Boję się przyszłości

[zzzzzzzzzz81]

Witam serdecznie i jeśli to możliwę to proszę o radę. Jestem DDA,
mam praktycznie wszystkie cechy jakie są przypisywane DDA. Pił mój
ojciec, który nie żyje od kilku lat. Ja mam 28 lat, całkiem fajnego
męża, mieszkanie, pracę, zdrowie itd. i niby powinnam być
szczęśliwa, a nie jestem. Wszystkiego się boję, wszystko mnie
przeraża, a najbardziej przyszłość. Odkładam wiecznie powiększenie
rodziny, chce zmienić pracę bo obecnej wręcz nie nawidzę, ale gdy
znalazłam fajną to zrezygnowałam i tak ze wszystkim. Z dnia na dzień
jestem coraz bardziej przestraszona, zamknięta i znudzona takim
życiem. Chce coś zmienić, wiem co, ale nie potrafię.
Mąż bardzo chce dziecka, a ja już wymyślam, najpierw było że chce
zmienić pracę, nie zrobiłam tego przez wiele lat, to teraz myślę że
stracę pracę, a później to już napewno nic nie znajdę. I tak w
kółko. Nie wiem co robić, jak zmusić się do działania. Macie jakiś
sposób, żeby wziąść życie za bary i iść przez nie bez wiecznego
strachu.

[ladynemeyeth]

Na początek trzeba wziąć życie za bary i iść przez nie POMIMO
strachu. Tak, to nie jest miłe, ale nie ma sensu czekać, aż
przestaniesz się bac i dopiero wtedy coś zaczniesz robić.
Tez byłam w takim stanie jeszcze z dwa lata temu, że wszystkiego się
bałam, ale zdobyłam się na odwagę i jakoś to wszystko pchnęłam do
przodu.
Tobie tez zyczę dużo odwagi i wytrwałości! Nie ma co czekać, aż samo
przejdzie i życie Ci ucieknie przez palce!

[zzzzzzzzzz81]

Pytanie tylko jak to zrobić, jak zresetować swoje myśli, uczucia,
lęki i pozbyć się kołatającego serca, które na samą myśl o
przyszłości i zmianach mało zawału nie dostanie i nie wyskoczy z
piersi.

[ladynemeyeth]

Tak, jak napisałam - trzeba działać pomimo. Myśli się tłoczą, serce
kołacze, a człowiek działa pomimo to w niezbyt sprzyjających
warunkach.
Na uspokojenie serca polecam półgodzinną medytację przy jakijś
spokojnej muzyczce.
Nie ma lekko, trzeba się wysilić i działać pomimo strachu.

[skowronek107]

Czytalam kiedys ksiazke 'koniec wspoluzaleznienia' i bylo tam takie
zdanie ze wspoluzaleznieni (mysle ze tyczy sie to rowniez DDA) sa
jak galazki na wietrze - zalezy jak wiatr zawieje tak i my zmieniamy
zdanie. Rada autorki bylo podjac decyzje, jakakolwiek ona jest ( bo
kazda jest dobra jesli podjeta bo tego wlasnie chcesz) i trzymac sie
tej decyzji w miare stanowczo. Nie zmieniac, nie uginac sie nie
poddawac sie temu podmuchowi.
Ja zaczelam to troche stosowac, ale bylo mi BARDZO ciezko na
poczatku, podobnie jak ty BARDZO sie obawialam przyszlosci, wrecz w
nocy nie moglam spac bo sie zamartwialam, i myslalam ze jak sie nie
bede martwic to z pewnoscia sie cos stanie. Myslalam ze jak
przestane myslec o wszelkich mozliwych opcjach co sie moze w zyciu
stac i o sposobach zaradzenia im ( a bylo ich miliony w mojej
glowie, mialam 'awaryjnie' opracowany scenariusz/rozwiazanie
potencjalnych zdarzen kryzysowych/losowych na cale zycie), to
strace kontrole.

Ale tak jak mowie, zaczelam czytac i sie sobie uwaznie przygladac. I
powoli stosowac te zalecenia ( nie moge isc teraz od razu na
terapie, a chcialam juz cos zaczac robic dla siebie). Jedna z nich
bylo podejmowanie decyzji i dopasowywanie zycia tak aby te
decyzje/postanowienia sie spelnily. I dazenia do tego czego ja chce,
bo to co ja chce jest dobre. Przedtem bylo odwrotnie - zmienialam
decyzje/scenariusze w zaleznosci od otoczenia.
I z czasem jest mi coraz latwiej, zobaczylam ze swiat rzeczywiscie
sie nie zawalil, nadal stoi a ja sie mam calkiem dobrze. I zawsze
powtarzam sobie ze jakos musi byc skoro miliardy innych ludzi jakos
daja sobie rade i swiat nadal stoi:)


Zaczelam rowniez przezywac tylko jeden dzien, zamiast miec w glowie
plan na cale tygodnie. Teraz mam strategiczny plan na tygodnie, ale
skupiam sie w dniu codziennym na dzialaniach taktycznych. Poprostu '
take one day at a time'. Tez mi bylo BARDZO BARDZO trudno ( bo mi
sie nie uda, bo to za duzo wysilku itd itp), ale jakos sie udaje:))

Czego i Tobie zycze.

[ladynemeyeth]

Właśnie o tym mówię - o podjęciu decyzji i realizowaniu jej pomimo
stresu, strachu, smutku, doła, czy zwał jak zwał. To jest trudne,
ale na poczatku nieuniknione i trzeba się przez to przebić. Trzeba
się po prostu pogodzić z obecnością tych okropnych uczuć.

[anielka82]

hej, ja tez doskonale znam ten problem. Ja tez boje sie przyszlosci i zmian, nie
wszystkich co prawda ale takich naglych, gdy nie mam czasu sie na wszystko 100%
przygotowac. Dla mnie juz wyslanie podania o prace bylo koszmarem, myslalam
sobie "a co bedzie jak mi odpowiedza? wiecej, co bedzie jak mnie na rozmowe
zaprosza?" :) Ciagle walcze ze soba. Ale staram sie isc do przodu i jak trzeba
to zmuszam sie do dzialania, niewazne jak bardzo sie boje. Bo tak wlasciwie co
moze sie stac? najwyzej sie nie uda a to przeciez nie koniec swiata. Czasem
warto dac sobie samemu takiego kopa :) i zrobic cos spontanicznie.

Co mi pomaga to np. jesli chce cos zmienic a przeraza mnie to, to zaczynam
malymi kroczkami. Im wiecej tych kroczkow zrobie tym wiecej pewnosci siebie
zdobywam. a z czasem mozna sie usmiac jak czlowiek pomysli czego sie bal i na co
tak duzo czasu potrzebowal. Powodzenia