jeszcze gorzej

[gabis1.2]

jakis czas temu pisalam i prosilam o rady wyjechac do meza za
granice czy tez nie.jak postąpic?w tym czasie wlasnie tez
dowiedzialam sie ze jestem dda.wyjechalam ale niestety nie jest tak
rozowo jak myslałam.nie liczyłam na to ze wszystko od razu sie ułozy
i będzie ok.ale teraz dopiero wszystko wychodzi.czasem to sama
siebie nie poznaje i nie rozumiem.kompletnie wszystko zawalam.nic mi
nie wychodzi ,ciągle nie wiem czego chcę ,nie umiem zyc z
ludzmi ,mam wrazenie ze wszyzcy sa przeciwko mnie.wyjechalam aby
oderwac sie od srodowiska(ojciec jest alkoholkiem),mama calkiem
podupadła na zdrowiu. z rodzicami mieszkalam.teraz mieszkam za
granica z mezem i dwojka dzieci.nie mam mozliwosci uczeszczania na
terapię.jestem sama zdana na siebie .mąz mnie wysmiał jak
powiedziałam mu ze jestem dda.on ma ojca alkoholika i jest ok.to
mnie zabolało bardzo.obecnie mam chyba depresje ,nic mi sie nie
chce ,nie utrzymuje kontaktow z nikim.ciagle chce mi sie spac.snia
mi sie okropne koszmary ,najczęsciej zmarli ludzie.mam jeden mętlik
w głowie .teraz to juz mnie przerasta.co robić?

[ladynemeyeth]

Ciężko masz gabis... Zaglądaj na to forum i pisz, jak Ci będzie źle.
Na pewno tutaj znajdziesz więcej zrozumienia, niż u swojego męża.
Przykro mi, że Cię tak potraktował, ale on sam nie wie, co mówi...
Nie zdaje sobie sprawy ze skali problemu.
Grunt, że Ty sobie zdajesz, więc na deprechę forum, a w ogóle to
praca nad sobą i czytanie książek, jeśli nie możesz uczęszczać na
terapię. Podaję przydatne linki:
www.chomikuj.pl/Chomik.aspx?id=dda
www.ksiazki-rozwojduchowy.prv.pl/
Książki o dda znajdziesz w chomikuj.pl, a z tego drugiego też warto
sobie poczytać np. Wewnętrzne Przebudzenie, Toksyczne związki,
Toksyczna miłość.
Trzymaj się i napisz cos od czasu do czasu. Pozdrawiam!

[lucyna50]

...obecnie mam chyba depresje ,nic mi sie nie chce ,nie utrzymuje
kontaktow z nikim.ciagle chce mi sie spac.snia mi sie okropne
koszmary...

Dobrze byłoby abyś na początek wyszła z depresji.
Niestety DDA to problem, który trzeba leczyć. Smutne, że nie masz
wsparcia w mężu. Ale on też ma problem. Ty jesteś dalej w rozwoju
bo rozpoznałaś problem i powiedziałaś o nim głośno. To bardzo
ważne. Wszystko o czym piszesz to syndromy DDA. Dobrze, że tu
jesteś, bo to zdobywanie wiedzy i poczucie, że nie Ty pierwsza i
nie Ty ostatnia. Marne to pocieszenie, ale jednak. Dowiesz się
tutaj, że bywa ciężko ale też, że można pracować i pomóc sobie.
Szukaj wiedzy w internecie, czytaj, zadawaj pytania na forum.
Jeżeli wierzysz w Boga, módl się, rozmawiaj z Bogiem. Modlitwa ma
ogromną moc.
Ja nie dam Ci recepty chociaż jestem po psychoterapii i moje życie
ciągle zmienia się na lepsze. Mogę tylko dawać świadectwo, że można
żyć lepiej, godnie. Ja wiem, że jestem godna szacunku, wiem, że mam
prawa, że nie muszę spełniać oczekiwań innych, mogę żyć dla siebie
bez poczucia winy. Nie ma też we mnie nienawiści, poczucia krzywdy.
Ale to długi i ciężki proces i nikt Ci nie obieca, że będzie łatwo.
Ja wiem, że warto było wylać "morze łez". Jak będziesz gotowa
znajdziesz psychologa lub grupę i zaczniesz psychoterapię. Wszystko
w swoim czasie. Uwierz, że jesteś ważna dla wielu ludzi, chociaż
może tego nie widzisz, nie słyszysz, ważna jesteś też dla Boga,
skoro jesteś tu i teraz, ma on na pewno dla Ciebie zadanie do
wykonania. Zaufaj.
Spróbuj wykonać ćwiczenie, będzie pewnie dla Ciebie trudne na
początku, ale to normalne. Stań przed lustrem, patrz sobie prosto w
oczy i powiedż głośno: na imę mam ..... i jestem osobą godną
szacunku. Napisz jak Ci idzie.
Pozdrawiam Cię ciepło, życzę wiary, optymizmu i determinacji w
dochodzeniu do zdrowienia. Lucyna.

[panix-2]

,,nie umiem zyc z
ludzmi ,mam wrazenie ze wszyzcy sa przeciwko mnie.wyjechalam aby
> oderwac sie od srodowiska(ojciec jest alkoholkiem)" Dokładnie tak
jak ja. Tez wyjechałam za granice, mam córke i drugie dziecko w
drodze i depresję nie z tej ziemi. Teraz wychodza te wszystkie
symptomy DDA. Mój ojciec chlał odkąd pamietam. A ja teraz za to
płacę. Ja nawet swojemu męzowi nie mówiłam, że jestem DDA. Myślę, ze
i tak by nie zrozumiał. Nic mnie nie cieszy i nic mi sie nie chce,
nie znajduję przyjemnosci w przebywaniu z ludxmi i unikam
kontaktów.Wiem, ze to objawy depresji ale musze to przeczekać i
jakos sobie radzić sama ze sobą. Skaczę po internecie, po róznych
stronach dla DDA, to troche pomaga. Pamietaj Gabis, nie jestes sama
i wiem, że da sie to zmienić. Taki stan nie może trwac wiecznie, bo
nie da sie normalnie funkcjonowac. ,,Co robić?" Pisz, pisz, nawet
jesli wydaje ci sie wszystko beznadziejne. Trzymaj sie ciepło