Moje ulubione miejsce

[Gość: Kasia]

Czy dażycie sentymentem jakieś miejsce na Mokotowie lub ogólnie w Warszawie.
Czy coś zasługuje na miano Twojego ulubionego miejsca i dlaczego?

[eela]

Bardzo lubię ulicę Krasickiego z przecznicami. Tam w wielu miejscach jakby
zatrzymał się czas, sa piękne wille, prawie pałacyki, bardzo duzo
przedwojennych. Przecznice maja lokalny charakter, właściwie nie ma ruchu
samochodowego, mozna iść szosą i spokojnie sobie ogladac te wszystkie domy,
latem z bardzo ładnymi zadbanymi ogródkami. A na lenartowicza na trawniku w tym
roku mieszkały sobie dwie cyraneczki, małżeńska para. Gdzie znajdziecie taki
widok?

[eela]

Wczesna wiosna lubie isc Wołoską, tam w przydomowych ogródkach wszystko kwitnie

[Gość: Kasia]

Ja najbardziej lubię Królikarnię a dokładnie stawy pod nią. Już jako mała
dziewczynka przychodziłam tam z babcią i dziadkiem na spacery. Będąc na urlopie
macierzyńskim spacerowałam tam codziennie po ok 3 godziny z moim synkiem.
Miałyśmy tam takie nieformale "kółko młodych mam" - było nas 8 (a w porywach
nawet kilkanaście) i wszystkie razem spacerowałyśmy z wózkami parkowymi
alejkami - niezapomniany widok. Teraz też tam czasami spaceruję w weekendy.

[eela]

Ja jakoś rzadziej. czasami w drodze do ojca na ochote gnam przez ogródki
działkowe na Odynca. Bardzo przyjemnie się spaceruje.

[Gość: michal]

Ja darze "estyma" ulice Nabielaka i Sulkowicka.Rowniez Pulawska spolem z
przecznicami moze byc.Nadto okolice Jazdowa i Plac Trzech Krzyzy.

[Gość: Kasia]

Gość portalu: michal napisał(a):

> Ja darze "estyma" ulice Nabielaka i Sulkowicka.Rowniez Pulawska spolem z
> przecznicami moze byc.Nadto okolice Jazdowa i Plac Trzech Krzyzy.

Odnośnie placu Trzech Krzyży to nigdy nie zapomnę widoku czołgów na tym placu
podczas stanu wojennego. Byłam wtedy małą dziewczynką i ten obraz bardzo utkwił w
mojej pamięci i jest tam do dziś. Takie rzeczy są chyba nie do wymazania

[Gość: michal]

Mnie na szczescie taka trauma nie przesladuje.

[eela]

A mnie prześladuje, choc nie byłam juz małą dziewczynką. Nie zapomnę tego do
końca zycia. Mieszkałam wtedy na Ochocie, a brat na Ursynowie. Nigdy nie mogłam
zdążyc przed godzina policyjną do domu. Miałam u znajomego przy Placu Unii
zaklepane dyżurne łóżko