Hej! Widząc, że wiele osób wystawia tu swoje opowiadani czy też piosenki, ja również
chciałabym zapytać się o opinię. Piszę dopiero od niedawna i chciałabym abyście
powiedziały mi czy robić to nadal, co poprawić i czy ogólnie nadaję się do tego. Proszę o
szczerą opinię nawet jeśli chodzi o krytykę, bo jak to mówią "Uzasadniona krytyka bywa
motywująca"
)
Chciałabym też aby antyfani Th ocenili nie biorąc pod uwagę, że jest to opowiadanie o
nich, ale żeby wzięli pod uwagę całokształt. Z góry dziękuję
Wyszedł z dużego apartamentu do hotelowego, drogo zdobionego korytarza. Podążał po
szerokim, czerwonym dywanie, który leżał na każdym piętrze budynku. Nie miał
przygotowanej mowy, nie miał pojęcia co powiedzieć , od czego zacząć. Był jedynie
pewny, że musi to wszystko naprawić.
-Nie żartuj, serio tak zareagował?- Pytał z niedowierzaniem niski blondyn siedzący pośrodku
dwóch innych chłopaków na dużej kanapie.
-No niestety tak. To, co ostatnio się z nim dzieje przekracza wszelkie granice... Ja
rozumiem, że jest mu źle, ale do cholery jasnej niech się otrząśnie. Wszyscy to
przeżywamy i nie zachowujemy się jak ostatnie ofiary losu i nie wrzeszczymy na niczemu
winne obce osoby. Gdy widziałem jego minę jak na nią krzyczał, to myślałem, że ją tam
zaraz zabije. Ona to w ogóle racjonalnego zdania nie mogła spleść z tego wszystkiego.
Wiem, że to ja go w to wszystko wpakowałem ,ale pojęcia nie miałem, że sytuacja się aż
tak rozwinie. Zaczyna mnie już denerwować to jego "wieczne cierpienie".
-No nie tylko ciebie. Ostatnio to wszystkich denerwuje. Wczoraj jeden z oświetleniowców
miał ochotę go udusić jak tam stał. Z Jostem też ma na pieńku. Teraz to tylko trzeba się
modlić żeby ta dziewczyna nie opowiedziała o kłótni ... - Nie zdążył dokończyć zdania, a w
progu pojawiła się czarnowłosa, wysoka, nieco zgarbiona postać. W momencie, gdy reszta
ujrzała jego sylwetkę, wszystkie spojrzenia zatrzymały się na nim. Stali przez chwilę w
zupełnym milczeniu bez pojęcia kto ma się pierwszy odezwać.
-Ehm... Chciałbym z wami porozmawiać. - Zaczął niepewnie.
- Nie, nie mamy na zbyciu działki- Powiedział podenerwowany Gustav
-Nie miałem tego na myśli...- Zebrał dech w piersi i ciągnął- Chciałem przeprosić. - Oznajmił
i zrobił dłuższą przerwę.- Wiem, że ta sytuacja z tą Scarlett...- Powiedział niepewnie. - To
jedna z wielu rzeczy, które można mi zarzucić z ostatniego czasu, ale ja chcę to wszystko
naprawić. Przemyślałem parę spraw i doszedłem do wniosku, że tak nie może być.
-Ooo no to ja się bardzo cieszę, że w końcu zmądrzałeś, bo już się nastawiłem na ciekawe
nagłówki w gazetach dotyczące końca Tokio Hotel, dzięki jego ćpającemu wokaliście!!! -
Wykrzyczał blondyn i wyszedł z pomieszczenia trzaskając drzwiami. Bill widząc reakcję
przyjaciela i ironiczne miny reszty skierował się do drzwi z zamiarem opuszczenia tego
pokoju. Wychodząc miał małą nadzieję usłyszeć głos choć jednego z nich, który będzie
chciał go wysłuchać, ale się przeliczył. Nikt go nie zatrzymał, więc wyszedł. W drodze do
swojego apartamentu napotkał dziewczynę, tę na którą tak strasznie naskoczył parę
godzin temu. Widział, że gdy tylko go ujrzała spuściła wzrok i zeszła na bok nie chcąc się
na niego natknąć.
-Hej. - Zagadał nieśmiało. Nie wiedząc czy zna niemiecki zaczął od razu po angielsku.-
Chciałbym cię przeprosić... No wiesz... Za tamto- Powiedział podchodząc bliżej niej.
-Ok. - Odpowiedziała. Nie miała zbyt dużej ochoty na rozmawianie z nim. - Przyjmuję
przeprosiny, ja także przepraszam za kawę. - Odpowiedziała i ruszyła w inną stronę, jak
najdalej chłopaka. Bill stał jeszcze przez chwilę w miejscu, a potem poszedł do siebie.
Wiedział, że nie od razu wszyscy zapomną i będzie jak dawniej. Jedyne co go denerwowało
to było to, że nie dali mu się wytłumaczyć. Po pewnym czasie rozmyślania o tym, jakby to
wszystko poukładać, zasnął. Pierwszy raz od dłuższego czasu mógł tak szybko się
położyć. Życie w pośpiechu nie sprzyjało jego zdrowiu, jednak po gali mieli zaplanowane iż
zostaną parę dni, ponieważ Jost miał coś ważnego do załatwienia. Dzięki temu mógł
odpocząć chociaż fizycznie, gdyż na odpoczynek psychiczny chyba nie miał co liczyć.
Obudził się po paru godzinach z dziwnym uczuciem. Wiedział o co chodzi. Ostatnio
spotykało go to dość często. Przecież obiecał, obiecał sobie, że z tym koniec. Parę działek
zostało jeszcze w jego podróżnej torbie. Powinien był wyrzucić je od razu. Teraz miał tą
świadomość, że to tylko kilka kroków. Teraz wszystko zależało od jego silnej woli, nie był
pewien czy wytrwa czy uzależnienie będzie silniejsze, ale przecież obiecał sobie...
To było do przewidzenia. Zerwał się pędem z szerokiego łóżka obłożonego czerwoną
pościelą i zatrzymał się dopiero gdy usłyszał, że ktoś otwiera drzwi.
- Bill, nie śpisz? - Spytał
- Wstałem na chwilę po wodę, a co jest jakiś problem, bo wiesz... Jestem trochę
zmęczony, nie to, że bym cię wyganiał, ale chciałbym się wyspać.
- Chciałem z tobą porozmawiać. Myślałem o tym, co mówiłeś i wiem, że nasza reakcja nie
była taka jak powinna, ale na prawdę wszyscy w ciebie wierzymy. Masz chwilę? -
Zapewne gdyby nie ten moment uradowała by go to, że chce z nim porozmawiać. Miał
lekkie wyrzuty sumienia, że się "łamie", ale to było silniejsze. Nie chciał dać po sobie poznać,
że musi wziąć. Gdyby w tym momencie wyprosił brata, ten na pewno zorientowałby się co
jest grane.
-Jasne - Odpowiedział krótko i siadł z powrotem na łóżko. Tom podszedł bliżej i zrobił to
samo.
- Bo wiesz... To co ostatnio się działo nie było dobre ani dla nas, ani dla zespołu. Wiem, że
to ja cię w to wciągnąłem, ale...- Przerwał w środku zdania i spojrzał pytająco na brata,
gdy zauważył jak co chwilę swój wzrok wbija w czarną torbę. - Coś nie tak?- Spytał
- Nie. Przepraszam, mów dalej.
-Co tam jest?
- Nic takiego! Mógłbyś przejść do sedna? Na prawdę, jak już powiedziałem chciałbym się
położyć trochę wcześniej.
- No więc, z tego powodu, że to po części moja wina, chcę żebyś wiedział, że masz we mnie
oparcie i będę starał się ci pomóc. Jak już wszystko będzie ok, to z zespołem będzie
najmniejszy problem. Poradzimy sobie. - Dokończył, ale nadal widział jak jego brat co
chwila spuszcza wzrok na czarny duży przedmiot.
- To wszystko? Dziękuję.-Tom słysząc jego reakcję domyślił się, że chce aby już sobie
poszedł. Nie zamierzał go denerwować , więc wstał i wyszedł, zostawiając go samego w
ciemnym pokoju.
Czarnowłosy chłopak pośpiesznie podszedł do walizki i wyjął z niej małą saszetkę.
Skierował się do okrągłego, szklanego stołu i wysypał na nim zawartość małego
opakowania. Obiecał sobie, że to już ostatni raz, ale czy nie to samo mówił za każdym
razem, gdy to robił? Wszystko szło by gładko gdyby nie to, że drzwi po raz kolejny się
otworzyły z pewną postacią u progu.
-Bo wiesz, ja zapomniałem ci powiedzie... - Przerwał gdy tylko dotarł do niego obraz, który
ukazał mu się wraz z wejściem do pomieszczenia. - Co ty do cholery robisz? Bill!!! - Podbiegł
i strącił cały biały proszek, który rozrzucił się nierównomiernie po brązowym, gładkim
dywanie.
- Normalny jesteś? To jest moje życie i od dłuższego już czasu powtarzam ci, że mogę
sobie z nim robić co chcę!
-Sam jeszcze dzisiaj twierdziłeś, że chcesz wszystko naprawić! Jak masz zamiar to zrobić,
dalej ćpając to gó...?
-Nie udawaj tu świętego jakbyś nigdy tego nie robił.
- Mam ci przypomnieć, że jest pewna różnica między braniem z potrzeby, a dla
przyjemności? Robię to raz na jakiś czas! Raz, góra dwa w tygodniu, nie to co ty!
- To ostatni raz... Przysięgam!!! - Wykrzyczał ostatnie zdanie i ruszył po kolejny woreczek.
- Nie Bill, nie pozwolę ci, rozumiesz? - Powiedział prawie zaciskając zęby i złapał brata z całej
siły za nadgarstki.
-Puść, puść mnie
- Nie - Zaprzeczył - Uspokój się!- Dodał, gdy zauważył, że zaczął się trząść i stawał się
coraz
