typowe, jak się wyleczyć ?

[Gość: Gwiazdka z nieba]

Już od wielu wielu lat faceci inni niż mąż na mnie nie działali,a tu
nagle-nienagle, poznałam się bliżej z facetem, który z oddali już był dla mnie
interesujący w moim dawnym stylu: taki-facet-co-na-mnie-nigdy-nie poleci.

No i poznaliśmy się bliżej, w sensie koleżeńskim. I jak mnie trzepnęło, tj.
chemia mnie trzepnęła, tak, że po każdym spotkaniu (na gruncie koleżeńskim)
dwa dni cierpię jak narkoman na odwyku. Ja dzieciata i mężata, on dzieciaty i
żonaty. Nic ciekawego nas razem nie czeka.
Właściwie piszę to bo chcę się wyleczyć. Faceta będę widywać czasami w życiu
zawodowym - jest to nieuniknione. Chciałabym, żeby ta chemia między nami nie
grała tak ładnie.... bo mi ciężko się skupić na czymś innym w jego obecności.

Naprawdę, nigdy nie myślałam że tak mnie coś trafi.
Wiem że to nie miłość, nic wielkiego, że tylko feromony pracują. Ale w ciągu
ostatnich 10 lat nic takiego nie czułam....
Ile mi zajmie to leczenie ? I jak to zrobić?

Może kombinezon próżniowy,kiedy go widzisz

[kaczkawrydzykach]

Może tylko maska pegaz by wystarczyła?

[kobietazsercem42]

[kobietazsercem42]

dopóki nie dopniesz swego:) nie wyleczysz się:(

[janek72g]

Bywa...
Podobno mija...
I nie dotyka wyłącznie kobiet :-(

[nowinka28]

Wcale tak łatwo nie jest się wyleczyć.
Umysł mówi nie a serce swoje.I nie ma na to rady:)

[Gość: no...no...no...]

Może jakieś środki ogólnie znieczulające???

[kwasna_cytryna]

Zależy co masz na myśli: znieczulenie przed popełnieniem błędu czy
znieczulenie już po :)

[Gość: no...no...no...]

Jak to mówią: nie "przed" i nie "po", tylko "zamiast":)

[kwasna_cytryna]

Nie da rady: "zamiast" jest szklanka wody dla ochłody :P

[kwasna_cytryna]

nowinka28 napisała:

> Wcale tak łatwo nie jest się wyleczyć.
> Umysł mówi nie a serce swoje.I nie ma na to rady:)

Autorka mówi wyraźnie o chemii, a nie o sercu. To nie jest to samo :)

[janek72g]

Życzę wszystkim zdobycia przynajmniej doktoratów z chemii organicznej :-)

Mam podobny problem jak Autorka, ale kroczę nieco inną drogą, tj. nie traktuję
tego jak choroby, tylko jako, konieczne w moim przypadku, warsztaty praktyczne z
tematu pt. "Właściwe postrzeganie hierarchii wartości w Twoim życiu".
Nie twierdzę, że jest lekko. Przecież ogólnie wiadomo, co człowiek w takim
stanie potrafi przeżywać. Ale wiem, że na końcu tej drogi wiele zyskam (i oby
wszyscy obok mnie również). Więc idę - w trudnych momentach Ktoś mi pomaga.

No, wystarczy tej metafizyki :-)
To nie forum religijne przecież, tylko Romantica :-)

Pozdrawiam
Janek

[duszka281]

Hmmm.Samo przyszło samo przejdzie-pytanie tylko czy chcesz aby to znikło?W
życiu kobiety takie rzeczy są tak potrzebne jak facetom piwo.Ja sie osobiście
zauraczam na bardzo krótko-tylko prosze najgorsze jest katowanie siebie -
wyobrażeniami o nim.Mi pomaga hahahah wyszukiwanie w nim wad-różnych.

[janek72g]

"czy chcesz aby to znikło?"

Nie zniknie - poczułem coś takiego, co zapamiętam do końca moich dni.
Cała sztuka, żeby usunąć z tego to, co złe, rozwinąć z tego to, co dobre.
Bolesne jest tylko usuwanie zła, bo to walka z najtrudniejszym przeciwnikiem -
własnym ego.
Reszta jest radosna.

[Gość: Gwiazdka z nieba]

Janek - "Właściwe postrzeganie hierarchii wartości w Twoim życiu".
To jest właśnie sedno sprawy.

Hierarchię wartości mam ustaloną i nic jej nie zburzy.
Hierarchia ta jednak powstała na skutek działania rozumu i sumienia,
natomiast nie panuję nad uczuciami i emocjami. Ten rozdźwięk jest baaardzo trudny.

Wracając do tematu - zapisałam się na zajęcia, które kiedyś były (i są dalej)
moją pasją, tam przeżywam czystą radość z życia (wcześniej dom-praca-nauka-dom
to jednak trochę trudno było cieszyć się z życia) i jest mi trochę łatwiej
funkcjonować. Wróciłam do dziecięcego hobby hehe.

A owego Pana spotykam i spotykam, choć staram się go unikać, żeby obojgu nam się
łatwiej żyło...

Dziękuję za uwagi i porady :)

[Gość: Janek]

Można też stanąć oko w oko z okrutną prawdą z ust osoby bezstronnej i
kompetentnej - a prawda jest taka, że w tego typu przypadkach wcale nie jest
tak, że rozum sobie, a serce i uczucia sobie - tylko, że to właśnie rozum
podejmuje decyzję o odpaleniu całej machiny sercowo-uczuciowo-hormonalnej na
podstawie skalkulowanej na zimno decyzji gdzieś na styku świadomości i
podświadomości.
I człowiek staje w obliczu zaprzeczenia samemu sobie na poziomie najwyższym. I
jakby nie patrzeć - bez żadnej pomocy z zewnątrz rzadko sobie z tym radzi.
Bo jakieś tam porywy serca nie poparte rozumem - nie oszukujmy się - mijają po
góra kilku tygodniach.

W każdym razie - "Alleluja i do przodu"
Powodzenia życzę Gwiazdce, sobie i innym "dotkniętym".

[Gość: Gwiazdka z nieba]

Na poziomie najwyższym jest "nie krzywdzić innych".

Hm. Uważam akurat, że odpalenie całej machiny to ok. możesz mieć rację-
centralny system nerwowy zadziałał, ale system wartości nabytych przez życie
akurat tu i teraz - sumienie (?) też jest integralną częścią osobowości.

Myślisz, że po kilku tygodniach mijają takie "zauroczenia" - bo ja nie wiem,
nigdy takich nie miewałam.
W ogóle ostatnie lata to myślałam, że to jest poza mną już i że już nigdy się
nie zakocham jak szczeniak, a tu....nigdy nie mów nigdy....

[Gość: planetka♥]

gwiadzdko
rozumiem cie
nawte nie wiesz jak dobrze

ja mam 45 lat i juz od kilku mieisecy przezywam to samo
zakochałam sie jak szczeniara

i daje mi to tyle radosci..

ale radosc ta jest slodko-kwasna
bo on nie do konca odwzajemnia

kilka spotkan, bez czulosci
moje deklaracje o uczuciu-
niestety nie wytrzymałam..przyznałam sie

a on, wiedzac ,ze jestem w zwiazku-przynjamniej *formalnie* -zniknął

ja sie staram nie narzucac, chcoc ciagle próbuję nawiązac kontakt

ale zarazem wrocic do szarego zycia "zony" i matki

--

ratuje mnie praca, ciekawa, ale od tych kilku mieisecy juz nie pasjonująca..

i równiez wiem, ze nie jest to chwilowa fascynacja
jest to uczucie, które bedzie trwało..jesli nie zawsze, to na pewno długo

straam sie szukac w nim wad..
ma je, wiem

tylko, ze milosc to jest umiejetnosc akceptacji, to jest mozliwosc
powiedzenia "kocham cie takiego jakim jestes.."
..prosto w oczy..

a on nie dał mi takiej szansy..

planetka z ursynowa

[Gość: Janek]

Dziewczyny.

Też Was rozumiem. Nawet nie wiecie, jak dobrze.
Szare życie żony - no cóż - a gdzie Wasi kochani mężowie i dzieci się podziały?
No i gdzie moja kochana żona i maleństwo się podziało, do cholery?
Zauroczenie - to takie coś, że czujesz się lekko, chcesz jak najczęściej widywać
daną osobę, w nocy śpisz dobrze - mija szybko i bezboleśnie.
Nie zauroczenie - to takie coś, że jest ponad sumieniem, unikasz tej osoby jak
ognia dla dobra obydwu rodzin, masz dylematy, problemy ze snem, NIE MIJA. Co
najwyzej mozesz uczyc sie powoli z tym żyć.
Tak to widzę.

[Gość: młoda]

ja Was dziewczyny także rozumiem, mnie to dopadło.Strzeliło we mnie jak grom z
jasnego nieba...ja mężatka 3 lata stażu i uganiam sie za żonatym facetem i to z
wzajemnością.. nie wiem jak to długo potrwa ale czuję, że wpadam coraz
głębiej!!

do licha, najpierw skonsumowac:)

[facettt]

a dopiero potem myslec o leczeniu, aby bylo co :)))

[Gość: młoda]

oj chciałoby się aż mrówki po całym ciele chodzą na myśl o daniu głównym ale
rozum nie pozwala...

[Gość: PLANETKA♥]

NO WŁASNIE
AŻ CIARKI PRZECHODZĄ...

A TU NIC..

[Gość: ergo sum]

Naprawdę, nigdy nie myślałam że tak mnie coś trafi.

też mnie tak trzepnęło w najmniej spodziewanym momencie.Jeszcze na niedługo
przedtem dziękowałam Bogu,że jest mi dobrze,że nie mam i nie muszę mieć, ani
szukać kochanka - jak to było z moimi znajomymi choćby z pracy, a teraz
cierpię i rozmyślam o innym żonatym mężczyźnie - chociaż go z 10 miesięcy już
nie widziałam - nawet taka kuracja nie pomaga

[Gość: młoda]

wpadłyśmy w sidła miłości...to uczucie mnie męczy bo ciągle myślę tylko o Nim
nie mogę nawet normalnie zająć sie swoimi rzeczami a z drugiej strony unosi mnie
nad ziemią..

[janek72g]

Niegasnący ogień bliskości, takiej, że bliżej się już nie da, obmywany falami
oceanu oddalenia cierpieniem tych, których również kochamy.

(Z przemyśleń własnych)

[Gość: młoda]

pięknie napisane..naprawdę

[Gość: Janek]

Po ok. 5 miesiącach ...!@#%&^$^*%$#... wreszcie potrafię nazwać, co czuję. Więc
przyjmijmy, że to już jakiś postęp.

Janek (vel janek72g)

[viviene]

Niegasnący ogień bliskości,bólu pomieszanego z rozkoszą i tego szału,który
ogarnia gdy nie wiemy co robic lub dlaczego tak się stało,nigdy nie przestajesz
kochac i cierpisz,cierpisz ,cierpisz.

[po_li]

zabij to młotkiem :)))
metoda skuteczna, bolesna, ale szybka i skuteczna,
sama wypróbowałam:)

czy dla 5 minut przyjemności warto niszczyć to, co budowało sie przez kilka
lat??

[Gość: młoda]

warto??? ja nadal mam dylemat??!!!

[po_li]

NIE WARTO!!!
ale zrozumiesz to dopiero po jakims czasie:)))

[romantyk3]

po_li napisała:

> NIE WARTO!!!
> ale zrozumiesz to dopiero po jakims czasie:)))
Zgadzam się.

Nie warto!!!

Uważa, bo będziesz później bardzo żałowała.

[janek72g]

facettt - "skonsumować" - nie - wybieram szacunek
po_li - "zabij to młotkiem" - nie - wybieram akceptację

"Piękne rzeczy są trudne" - racja, Panie Platon

[Gość: flora]

a skad wiesz ze nic ciekawego was razem nie czeka???

[Gość: gac]

jesteś mądrą kobietą wiesz , że to może zmnieć twoje życie na zawsze . Moze
trzeba sie skupić na swoim slubnym , by potem nie żałować . Albo szaleć,
szaleć.........

[yokooo]

Jak się wyleczyć? Nie ma pewnego i skutecznego sposobu, wszystko zależy od
człowieka. Są tacy, którzy takie "zauroczenia" przeżywają co pół roku, ale są
też i tacy, którym zdarza się to raz lub dwa razy w życiu. Nie muszę dodawać, że
ci drudzy są w dużo gorszej sytuacji. Spotykasz wspaniałego człowieka, wiążesz
się z nim na całe życie, a po kilku czy kilkunastu latach szczęścia, trafia cię
sycylijski piorun. Pomimo swego całego doświadczenia życiowego, mądrości,
rozsądku i rodzinnego szczęścia, jesteś bezradna jak dziecko i zdziwiona, że w
tym wieku też tak to się przeżywa... Kiedy jeszcze okazuje się, że jego też
trafiło, to macie tylko dwa wyjścia - albo zerwiecie ze sobą wszelkie kontakty,
unieszczęśliwiając siebie, albo rzucicie się w wir uczucia, krzywdząc całe wasze
rodziny. Rozum podpowiada, że wybór jest prosty, ale czy w życiu powinniśmy
kierować się TYLKO rozumem?
W moim przypadku zwyciężył rozum, ale nie pytaj mnie gwiazdko z nieba jak sobie
z tym poradziłam. Nie pytaj, bo nie poradziłam sobie z tym wcale. Mija półtora
roku i nie mogę powiedzieć, że zapomniałam.
Nie mogę też powiedzieć czy podjęłam dobrą decyzję, to się dopiero okaże gdy już
na koniec będę robiła rachunek sumienia z całego swego życia, zobaczymy czy
wtedy będzie mi żal tego uczucia, czy wręcz odwrotnie.
Szukasz pomocy na forum ale nikt ci tutaj nie pomoże, sama musisz podjąć
decyzję, bo tylko ty poniesiesz jej konsekwencje.
Moja rada jest taka - jeżeli jeszcze nie jest za późno, uciekaj od niego choćby
na koniec świata.
Serdecznie cię pozdrawiam :)

[Gość: Gwiazdka z nieba]

Dziękuję ci yokoo za zrozumienie.
Wybieram męża i rodzinę. Męża kocham tak na spokojnie i myślę, że na zawsze,
pamiętam, że też kiedyś świat mi znikał gdy tylko go zobaczyłam...

Odseparowałam się od "znajomego" i jest lepiej.

Najbardziej mi jednak pomógł powrót w świat pasji - czuję, że żyję, zajmuje mi
to hobby trochę czasu, ale mam z kim zostawić dzieci :)

Pozdrawiam.

[Gość: Nika]

Jedne kobiety zachowuja cnotę, inne wspomnienia... Twój wybór.

[Gość: Gwiazdka]

Nie wyleczyłam się w ogóle. Cierpię gdy na niego patrzę, cierpię gdy go nie
widzę. Staram sie go unikać, ale im bardziej się staram tym bardziej przypadkowe
spotkania się dzieją - jakby jakiś odgórny reżyser się naśmiewał z moich starań
separacyjnych.
Już nie wiem czy to moja wyobraźnia produkuje mi takie scenariusze, czy też
jestem wyposażona w tajemnicze urządzenie nawigacyjne, które działa tylko na
jeden malutki punkcik gps-u niezależnie od tego gdzie idę.

Pocieszające jest to że natężenie uczucia jest sinusoidalne, bywają dni, że żyję
przypadkowym spotkaniem, bywają noce, kiedy sny są wymarzoną jawą. Żyję znowu
poezją, nareszcie rozumiem wiersze Baczyńskiego, kiedyś nie widziałam o czym on
właściwie pisze.
Walczę z pokusą by nie napisać do niego maila, ale nie mamy ze sobą kontaktu,
nie rozmawiamy, on do mnie nie pisze.

Nie wiem co to jest, to coś w mojej duszy, nie wiem czy ma ono odbicie w jego
sercu. W oczy mu nie patrzę, nie mogę.
Niezła jestem idiotka.

Powiem Ci cos o nim

[Gość: Alien02]

Mysle, ze on posiada minimum kultury osobistej, nakazujacej odpowiedziec na list/emaila, zwlaszcza, kiedy pojawilyby sie tam jakies pytania.