Plastiki, które się same naprawiają

[mac312]

Wszystko wygląda obiecująco dopóki nowy polieturanowy plastik wraz z
innymi elementami, które będą przecież znacznie mniej odporne na
zużycie, nie trafi ostatecznie na wysypisko śmieci. Pamiętajmy, że
tworząc cudowny "samo gojący" się materiał dążymy do stworzenia
śmiecia doskonałego nie do przetrawienia dla środowiska. Nie
jesteśmy dość dorośli (przynajmniej nie wszyscy) i nigdy nie
będziemy, by rygorystycznie wszystkie takie elementy po zużyciu
zebrać i poddać ponownej obróbce. Dopiero gdy uda się umieścić w
takim plastiku coś w rodzaju chemicznej bomby zegarowej (dlaczego
nikt nad tym nie pracuje?) spokojniej przyjmę jego publiczne
wdrożenie.

Plastiki, które się same naprawiają

[scibor3]

Oksetan jest lotny a ponadto niezbyt trwały. Myślę, że lakier szybko będzie
tracił swoje właściwości.

Plastiki, które się same naprawiają

[stuwa1]

Co to jest polieturan? Szukam, sprawdzam i nic nie mogę znaleźć. Może tytuł publikacji rzuci jakieś nowe światło na tę tajemnicę: Self-Repairing Oxetane-Substituted Chitosan Polyurethane Networks Biswajit Ghosh and Marek W. Urban Science 13 March 2009 323: 1458-1460? Już wiem - chodziło o poliuretan! A dla Gazetowego autora brawa za konsekwencję - jak piszemy z błędem, to w całym artykule.

Trochę wątpliwości

[kornel-1]

"Polieturan" to oczywista wtopa osoby nieznającej się na chemii. Żenada.

Niestety, nie mam dostępu do oryginalnej pracy - nie wiem, jakie są dowody na
odbudowywanie uszkodzonych miejsc.

Obrazki mnie nie przekonują. Co się dzieje z wymiarami ciała przy dostarczaniu
energii - nie muszę tłumaczyć.
Chciałbym zobaczyć obrazek tworzywa po godzinie od zakończenia naświetlania.

Nie neguję stwierdzenia, że mechaniczne uszkodzenie uaktywnia łańcuchy
węglowodanowe. I że następuje reakcja między reaktywnymi częściami chitozanu.
Ale SKUTECZNOŚĆ tego naprawiania może być określona jedynie badaniem
wytrzymałości mechanicznej plastiku regenerowanego przy użyciu światła UV.
Wątpliwości moje rosną, jeśli zważy się, iż uszkodzeniu mechanicznemu ulegają
nie tylko łańcuchy polisacharydu, ale RÓWNIEŻ łańcuchu składnika
poliuretanowego. A odbudowa następuje (o ile dobrze zrozumiałem) jedynie w
obrębie podsieci węglowodanowej. Mechaniczne własności plastiku z pewnością nie
będą już takie same.

Kolejna moja wątpliwość, co do zastosowań nowego plastiku. Jeśli nie jest to
"dziennikarska" fantazja PC piszącego o "trochę słońca i uszkodzenie zagoi się
samo", to ideą wynalazku jest samorzutne naprawianie uszkodzonych łańcuchów
odbywające się przy naturalnym oświetleniu - nie zaś przy okazji intensywnego
naświetlania lampą UV. A jeśli tak, to należy liczyć się ze stopniowym
"zużywaniem się" potencjalnych centrów reaktywnych - i w momencie uszkodzenia
mechanicznego - może ich być już za mało. Czy autorzy badali starzenie się
plastiku? Hm.

Kornel

[pioc2]

kornel-1 napisał:
> "Polieturan" to oczywista wtopa (...) Żenada

Proszę wybaczyć przejęzyczenie, to tak jakby napisać prezydent
Kaczkowski ;)
Ale wszyscy przecież wiedzą, o kogo chodzi.

> Nie neguję stwierdzenia, że mechaniczne uszkodzenie uaktywnia
> łańcuchy węglowodanowe. Ale SKUTECZNOŚĆ tego (...)
> (..) należy liczyć się ze stopniowym "zużywaniem się"
> potencjalnych centrów reaktywnych

Te wątpliwości są uzasadnione. Ta praca to tylko klasyczny ”proof of
concept”, a nie gotowy produkt do komercjalizacji. W przeciwieństwie
do farby antykorozyjnej, o której dalej piszę.