Depresyjnie. Wasze zdanie?

moje zdanie . x D

[dupaa.x3]

ja nigdy w depresji nie byłam i mam nadzieję że nie będe . . .

ale często idę do swojego pokoju i poprostu płacze .

to jest moja rada na wszystkie smutki ; wypłakać się !

mi zawsze po tym przechodzi .

[lady_em]

i tu przytoczę piękną wypowiedź dream: Depresja to nie handra. Tu nie pomoże wypłakanie się w poduszke. Depresja to coś więcej niż Ci się wydaje.. To nie takie proste..
na smutki to to kiedyś pomagało. :c

[dream]

lady_em napisał(a):

> i tu przytoczę piękną wypowiedź dream: Depresja to nie handra. Tu nie
> pomoże wypłakanie się w poduszke. Depresja to coś więcej niż Ci się wydaje.. T
> o nie takie proste..
> na smutki to to kiedyś pomagało. :c

Taak.. jak tak myśle o tych moich dawnych smutkach to teraz widze, że były żałosne..
Żadne powody przejmowania się.
A na dzień dzisiejszy brak mi już nawet łez.

No jaaa..

[jd]

Czy Ci ludzie nie czytają wcześniejszych postów... ?

....

[dream]

Właśnie przed chwilą straciłam oparcie w mamie.
Zostałam sama..

[lady_em]

nie rozumiem. mama się od ciebie odwróciła czy po prostu już nie ma sił ani pomysłów, jak ci pomóc? może to jest krótkotrwałe spięcie?
tylko błagam - nie poddawaj się na całej linii. tak, mam na myśli pójście na łatwiznę, jaką jest śmierć.

[dream]

lady_em napisał(a):

> nie rozumiem. mama się od ciebie odwróciła czy po prostu już nie ma sił ani pom
> ysłów, jak ci pomóc? może to jest krótkotrwałe spięcie?
> tylko błagam - nie poddawaj się na całej linii. tak, mam na myśli pójście na ła
> twiznę, jaką jest śmierć.

krótkotrwałe spięcie, odwórcenie się czy brak pomysłów na pomoc.
to bez różnicy. już mi nie zależy.
dziekuje lady_em za to że wiesz jak sie czuje to dla mnie wazne.. naprawde fajny
watek stworzylas.

....

[dream]

Przetrwałam noc z tymi wszystkimi myślami i teraz wiem, że próbowała mi pomóc, a ja
niepotrzebnie odebrałam to jako atak z jej strony.

[lady_em]

czasem warto dać sobie kilka dni zanim się cokolwiek zrobi lub postanowi. przespać się i pomyśleć, bo jednak ludzie to nie maszyny i nie ma do nich instrukcji. c;
nie masz za co dziękować. jesteśmy w nieco podobnej sytuacji i zrozumienie tutaj jest podstawą. a uwierz, że dla mnie takie nasze wspólne rozmowy na kotkowym forum też nie są byle czym. zawsze jakoś pomagają. czasem warto wyżalić się komuś, kogo się nie zna niż bliskiej osobie. a wątek założyłam z desperacji, bo trudno mi było dusić w sobie wszystko. i nagle stworzyła się z tego wyżalalnia. lepszy rydz niż nic, jak to się mówi.

[dream]

lady_em napisał(a):

> czasem warto dać sobie kilka dni zanim się cokolwiek zrobi lub postanowi. przes
> pać się i pomyśleć, bo jednak ludzie to nie maszyny i nie ma do nich instrukcji
> . c;
> nie masz za co dziękować. jesteśmy w nieco podobnej sytuacji i zrozumienie tuta
> j jest podstawą. a uwierz, że dla mnie takie nasze wspólne rozmowy na kotkowym
> forum też nie są byle czym. zawsze jakoś pomagają. czasem warto wyżalić się kom
> uś, kogo się nie zna niż bliskiej osobie. a wątek założyłam z desperacji, bo tr
> udno mi było dusić w sobie wszystko. i nagle stworzyła się z tego wyżalalnia
> . lepszy rydz niż nic, jak to się mówi.

Tak czasami trzeba po prostu wywalić z siebie to wszystko..
Ta wyżalalnia jest bardzo potrzebna. x)

[ridiculous]

Nie miałam nigdy depresji. Wiele osób tutaj pisze, że też miewa depresje, które
kończą się wraz z posłuchaniem wesołej piosenki lub wypłakaniem się. I to mnie
przeraża. Totalna niewiedza o tym stanie. Ja sama jestem świadoma, że by
zrozumieć depresję trzeba ją mieć. Zawsze ten problem zdrowotny pozostawał dla
mnie zagadką. Nie wiem co by się stało gdyby wszystko straciło dla mnie sens.
Jest to dla mnie niepojęte.
Kiedyś na kolonii pewna dziewczyna stwierdziła, że ma depresję. Nie było po niej
widać. Zachowywała się normalnie do chwili gdy nie wytrzymała i pokazała nam
zapłakaną poduszkę. Powiedziała, że od dłuższego czasu cierpi na depresję.
Ciągle płacze. Była nieakceptowana przez rodzinę. Było to moje pierwsze
zetknięcie z osobą w takim stanie. To było parę lat temu i dokładnie nie
pamiętam co się działo. Rozmawiałyśmy z nią i próbowałyśmy ją pocieszyć. Kolonia
trwała krótko. Nie wiem dokładnie czy była to na pewno depresja. Jak już
powiedziałam było to moje pierwsze zetknięcie z taką osobą, ale niewątpliwie
dziewczyna dusiła w sobie uczucia.
Ja miewam dołki, ale wiem,że są one nieporównywalne w stosunku do depresji.
Chciałabym Was jakoś pocieszyć, ale wiem, że to nic nie da. Życzę Wam, żebyście
uporały się z problemami. Trzeba mieć nadzieję.

[lady_em]

wielbię cię za to, że nie jesteś głupiutką dziewczynką i nie oceniasz depresji, nie mając doświadczenia. to właśnie chciałam usłyszeć.
dziękuję za życzenia, ale nadziei coraz mniej niestety.

[inna__]

na szczęście nigdy nie miałam depresji. szczerze współczuje tym co musieli przez nią
przejść.

[niedorobionaxd]

ja popadłam w głęboką depresję. po utracie przyjaciela. moja przyjaciółka zginęła. miała
tragiczny wypadek. to było dokładnie trzy miesiące temu. załamałam się kompletnie,
zamknęłam się w sobie. ona była przyjaciółką, taką od serca. mówiłyśmy sobie wszystko.
po jej śmierci stałam się totalną pesymistką. nadal tak jest. mam wbite do głowy, że już
nigdy nie będzie lepiej w moim życiu. utrata kogoś bliskiego to najgorsza rzecz jaka może
być. przyznam szczerze sama 'zrobiłam' próbę samobójczą. tą najbardziej tradycyjną,
powiesiłam się, ale rodzice niestety weszli do domu jak stałam na stołku. wbrew pozorom
rozpatrzyłam każde za i przeciw, i nie chciałam żyć już w ogóle, gdybym miała opisać co
czuje samobójca przed śmiercią, mogłabym to zrobić, dla mnie już żadna śmierć nie jest
ani wyzwaniem, ani horrorem. kiedy ją straciłam, świat był przeciwko mnie. co się wtedy
czuje ? jest wiele emocji godnych opisania, ale góruje przede wszystkim żal i strach. żal - do
ludzi którzy wyrządzili nam krzywdę, strach - przed innym światem, strach przed wieczną
tułaczką w astralnej postaci po świecie którego się tak nienawidzi. wchodząc na stołek, i
wkładając głowę w pętle którą samemu się plątało we łzach, każdy łza jest jednym
wspomnieniem które spędzało nam sen z powiek, śmierć nie jest straszna nie sprawia dużo
bólu. porażka - jedno słowo, które mnie charakteryzuje.

[dream]

niedorobionaxd napisał(a):

>moja przyjaciółka zginęła.
>Miała
> tragiczny wypadek. to było dokładnie trzy miesiące temu. załamałam się kompletn
> ie,
> zamknęłam się w sobie. ona była przyjaciółką, taką od serca. mówiłyśmy sobie ws
> zystko.


1,5 roku temu mój przyjaciel miał wypadek.. nie przeżył. Wiem jak się czujesz.
To nie do opisania kiedy straci się kogoś kogo się kocha..

[lady_em]

nie straciłam nigdy nikogo bliskiego i chyba dzięki temu jeszcze żyję na tym świecie. fakt, moja przyjaciółka była z własnej woli o krok od śmierci, ale na szczęście jakoś się przez to przeturlała. i ten moment był chyba kulminacyjnym.
i współczuję, bo nie potrafię sobie wyobrazić śmierci bliskiej osoby.

[kitty21]

Nie wiem czy mam depreche, ale chyba tak -,-
Ogólnie to nic mnie nie cieszy.. Brakuje mi chęci życia, która kiedyś aż ze mnie
tryskała.. Z rodziny tato miał depreche i dlatego.. no nie ma go już..
Sama często płacze. Przytłacza mnie ten "owczy pęd" za kasą, karierą i tym
wszystkim.. Dobija mnie tekst typu: "Nie martw się, będzie dobrze" mam ochotę
wtedy powiedzieć spier....j . W dodatku jest osobą zamkniętą, o słabym
charakterze.. Czuje się dziwne, bo nie potrafi nikomu zaufać.. Z mamą rozmawiam
rzadko. Nie wiem jak by zareagowała na to wszystko.. I szczerze nie chce
wiedzieć.. Rano nawet Ciężko mi jest wstać z łóżka.. W szkole normalnie
funkcjonuje, śmieje się z kumpelami, gadam, mam cały czas uśmiech na twarzy. Ale
jak wracam do domu to często płaczę.. W dodatku mieszkam koło mojego byłego i
przytłacza mnie, jak wracam ze szkoły i on widzi jak ja płacze, ale boi się
odezwać żeby czegoś jeszcze bardziej nie spieprzyć.. Nie potrafię sobie z tym
poradzić.. Do psychologa próbowałam się dostać, ale zawsze mówią "że najpierw
mama, bo nie wie o czym ma ze mną gadać" ; / Dobija mnie to wszystko ..

eh

[jd]

Może ta głupio zabrzmi..ale fajnie, że jesteście w stanie chodzić do szkoły, że
się uśmiechacie i rozmawiacie z koleżankami...

[dream]

jd napisał(a):

> Może ta głupio zabrzmi..ale fajnie, że jesteście w stanie chodzić do szkoły, że
> się uśmiechacie i rozmawiacie z koleżankami...

Ja nie chodze do szkoły od 5 miesięcy..

[lady_em]

to że jesteśmy w stanie to nie znaczy, że nie jest ciężko. jak dla mnie każdy kolejny dzień w szkole to męki nie do opisania. z koleżankami rozmawiam jedynie w momencie, kiedy same zagadają, a odpowiadam im zdawkowo: no, ta, yhy, fajnie, nic, nie. mój słownik -,- uśmiech muszę wymuszać, a każdy kolejny jedynie boli coraz bardziej.
choć trudno mi sobie wyobrazić stan zupełnej niemocy, kiedy już nawet brakuje sił, aby patrzeć na ludzi. rzeczywiście pragnę tego, aby wszyscy zapomnieli o moim istnieniu, a jednak to nie to samo.

a tak co do ludzi. osoby, które uważały się kiedykolwiek za moich przyjaciół stały dziś ze znakiem: smutasom wstęp wzbroniony. bo kiedy nagle trzeba komuś pomóc to dupą się odwracają. a z racji tego, że już nie mam siły udawać przed nimi, jest coraz ciężej.

[jd]

Wiem jak to jest.. Ja do szkoły nie chodzę... od zeszłego roku szkolnego.
Nauczyciele przyjeżdżają do mnie. Z domu wychodzę tylko jak idę do lekarza..
Racja.. jak co do czego to "przyjaciele" się od Ciebie odwracają..albo udają, że
nie widzą w jakim jesteś stanie.. Ja przestałam rozmawiać z koleżankami. Nie mam
zamiaru słuchać, że chłopak ją rzucił i ma wielkie załamanie.. tragedia na
prawdę.. albo słuchać ich śmiechu a przy tym tekstu "No też się uśmiechnij" ...

[dream]

jd napisał(a):

> Wiem jak to jest.. Ja do szkoły nie chodzę... od zeszłego roku szkolnego.
> Nauczyciele przyjeżdżają do mnie. Z domu wychodzę tylko jak idę do lekarza..
> Racja.. jak co do czego to "przyjaciele" się od Ciebie odwracają..albo udają, ż
> e
> nie widzą w jakim jesteś stanie.. Ja przestałam rozmawiać z koleżankami. Nie ma
> m
> zamiaru słuchać, że chłopak ją rzucił i ma wielkie załamanie.. tragedia na
> prawdę.. albo słuchać ich śmiechu a przy tym tekstu "No też się uśmiechnij" ...
>

Przyjaciele.. tacy ludzie nie zasługują na takie miano.. nie uważacie?
Jednym słowem masz nauczanie w domu.. - ja też..
Ale w liceum będę musiała już chodzić normalnie.
Nie potrafie sobie tego wyobrazić. Nie dam rady.

[lady_em]

jd: gdy słyszę piski i jakiekolwiek jęki staram się wyłączać, bo wiadome jest, że wchodzę na niebiezpieczny teren, czyli temat o chłopcach. lamentują i lamentują: a mnie się podoba ten, on jest taki boski i w ogóle, ach... ale na mnie nie spojrzy. i następuje teatralne zwieszanie główki, aby inne mogły ją pocieszać. odchodzę na biezpieczną odległość.
denerwujące i irytujące. na każdym kroku słyszę: Uśmiechnij się, życie jest piękne. aż mam ochotę przywalić temu komuś w mordę. czasem się uśmiecham na odczepnego, bo ileż można.
a wiem, że `przyjaciele` widzą, tylko nie chcą zaczynać tego tematu, jakby się bali, że ich zjem.

[blondzia]

Poważnej depresji to nie miałam ,aby zły dzień jak dostałam złą ocenę to było mi
źle i chciało się płakać Ale po woli mi przeszło

[jd]

Nie mogę.. no jak jeszcze raz przeczytam post w tym stylu to nie wyrobie.

[dream]

jd napisał(a):

> Nie mogę.. no jak jeszcze raz przeczytam post w tym stylu to nie wyrobie.

Po prostu nie reaguj.
Ludzie nie mają pojęcia jak to jest dopóki sami tego nie przeżyją - właśnie.. o ile przeżyją..
Ostatnio coraz częściej myśle o tym jakby było gdybym to zrobiła.. Może uszczęśliwiła
bym rodzine dla której jestem teraz tylko obciążeniem?

[jd]

Uwierz mi! Nie jesteś obciążeniem. Ja na początku też tak myślałam. Rodzice po
prostu nie wiedzą jak sobie z tym poradzić, martwią się. Widzą co się dzieje z
dzieckiem a nie wiedzą jak mu pomóc. Kiedyś rozmyślałam na tym żeby skończyć ze
wszystkim, ale jakoś mnie oświeciło..że wtedy rodzice będą mieli jeszcze więcej
kłopotów.. tyle wydatków.. ta myśl, że nie pomogli.. I teraz ja po prostu nie
chce stwarzać większych problemów..

[lady_em]

dream: błędne myślenie, błędne. człowiek, który cię kocha nigdy przenigdy nie będzie traktował cię jak obciążenie. rozumiem cię, bo też o tym myślę. zastanawiam się czy temu światu nie byłoby lepiej beze mnie i to nie jest takie proste, bo uświadamiam sobie, że byłoby o wiele lepiej, gdyby wszyscy o mnie zapomnieli, jakby mnie nie znali. a dopóki znają, to będą pamiętać i wpominać. nie odejdę zapomniania, dlatego trudno jest mi odejść z tego świata. i proszę, też się tego trzymaj. swoją śmiercią możesz doprowadzić bliskie ci osoby do nawet gorszego stanu niż ten, w którym ty jesteś. czy rzeczywiście chcesz im odebrać szczęście i całą radość życia?

[lady_em]

dostałam złą ocenę, świat mi się zawalił, nie mam po co żyć, idę się pochlastać, ale najpierw wyryczę się w poduszkę i już będzie mi dobrze.
doprawdy, irytujące -,-

[niedorobionaxd]

ja do szkoły chodzę, bo muszę, czasami idę sobie na wagary, jak pomyślę o tym co się
stało... jak już w szkole jestem, to nie jestem w stanie się do kogoś odezwać. po prostu siedzę
na ławce z głową w mojej ulubionej książce. ktoś tam do mnie czasami podchodzi i pogada.
jestem 'wyalienowana' i nie przeszkadza mi to.

[lady_em]

na wagary nie chodzę, a nie powiem - ciągnie mnie jak cholera.
nie mam ochoty na spięcia z rodzicami, szczególnie w obecnej sytuacji. :c
też jestem, jak to ładnie określiłaś, wyalienowana. ale raczej z wyboru, bo gdy staram się udawać, że jest dobrze, normalnie rozmawiam i uśmiecham, to ludzi mam pełno wokół.

[lady_em]

wyżaleń część dalsza.
w takich momentach poznaje się ludzi. ile bym ich nie rozgrzeszała to i tak dowiem się, że to ja mam wszystkich w dupie, bo nie chcę im powiedzieć, dlaczego jestem smutna. ogółem - jest za.ebiście.
praktycznie zostałam już sama. obecnie mam blokadę i moje problemy wydają mi się na tyle żałosne, że trudno mi jest komukolwiek o nich powiedzieć. podejmowałam kilka prób wyżalenia się przyjaciółce, ale to na nic, bo sama niczego nie powiem. a przyjaciółka ma mnie głęboko, pomimo tego, że wie jak ze mną jest. woli bardziej rozrywkowe towarzystwo. egoizm się odzywa w niej. dziś usłyszałam nawet od koleżanki: martwię się o ciebie. szkoda, że usłyszałam to jedynie od koleżanki.
a, no i Dragon (ksiądz diakon, nauczyciel) chyba zauważył, że coś jest nie tak. i już sama nie wiem, czy mam ochotę na rozmowę z nim.

Nie jesteś sama!!

[jd]

Masz nas..może nie jest tak samo jak rozmowa w cztery oczy.. na żywo, ale wiedz,
że z nami zawsze możesz porozmawiać.. wyżalić się. W nas masz oparcie! Nie znamy
się ale uwierz...że się martwię o Ciebie, że liczę na to, że niedługo
wyzdrowiejesz!! Tak samo się martwię o dream.. Bo wiem jak to jest
ciężko..jeszcze w waszym wieku..

[lady_em]

to miłe, bardzo miłe. i nieco podbudowujące. wiedzieć, że nie jest się zupełnie samym i bez wsparcia. wy oczywiście możecie oczekiwać tego samego ode mnie.
ale to jednak ciężkie. do tej pory miałam jeszcze oparcie. wiedziałam, że w złej chwili mam się do kogo przytulić. najciężej jest w szkole. tyle osób wokoło, a ja czuję się zagubiona.
już kiedyś przechodziłam przez coś takiego. dusiłam wszystko w sobie. budowałam swój mały świat. w końcu zjawiła się przyjaciółka i mogłam się otworzyć.
a teraz na nowo się zamykam w sobie. na nowo buduję swój mały świat, do którego nikt nie ma wstępu. tylko że tym razem jest o wiele gorzej.
mimo wszystko, dziękuję że mnie wspieracie ; *

Depresyjnie. Wasze zdanie?

[louise_]

ja jeszcze nie miałam depresji.

[lady_em]

jeszcze? z góry zakładasz, że w przyszłości cię to czeka?

[dream]

lady_em wiem, że jest Ci ciężko. Nie będę pisać pustych słów pocieszenia, bo wiem, że to
na nic się zda. Ale trzymaj się kochana.. Nie jesteś sama.
ja znów mam jeden z tych dni w których pragnę tylko jednego.

[kalunia]

ja jak narazie nie miałam..więc nie wiem co czuje taka osoba
ale wiem od innych że to straszne więc nikomu nie życzę, cały świat się wali

[g_o_s_i_a]

Ja zwykle jestem wesoła, ale jak każdemu, zdarzają mi się depresyjne dni xD

...

[jd]

[dream]

Błagam. Już kolejna taka wypowiedź.. Aż mną trzącha powoli od środka..
Jeszcze kilka podobnych i chyba rozwale monitor. -.-

[jd]

Ja dzisiaj się powstrzymałam od urządzenia awantury..ale nie wiem jak długo
zdołam utrzymać nerwy..

[lady_em]

ej, ludzie na kocie są naprawdę aż tak niedoinformowani/głupi czy tylko udają?
bo niektórym to bym dała wychowawczego w łeb.

[dream]

lady_em napisał(a):

> ej, ludzie na kocie są naprawdę aż tak niedoinformowani/głupi czy tylko udają?
> bo niektórym to bym dała wychowawczego w łeb.

Dzieciaki. I nawet nie chodzi tu o wiek, ale o dojrzałość.. Młodzież XXI wieku mnie
przeraża.. Nie wiem, ale może to ze mną jest coś nie tak? Może to źle, że cenie inne
wartości? Zawsze uchodziłam za aliena.. -.-

[monia.x3]

mam , od około pół roku , tnę się , ale boję się zabiĆ , bo boję się że to boLi.. ;/

[jd]

A jak się tniesz to nie boli?

.. -.-

[dream]

.

[zakochana_aa]

Ja kiedyś miałam... Niestety.... Dwa dni później miała być moja impra urodzinowa którą
odwołałam z powodu deprechy.... Nie chciało mi sie żyć.... Cały czas siedziałam w
pokoju i ryczałam, ale nie wiedziałam z czego... I tak przez ponad
tydzień.... Dopiero kumpela wyciągnęła mnie do kina i tak po trochu
przechodziło....

[jd]

No nie..nie mogę! LUDZIE! Jak macie zamiar pisać takie rzeczy to lepiej wcale
nie piszcie.. Weźcie poczytajcie trochę o depresji. Ona nie przechodzi po
tygodniu..

[lady_em]

o ja pier... dziele. O.O
zakochana_aa: podziwiam cię, naprawdę. jak ty wytrzymałaś ten okrutny, męczący i wykańczający tydzień?! ja bym nie dała rady.

ci ludzie... zaczynam wątpić w polską młodzież. :c to smutne.

[monik4]

-.-

[lady_em]

to jest jakiś obłęd. ludzie to fałszywi egoiści, którzy martwią się jedynie o swoją dupę i jeszcze oczekują wsparcia! zawiodłam się. w takich chwilach poznaje się ludzi.
przerwy spędzam samotnie, a lekcje z głową na ławce.
i jedyną osobą, która daje mi do zrozumienia, że się martwi, jest koleżanka, z którą nigdy nie utrzymawałam jakichś silnych więzi, a którą znam od przedszkola. "przyjaciele" poszli się pieprzyć.
przez to wszystko zaczyna brakować mi sił. ledwo przemieszczam się od gabinetu do gabinetu. a miałam nadzieję, że w szkole znajdę w kimś oparcie.
jedynie to forum mi zostało. i nie wiem, na jak długo.

[lady_em]

zostałam sama. nie mam już siły walczyć. poddaję się.

[dream]

Lady_em przestań. Nie możesz. Jestem w takiej samej sytuacji jak Ty. Nie mam już
oparcia w nikim. Nawet w mamie. Walcz.. Dla siebie. Nie dla rodziny, tylko dla siebie. Musisz.

[jd]

Też już brakuje mi sił..zaczęłam się poddawać.. Już zgasło to światełko na końcu
tunelu...

[lady_em]

to wszystko jest podwójnie przytłaczające, ponieważ ludzie, którzy kiedyś nazywali sie moimi przyjaciółmi, kopią mnie. i próbują się wybraniać faktem, że to ja nie jestem fair w stosunku do nich. z kolei osoby, z którymi nie wiązało mnie nic szczególnego - się przejmują, ale to niestety nie pomaga. :c

nie wiem, co mam w tym momencie powiedzieć wam. a co sobie. jedynie prosić, abyście nie szły na łatwiznę i nie schodziły z tego świata. dziś uratowały mnie sopelki, wiecie? gdy już byłam na skraju, gdy już nie widziałam sensu ciągnięcia tego wszystkiego - zauważyłam sople na daszku. i jakby obudziło się we mnie dziecko, taki prześwit z dzieciństwa. jak głupia zaczęłam łamać i jeść te sople.

Sopelki

[jd]

Też jem sople :x Albo podrzucam śnieg w górę i się cieszę jak nie wiem co..
Wtedy czuję się..tak jak dawniej.... zapominam o wszystkim..No ale kiedy wracam
do domu, wracają też smutki..

[lady_em]

mam tak samo. dlatego najbardziej na świecie uwielbiam tarzać się z moim psem w śniegu. a pies jest niemały, a wręcz duży, więc zabawy mam po uszka. c: zachowuję się jak 5letnie dziecko.
niestety jakoś to się dziwnie bilansuje i jak wracam do domu to jestem podwójnie przygnębiona niż zwykle.

[lady_em]

wiecie co? czasem warto rozbudzić w sobie dziecko. czasem zaczynam wierzyć w to, że to wszystko dzieje się tylko po to, aby przywołać mi ten smaczek z dzieciństwa. jak na tandetnych filmach, gdzie nic nie dzieje się bez przyczyny, a ludzie codziennie przeżywają przygody. chyba zaczynam świrować i godzić się z myślą, że jest jak jest i inaczej nie będzie.