DDA po terapi

[coropuna]

Witajcie.Wątek zakładam dla osób które są po terapi grupowej lub
indywidualnej i chciałyby się podzielić swoimi przemyśleniami jakie
miały w trakcie terapi i po niej. Czy żyje się pełniej i świadomiej?
Zapraszam do wpisów.

[lucyna50]

Jestem 3 lata po grupowej psychterepii DDA. Co chcesz wiedzieć?
Wcześniej byłam bardziej aktywna na tym forum, ale, moim zdaniem,
nie było zaintersowania osobami po terapii. Odnosiłam wrażenie, że
zdecydowana większość nie wiedziała o czym mówię. Rozumiem bo to
ludzie pełni obaw, lęku, z niskim poczuciem własnej wartości, bez
świadomości swoich praw. Też taka byłam.
Proponowałam nawet nowe forum jako alternatywa grupy wsparcia dla
DDA po terepii i nic z tego nie wyszło.
Ale jestem otwarta, podzielę się tym, co moim zdaniem daje terapia.
Pozdawiam ciepło i serdecznie.

[coropuna]

Od 3 miesięcy jestem na t.grupowej, mam wiele rozterek czy podołam
wszystkim moim strachom, czy uwolnię się ku wolności i będę żyła bez
tego całego bagażu...ot czsami nachodzą mnie takie wątpliwości czy
dam rade...Też miałaś podobne odczucia? Ja momentami wychodzę z
terapii z myślą że już tam nie pójdę...
Pozdrawiam serdecznie.

[asiouek]

Ja robiłam młodzieżówkę i pogłębioną DDA. Zarówno na pierwszej, jak i na drugiej
borykałam się z myślami, czy nie przerwać.

Terapia nie działa cudów, na efekty trzeba poczekać czasem dłuuuuuugo, ale moim
zdaniem się opłaca.
Cieszę się, że przerwałam.
Dzięki terapii wyrwałam się z chorego związku, unormowałam stosunki z rodzicami,
poukładałam sobie sprawy z przeszłości. Zdobyłam ogromny wachlarz narzędzi do
radzenia sobie z czarnymi myślami, katastrofizmem, stresem, nauczyłam się być
dobra dla siebie.
Oczywiście nie w 100%, bo nadal się uczę, ale jednak pomogło.
Dodatkowo terapia pozwoliła mi przetrwać ogromnie stresujący okres mojego życia
(rozstanie+koniec studiów+pierwsza praca) i zdobyć nowych przyjaciół.

[asiouek]

Miało być:

"Cieszę się, że NIE PRZERWAŁAM"

[coropuna]

Dziękuję Ci asiouek za wpis. Często miewam napady dziwnego poczucia
lęku, który mnie paraliżuje choć generalnie wszystko zdaje się OK.U
Was też tak było? Jak radziliście sobie z niechęcią a wręcz
wrogością do osób, które w dzieciństwie narobiły Wam emocjonalnych
szkód(np.rodzice)? Za każdym razem jak coś nowego odkrywam na grupie
i ma to związek z moją matką to WYĆ MI SIĘ CHCE!!!

[lucyna50]

To dziwne uczucie lęku, jak piszesz, będzie Ci jeszcze towarzyszyć,
to normlne i prawidłowe.
Dla nas do połowy terapii (ponad 6 m-cy) to 'morze" wylanych łez.
Często płakaliśmy wszyscy łącznie z psychologiem. "Wyj" dziewczyno,
bo to oczyszcza, z czasem wyrzucisz złość i nienawiść, przebaczysz,
dla siebie przede wszystkim i wtedy poczujesz się wolna. A wrogość
z czasem minie jak pomyślisz sobie o alkoholikach, że to "biedni,
nieszczęśliwi, chorzy ludzie".
Wczoraj kiedy spojrzałam na agresywnego pijaczka, robiącego scenę
swojej też pijanej kobiecie, zostałam słownie przez niego
zaatakowana. Ku swojemu zdziwieniu odpowiedziałam bardzo
zdecydowanie i ostro na zaczepkę, tak że pijaczek był w szoku i to
on mnie się przestraszył (mam 156 cm wzrostu, 52 kg wagi i 59 lat).
Nie było we mnie żadnego lęku, właściwie żadnych uczuć. Postawiłam
granice, broniłam tylko własnej godności. Myślę sobie, że gdyby tak
wszyscy reagowali byłoby mniej nieszczęść. Próbuj, pracuj i nie
ustawaj w pozytywnym myśleniu. Pozdrawiam ciepło.

[lucyna50]

Terapia na pewno jest trudna i trzeba zbyt bardzo zdeterminowanym,
nie wolno też opuszczać żadnych zajęć bo rodzą, się leki i
niepokoje i ochota ucieczki.
Terapia trwa ponad rok. To co przeżywasz teraz dotyczy wszystkich
uczestników, i to dobrze, bo oznacza, że robisz postępy. U mnie do
połowy terapii to wracanie do przeszłości, tej najbardziej bolesnej
przede wszystkim, póżniej to już tylko "porządkowanie".
Miałam tak samo a jednak przetrwałam bo bardzo chciałam i bardzo
ciężko pracowałam.
Dzieckiem alkoholika pozostanę do końca życia, ale bardzo
odmienionym. Niektóre sprawy pozostają takie same ale wiem, że to
ja kieruję swoim własnym życiem, dokonuję własnych wyborów. Jestem
asertywna ze wszystkim tego konsekwencjami.
Ciągle się czegoś nowego uczę.

[lucyna50]

Terapia na pewno jest trudna i trzeba zbyt bardzo zdeterminowanym,
nie wolno też opuszczać żadnych zajęć bo rodzą, się leki i
niepokoje i ochota ucieczki.
Terapia trwa ponad rok. To co przeżywasz teraz dotyczy wszystkich
uczestników, i to dobrze, bo oznacza, że robisz postępy. U mnie do
połowy terapii to wracanie do przeszłości, tej najbardziej bolesnej
przede wszystkim, póżniej to już tylko "porządkowanie".
Miałam tak samo a jednak przetrwałam bo bardzo chciałam i bardzo
ciężko pracowałam.
Dzieckiem alkoholika pozostanę do końca życia, ale bardzo
odmienionym. Niektóre sprawy pozostają takie same ale wiem, że to
ja kieruję swoim własnym życiem, dokonuję własnych wyborów. Jestem
asertywna ze wszystkim tego konsekwencjami.
Ciągle się czegoś nowego uczę.

[lucyna50]

Terapia na pewno jest trudna i trzeba zbyt bardzo zdeterminowanym,
nie wolno też opuszczać żadnych zajęć bo rodzą, się leki i
niepokoje i ochota ucieczki.
Terapia trwa ponad rok. To co przeżywasz teraz dotyczy wszystkich
uczestników, i to dobrze, bo oznacza, że robisz postępy. U mnie do
połowy terapii to wracanie do przeszłości, tej najbardziej bolesnej
przede wszystkim, póżniej to już tylko "porządkowanie".
Miałam tak samo a jednak przetrwałam bo bardzo chciałam i bardzo
ciężko pracowałam.
Dzieckiem alkoholika pozostanę do końca życia, ale bardzo
odmienionym. Niektóre sprawy pozostają takie same ale wiem, że to
ja kieruję swoim własnym życiem, dokonuję własnych wyborów. Jestem
asertywna ze wszystkim tego konsekwencjami.
Ciągle się czegoś nowego uczę. Dla mni terapia to jedna z
najlepszych rzeczy jakie mnie w życiu spotkały.
Życzę Ci wytrwałości. Pozdrawiam ciepło.

[lucyna50]

Nie wiem jak to zrobiłam, że są trzy takie same wpisy. Przepraszam.

[coropuna]

Lucynko, dziękuję Ci z całego serca za te parę wpisów. Dziś właśnie
mam grupę i już się zastanawiam kto tym razem pęknie..
Dziękuję ogólnie wszystkim osobom, które zechciały podzielic się
swoimi przeżyciami i mam nadzieję że będą to robić nadal.Pamiętajcie
że Wy "po", jesteście nam "w trakcie" i "przed" bardzo potrzebni...
Życzę udanego, słonecznego wypoczynku na nadchodzącą
majówkę.Pozdrawiam.

[4-rafal]

Witam
Mam pytanie zaczynam terapię ale ponieważ na razie nie ma grupy DDA,
będzie dopiero we wrzesniu, trafiłem na grupę dla współuzależnionych
i trochę dziwnie się tam czuje bo problemy jakby nie moje, nie
porzadkuję swojego życia i przeszłości bo ludzie tam mają problemy z
dziećmi i mężami z którymi mieszkają i zyją. Nie wiem czy tam
chodzić. Czy lepiej poczekać do wrzesnia i wtedy iść na DDA, a teraz
nie obciążać się innymi historiami? Co myślicie ?

[jakfenix]

A jak się tam znalazłeś? Czy to była Twoja decyzja, czy ktoś Cię namówił, czy
zostałeś skierowany? Hmm myślę że nic na siłę, bo fatalnie by było gdybyś teraz
się zniechęcił i przez to nie poszedł na tą właściwą grupę od września, a z
tamtej naprawdę warto skorzystać.


Ciągnąc dalej wątek DDA po terapii dodam kilka słów. Terapia baaardzo wiele
zmienia i to dotyczy zarówno bardzo prozaicznych spraw jak i tych bardziej
złożonych. Zmiany dotyczą nawet wyglądu, twarz zmienia się na bardziej dojrzałą,
ale nie w sensie więcej zmarszczek tylko bije z niej większa pewność siebie,
poczucie wartości. Ja w trakcie terapii wielokrotnie słyszałam od znajomych, że
chyba coś zmieniłam w swoim wyglądzie, padały pytania czy zmieniam swój image?
Ale jak ja pytałam, a co konkretnie zmieniłam, nikt nie potrafił powiedzieć co
:-))) Zawsze jednak słyszałam, że na plus. Zmiana dotyczy również stroju, doboru
kolorów, krojów itp. z tych infantylnych na bardziej dorosłe, odpowiednie do wieku.
Z rzeczy niewidocznych dla oka - nabywa się umiejętności lepszego radzenia sobie
z problemami, to co kiedyś było czymś nie do przejścia okazuje się błahostką,
mniejsze odczuwanie wszelakich lęków, np. mniejszy lęk przed odczuwaniem emocji
i dawanie sobie prawa do ich przeżywania. Jak już wcześniej wspomniano terapia
nie działa cudów, to jest bardzo ciężka praca ale bardzo owocna!!! efekty są
olbrzymie i warto przez to przejść.