Nauka dla uczciwych

[Gość: jj]

Koniecznie! Tylko niech sie tam tez najdzie zasada ze profesor ma
rzeczywiscie spedzac przynajmniej pewne minimum swojego czasu na uczelni, a
nie korzystac ze swego tytulu przacujac na boku.

[Gość: Jarek]

Nie kradnij, jest tylko przykazaniem ... a ktoz by sie tutaj przykazaniami
przejmowal, prawda?

Jarek

[Gość: miop]

chyba po spadku polski w okolice bangladeszu
w zakresie korupcji ktora obejmuje przedewszystkim to co widac czyli
naduzycie wladzy a nie to co niewidoczne czyli lapowkarstwo
pytaniem retorycznym

przyjzyjcie sie polskim milosnikom pomaranczowej "demokracji" na ukrainie
zobaczycie kwiat korupcji polskiej
w polsce tez mieli kolorek -niebieski

Dobra praktyka naukowa w praktyce

[Gość: czytelnik]

www.naukowcy.republika.pl/dobra_praktyka.html
Dobra praktyka naukowa*

*Tytuł nawiązuje do publikacji dostępnej na stronie internetowej, adresem
www.kbn.gov.pl/etyka/praktyka.html . (efekt komiczny niezamierzony.)

[Gość: miop]

w normalnym kraju to co opisane
jest przestepstwem doprowadzenia do niekorzystnego
rozporzadzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd

czyli po chlopsku zwykle sk.... i oszusci

w normalnym kraju sad ktory by sie zajal ta sprawa
po pierwszym posiedzeniu wydalby wyrok
w polsce moze to trwac i 15 lat
a i tak sadowa i profesorska mafia wygra
bo jesli nawet czlowiek dojdzie (po 14 latach sprawiedliwosci chocby
czesciowej) to zarobi na chleb sad
rzeczniczka patentowa uczelni, koledzy profesorowie-biegli_niby_sadowi
a zaplaci panstwo poprzez uczelnie panstwowa
nie tykajac profesorskiej sitwy

a tak na marginesie to wlasnie
pracownica-biblotekarka wyzszej szkoly morskiej
dostala najwyzszy w polsce wyrok za dzialalnosc w stanie wojennym
bodaj 10lat oraz zostal skazany jej syn -skazany tylko za to ze byl JEJ synem
polecam szminka na sztandarze troche prawdy przezcieklo przez kordon
propagandy michnika

[bum_cyk_cyk.hey]

Co to za historia? Gdzie ten opis znaleźć?

Nauka dla uczciwych

[Gość: Jerzy]

Codzienna walka o pieniądze to nie zabawa dla uczciwych, tylko codzienny sposób
postępowania bardzo wielu pracowników uczelni. Cos takiego jak uczciwość nie
istnieje. Tylko nieliczni zafascynowani własną pracą nie starają się o dochody.
Oni jednak odsuwani są na bok, lub wykorzystuje się ich wyniki badań.
Taka jest codzienność świata nauki nie tylko w naszym kraju.

[bum_cyk_cyk.hey]

Nie znam sie na tworzeniu prawa, ale wydaje mi sie, że przed napisaniem takiego
kodeksu dobrze byłoby poznać przypadki naruszania etyki. Takie case - studies,
aby lepiej poznać sposoby omijania etyki. Nie wiadomo, czy Zespół dysponuje
wystarczającym materiałem do takich studiów. Może ktos wie czym dysponuje
Zespól? Ogólne stwierdzenia, że jest źle niewiele załatwiają. To jest tak,
jakby tworzyć prawo podatkowe na podstawie twiedzenia, że niektórzy ludzie
oszukują. Czy jest w ogóle prowadzony jakis wykaz naruszeń etyki (bo prawa to
sie na uczelniach chyba nie narusza?) w nauce i szkolnictwie wyzszym? Kto to
może mieć?

Postanowiono w lesie wreszcie wydać prawa.

[Gość: czytelnik]

Postanowiono w lesie wreszcie wydać prawa.
Co może robić niedźwiedź, co lis, co trawa.
Uradzono przepisy, nowele, ustawy,
Osobno dla niedźwiedzi, dla lisów, dla trawy.
A potem prawodawcy, co prawa wydali,
Schodzili w bok przed misiem, a trawę deptali...
Jan Sztaudynger

[bum_cyk_cyk.hey]

Dobre! Nie wiedziałem, że Sztaudeynger cos takiego pisał. Że tez On to wszystko
przewidział! A moze tak było, jest i bedzie?

[Gość: inżynier]

Ta wasza dyskusja zupełnie nie na temat, bo przecież nie chodzi tu o kodeks
zawierający jakieś normy prawne, lecz etyczne (deontologiczne), więc należący
do zupełnie innego porządku normatywnego. Wydaje mi się, że sfera prawna jest w
miarę jednoznaczna - są przepisy o plagiacie, są przepisy o zatrudnianiu i
zwalnianiu pracowników, o granicach krytyki naukowej i tak dalej. Tutaj chodzi
natomiast o uregulowanie kwestii nie nadających się do regulacji prawnej,
właściwych porządkowi etycznemu.

[ekostar]

Komitet Etyki w Nauce PAN wydał w 2001 biblię naukowca "Dobre Obyczaje w Nauce".
Znam ją prawie na pamięć, towarzyszy mi w pisaniu licznych listów, uzasadnień,
wystepów w sądach oraz stanowi dla mnie niewątpliwe wzmocnienie dla moich
poglądów oraz działań.

W ciągu ostatnich lat, dane mi było poznać również działanie Zespołu do spraw
Etyki w Nauce. Korespondencja jaką prowadziłam przez kilka lat i nadal prowadzić
będę z Komisją do spraw Etyki w Nauce była jedynym moim dialogiem ze
środowiskiem naukowym i stanowiła dla mnie znaczne wsparcie w sytuacji kiedy
całe środowisko naukowe, zarówno to które mnie wychowało jak i to w którym przez
niefortunny przypadek się znalazłam prześcigało sie w tempie zamykania przede
mną drzwi.
W mojej sprawie również Komisja Etyki d/s w Nauce zwróciła się do obecnego
Ministra Nauki z prośbą o wyjaśnienie mojej sprawy.

To nie jest hymn pochwalny na cześć Komitetu Etyki w Nauce. Komisja d/ś Etyki w
Nauce, poza wsparciem moralnym - niestety w niczym nie potrafiła mi pomóc.

Cytat z listu: "...Zespół sugeruje - biorąc pod uwagę uporczywe unikanie
wyjaśnienia etycznie niejasnej sprawy, przy sporządzonej najbliższej oceny
[Uczelni] uwzględnić fakt nieprzestrzegania przez tę Uczelnię uznawanych zasad
etyki a także pewnego rodzaju lekceważenie urzędu Ministra, zgodnie z treścią
pisma..."

Pozostaję głęboko przekonana, że interwencja Komisji d/s Etyki w moją sprawę,
wywarła efekt przeciwny do zamierzonego.
Dla źle ze wszech miar funkcjonujacej Uczelni było znacznie wygodniej
wyeliminować mnie z gry, niż uginając się pod pręgierzem zasad etycznych
"centralnego urzędu" dopuścic do sytuacji w której Uczelnia byłaby nadal
niewątpliwie narażona na moje uwagi krytyczne.

Wnioski:

1. Nie wierzę, że powoływanie uczelnianych komisji etycznych rozwiąże problem.
Uczelnie zdominowane są układami mafijnymi obejmującymi nie tylko rektorat,
dziekanaty, rady wydziału lecz równiez związki zawodowe oraz organizacje
studenckie. Pełna autonomia: tylko z nami nigdy przeciw nam, z głównym
porzekadłem, że "nie można opluwać własnego gniazda".

2. Konieczne wydaje się stworzenie pomostu pojednawczego pomiędzy Komitetem
Etyki w Nauce oraz uczelniami. Taki pomost powinien realnie pomagać w
rozwiązywaniu konfliktów o charakterze etycznym. Komitet taki powinien posiadać
uprawnienia do negocjowania z uczelnią warunków dla osób poszkodowanych.
Za pozytywnie rozwiązane sprawy sporne uczelnia mogłaby uzyskiwać punkty
dodatnie, które kumulujac się mogłyby anulować konkretne liczbowo saldo ujemne
wypracowane nieetycznymi zachowaniami.

3. Komitet Etyki w Nauce powinien współpracować z wyspecjalizowanymi adwokatami,
którzy na polecenie Komitetu mogliby pomagać poszkodowanym. Powinna zostać
sporządzona lista adwokatów rekomendowanych przez Komitet Etyki w Nauce.
Ten punkt uważam za bardzo istotny ponieważ specyfika środowiska akademickiego
jest pozbawiona wyraźnych zachowań typu przestępczego do jakich sądy są
przyzwyczajone. Zachowania przestępcze środowiska akademickiego mają charakter
zakamuflowanej, skrytej zbrodni w "białych rękawiczkach". Akademicy,
przyzwyczajeni zawodowo do wystąpień publicznych, kłamią bez zmrużenia oka,
podczas gdy ich siwy włos i leciwy wiek wzbudzają w sędziach odruchy źle
ulokowanego szacunku.

dr n. Ewa Kostarczyk

[pesymist07]

1. Nie wierzę, że powoływanie uczelnianych komisji etycznych rozwiąże problem.
> Uczelnie zdominowane są układami mafijnymi obejmującymi nie tylko rektorat,
> dziekanaty, rady wydziału lecz równiez związki zawodowe oraz organizacje
> studenckie. Pełna autonomia: tylko z nami nigdy przeciw nam, z głównym
> porzekadłem, że "nie można opluwać własnego gniazda".

TAK DOKŁADNIE JEST!!!!

>
> 2. Konieczne wydaje się stworzenie pomostu pojednawczego pomiędzy Komitetem
> Etyki w Nauce oraz uczelniami. Taki pomost powinien realnie pomagać w
> rozwiązywaniu konfliktów o charakterze etycznym. Komitet taki powinien
posiadać
> uprawnienia do negocjowania z uczelnią warunków dla osób poszkodowanych.
> Za pozytywnie rozwiązane sprawy sporne uczelnia mogłaby uzyskiwać punkty
> dodatnie, które kumulujac się mogłyby anulować konkretne liczbowo saldo ujemne
> wypracowane nieetycznymi zachowaniami.
>
> 3. Komitet Etyki w Nauce powinien współpracować z wyspecjalizowanymi
adwokatami
> ,
> którzy na polecenie Komitetu mogliby pomagać poszkodowanym. Powinna zostać
> sporządzona lista adwokatów rekomendowanych przez Komitet Etyki w Nauce.
> Ten punkt uważam za bardzo istotny ponieważ specyfika środowiska akademickiego
> jest pozbawiona wyraźnych zachowań typu przestępczego do jakich sądy są
> przyzwyczajone. Zachowania przestępcze środowiska akademickiego mają charakter
> zakamuflowanej, skrytej zbrodni w "białych rękawiczkach". Akademicy,
> przyzwyczajeni zawodowo do wystąpień publicznych, kłamią bez zmrużenia oka,
> podczas gdy ich siwy włos i leciwy wiek wzbudzają w sędziach odruchy źle
> ulokowanego szacunku.
>
> dr n. Ewa Kostarczyk

Nie do końca wieżę w skuteczność tych pomysłów, ale na pewno byłby to krok w
dobrym kierunku. Głownie dlatego, ze "wychodziłby" (częściowo tylko, ale
jednak) na zewnątrz istniejących układów. Obawiam sie, że środowisko naukowe (i
pracowników szkolnictwa wyższego) osiągnęło taki poziom, gdzie utracono nie
tylko możliwości samonaprawy, ale nawet możliwości sensownego rozmawiania o tym
z wewnątrz środowiska. Zauważcie, ze w "dyskusji" tej zupełnie nie widac
reakcji jakichkolwiek instytucji powołanych do sterowania (w tym równiez w
zakresie etyki) nauką na podnoszone zarzuty. Argument (tak sie słyszy!), iz
instytucje te nie zniżą sie do poziomu Internetu czy prasy jest po prostu
śmieszny. Być może realizacja propozycji dr Kostarczyk byłaby wyjściem z tej
jazdy wokół ronda. A mam wrazenie, iż niektórym (nie wszystkim!) decydentom
takie obracanie sie w kółko zawróciło troche w głowie.

[Gość: Carmen S.]

"Gdybym nie wiedzial ze to glupota to bym pomyslal ze prowokacja" - to
powiedzenie (chyba Pietrzak) ze stanu wojennego najlepszym komentarzem.
Wczesniej mowiono = "diabel sie w orntat ubral i ogonem macha".

Przez pare ostatnich lat przetoczylo sie wiele dyskucji na roznych forach
internetowych i przypuszam ze tez miedzy znajomymi. Nic z tego nie wyniklo,
mozna tylko sie smiac.

[Gość: ubu_roy]

bzdury.

dlaczego nie ma jednego kodeksu etycznego

[Gość: jw]

W szkolnictwie wyższym nie dzieje się najlepiej. Coraz częściej słyszymy, a to
o plagiatach profesorów czy doktorów tuszowanych na ogół przez solidarne
środowisko, a to o pracach dyplomowych kupowanych w Internecie, a to o
profesorach wieloetatowcach - nierzadko fikcyjnych. Jednym słowem dobrze nie
jest. Zauważyła to nawet senacka Komisja Nauki, Edukacji i Sportu Senatu RP,
która po kontrolach NIK wydała oświadczenie na temat patologii w szkolnictwie
wyższym, a także Konferencja Rektorów Szkół Akademickich, która wystosowała w
tej sprawie osobny apel. Wielu jednak nadal mówi, że nie można uogólniać - są
przecież dobre uczelnie, porządni ludzie. Nie można w to wątpić. Nawet w
komunizmie byli porządni ludzie, ale system był jednak nieludzki i to
uogólnienie jest uprawnione. Uprawnione jest tez uogólnienie, że z etyką
korporacji akademickiej jest niedobrze, mimo że są w niej także porządni
ludzie. O tym świadczą nie tylko z rzadka ujawnianie afery, ale przede
wszystkim reakcje środowiska. Właśnie przyzwolenie na przekręty, na
wieloetatowość, na fikcyjne etaty, fikcyjne dyplomy to sygnały kiepskiej
kondycji moralnej środowiska akademickiego.
Ostatnio obrodziły nam uczelniane kodeksy etyczne. Ich twórcy ogłaszają - tak
dalej być nie może, ktoś musi powiedzieć, że 'król jest nagi', trzeba
zaprowadzić jakiś ład w środowisku akademickim.

W ubiegłym roku, w maju Senat UJ ogłosił Akademicki Kodeks Wartości. W ślady
poszła Politechnika Wrocławska, a niewiele później AGH ogłaszając kolejne
Akademickie Kodeksy Etyczne.
Czy to może napawać optymizmem? Na pierwszy rzut oka - tak. Są kodeksy to
znaczy, że problem jest zauważony i próbuje się go rozwiązać dla dobra
społecznego. Im więcej uczelnianych kodeksów etycznych to może i 'etyczność'
środowiska rośnie. My lubimy krzywe, które rosną. To weszło do naszej
mentalności.
Ale dlaczego nie ma jednego kodeksu etycznego nauczyciela akademickiego
opartego na uniwersalnych wartościach etycznych?
Józef Wieczorek

Zacznijcie od sciagania!

[Gość: titt]

Bo trudno aby potem ci sami ludzie byli uczciwi!

[Gość: r39]

Ile jeszcze razy będziemy przerabiać ten temat?
Mam przed sobą 20 str. broszurkę z 1994 r. pt.
"Dobre obyczaje w nauce", wydaną w nakładzie 50 tys.
egzemplarzy przez Komitet Etyki w Nauce przy
Prezydium PAN. Próba sporządzenia takiego dokumentu
w r. 1974 "skończyła się niepowodzeniem", jak możemy
wyczytać tamże. Może to już materiał trochę
przestarzały (przestarzała etyka?), ale sądząc po
wielkości nakładu, powinien on być w posiadaniu
(a nie tylko znany ze słyszenia!) co drugiego pracownika
naukowego.
Dobrze pamiętam te podśmiechujki (nieszczerze przepraszam
w tym miejscu za dwuznacznik) na widok owej broszurki.
Aliści nie tylko o ordynarnych plagiatach ona, jako
najbardziej oczywistych - a tak naprawdę to i
podlegających prawu jak najbardziej karnemu -
naruszeniach etyki. Także i o równym traktowaniu
studentów, odmowie wykonania ekspertyz w przypadku
konfliktu interesów i wielu innych ciekawych rzeczach,
pewnie nawet trudnych do pojęcia dla szerokiej
publiczności, za to świetnie zrozumiałych przez
osoby "z branży naukowej".
I co?
A co ma być? "Podśmiechujkarze" okazali się
lepsi w przewidywaniu przyszłości. Czytajcie,
przynajmniej od czasu do czasu "Forum Akademickie".
Tam co miesiąc mamy nowe story o nagannych (żeby
nie powiedzieć brutalnie: przestępczych) zachowaniach
w tej dziedzinie, o tych - z imienia i nazwiska - którzy
ich się dopuszczają, czasem latami, i tych, którzy
owe osoby chronią.
Skoro jednak kodeks karny nie zajmuje się wieloma
z tych wysoce nagannych zachowań, to przynajmniej
SAMI miejmy tę zasadę, aby odmawiać współpracy
z osobami skompromitowanymi. I to na każdym szczeblu,
od koleżeńskiego poczynając, a odmawiając zatrudnienia
w swojej grupie (uczelni, instytucie, wydziale) osoby
"spalonej" gdzie indziej. Bo to, co rozzuchwala to
brak jakiejkolwiek reakcji albo i udawanie, że nic
złego się nie wydarzyło. Trzeba jasno i wyraźnie
powiedzieć, tym którzy własnym rozumem jeszcze do
tego nie doszli, że taka ambiwalentna postawa
to WSPÓŁUDZIAŁ.

[ekostar]

Gość portalu: r39 napisał(a):

> Skoro jednak kodeks karny nie zajmuje się wieloma
> z tych wysoce nagannych zachowań, to przynajmniej
> SAMI miejmy tę zasadę, aby odmawiać współpracy
> z osobami skompromitowanymi. I to na każdym szczeblu,
> od koleżeńskiego poczynając, a odmawiając zatrudnienia
> w swojej grupie (uczelni, instytucie, wydziale) osoby
> "spalonej" gdzie indziej. Bo to, co rozzuchwala to
> brak jakiejkolwiek reakcji albo i udawanie, że nic
> złego się nie wydarzyło. Trzeba jasno i wyraźnie
> powiedzieć, tym którzy własnym rozumem jeszcze do
> tego nie doszli, że taka ambiwalentna postawa
> to WSPÓŁUDZIAŁ.

Niestety, osoba, która odmawia tego współudziału narażona jest początkowo na
towarzyski ostracyzm, którego konsekwencjami administracyjnymi jest eliminacja z
uczelni, a następnie ostracyzm zatacza coraz szersze kregi.

Niestety, pracownicy naukowi którzy najczęściej dopuszczają się uchybień
etycznych to starzy wyjadacze chleba połączeni siecią już nie tyle partyjnych
lecz towarzysko-rodzinnych układów. Krytyka skierowana na jednego członka tej
rozzuchwalonej barykady powoduje opór nie do odparcia. To nieuczciwa barykada
sprawuje władzę, dobiera do współpracy sobie podobnych eliminując zaś tych u
których myślenie krytyczne jest zachowane i tych którzy pracownikowi naukowemu
narzucają wymagania.

Postać siwego profesora z którego emanuje wiedza profesjonalna, szerzej pojęty
intelekt oraz wzorcowa uczciwość jest pogrzebana w literaturze. O takich
profesorach słuchałam opowieści moich rodziców, a idąc na studia marzyłam o tym
żeby takich ludzi spotkać. W Polsce nie spotkałam ich nigdy, co nie oznacza, że
takich nie ma - są to jednak wyjątki.

Przeważająca liczba osób zatrudnionych na uczelniach i sukcesywnie robiąca
kolejne stopnie pasujące ich na elitę intelektualną to osoby, które świadomie
wybrały tego rodzaju pracę z kilku powodów:

1. nienormowanego czasu pracy (to nie jest praca, do której trzeba codziennie
wstawać o 6 rano)

2. praca nauczyciela akademickiego jest praca stosunkowo prostą dla absolwenta
uczelni: nie wymaga sprawdzania własnych praktycznych umiejętności zawodowych,
przekazywanie ksiażkowej wiedzy, którą się niedawno samemu przyswajało nie jest
prawdziwym zawodowym wyzwaniem

3. bezrobocie powoduje, że zatrudnienie na uczelni jest pewnym wyjściem a raczej
namiastką pracy zawodowej w sytuacji kiedy o prawdziwym etatowym zawodowym
zatrudnieniu nie mozna nawet marzyć

4. po przepracowaniu takich "zastępczych" kilku lat na polskiej uczelni,
niedawnego absolwenta ogarnia błogie rozleniwienie, czuje nieuprawnioną wyższość
nad swoimi kolegami, którzy ciężko codziennie harują od wczesnych godzin
rannych, brak presji sprawdzania się zawodowego staje się najatrakcyjniejszą
zaletą uczelnianej pracy. Wystarczy pozostawać w dobrych układach z przełożonymi.

5. Kto pozostaje w dobrych układach z przełożonymi? Ano ten, któremu zależy
utrzymaniu błogiego leniwego staus quo na uczelni i posiada wyraźną wizję, że
poprawność polityczna zawiedzie go na profesorki stołek, na którym to znalawszy
się bedzie dobierał sobie współpracowników według wypróbowanej skutecznej metody.

6. Kto najłatwiej dostaje etaty akademickie?
Właśnie Ci którzy najlepiej pasują decydentom, można sobie ich łatwo
podporządkować i nie będą podskakiwać (najbliższy dobór to po znajomości by
uplasować odpowiednio rodzinę, ewentualnie zatrudnić kogoś kto na przykład coś
przeskrobał)

7. Największa ilość tzw. karier uniwersyteckich to cichy, nie wybijający się
szarak, nieznany innym naukowcom z danej dziedziny, który bez żadnego większego
wysiłku intelektualnego bez większych przeszkód szybko pokonuje kolejne stopnie.

Dopóki taki dobór kadry naukowej będzie funkcjonował, dopóty żadne kodeksy
etyczne nie będą skuteczne, a efekty badań polskich naukowców żenujące.

[Gość: Carmen S.]

Szanowna Pani Ewo. Ponizszy post zamiescilam w jakies dyskusji prawie TRZY lata
temu, co sie zmienilo, czy warto sobie strzepic jezyk.

---------------------------------

Przestancie chrznic

Po raz kolejny artykul o biednej sytuacji poskich naukowcow. Przypomina
mi to co Bohr kiedys powiedzial o wystapieniu jednego mlodego fizyka "to bardzo
interesujace, teraz pan musi znalez kogos kto w to uwierzy"
Ostatnim problemem polskiej nauki jest brak pieniedzy. Pisali o tym
obszernie internauci w dyskucji pod podobnym artykulem w zeszlym roku. Odsylam
do archiwum. Dobrze by zapytac (np. ministra i rektorow) co w miedzyczsie
zrobiono. Nie zrobiono nic.

Siedem grzechow nauki polskiej to wciaz:

1. Pseusonauka czyli plagiaty, kompilacje, eksperymenty, ktore by pewnie
zachwycily jedynie Faradaya
2. Olewanie dydaktyki i studentow
3. Turystyka konferencyjno-sympozjalna
4. Politykierstwo, czyli traktowanie posady naukowej jako odskoczni do kariery
politycznej
5. Renta. Jak Polityka pisze ze ktos pracuje na uczelni i w liceum to jedna z
tych instytucji (czyli podatnika) beszczelnie okrada. Zeby sie chociaz
wstydzili... Posada jest traktowana jak renta co sie nalezy za samo istnienie,
sama znam takich co chodza na uczelnie raz w miesiacu - do kasy. (ilu politykow-
profersorow daje tu przyklad?)
6. Klanowosc, niektore wydzialy to po prostu rodziny.
7. Chaltura czyli traktowanie auterytetu uczelni i swojej posady do wciskanie
tzw. eksperyz i szkolen. (szczegolnie adminstracji panstwowej)

Mlodzi naukowcy nie sa tacy glupi aby tego wszystkiego nie wiedziec.
Zadna tam pasja, tylko chec latwej kariery kieruje ich do nauki. Skad inaczej
by sie brala wspomniana klanowosc. Wakatow na uczelniach tez nie ma, skad wiec
mowa o koniecznosci przyciagania ludzi. Przeczytalam biogramy laureatow z
zeszlego roku, nie pojmuje czym sie zachwycac. Jesli to jest "top" to gdzie
jest "klop" ?
W obecnej sytuacji kazde pieniadze wlozone w nauke sa wyrzucone w
bloto. Na prawde sa lepsze cele i wieksze potrzeby.

Do Carmen

[ekostar]

I znowu nas zresztą odcięli od aktywnego linka.

Troska Redakcji Gazety o informowanie szerokiej opinii publicznej o prawdziwej
sytuacji nauki polskiej jest porażająca.


Aktualnie, jedynym aktywnym linkiem jest:
serwisy.gazeta.pl/nauka/8,34148,1935117.html

Więcej niż Siedem Grzechów Głównych

[Gość: jw]

Kodeksy zawierają zasady etyczne, które winny obowiązywać nauczyciela
akademickiego, i to bez względu na stopnie oraz tytuły, jakie posiada, i bez
względu na to, jakie stanowiska piastuje. Założenia są surowe. Na ogól 9-11
zasad - więcej niż grzechów głównych. To może świadczyć o skali problemu i
budzić nadzieje na poprawę.
W Akademickim Kodeksie Wartości mowa jest o takich wartościach jak
odpowiedzialność, sprawiedliwość, rzetelność, lojalność, samodzielność,
uczciwość, godność, wolność, którymi winni się kierować nauczyciele akademiccy.
Nie zawsze jednak pozostają z nimi w zgodzie. Drogowskazy zostały albo
zniszczone albo poprzestawiane. Nie wiadomo było, jak iść. AKW ma być takim
drogowskazem, tym razem dobrze umocowanym, trudnym do zniszczenia, niełatwym do
przestawienia. W AKW czytamy 'Powinnością każdego mistrza jest wychowanie
innych mistrzów'. A jak z tym jest w rzeczywistości? Mistrzowie się skarżą, że
nie ma kto ich zastąpić. Nie dodają jednak, że tych, którzy to mogli zrobić
nierzadko wycięli w pień. O tym nie mówią, narzekają, że to wina braku
pieniędzy. Jeśli odejdą na emeryturę to pozostanie luka pokoleniowa. Muszą więc
dalej być zatrudnieni, najlepiej na kilku etatach. Bo nikt ich przecież
zastąpić nie zdoła. Taki jest biedny los mistrzów, którzy nie wychowali innych
mistrzów. No trzeba jednak wspomnieć o mistrzowskich wychowankach, którzy
salwowali się ucieczką za ocean, aby mieć jakieś warunki do normalnej pracy
naukowej. Twórcy AKW objaśniają: 'Szkoła wyższa to zarazem wyższa szkoła
sprawiedliwości. Sprawiedliwego stosunku wymaga merytoryczna i etyczna wycena
pracy innych'. Tak być powinno, ale niestety jest całkiem inaczej. Ocena pracy
nierzadko jest uzależniona od kryteriów genetycznych, kryteriów lojalności i
zmienia się w zależności od poglądów wypowiadanych przez nauczycieli. Większość
na wszelki wypadek albo się nie wypowiada w ogóle, albo się wypowiada
anonimowo, pseudonimowo.
Podobnie jest z tolerancją, o której czytamy 'Tolerancja - to uważne
wsłuchiwanie się w opinie innych, nawet w te przeciwstawne ogólnie
obowiązującym, zwłaszcza naszym, osobistym'. Niestety takich opinii nikt nie
chce słuchać, a najbardziej twórcy tych zasad. Ktoś, kto wykazuje odmienną - od
decydentów - orientację intelektualną i moralną nie ma raczej szans na
zrobienie kariery akademickiej.
Na pytania: czy AKW w jakiś sposób zapewni chociaż odpowiedni klimat do
urzeczywistnienia tych zasad? Czy stworzy atmosferę dobrej roboty? Trudno
odpowiedzieć z przekonaniem twierdząco.
Na szczególne uznanie zasługuje stwierdzenie AKW: 'Podkreślić trzeba z
naciskiem, iż te same normy winny obowiązywać profesorów, co i oszukujących
studentów, z tym, że ci pierwsi muszą bezdyskusyjnie i niezmiennie w ciągu
calej kariery nauczyciela akademickiego świecić osobistym przykładem młodszym
kolegom oraz całej studiującej młodzieży.'
Gdyby tę zasadę dało się wprowadzić w życie, gdyby chociaż twórcy AKW zaczęli
świecić takim przykładem, to kondycja moralna środowiska akademickiego byłaby
całkiem inna.
Józef Wieczorek

[...]

[Gość: prof.doc dr.hab]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.