rodzina trzyma moja strone a jego nie, a onnie uwaza ze to z nim cos
jest nie tak tylko z nimi wszytki i ze mna najbardziej. ja sobei
tego nie wyobrazam jak w ogole mozna tak zawladnac czlowiekeim i
zrobic mu taka sieczke z mozgu...... faktycznie, nie powinnam sie
przejmowac nim tylko sama starac sie wyjsc z tego poki jeszcze mam
roche sily i nie zwariowalam do konca.... a jak mam miekkie serce i
nie daje rady zyc ze swiadomoscia ze on cierpi to co mam zrobic?
pusc do niego i zastrzelic?

[megg2003]

Ja gdy tak myślałam, przypadkiem miałam okazję zobaczyć jak on "cierpi". Eeech,
Siska, oni najbardziej cierpią jak nie mają po kim jeździć. A i tak zaraz sobie
znajdują następną. Wiem to, uwierz mi, chociaż nie musisz. Tak jak ja nie muszę
pisać tego wszystkiego. I rzeczywiście, ręcę trochę opadają, bo jesteś mną
sprzed 5 lat. Powiem Ci jeszcze jedno. Mojego byłego nawet nasze wspólne dziecko
nie przekonało, by iść na terapię, chociaż teraz stara się być dobrym ojcem,
tylko ze na odległość, bo wiadomo, nie jesteśmy juz razem, ja sobie układam już
życie na nowo.

[megg2003]

A siniaki na rękach potwierdzone obdukcją lekarza, kwalifikują się jako przemoc
fizyczna. Pracuję z tym na co dzień, więc wiem, o czym mówię.

[siska_0]

ps on nie ma problemu z alkoholem, prochami, moze troche
pracoholizmem ale bardziej to przekonanie ze jak nie pojdzie do
pracy niebedzie mial pieniedzy

a tej ksiazki nie moge znaleźć...;/

[megg2003]

Ja tez tak dokladnie czulam podczas lektury "Toksycznej miłości". Jakby o mnie
autorka pisala :)

[megg2003]

Takie czarowanie na samym początku to tez typowe. Przeciez musial jakoś Cię do
siebie przywiązywać, żebys później przy nim tkwiła mimo jego okropnego
zachowania. Gdyby od początku sie tak zachowywał, odrzuciłoby Cie natychmiast od
niego. Nie mówię, że on jest z gruntu zły. Wiele rzeczy robi nieświadomie.
Jednak nie może pomijać twojego bólu i cierpienia, bo Ty mu to doskonale
uświadomiłaś. Pozostawanie biernym w sytuacji, kiedy ewidentnie się kogoś
krzywdzi, jest niewybaczalne. O, kurcze, teraz mi się dostanie od ladymeyeth :)

[ladynemeyeth]

:-)
A czemu ma Ci się dostać?
Przecież to wszystko prawda!

[megg2003]

Z tym, że jest nie do wybaczenia taka bierność. to chyba wbrew ideii
"radykalnego wybaczania". czy nie?

[siska_0]

ehh nie wiem co teraz robic,.... takbardzo chcialabym mu pomoc....
chcialabym zeby sie zmienil, zeby zrozumial.. nie lubie sie
poddawac... walczylam tyle czasu o ten zwiazek nawet jak bylo
tragicznie.... ciezko jest zyc bez nadzieji ze bedzie dobrze.... ja
bym dla niego naprawde zrobila wiele....

[ladynemeyeth]

Powalcz teraz o siebi siska_0 ... Chyba Ci zrobił niezłą demolkę w
samoocenie ... Nie powinnaś wierzyć w żadne jego słowo na Twój
temat - za dobra jesteś dla niego.

[siska_0]

ano zrobil, ale to nie zmienia faktu ze nie chce walczyc... moze on
tez troche ochlonal juz...

[ladynemeyeth]

Ale wiesz, w co się pakujesz? tak szczerze i bez łudzenia się, że on
się zmieni (bo się nie zmieni) ...

[siska_0]

jak on sie nie zmieni, to ja nigdy w zyciu nie chce miec z nim nic
wspolnego.... a co jak jest nadzieja na to ze sie zmieni? a co jesli
ja bylam przyczyna tego zachowania a nie on... dlaczego przyjecie ze
to on jest winny? ja powinnam wykazac zrozuemiemie ze on mial ciezko
w domu... i tak staralam sie to robic tlumaczac sobie jego
zachowania... ale pewnie gdybym sama od poczatku dala mu wsparcie to
bylo by inaczej, chociaz nie znam osoby ktora tez tak twierdzi...
jestem sama przeciw kazdemu...i wybaczcie mi ze chce walczyc... bo
uwazam ze nawet jesli istnieje 1% szansy to warto jest sprobowac...
moze nie dla mnie.. ale dlakojenej dziewczny bedzie lepszy i nie
zniszczy jej zyja jak swoim bylym.. bo z tego co slyszlaalm kazda
cierpiala......
moze to i desperacki krok... ale moze to i taka wielka milosc?

[ladynemeyeth]

To nie jest miłośc - to współuzależnienie.
Zrobisz jak zechcesz ... osobiście jednak uważam, że szkoda życia na
to, co chcesz zrobić i wcale nie mam zamiaru być złośliwa czy
wredna ...
Trzymaj się.

[moniczka72]

Boze, siska_0 potrzasam Toba kobieta. Oszukujesz sama siebie, wiem to bo tez to
robilam. I cholera mnie trzepie w tej chwili.
Bo on biedny w domu mial przeboje, bo cos tam.... to nie usprawiedliwia takie
zachowania!!!!!!!
Nic by nie bylo inaczej kobieto jakbys mu na poczatku dala wsparcie. Byloby
jeszcze gorzej.
Tak jak ja sie oszukiwalam mowiac sobie, pomoge mu jeszcze ten jeden raz, to
moze jesli nie mnie to innej bedzie lepiej. Czemu ja nie patrzylam na to zeby mi
bylo lepiej? Tylko jak ta cma do plomienia lecialam, nie czujac jeszcze swadu
palonych skrzydel?
To nie jest milosc... sorry, to uzaleznienie, i to sie leczy w dodatku. Jestes
wspoluzalezniona od przemocowca. Zostaniesz zakwalifikowana na terapie jesli
bedziesz chciala, a tam powoli sie nauczysz zdrowego myslenia.

Siska_0 chcesz cierpiec jak kazda jego byla? To Ci jeszcze nie otworzylo oczu,
ze z tym czlowiekiem nie da sie normalnie zyc?
To cierp do cholery, cierp i placz.... Bo to na wlasne zyczenie bedzie
Mi niniejszym opadly rece i nie udzielam sie juz w tym temacie

[megg2003]

Dokładnie tak samo myślałam 5 lat temu. Od walenia głową w mur żyć mi się
odechciewało. Myślę, że gdyby nie terapia, skończyła bym ze sobą z poczucia
bezradności i frustracji. Ty, Siska, jesteś na dobrej drodze do podobnej
destrukcji. Oby Tobie też się udało z tego wyjść. Do tej pory dziękuje Bogu, że
żyję. Moje studia zapoznały mnie z pojęciem współuzależnienia i dlatego zaraz na
drugi dzień trafiłam do Poradni Leczenia Uzależnień, bo babka na wykładzie od
razu podała adres, gdzie się to leczy.
To, że facet dorastał w trudnych warunkach, w żaden sposób go nie tłumaczy. A
kto z nas nie dorastał?? Jest dorosły i jego los już nie leży w rękach rodziców,
tym bardziej twoich, tylko i wyłącznie w jego.

[siska_0]

czyli uwazacie ze jestem od niego uzaleniona?

[ladynemeyeth]

Taaaakkkkk! Jesteś uzależniona! To nie jest miłość!
Miłość to coś, co powoduje dobre zmiany w życiu i w ogóle jest samym
dobrem, a Ty cierpisz!!! twoja dobroć to woda na młyn dla jego
destrukcyjnych zachowań!
Dziewczyno obudź się!

[megg2003]

Jesteś. Książkowy przykład.

[megg2003]

Ochłonął. I zbiera siły na następną jazdę

[moniczka72]

podpisuje sie pod megg2003, ujela temat doskonale.
Chlopak jest z bardzo dysfunkcyjnej rodziny. Ty mozesz mu tylko pokazac
kierunek, ale za zmiany w swoim zachowaniu odpowiada on sam.
Pozdrawiam

[megg2003]

Dzięki :) Naczytałam się i gdy widzę, kiedy to wszystko się sprawdza, co w tej
książce jest napisane, to teraz taka mądra jestem ;)

[fajny.piotrek25]

zycie moze zawsze czyms zaskoczyc ,wazne zebysmy sie nie czuli zaskoczeni w sensie nieprzygotowani,ale zaskoczeni w sensie zdumieni jego zmiennosci w sensie pozytywnym i brali co dla nas dobrego z tej zmiennosci wynika

[moniczka72]

Kurcze megg2003 ja to juz bym chciala byc zmieniona ;) od samego przeczytania
ksiazek (znow to myslenie magiczno zyczeniowe) A tu jeszcze tyle terapii przede
mna. Jak skoncze to juz staruszka bede :)i szanse na znalezienie trzezwego i
przytomnego partnera zerowe.
Moge wiedziec tak przy okazji ile czasu u Ciebie minelo od rozpoczecia terapii
do stworzenia zwiazku opartego na w miare zdrowych zasadach?

[megg2003]

Hmmm... niech pomyślę... Rozpoczęłam terapię już jakieś 6-7 lat temu, pozniej
przerwalam, bo zaszlam w ciaze. Odeszlam od ojca mojego dziecka, wyjechalam do
innego miasta z córką, zamieszkalam u rodzicow i czekalam na poczatek terapii
DDA w moim miescie. DDA zaczęlam w 2006 w pażdzierniku. Mojego narzeczonego
poznalam w lutym 2007. Ale nie, nie, nie od razu bylo kolorowo. Mialam po drodze
pare sporych potknięć łącznie z uwikłaniem się w związek z żonatym facetem. Z
narzeczonym tez byliśmy blisko rozstania jakiś rok temu. oj, niemilo to wszystko
wspominam. Boje się ze to sie ciągnie nawet do dzis

[megg2003]

Ja wogóle mam poczucie, że wciąż raczkuję

[moniczka72]

ja mam czasem wrazenie jakby dopiero sie uczyla zycia, ze to co wczesniej bylo,
a w koncu mam 36 lat, to bylo sama nie wiem czym. Ucze sie rozmawiac, ucze sie
wyrazac emocje, stawiac granice. I czasem mam tak serdecznie dosc, ze chcialabym
po prostu zniknac. Juz nic nie naprawiac i jakos dozyc sobie w spokoju do
smierci. Tylko ze tak sie nie da. Pfffuuuu zaczelam sie znow nad soba uzalac :)

[megg2003]

Uspokój się! ;)) Szczęście przyjdzie na pewno. Mnie denerwowało nawet jakoś, gdy
ktoś mówił, ze trzeba dać sobie czas i takie tam. Ale to wszystko prawda. Jak
mawia moja terapeutka: pośpiech jest wskazany przy łapaniu pcheł i przy sraczce :)))

[moniczka72]

Dzieki :):)
Ja wlasnie probuje sobie dac czas. I pomimo buntu zaufac slowom terapeutki.

[ladynemeyeth]

Zajebisty tekst!!! :-))))))))))

[megg2003]

Mnie też się bardzo spodobał, dlatego go sobie często powtarzam w chwilach
zniecierpliwienia mojego DD-owskiego :))

[megg2003]

Swoją drogą, to pokazuje, jaką miałam terapeutkę. Nie bała się też mówić o
puszczaniu bąków przy swoim mężu :)) Nie ma jak to dobre poczucie humoru, nawet
w trakcie terapii ;))

[ladynemeyeth]

I tak Cię podziwiam, że chcesz mu pomóc. Ja jestem dda, mój mąż nie
jest. Zdarza mi się go bardzo zranić. Mimo, że nad sobą pracuję,
ciągle mam wrażenie, że nie zasługuję na taką osobę jak on.

[siska_0]

ja wiem ze on zachwoywal sie tak ze prowokowal moje zle reakcje,
sama tez nie jestem swieta, sama mu zaszlam za skore wiele razy
pokazujac niepewnosc i strach przed rozstaniem i wiem ze to tez
kwestia mojego wychowania. on mi zawsze powtarzal, jestes
jedynaczka, rozpieszczona, nerwowa jedynaczka - idz sie lecz. ja sie
staralam z tym walczyc ale jak tylko udawalo mi sie osiagnac jakis
poziom to on odwalal jakis numer i wszytsko mi puszczalo z jeszcze
wieksza sila.... wiem ze gdybym ja nie zawinila moglo by sie dobrze
potoczyc.. albo to nie jest prawda, tylko on wzbudzil we mnie juz
tak ogromne poczucie winy od 3 dnia znajomosci mowiac mi jaka to ja
zla nie jestem.....

[moniczka72]

Jesli on Ci juz od 3 dnia znajomosci tak, przepraszam za wyrazenie, pieprzyl, to
cos z jego glowa jest nie tak. To sie nazywa znecanie psychiczne nie wiem czy
wiesz, a Twoj zwiazek to po prostu zwiazek toksyczny. Daj sobie spokoj z
gosciem, choc wiem ze zal....

[ladynemeyeth]

Tak, dokładnie, daj sobie spokój! Koleś nie chce nad sobą pracować i
zawsze będzie szukał winnych wokół siebie, a jak Ty będziesz blisko,
to najbardziej Ci się oberwie.

[siska_0]

dokładnie tak jest... kazdy byl winny tylko nie on...a ja
najbardziej cierpialam.. zawsze myslalam ze kobieta powinna byc na 1
miejscu a ne gdzies dlaej i to ja najbardziej powinno sie wspierac a
moj luby tego nie robil.. mowiac mi ze to i tak wszytsko moja
wina... a ja sie staralam i wskladama serce zapominajac o calym
swiecie tylko po to by on wreszcie byl zadowolony - ja tez jestem
chora w takim razie bo zostałam omamiona miłoscia chyba juz na tyle
desperacka ze nie jestem w stanie sie otrzasnac mimo ze walczylam ze
soba wiekszosc zwiazku zeby go zostawic - nie wychodzilo...

[ladynemeyeth]

Wszystko jest do naprawienia. W obliczu prawdy każde
współuzależnienie staje się tym, czym naprawdę jest - czyms co nam
szkodzi.
Poczytaj trochę książek - polecam Pia Mellody "Droga do bliskości",
Toksyczne związki", Toksyczną miłość" - nie zaszkodzi Ci, a może
wiele pomóc.
Nie pomagaj temu gościowi - sobą się zajmij. On będzie niestety
stracony, jeśli się nie obudzi. Ty masz szansę ponieważ sukasz
pomocy i jesteś gotowa ją przyjąć.
Ja tez byłam kiedyś w toksycznym związku, który mnie prawie że
zniszczył. Przez jakieś dwa lata, jak nie więcej, nie mogłam
spojrzeć na żadnego mężczyznę bez obrzydzenia - tak mnie koleś
zniechęcił plus jeszcze moje wzorce z małżeństwa moich rodziców. Ale
to wszystko nie jest takie straszne, kiedy człowiek się dowiaduje o
tym prawdy, a więc trzeba czytać i szukać jak najwięcej.
Zadbaj o siebie dziewczyno! To rozstanie przejdziesz i przeżyjesz, a
najważniejsza jest potem Twoja przyszłość. Trzymam kciuki!

[siska_0]

moje "glupie" studia niestety.. ucza mnie ze problemow nie zostawia
sie... dlatego chce mu pomoc... powinnam go zostawic w spokoju,
wiem...ale serchucho mi mowi inaczej... dostanie ode mnie w
prezencie ksiazke, to co znajde w necie i wypowiedzi z forum... moze
kiedys to przeczyta a nie wyrzuci z okna samochodu jak bedzie wracal
do domu....

[moniczka72]

siska_0, jemu nie ma co pomagac, jak bedzie gotowy na te pomoc to ja znajdzie.
Ty sobie kobieto pomoz. Jak wplatalas sie w taki toksyczny zwiazek, to jest duza
szansa, jesli nie zmienisz czegos w sobie, ze i nastepny Twoj zwiazek bedzie
podobny. A tego chyba bys nie chciala?
Te ksiazki to dla Ciebie sa do przeczytania a nie dla niego. Jemu to jakas
terapia dobra potrzebna.
Boze skad my mamy tyle w sobie tej checi pomocy osobom ktore wcale jej nie chca
i czesto nie zasluguja. A my na sile... Bo co? Bo on wtedy zobaczy jaka jestem
wspanila i jaki blad zrobil?\
Siska wyluzuj z pomoca temu czlowiekowi i wez sie za siebie.

[ladynemeyeth]

O to chodzi, że on wcale nie zobaczy, jaka jesteś wspaniała, tylko
się jeszcze bardziej wku****, znienawidzi Cię najprawdopodobniej i
jeszcze bardziej będzie Cię miał w dupie, skoro to on jest taki
najwspanialszy i twardy. To Ci przynajmniej będzie chciał pokazać -
że Cię nie potrzebuje i że mu na Tobie nie zależy, że mało to zmieni
w jego życiu, czy będziesz obecna czy nie.
Tak mi się wydaje! Sama do niedawna byłam osobą która miała silną
chęć odrzucania i to właśnie ludziom chciałam udowadniać - że ich
nie potrzebuję, bo jestem wspaniała i sama sobie dam radę.
Jaka byłam głupia ... w pale się nie mieści.
A teraz ciężko mi to zwalczyć i ciągle mam w sobie pozostałość tej
zawziętości.
Zostaw go w spokoju - studia nie studia - i tak już nie będziecie
razem, więc nie funduj sobie kolejnej dawki cierpienia. Szkoda
Twojego dobrego serducha!

[megg2003]

Studia na pewno nie są głupie. Tylko dobrze, gdybyś znała podstawowe mechanizmy
uzależnienia, od przemocy też. Są pewne granice pomagania. Nic na siłę. Nie
wolno też mylić pomagania ze współuzaleznieniem. Pomaganie we współuzależnieniu
podtrzymuje destrukcyjne zachowania. Chyba że właśnie w tym chcesz mu pomóc. Już
Ci napisałam, na czym powinna się skończyć Twoja rola.

[moniczka72]

Jedna moja uwaga do tego co napisalas. To czego musialam sie jakos nauczyc to
to, ze nie po to sie z kims wiazemy zeby ta osoba miala nas wspierac. ZLe to
napisalam troche, moze ujme to inaczej. Najpierw od siebie samej powinnysmy
dostac to czego oczekujemy od mezczyzny. Same sobie musimy dawac milosc,
szacunek, uwage, wsparcie wtedy nie bedziemy tak lapczywie oczekiwac tego od
drugiej osoby, bo bedziemy w pelni uksztaltowanym i samowystarczalnym czlowiekiem.

[ladynemeyeth]

No tak, chodzi o wsparcie dawane i brane na zdrowych zasadach. Druga
osoba nie jest po to, żeby się nami zajmować i tracić na to swoje
życie. Każdy powinien być przede wszystkim za siebie odpowiedzialny,
wtedy łatwiej mu będzie zająć się partnerem i dawać mu z siebie
wsparcie.

[moniczka72]

dziekuje wlasnie o to mi chodzilo :) Wyrazilas to lepiej, ja nie potrafulam
ubrac tego w slowa

[siska_0]

zajmowac nie.. ale wesprzec moze... chociaz troche a nie zostawic
samej sobie bez slowa pocieszenia....

[megg2003]

Święte słowa :) Tylko czemu ja tego jeszcze nie potrafię?? Eee, nauczę się :)

[moniczka72]

megg2003, nie umiemy tego, bo nas tego nie nauczono w dziecinstwie. Jakis
tydzien temu byl na onecie fajny artykul na ten temat tylko nie moge go teraz
nigdzie znalezc. W jaki sposob ojciec moze wplynac na przyszle zycie mlodej
kobiety. Na jej wybory. Jak czytalam ten artykul to beczalam.
Byly tam zdania w stylu (no nie przytocze doslownie): cokolwiek zrobisz, nawet
gdy jestem na Ciebie zly, to pamietaj ze Cie kocham. Slowa ojca do corki. Shit,
a ja wlasnego ojca nie widzialam przez lat 15, a co tu mowic o wsparciu.
Teraz tylko same mozemy sie nauczyc jak siebie kochac, nikt za nas tego nie
zrobi i nie ma sensu miec do kogos pretensji ze tego nie zrobil wczesniej, bo co
nam to da?

[megg2003]

Ty to wiesz, ja to wiem, tylko szkoda, że Siska tego nie wie.
Wyżej napisałam, że facet się do prokuratora nadaje. Siska go broni, bo
"przecież siniaki na rękach to jeszcze nic"

[siska_0]

taaa... bo wy mysliscie ze to takie proste jest... czlowiek
zakochany widzi wiele rzeczy, niekoniecznie racjonalnych. a u mnie
jest jeszczeo tyle gorej ze ja widze, zdaje sobie sprawe z tego, ale
nic z tym nie robie. bo chyba sama zwariowalam i musze sie isc
leczyc....

[megg2003]

Nie wiem jak "oni" ale ja nie uważam i nigdy nie uważałam, że to jest proste.
Powiem więcej, to jest cholernie trudne.

[moniczka72]

jednak sie odezwe...
Siska ja wiem ze to nie jest proste, wiem to doskonale bo sama to przeszlam. I
wciaz przechodze, bo myslisz ze mi jest milo i przyjemnie jak moj eks pisze ze
wlasnie sie wiesza? Ale juz nauczylam sie nie reagowac, bo na poczatku jak Ty
chcialam pomoc. Jemu pomoc. Kretynka (mowie o sobie)bo on sie dobrze bawil jak
ja lecialam przez cale miasto zeby go ratowac. Miedzy tym szamotaniem sie,
odchodzeniem i wracaniem do niego zgubilam siebie, swoja radosc zycia, zgubilam
przyjaciol, ktorzy na szczescie nie odeszli ale stali obok a teraz mnie
wspieraja. I bardzo go kochalam i pewnie wciaz kocham, ale wiem tez ze bylam
uzalezniona od niego. Ale musialam ratowac siebie, bo nie chcialam tak dluzej
zyc. Kobieto siniaki na rekach? I to wg Ciebie jest nic? To jest jak napisaly
dziewczyny karalne.
My nie radzimy Ci zebys goscia zostawila samemu sobie, bo zle Ci zyczymy, bo tak
pisza w ksiazkach. My to piszemy z wlasnego bolesnego doswiadczenia. Nie warto,
naprawde nie warto. Zaluje ze zmarnowalam ten ponad rok, odkad dowiedzialam sie
ze moj eks ma problem z alkoholem. trzeba bylo przy pierwszym razie zwiewac
gdzie pieprz rosnie. A tak czego sie doczekalam? Wyzwisk, grozenia, straszenia
samobojstwem, wzywania policji, chodzenia do dzielnicowego, obrazania i
oczerniania przed znajomymi. Za cene kilku milych chwil? Nigdy wiecej. Nie godze
sie na to!!!!
To nie jest proste rzeczywiscie, a im dalej zabrniesz tym gorzej odejsc. Mozesz
czekac az zlamie Ci reke, albo szczeske, przypadkiem, bo mu sie reka omsknela...
masz do tego pelne prawo i to Ty wybierasz jak chcesz zyc.
I nawet jesli nie wrocisz do niego, to wiedz, ze on znajdzie sobie bardzo szybko
pocieszenie (moj chyba po 3 tygodniach), moze byc tak jak w moim przyadku, ze
jego nowa dziewczyna razem z nim bedzie specjalnie Ci dokuczac tak jak to bylo u
mnie. Bedzie bolec, bo takie rzeczy bola. Ale zacytuje slowa pewnej kobiety
ktora kiedys mnie podobnie jak ja Ciebie ostrzegala: "I gdy o tym fakcie się
dowiesz, a bądź pewna, że zadba żebyś się dowiedziała, to sobie powiedz, bo cię
zazdrość i żal dopadną, że on nikogo nie kocha, ale musi mieć kogoś do
dręczenia." Chyle glowy przed jej doswiadczeniem, bo jej slowa sie spelnily
dokladnie. Tylko ze teraz moj eks, dreczy nie mnie a ta dziewczyne bo ona
(chyba) z nim juz skonczyla. I wiesz zazdroszcze jej tego, bo zrobila to po 3
tygodniach. Ja nie moglam tego zrobic przez 1,5 roku.

> nic z tym nie robie. bo chyba sama zwariowalam i musze sie isc
> leczyc....
jestes osoba wspoluzalezniona od przemocowca jak juz wczesniej napisalam. Nie
musisz isc sie leczyc, ale to by bylo dla Ciebie najlepsze na te chwile i
dlatego abys mogla godnie zyc z kims kto zasluguje na Twoja dobroc, Twoje uczucie.

[siska_0]

Wiem, ze masz racje.. dlatego z wielkim bólem i łzami w oczach
żegnam się z całą jego rodziną po ty uciec i jakos sobie
poradzic..... 11 letnia dziewczynka ktora wczoraj powiedziała mi ze
mnie kocha i teskni za mna jak jej napsiałam ze juz nie bedziemy
rozmawiały napsiała mi ze ma 100 kartek wypisanych moim imieniem, ze
ciagle o mnie mysli i ze wujek nie wie co stracil... a mi serce
krwawi....dziecko placze a ja ledwo co to wytrzymuje
ale nie mozna tak życ i dawac soba pomiatac bo nie na tym to
polega.... a dla kilku milych chwil nie warto tyle cierpiec...
niestety....
wiele razy zadawalam sobie pytanie co mnie do niego ciagnie...
dluuugo szukałam odpowiedzi... wiem ze to nie ma sensu, nie jestem
jakas głupia masochistką ktora do niego bedzie chciała za wszelką
cenę wrócić, nie chce być z nim, i bede uciekała jak ognia od niego
jakby jemu się odwidziało, w co szczerze zresztą wątpię, ale to
wszytsko nie ma znaczenia przy bolu i zawodzie.... mimo ze zdaje
sobie z tego sprawę to cierpię i będę cierpiała... dziękuje Wam za
pomoc...

ide czytać te ksiażkę

[megg2003]

Czytaj. Poradzisz sobie.

[ladynemeyeth]

Współczuję Ci w bólu i cierpieniu; nie zasłużyłaś sobie na nic
takiego. Gratuluję Ci też odwagi.
Strasznie mi przykro, że Cię to wszystko spotkało i wiele bym dała,
gdybym tylko potrafiła Twój los odmienić. Wierzę również, że sama
dobrze poukładasz swoje życie.
Trzymaj się cieplutko!

[moniczka72]

Siska_0 dziewczynka dziewczynka, przeboleje te 100 kartek wypisanych Twoim
imieniem. Tu sie toczy walka o Twoje zycie i wszystkie senstymenty trzeba
odrzucic na bok niestety.
Nie Ty jedna sobie zadajesz pytanie co Cie do niego ciagnie. Ja w dalszym ciagu
nie moge pojac co mnie ciagnelo do niego i staram sie o tym nie myslec. Bo jest
mi tak prosciej.
Nie pisz ze jestes glupia masochistka. Takie oskarzanie sie, to agresja. Agresja
skwierowana przeciwko sobie samej. Wystarczy juz chyba agresji w Twoim zyciu?
Ja rozumiem Twoje watpliwosci i rozterki, kiedy jednoczesnie chce sie byc z ta
chora osoba i nie chce sie z nia byc bo to bardzo boli. Ja swoj prog
wytrzymalosci przekroczylam i nie pozwole mu sie wiecej krzywdzic. I takiej
decyzji zycze Tobie
Ksiazke warto przeczytac i warto wziac sobie to co tam napisano do serca.
A nowa milosc podarowac osobie ktora bedzie Cie szanowac, kochac i wspierac, a
nie dupkowi ktory bedzie Cie niszczyl, wgniatal w ziemie, przezuwal i wypluwal.
Tylko zeby taka osobe znalezc, to najpierw trzeba siebie pokochac i siebie
szanowac :). mi tego szacunku do samej siebie zabraklo po drodze. Ale zmienie to
:). Tego Tobie tez zycze

[megg2003]

Siska napisala, ze NIE JEST glupia masochistka. To dobrze :)

[moniczka72]

faktycznie, przepraszam siska. Tylko ze jakos ja wierze w teorie ze nasza
podswiadomosc nie rozumie slowka nie :). I moja widocznie te nie tez przeoczyla.
Stad kobietki ktore mowia sobie: nie bede miala meza pijaka, najczesciej maja
meza pijaka, bo podswiadomosc koncentruje sie na tym mezu pijaku. Zdrowiej jest
mowic, bede miala trzezwego meza :)

[siska_0]

mowisz jak moj byly.....

czemu jestem glupia i za nim tesknie?;/

[moniczka72]

matko i corko co ja mowie jak Twoj byly?
czemu za nim tesknisz? Bo my kobiety tak mamy :)

[siska_0]

nom:) on tez mowil ze slowka nie podswiadomosc nie rozuemi i uczyl
mniemowic bez niego...

a ja sie zlamalam i do niego napsialam wiadomosc, w zwiazku z czym
uciekam :) ide na randke:)

[megg2003]

Miałaś sygnały od początku, ale je ignorowałaś. Tak jak ja zignorowałam po 2
tygodniach rycząc w poduszkę przez niego. Wytrwałam jeszcze 4 lata :(

[ladynemeyeth]

Taka moja ostatnia refleksja chyba w tym wątku ...
Ostatnio brała ślub moja koleżanka. Ma koszmarnego chłopaka - teraz
już męża niestety. On jej dokuczał, poniżał ją (również przy
znajomych), prawił kąśliwe komentarze na temat jej wyglądu
(nieuzasadnione), znęcał się nad nią, wszystko było zawsze na jej
głowie, to ona była bardziej zaangażowana. A on był zawsze
najwspanialszy, świetny, gwiazdor we wszystkim, co robił. Była i
ciągle jest w nim zakochana. Kiedyś taki nasz kolega ją zapytał, co
taka fajna dziewczyna, ładna , zaradna, dobrze zorganizowana widzi w
takim chamie, jak tamten i czemu się daje tak szmacić ?
Odpowiedziała, że lubi takich chamskich ... Ręce opadają ...
Tydzień przed ślubem zorganizowała sobie wieczór panieński, a on
powiedział, że nie będzie balował (biedny żuczek) i pojedzie sobie
na działkę. Tylko, że na tę działkę zabrał jakąś inna laskę (ciekawe
po co) - którą de facto zaprosił później na ślub ... Ciekawe też,
ile było wcześniej takich lasek ... I ciekawe jest, co by
powiedział, gdyby mu zarzuciła zdradę - że to jej wina, bo jest
brzydka, głupia, musi się ogarnąć? Bo coś mi mówi, że całą winę
zwaliłby na nią.
Powiedz mi - gdzie są granice dobroci? W którym momencie dobroć
zamienia się w samobiczowanie? Ile można się podkładać i czy można
potem czuć do siebie szacunek?
Po Twoich wypowiedziach też mi ręce opadły ... Sorry, ja pasuję ...

[siska_0]

ja wiem ze Wy macie racje...